ตอนที่ 54 ศึกชิงกับข้าว

พอเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นที่ตั้งของบ้านตระกูลจ้าว ก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมดังมาแต่ไกล

โดยมีหน้าประตูบ้านตระกูลจ้าวเป็นศูนย์กลาง ตลอดทั้งสายถนนกางเต็นท์งานมงคลสีแดงสด ใต้เต็นท์มีโต๊ะกลมสีแดงสดตั้งเรียงราย

ผู้คนเดินเข้าออกประตูบ้านตระกูลจ้าวขวักไขว่ เตาชั่วคราวที่ตั้งขึ้นตรงหัวถนนมีควันสีขาวลอยกรุ่น มีคนกำลังปรุงน้ำซอส คนหั่นผัก คนผัดกับข้าว และยังมีคนเฝ้าซึ้งนึ่งขนาดใหญ่เส้นผ่านศูนย์กลางสองเมตรอยู่อีกด้วย

เมื่อเห็นจ้าวหมิงอวี่กับหลินชิงเหยียนกลับมา คนในหมู่บ้านต่างพากันทักทาย

"หมิงอวี่กลับมาแล้วเรอะ! ดูสิดู พ่อของเธอจัดงานเลี้ยงแต่งงานให้ ยิ่งใหญ่อลังการขนาดไหน!"

จ้าวหมิงอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้ธรรมเนียมการจัดงานมงคลของบ้านเกิดดี แต่เขาได้บอกกับจ้าวเจี้ยนจงไปแล้วว่าอย่าเอิกเกริกเกินไป ให้จำกัดวงแขกที่เชิญและคุมไว้ให้อยู่ที่ยี่สิบโต๊ะ

แต่ท่าทางตรงหน้านี้ มีถึงห้าสิบโต๊ะด้วยซ้ำ

จ้าวหมิงอวี่จูงมือหลินชิงเหยียนเดินเข้าบ้าน ในลานบ้านก็ตั้งโต๊ะไว้หกตัว คนแน่นเต็มลานไปหมด

โจวฮุ่ยหลานเห็นลูกชาย ลูกสะใภ้ และลูกสาวกลับมากันครบ ก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับ

"กลับมากันแล้วหรือ รีบเข้าบ้านเร็ว!"

จ้าวหมิงอวี่ดึงมือโจวฮุ่ยหลานไว้แล้วพูดว่า "แม่ครับ ไม่ใช่ว่าตกลงกันไว้ที่ยี่สิบโต๊ะหรอกหรือ ทำไมถึงเยอะขนาดนี้ล่ะครับ"

โจวฮุ่ยหลานถอนหายใจ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็มีคนในหมู่บ้านเข้ามาทักทาย เธอจึงรีบยิ้มแย้มเดินเข้าไปต้อนรับ

การจัดงานมงคล ใครมาก็ถือเป็นแขก ขอแค่เขามา เจ้าภาพก็ต้องต้อนรับขับสู้ให้สมเกียรติ นี่คือธรรมเนียมมารยาททางสังคม

จ้าวหมิงอวี่จะชักสีหน้าต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ก็ไม่ได้ จึงได้แต่ฝืนยิ้มทักทายคนในหมู่บ้านไปตามน้ำ

ในบ้านมีคนนั่งอยู่เต็มห้อง จ้าวเจี้ยนจงกำลังสูบบุหรี่คุยโม้กับพวกคุณลุงคุณอาในตระกูล ใบหน้าเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด

"ที่ทำงานของหมิงอวี่มีระเบียบวินัย จัดงานใหญ่โตไม่ได้ ตอนนี้เขาเป็นคนของรัฐ ทำอะไรตามใจไม่ได้หรอก"

จ้าวเจี้ยนจงพูดเหมือนเสียดาย แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยการอวดโอ้

จ้าวเจี้ยนเจิ้งนั่งไขว่ห้างอยู่ข้างๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับ

"ถ้าให้ฉันพูดนะ พี่ใหญ่น่ะระวังตัวเกินเหตุ หมิงอวี่อยู่ไห่เฉิง แต่พวกเราอยู่บ้านเกิด อยู่บ้านเกิดเราก็ต้องทำตามธรรมเนียมของเราสิ พี่ดูตระกูลเฉียวตรงถนนข้างหน้าแต่งสะใภ้เข้าบ้าน ลูกชายเขาแค่ทำงานในเมืองยังจัดงานเลี้ยงใหญ่โตตั้งสามวัน หมิงอวี่ของเรามีอนาคตกว่าตั้งเยอะ จัดแค่วันเดียว น่าเกลียดตายชัก"

จ้าวหมิงอวี่ถอนหายใจ ธรรมเนียมประเพณีของบ้านเกิด จะไปเปลี่ยนได้อย่างไร

พอเห็นจ้าวหมิงอวี่เดินเข้าประตูมา ลุงในตระกูลคนหนึ่งก็หัวเราะร่าทักทาย

"หมิงอวี่กลับมาแล้ว! ถ้านายไม่ห้ามพ่อไว้ พ่อนายคงกล้าจัดเลี้ยงห้าวันเต็ม เลี้ยงโต๊ะจีนแบบไหลเวียนไม่ขาดสายแน่ๆ"

จ้าวหมิงอวี่ยิ้มแหยๆ อย่างกระอักกระอ่วน

"ลุงรองครับ พวกเรามีกฎระเบียบอยู่ ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ"

ขณะที่กำลังพูดกันอยู่ ก็เห็นจ้าวเจี้ยนอิงนำคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา

"เจี้ยนจง คนตระกูลเมิ่งมากันแล้วนะ ดูสิ หลานชายฉันแต่งงาน คนบ้านสามีฉันอุตส่าห์มาช่วยสร้างหน้าตาให้พี่เลยนะ"

จ้าวเจี้ยนจงรีบลุกขึ้นยืน แล้วเข้าไปพูดคุยกับพี่น้องของเมิ่งชิ่งกัง

โบราณว่ายกมือไม่ตีคนยิ้มแย้ม คนเขามาเยือนถึงบ้าน ก็ถือว่าให้เกียรติกัน

หลินชิงเหยียนประหลาดใจอย่างยิ่ง วันที่หนึ่งตอนอยู่ที่เรือนหอ เธอพูดจาถึงขนาดนั้น นึกว่าจ้าวเจี้ยนอิงจะผูกใจเจ็บและไม่กลับมาวุ่นวายที่บ้านตระกูลจ้าวอีก แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเธอเองต่างหากที่ใจแคบ เพราะจ้าวเจี้ยนอิงกลับไม่ถือสาหาความแม้แต่น้อย!

ร้ายกาจจริงๆ!

หลินชิงเหยียนยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูจ้าวหมิงอวี่ "ป้าใหญ่ของคุณนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ!"

จ้าวหมิงอวี่ได้แต่ยิ้มเจื่อน ป้าใหญ่ของเขาเป็นคนไม่ธรรมดาอยู่แล้ว กะล่อนเอาตัวรอดเก่ง พูดจาเข้าได้กับทุกคน โดนหลินชิงเหยียนตอกกลับไปขนาดนั้นก็ยังไม่เก็บมาใส่ใจ ยังคงมาช่วยวิ่งวุ่นที่บ้านตระกูลจ้าวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ความหน้าหนาใจกว้างระดับนี้ ตัวเขาเองยังเทียบไม่ติด!

แขกเหรื่อที่เข้ามามอบของขวัญ โจวฮุ่ยหลานจะต้องมอบของตอบแทนให้หนึ่งชุด เมื่อก่อนจะเป็นขนมมาถังที่ทอดเอง แต่ตอนนี้เพื่อความสะดวก จึงให้เป็นน้ำมันพืชครอบครัวละหนึ่งถัง

พอพี่น้องของเมิ่งชิ่งกังมอบของขวัญ จ้าวเจี้ยนอิงกลับถือวิสาสะตัดสินใจเอง แจกไปคนละสองถัง

"รับไปเถอะ รับไป พวกเธออุตส่าห์มาก็ถือว่าช่วยไว้หน้าฉัน ไว้หน้าเจี้ยนจง พรุ่งนี้มาร่วมโต๊ะกินเลี้ยงกันทุกคนนะ"

คนตระกูลเมิ่งยิ้มหน้าระรื่น หิ้วน้ำมันกันคนละสองถังแล้วเดินจากไป

พี่สะใภ้รองของโจวฮุ่ยหลานเห็นเข้าก็รีบก้าวออกมา

"ป้าใหญ่ ทำไมถึงให้หิ้วน้ำมันไปคนละสองถังล่ะ"

จ้าวเจี้ยนอิงไม่แยแสเลยสักนิด

"นั่นคนตระกูลเมิ่งมาช่วยสร้างหน้าตาให้เจี้ยนจงเชียวนะ สองถังแล้วมันจะทำไมกัน"

พี่สะใภ้รองไม่ได้กลัวเกรงจ้าวเจี้ยนอิงเลย จึงซักไซ้ต่อทันควัน

"ในเมื่อคนตระกูลเมิ่งมาช่วยสร้างหน้าตาให้ แล้วใส่ซองมาเท่าไหร่ล่ะ"

จ้าวเจี้ยนอิงกลับเลี่ยงที่จะพูดถึงเงินใส่ซอง

"ต่างก็มาช่วยสร้างหน้าตากันทั้งนั้น พูดเรื่องเงินใส่ซองมันจะดูห่างเหินเกินไปแล้ว"

"โอ๊ย ธรรมเนียมงานมงคลเขามีแต่รับซองมาถึงจะให้ของตอบแทนไม่ใช่เหรอ ไหงมาถึงบ้านเธอถึงไม่พูดเรื่องเงินใส่ซอง แต่แจกของตอบแทนหน้าตาเฉยล่ะ มันมีธรรมเนียมแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

จ้าวเจี้ยนอิงสะบัดหน้าเดินออกจากห้อง ไม่สนใจพี่สะใภ้รองของโจวฮุ่ยหลานอีกต่อไป

พี่สะใภ้รองไม่วางใจ จึงสาวเท้าตึงๆ ไปหาโจวฮุ่ยหลานทันที

"ฮุ่ยหลาน เมื่อกี้คนบ้านสามีของป้าใหญ่เขาใส่ซองมาเท่าไหร่กัน"

โจวฮุ่ยหลานชะงักไป "ฉันไม่เห็นได้ซองเลยนะ ให้เจี้ยนจงไปแล้วหรือเปล่า"

พี่สะใภ้รองจึงรีบเดินกลับไปถามจ้าวเจี้ยนจงทันที

"เจี้ยนจง เงินใส่ซองที่คนบ้านสามีพี่สาวนายให้มาอยู่ที่ไหนล่ะ"

จ้าวเจี้ยนจงส่ายหน้า

"เรื่องรับซองไปถามฮุ่ยหลานนู่น ผมไม่ยุ่งหรอก"

พี่สะใภ้รองเข้าใจกระจ่างทันที คนตระกูลเมิ่งไม่ได้ใส่ซองแม้แต่สตางค์แดงเดียว แถมยังได้น้ำมันติดมือกลับไปเปล่าๆ สองถัง มากันสามคนก็ฟาดไปหกถัง

"จ้าวเจี้ยนอิง... ร้ายกาจจริงนะ น้องชายแท้ๆ จัดงาน ไม่หวังให้แกมาช่วยอะไรหรอก แต่นี่ถึงกับมาสูบเอาของออกไปให้คนนอก ถุย!"

พี่สะใภ้รองจะไปเอาเรื่องกับจ้าวเจี้ยนอิง แต่ถูกพี่สะใภ้ใหญ่ของโจวฮุ่ยหลานรั้งตัวไว้

"วันมงคลแบบนี้ คนเยอะแยะขนาดนี้ เธอไปเอะอะโวยวาย นิสัยอย่างจ้าวเจี้ยนอิงคงได้หันมารังแกฮุ่ยหลานแน่"

"ไม่ได้หรอก ฉันกลืนความแค้นนี้ไม่ลง คิดเล็กคิดน้อยเก่งจริง เห็นฮุ่ยหลานเป็นตัวอะไรกัน"

โจวฮุ่ยหลานที่รู้เรื่องแล้วได้แต่ถอนหายใจ พลางเกลี้ยกล่อมให้พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองอย่าเพิ่งโมโห แขกเหรื่อไปมาหาสู่กันคับคั่ง หากเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมาจะกลายเป็นเรื่องให้คนอื่นเขาหัวเราะเยาะเอา

จ้าวหมิงซินแอบได้ยินเข้า จึงแล่นไปเล่าให้หลินชิงเหยียนฟังอย่างขุ่นเคือง

"พี่สะใภ้ ป้าใหญ่ทำเกินไปจริงๆ ค่ะ คนตระกูลเมิ่งมามือเปล่าแท้ๆ ขากลับยังหิ้วน้ำมันไปตั้งหกถัง หน้าไม่อายจริงๆ น่าโมโหชะมัดเลย"

หลินชิงเหยียนกลอกตาคิดอุบาย ก่อนจะกระซิบข้างหูจ้าวหมิงซินไม่กี่ประโยค จ้าวหมิงซินก็พยักหน้ารับอย่างเอาเป็นเอาตาย

วันที่สาม เวลาสิบโมงตรง เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหว

หน้าประตูบ้านตระกูลจ้าวเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

ทั้งญาติฝั่งบ้านเดิมของโจวฮุ่ยหลาน ญาติพี่น้องตระกูลจ้าว คนในสายตระกูลจ้าว เพื่อนบ้านข้างเคียง แทบจะครึ่งหมู่บ้านพากันมาร่วมงาน

สิ่งที่ทำให้โจวฮุ่ยหลานคาดไม่ถึงก็คือ ทั้งญาติฝั่งเมิ่งชิ่งกัง ญาติฝั่งบ้านเดิมของหลี่ซิ่วเหลียน หรือแม้กระทั่งคนในหมู่บ้านที่ปกติแทบไม่เคยไปมาหาสู่กัน ต่างก็พาลูกจูงหลานยกโขยงกันมาทั้งบ้าน

ที่เด็ดที่สุดคือ เมิ่งจิ้งไม่เพียงพาหวังเฉียงกับลูกอีกสองคนมาเท่านั้น แต่ยังขนคนฝั่งบ้านสามีของเธอมาด้วย ขบวนใหญ่เอิกเกริกร่วมสิบกว่าคน

โจวฮุ่ยหลานถึงกับอึ้งไปเลย!

เธอยังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร จ้าวเจี้ยนอิงก็เริ่มออกคำสั่งจัดแจงแล้ว

"เพิ่มโต๊ะ เพิ่มอีกสิบโต๊ะเลย ใครมาก็ถือเป็นแขกทั้งนั้น มาช่วยให้เกียรติเจี้ยนจงเขานี่"

ผิดกับโจวฮุ่ยหลานที่รู้สึกกลัดกลุ้มหงุดหงิด จ้าวเจี้ยนจงกลับดีใจจนหุบปากไม่ลง เดินถือแก้วเหล้าไปคารวะทีละโต๊ะ "กินดื่มกันให้เต็มที่เลยนะ ถ้าไม่พอก็สั่งเพิ่มได้เลย!"

หลินชิงเหยียนกับจ้าวหมิงอวี่ถูกลากให้เดินทักทายแขกไปทั่วงานจนหน้ายิ้มเกร็งไปหมด

อาหารร้อนจานแรกเพิ่งจะยกมาวางบนโต๊ะ เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น หญิงชราคนหนึ่งยื่นมือออกไป เทกับข้าวทั้งจานใส่ถุงพลาสติกที่ตัวเองเตรียมมาหน้าตาเฉย

"เก็บไว้ให้หลานชายฉันกินหน่อย!" เธอพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน

คนข้างๆ เห็นอย่างนั้นก็ทำตามบ้าง พอกับข้าวร้อนๆ ยกมาเสิร์ฟปุ๊บ พริบตาเดียวก็เกลี้ยงจาน

ถึงขั้นมีบางโต๊ะทะเลาะกันเพราะแย่งหัวหมูกับปลานึ่งซีอิ๊วไม่ทัน

ไม่ว่าจะเป็นไก่ ปลา ขาหมู ข้าวเหนียวแปดเซียน หรืออะไรก็ตาม ขอแค่ยกมาวางบนโต๊ะ เป็นอันหายวับไปในชั่วพริบตา

จ้าวหมิงซินเชื่อฟังคำพูดของป้าสะใภ้ใหญ่ ไม่ยอมออกไปนั่งกินโต๊ะจีนข้างนอก แต่คอยเฝ้าอยู่ในห้องอย่างระมัดระวัง

นึกไม่ถึงว่าในขณะที่ข้างนอกกำลังครึกครื้นอยู่นั้น จ้าวเจี้ยนอิงกับจ้าวเจี้ยนเหมยจะพากันเดินเข้ามาในห้อง

"อ้าว หมิงซิน ทำไมไม่ออกไปกินข้าวข้างนอกล่ะ"

"หนูไม่อยากกินค่ะ ป้าใหญ่ อาน้อย พวกคุณเข้ามาทำไมกันคะ"

"พวกเรา... เข้ามาดื่มน้ำน่ะ"

"พวกเราอิ่มแล้วจ้ะ"

จ้าวเจี้ยนอิงกับจ้าวเจี้ยนเหมยตอบไปคนละทาง คนหนึ่งบอกมาดื่มน้ำ อีกคนบอกกินอิ่มแล้ว สัญญาณเตือนภัยในใจของจ้าวหมิงซินดังลั่น เธอจับตาดูทั้งสองคนอย่างนิ่งสงบ ทว่าสายตาของจ้าวเจี้ยนเหมยกลับกลอกไปมาอย่างมีเลศนัย พอสบโอกาสเห็นว่าจ้าวหมิงซินเผลอก็จะมุ่งตรงไปยังห้องนอนของโจวฮุ่ยหลานทันที

"อาน้อยจะทำอะไรน่ะคะ"

จ้าวเจี้ยนเหมยยกมือขึ้นนวดหน้าผาก ทำท่าทางคล้ายกับไม่สบายเต็มที

"อาจะเข้าไปนอนพักสักหน่อย ดื่มเหล้าไปนิดหน่อยแล้วเวียนหัวน่ะ"

"นั่นน่ะสิ อาน้อยของแกเวียนหัว ขอเข้าไปนอนพักในห้องหน่อย"

จ้าวหมิงซินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ไปห้องคุณย่าเถอะค่ะ ห้องแม่หนูรกมาก"

ทว่าจ้าวเจี้ยนอิงกลับไม่ยอมเลิกรา ดึงตัวจ้าวหมิงซินไว้เพื่อเปิดทางให้จ้าวเจี้ยนเหมยเข้าไปในห้องนอนของโจวฮุ่ยหลาน จ้าวหมิงซินสะบัดมือจ้าวเจี้ยนอิงออก ดึงประตูปิดเสียงดังปัง แล้วลงกลอนดังกริ๊กทันที

ป้าสะใภ้ใหญ่พูดถูกจริงๆ ต้องเฝ้าห้องของแม่ไว้ให้ดี

จ้าวเจี้ยนอิงกับจ้าวเจี้ยนเหมยสบตากัน ทั้งสองคนต่างพากันเดินจากไปอย่างหงุดหงิดเสียอารมณ์

หลินชิงเหยียนกลับเข้ามาในห้องอย่างหมดเรี่ยวแรงแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา เหนื่อยจริงๆ นี่มันงานเลี้ยงมงคลที่ไหนกัน ชัดๆ เลยว่าเป็นการแข่งขันแย่งกับข้าว

"พี่สะใภ้คะ เมื่อกี้ป้าใหญ่กับอาน้อยคิดจะเข้าไปในห้องแม่ แต่หนูไล่ตะเพิดไปแล้วค่ะ"

ความเหนื่อยล้าของหลินชิงเหยียนมลายหายไปในพริบตา

"ให้ตายสิ! คิดจะจับปลาในน้ำขุ่นเหรอเนี่ย"