ตอนที่ 55 ขานบัญชีช่วยงานต่อหน้าทุกคน

จ้าวหมิงซินเบิกตากลมโต "นี่... มันจะไม่เอิกเกริกเกินไปเหรอคะ"

หลินชิงเหยียนตบหลังมือเธอเบา ๆ แววตาเปี่ยมด้วยความมั่นใจ

จ้าวหมิงซินฮึกเหิมขึ้นมาทันที มีพี่สะใภ้หนุนหลัง ต่อให้ฟ้าถล่มก็ไม่กลัว!

ในลานบ้านกำลังคึกคัก ทั้งคนตระกูลจ้าว ญาติฝั่งตระกูลโจว และคนทางตระกูลเมิ่งนั่งกันเต็มแน่น ชนแก้วสังสรรค์กันอย่างครึกครื้น จ้าวเจี้ยนจงไม่ปฏิเสธใครเลย ใครคารวะเหล้าก็ดื่มหมดจนหน้าแดงก่ำเป็นกวนอู

จังหวะนั้นเอง จ้าวหมิงซินก็ปราดไปที่หน้าประตูโถงใหญ่ แล้วตะโกนเสียงใสลั่นขึ้นมาว่า

"แม่คะ! บัญชีช่วยงานมันไม่ตรงกันค่ะ!"

โจวฮุ่ยหลานใจหายวาบ หากบัญชีช่วยงานผิดพลาด ภายหน้าจะตอบแทนน้ำใจกันวุ่นวายแน่ "ผิดตรงไหนล่ะ แม่ก็จดไว้ทีละรายการนี่นา"

จ้าวหมิงซินชูสมุดเล่มเล็กขึ้น เสียงดังกังวานจนได้ยินกันทั้งลานบ้าน

"ฉันเห็นแม่จดไว้รกตา เลยลอกใหม่หมดเลยค่ะ ดูสิคะ ลุงใหญ่หนึ่งพัน ลุงรองหนึ่งพัน อาสามสองพัน บรรดาคุณลุงคุณอาคุณน้าในตระกูลคนละสองร้อย"

เธอแกล้งเว้นจังหวะ พลิกสมุดเสียงดังพึ่บพั่บ "แต่ทำไมฉันถึงไม่เห็นชื่อป้าใหญ่ อาน้อย กับอารองเลยล่ะคะ แม่ต้องยุ่งจนลืมแน่ ๆ!"

โจวฮุ่ยหลานเม้มปากแน่น ไม่ได้เอ่ยคำใด

จ้าวหมิงซินแสดงละครต่อ สีหน้ากระวนกระวาย "แล้วก็ทางตระกูลเมิ่งด้วย เมื่อวานมากันตั้งหลายคนไม่ใช่เหรอคะ คนบ้านสามีของพี่เมิ่งจิ้งก็มาด้วยใช่ไหม ถ้าตกหล่นไป วันหน้าพวกเมิ่งฮ่าวกับเฉียวอวี่เฉินมีงาน หรือทางบ้านตระกูลเมิ่งกับตระกูลหวังมีงานมงคล เราจะไปช่วยงานตอบแทนเขายังไงล่ะคะ"

ลานบ้านเงียบกริบลงทันตา

สายตาทุกคู่พุ่งตรงไปที่โจวฮุ่ยหลานพร้อมเพรียง โจวฮุ่ยหลานหันไปมองจ้าวเจี้ยนจง จ้าวเจี้ยนจงกำลังโยกศีรษะชนแก้วกับคนอื่นอยู่

"เจี้ยนจง เงินช่วยงานของพี่ใหญ่กับพวกเจี้ยนเหมย... ให้คุณไว้หรือเปล่า"

จ้าวหมิงซินรีบชูสมุดเล่มเล็กถลาเข้าไปตรงหน้าจ้าวเจี้ยนจงทันที "พ่อคะ พูดมาสิคะ..."

จ้าวเจี้ยนจงลิ้นเริ่มคับปาก "ผะ...ผมไม่ได้รับซอง... ไปถามแม่แกโน่น!"

พูดจบก็เรอเหล้าออกมาเสียงดังลั่น

คราวนี้สายตาของทุกคนในลานบ้านก็กวาดมองสลับไปมาระหว่างโจวฮุ่ยหลาน จ้าวเจี้ยนอิง จ้าวเจี้ยนเจิ้ง และจ้าวเจี้ยนเหมย

จ้าวหมิงซินขยับตัวว่องไวราวกับนกกระจอก ปรี่ไปที่โต๊ะของจ้าวเจี้ยนอิง ข้าง ๆ จ้าวเจี้ยนอิงมีจ้าวเจี้ยนเหมยกับหลี่ซิ่วเหลียนนั่งอยู่ ส่วนจ้าวเจี้ยนเจิ้งนั่งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อยู่ที่โต๊ะข้าง ๆ

"ป้าใหญ่คะ" จ้าวหมิงซินยื่นสมุดให้ "แม่ฉันยุ่งจนมึนไปหมด ป้าบอกมาเลยค่ะ ฉันจะจดไว้ เดี๋ยวค่อยไปตรวจยอดเงินช่วยงานทีละซอง เรื่องแบบนี้ประมาทไม่ได้เด็ดขาด! แล้วก็อาน้อยกับอาสะใภ้รองด้วย..."

จ้าวเจี้ยนอิงปัดสมุดออกทันควัน ชักสีหน้าตึงใส่ "ไม่เห็นหรือไงว่ากำลังยุ่งอยู่ ไว้ค่อยคุย!"

"อย่าเพิ่งสิคะป้าใหญ่!" จ้าวหมิงซินขึ้นเสียงสูงไปอีกระดับ "แค่ประโยคเดียวเอง ไม่เสียเวลากินเลี้ยงของป้าหรอกค่ะ! อาน้อยคะ อาใส่ซองมาเท่าไรคะ"

หลี่ซิ่วเหลียนลุกขึ้นตั้งท่าจะเผ่น จ้าวหมิงซินตาไว มือไว รีบขวางไว้ทัน "อาสะใภ้รองอย่าเพิ่งไปสิคะ อาใส่ซองมาเท่าไรคะ หมิงเหว่ยกับหมิงรุ่ยยังเด็ก ถึงเวลาพวกเขาแต่งงาน ย่อมไม่ใช่แค่จำนวนเท่านี้แน่ ต้องได้มากกว่าเดิมแน่นอน ใช่ไหมคะอาสะใภ้รอง"

ป้าสะใภ้ใหญ่ที่โต๊ะข้าง ๆ ชอบดูเรื่องสนุกไม่กลัวเรื่องใหญ่ ยิ้มพลางรับมุกขึ้นมา "หมิงซิน อย่าไปลำบากใจป้าใหญ่กับอาน้อยของเธอเลย สองคนนั้นแปดส่วนคงลืมใส่ซองมานั่นแหละ อ้อ จริงสิ เมื่อวานคนตระกูลเมิ่งมา ป้าใหญ่ของเธอใจป้ำมากเลยนะ หิ้วน้ำมันกลับไปคนละสองแกลลอนแน่ะ! เธอลองดูในสมุดช่วยงานอีกทีสิ ทางฝั่งตระกูลเมิ่งใส่ซองมาเท่าไร"

จ้าวหมิงซินพลิกสมุดเสียงดังพึ่บพั่บ "ไม่มีเลยค่ะ! ไม่มีชื่อคนตระกูลเมิ่งแม้แต่คนเดียว! แม่คะ... แม่จำสับสนไปอีกแล้วหรือเปล่าคะ"

ตอนนี้โจวฮุ่ยหลานถึงเข้าใจแจ่มแจ้ง... ลูกสาวจงใจทำนี่เอง!

เดิมทีเธออยากปล่อยให้เรื่องเงียบไป แต่พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นลูกสะใภ้อย่างหลินชิงเหยียนพยักหน้าให้เธอเบา ๆ

โจวฮุ่ยหลานจึงตัดใจ น้ำเสียงไม่ดังทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ

"แม่ไม่เห็นคนตระกูลเมิ่งใส่ซองช่วยงานเลย ส่วนเงินช่วยงานของป้าใหญ่ อาน้อย กับอารอง... แม่ก็ไม่เห็น พ่อแกก็บอกว่าไม่เห็นเหมือนกัน"

คำพูดนี้เปรียบเสมือนฟ้าผ่ากลางวง ทำเอาทั้งลานบ้านระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที

"เจี้ยนอิง เธอไม่ได้ช่วยงานเหรอ นี่หลานชายแท้ ๆ ของเธอเลยนะ!"

"คงไม่ใช่หรอกมั้ง ช่วงสองสามวันนี้เจี้ยนอิงช่วยงานหัวหมุน จะลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงกัน"

ใบหน้าของจ้าวเจี้ยนอิงแดงก่ำลามไปจนถึงคอหอยในพริบตา

เรื่องวุ่นวายในลานบ้านครั้งนี้ ข่าวคราวราวกับติดปีกบิน พริบตาเดียวก็แพร่สะพัดไปถึงบนถนนด้านนอก

"ได้ยินกันหรือยัง เจี้ยนอิง เจี้ยนเหมย เจี้ยนเจิ้งเป็นพี่น้องแท้ ๆ แท้ ๆ เลยนะ แต่ไม่ใส่ซองช่วยงานสักแดงเดียว! ใช้ได้ที่ไหนกัน"

"อะไรนะ ไม่จริงมั้ง จ้าวเจี้ยนอิงไม่ได้เอาแต่อวดทั้งวันหรอกเหรอว่ารักหลานชายแค่ไหนน่ะ แถมยังบอกว่าหมิงอวี่มีวันนี้ได้เพราะเธออีกด้วย"

"รักกะผีน่ะสิ! เอาแต่พูดแต่ไม่ยอมควักเงิน เมื่อวานยังให้คนตระกูลเมิ่งหิ้วน้ำมันไปฟรี ๆ ตั้งสองถังแน่ะ!"

งานเลี้ยงเจ็ดสิบสองโต๊ะที่ยิ่งใหญ่อลังการเดิมทีก็ทำให้คนทั้งหมู่บ้านอิจฉาตาร้อนอยู่แล้ว คราวนี้ดีเลย เรื่องที่จ้าวเจี้ยนอิง จ้าวเจี้ยนเหมย และจ้าวเจี้ยนเจิ้งไม่ใส่ซองช่วยงาน กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่เผ็ดร้อนที่สุดของคนทั้งหมู่บ้าน

จ้าวเจี้ยนอิงนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ในหูอื้ออึงไปหมด เธอสัมผัสได้ถึงสายตาที่มองมาจากทุกสารทิศ ทั้งประหลาดใจ รังเกียจเหยียดหยาม และสะใจซ้ำเติม

เธอแทบอยากจะฉีกปากคนพวกนั้นให้ขาดวิ่น!

ในตอนนั้นเอง พี่สะใภ้รองของโจวฮุ่ยหลานก็เอ่ยปากขึ้น

"ป้าใหญ่ เธอเอาเงินของเจี้ยนจงมาทำหน้าใหญ่ใจโต ให้คนตระกูลเมิ่งมากินฟรีหิ้วของฟรี นี่มันเรื่องอะไรกัน วันนี้คนตระกูลเมิ่งกับตระกูลหวังของเธอมากันตั้งสามโต๊ะ แต่ไม่เห็นเงินช่วยงานสักซอง ช่างหาดูได้ยากจริง ๆ"

พี่สะใภ้ใหญ่ของโจวฮุ่ยหลานรีบรับมุกทันควัน "นี่มันกะมากินล้างผลาญคนรวยชัด ๆ"

บนถนนด้านนอก คนตระกูลเมิ่งและตระกูลหวังหน้าชาจนทนไม่ไหว น้องสะใภ้ของเมิ่งชิ่งกังลุกขึ้นยืนแล้วคอแข็งเถียงว่า "พี่สะใภ้ใหญ่ฉันบอกแล้วไง ว่าแค่พวกเรามาก็ถือว่าให้เกียรติตระกูลจ้าวของพวกเธอมากแล้ว!"

พี่สะใภ้รองสาวเท้าตึงตังออกมาจากในลานบ้าน ชี้หน้าน้องสะใภ้ของเมิ่งชิ่งกังแล้วพูดว่า

"หน้าตาของหลานชายฉันไม่จำเป็นต้องให้พวกเธอมาช่วยให้เกียรติหรอก ไม่ช่วยเงินสักซอง มาแอบกินฟรีหิ้วของฟรี ยังจะมีหน้ามาพูดอีกเหรอ"

คนตระกูลเมิ่งพูดไม่ออกขึ้นมาทันที

ไม่รู้ว่าใครพึมพำเสียงเบาขึ้นมาประโยคหนึ่ง "มากินฟรีดื่มฟรียังจะกร่างขนาดนี้... หาดูได้ยากจริง ๆ!"

คนตระกูลเมิ่งนั่งต่อไปไม่ไหวแล้ว ต่างพากันลุกขึ้นทีละคนแล้วเดินคอตกออกไป คนบ้านสามีของเมิ่งจิ้งเองก็อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี พวกเขาไม่ได้ใส่ซองจริง ๆ เดิมทีคิดว่าเป็นญาติกัน มาอาศัยกินโต๊ะจีนสักมื้อคงไม่เป็นไร พอถูกแฉต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้ หน้าก็ไม่รู้จะเอาไปไว้ที่ไหน

พริบตาเดียว คนตระกูลเมิ่งและตระกูลหวังก็พากันกลับไปจนหมดเกลี้ยง

จ้าวเจี้ยนอิงโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงส่งเสียงหอบฮัก ๆ ราวกับท่อสูบลม เธอผุดลุกขึ้นพรวดแล้วตะเบ็งเสียงลั่น

"ฉันก็แค่วิ่งวุ่นช่วยงานจนลืมไปชั่วคราวเท่านั้นแหละ! เงินช่วยงานเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว เดี๋ยวก็เอาไปให้แม่แกแล้วไง! ทำไม มีความผิดตามกฎหมายหรือไง"

จ้าวเจี้ยนเหมยเห็นเช่นนั้นก็รีบดึงแขนเสื้อของหญิงชรา

"แม่ แม่รีบพูดสิคะ รีบบอกว่าพวกเราเอาเงินช่วยงานให้แม่ไปแล้ว"

หญิงชราตบโต๊ะเสียงดังปัง "เงินช่วยงานของเจี้ยนอิงกับเจี้ยนเหมยให้ฉันไว้นานแล้ว! คนละสองพัน! แล้วก็ของเจี้ยนเจิ้งด้วย สองพันเหมือนกัน! หมิงซิน จดลงไป!"

นางอยากจะช่วยหาทางลงให้ลูกสาวลูกชาย

แต่จ้าวหมิงซินไม่ยอมเล่นตามน้ำด้วย

เด็กสาวกะพริบตาปริบ ๆ เอ่ยเสียงใสกังวาน "คุณย่าคะ เงินช่วยงานที่ให้คุณย่า นั่นถือเป็นเงินกตัญญูที่พวกเขามอบให้คุณย่าค่ะ ไม่เกี่ยวกับงานมงคลของพี่ชายฉัน เป็นคนละเรื่องกัน บัญชีนี้ฉันไม่จดค่ะ"

เธอหันไปมองโจวฮุ่ยหลาน แล้วแกล้งพูดเสียงดังว่า

"แม่คะ ไว้ต่อไปถ้าเมิ่งฮ่าว เฉียวอวี่เฉิน หมิงเหว่ย หมิงรุ่ย พวกเขาจัดงานบ้าง พวกเราก็ทำตามอย่างบ้างนะคะ ไม่ต้องใส่ซอง กินฟรี ดื่มฟรี หิ้วของฟรี ประหยัดเงินดีค่ะ!"

ในลานบ้านมีคนกลั้นไม่อยู่ หลุดขำพรืดออกมา

จ้าวเจี้ยนอิงหน้าเขียวคล้ำไปหมด

ทว่าในตอนนั้นเอง เรื่องที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น—

หญิงชราเดินตึงตังเข้าไปในบ้าน ไม่นานก็เดินกลับออกมา

ธนบัตรสีแดงปึกหนึ่งถูกฟาดลงบนโต๊ะ

"จดลงไป นี่ของป้าใหญ่แก ของอาน้อยแก แล้วก็ของอารองแก!"

โจวฮุ่ยหลานรู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมาทันที จ้าวเจี้ยนอิง จ้าวเจี้ยนเหมย และจ้าวเจี้ยนเจิ้งช่างเก่งกาจจริง ๆ ถึงขนาดทำให้หญิงชราออกเงินช่วยงานแทนพวกเขาได้

จ้าวหมิงซินนับเงินพลางยิ้มแป้น

"หนึ่งร้อย สองร้อย สามร้อย... สองพันหกร้อย สามคนหารเฉลี่ยสองพันหกร้อย ก็ตกคนละ 866.67 หยวน อ้าว แล้วจะทำยังไงล่ะเนี่ย จะให้ฉันลงบัญชียังไงคะ"

เฉิงลี่กลั้นไม่อยู่อีกต่อไป หลุดขำพรืดออกมาทันที