ตอนที่ 53 ก็จะไล่คุณนั่นแหละ

"หลินชิงเหยียน ฉันเป็นป้าใหญ่ของเธอนะ! เธอกล้าไล่ฉันเหรอ? นี่มันบ้านของตระกูลจ้าว!"

หลินชิงเหยียนพยักหน้า ไม่อ้อมค้อมแม้แต่น้อย

"ใช่ค่ะ ก็จะไล่คุณออกไปนี่แหละ อย่าเอา 'ตระกูลจ้าว' ของพวกคุณมาครอบหัวฉัน ที่นี่คือบ้านของฉัน ในโฉนดสลักชื่อฉันไว้ ฉันอยากให้ใครมาอุ่นบ้านก็ให้คนนั้นอุ่น แต่เผอิญฉันไม่ชอบให้คุณมาอุ่นบ้าน และตั้งใจจะไล่คุณออกไป จะทำไมล่ะคะ?"

"แก—"

จ้าวเจี้ยนอิงโกรธจนหน้ามืดตาลาย หลายปีมานี้ ทั้งตระกูลจ้าวและตระกูลเมิ่งล้วนเป็นเธอที่เป็นคนชี้ขาด เธอวางก้ามใหญ่โตในสองตระกูลนี้มาตลอด ใครเล่าจะกล้าพูดคำว่าไม่ หากโจวฮุ่ยหลานกล้าขัดขืน เธอก็สั่งให้จ้าวเจี้ยนจงตบหน้าสั่งสอนไปตรงนั้นเลย

ทว่านับตั้งแต่จ้าวหมิงอวี่พาหลินชิงเหยียนคนนี้เข้าบ้าน อำนาจของเธอก็ถูกท้าทาย หลินชิงเหยียนคอยสวนกลับเธออยู่ตลอดเวลา

ตอนที่หลินชิงเหยียนเหยียบเข้าบ้านตระกูลจ้าวเป็นครั้งแรก ก็อาละวาดจนบ้านปั่นป่วนวุ่นวาย คนทั้งหมู่บ้านพากันหัวเราะเยาะเธอ บอกว่าต่อไปนี้เธอคงบงการครอบครัวของจ้าวเจี้ยนจงไม่ได้อีกแล้ว

พอถึงวันชิวอิก หลินชิงเหยียนก็พาโจวฮุ่ยหลานไปหมู่บ้านโจวโหลวโดยไม่ส่งเสียงบอกสักคำ ทิ้งคนทั้งครอบครัวใหญ่ไว้โดยไม่แยแส

หลินชิงเหยียนยังถึงขนาดยุยงให้จ้าวเจี้ยนจงมาทวงเงินคืนจากเธอ ทั้งที่เธอเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตจ้าวเจี้ยนจง หากไม่มีเธอ ย่อมไม่มีจ้าวเจี้ยนจงในวันนี้ การที่เธอใช้เงินของจ้าวเจี้ยนจงจึงเป็นเรื่องที่ชอบธรรมที่สุดแล้ว

มาตอนนี้ เธออุตส่าห์เสนอตัวมาช่วยอุ่นบ้านให้แท้ ๆ หลินชิงเหยียนกลับจะไล่เธอออกไปอีกงั้นหรือ?

จ้าวเจี้ยนอิงยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ยิ่งคิดก็ยิ่งอัดอั้นตันใจ

"หลินชิงเหยียน แกลองพูดใหม่อีกทีซิ!"

"ก็ไม่ชอบให้คุณมาอุ่นบ้าน และจะไล่คุณออกไปไงคะ! ไม่ชอบให้คุณมาอุ่นบ้าน และจะไล่คุณออกไปค่ะ! สองรอบแล้ว ยังอยากฟังอีกไหมคะ? ถ้าอยากฟังฉันจะพูดให้อีก"

จ้าวเจี้ยนอิงซวนเซไปมาสองที แทบจะเป็นลมล้มพับไป

หลินชิงเหยียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ทานข้าวอย่างเรียบเฉย แววตาแฝงความเหยียดหยามอย่างชัดเจน

"จ้าวหมิงอวี่เป็นหลานชายของคุณ เขาไว้หน้าคุณ แต่ฉันไม่ไว้หน้าค่ะ! เรือนหอหลังนี้ของฉัน พ่อสามีกับแม่สามีอยู่ได้ แต่คุณ... ไม่ต้องค่ะ!"

ยังไม่ทันที่จ้าวเจี้ยนอิงจะได้หอบหายใจ ถ้อยคำเชือดเฉือนหัวใจของหลินชิงเหยียนก็ดังขึ้นมาอีก

"เดิมทีพวกเราตกลงกันไว้แล้วว่าพิธีแต่งงานวันนี้ จะจัดเลี้ยงอาหารแบบเรียบง่ายแค่พ่อแม่ทั้งสองฝ่าย จัดโต๊ะจีนแค่สามโต๊ะก็พอ แต่พวกคุณกลับดีนัก ไม่ได้รับเชิญก็ยังสะเออะมา พวกคุณรู้บ้างไหมว่าทั้งฉันและจ้าวหมิงอวี่ต่างต้องเขียนรายงานชี้แจงความผิดกันทั้งคู่ ดีไม่ดีงานของจ้าวหมิงอวี่อาจจะหลุดลอยไปด้วย"

โจวฮุ่ยหลานตกใจแทบสิ้นสติ รีบคว้าแขนลูกชายไว้ทันที

"เสี่ยวอวี่ ลูก...ลูกต้องเขียนรายงานชี้แจงจริง ๆ หรือ?"

จ้าวหมิงอวี่ถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร หลินชิงเหยียนพูดเกินจริงไปบ้าง ทว่าพูดให้เกินจริงไปหน่อยก็ดี จะได้ทำให้คนพวกนี้รู้จักกฎระเบียบเสียบ้าง

"ครับแม่ พวกเรายื่นรายงานต่อที่ทำงานไว้สามโต๊ะ แต่ภายหลังกลับเพิ่มขึ้นมาอีกสองโต๊ะ เพราะไอ้สองโต๊ะที่เพิ่มขึ้นมานี้แหละครับ พวกเราสองคนถึงต้องเขียนรายงานชี้แจงกันหมด"

โจวฮุ่ยหลานนึกเสียใจจนแทบคลั่ง เธอปล่อยมือจากจ้าวหมิงอวี่แล้วฟาดฝ่ามือใส่จ้าวเจี้ยนจงฉาดใหญ่ แต่จ้าวเจี้ยนจงหลับสนิทเป็นตาย จึงไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยแม้แต่น้อย

"แกจะไปตีเจี้ยนจงทำไม!" หญิงชราปัดมือโจวฮุ่ยหลานออกอย่างแรง "มันจะร้ายแรงอะไรขนาดนั้นเชียว? เพิ่มแค่สองโต๊ะมันจะทำไม? ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกเขาจะกล้าไล่เสี่ยวอวี่ออก! เหอะ... ถึงจะไล่ออกจริง ด้วยความสามารถของหมิงอวี่ ยังต้องกลัวว่าจะหางานไม่ได้อีกรึไง?"

เมิ่งฮ่าวมองดูละครลิงฉากนี้ด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง หึ ๆ! จ้าวหมิงอวี่ถูกไล่ออกน่ะดีที่สุดแล้ว!

ทว่าในเวลานี้ เมิ่งฮ่าวกลับยังคงก้าวออกมา

"คุณยาย คุณแม่ พี่สะใภ้ผมพูดถูกแล้วครับ พวกเขาจัดงานเลี้ยงต้องยื่นรายงานต่อหน่วยงาน จะเกินจำนวนที่รายงานไว้ไม่ได้ ถ้าเกินก็ต้องเขียนรายงานชี้แจงความผิด นี่เป็นระเบียบวินัยครับ"

เมิ่งชิ่งกังมีโทสะสุมแน่นเต็มอก ภรรยาของตนถูกหลินชิงเหยียนตบหน้าฉาดใหญ่ แต่ไม่นึกเลยว่าลูกชายอย่างเมิ่งฮ่าวกลับยังพูดเข้าข้างหลินชิงเหยียนอีก

"อะไรนะ? แค่โต๊ะจีนห้าโต๊ะก็ยังต้องเขียนรายงานชี้แจง กฎระเบียบเฮงซวยอะไรกันวะ?"

"พ่อครับ" เมิ่งฮ่าวอธิบายอย่างใจเย็น "พี่กับพี่สะใภ้ต่างก็เป็นคนของรัฐ ข้างบนเขามีกฎระเบียบกำกับอยู่ รายงานไว้กี่โต๊ะก็ต้องเท่านั้น หากเกินก็ต้องเขียนรายงานชี้แจง ไม่สามารถทำตามอำเภอใจอยากทำอะไรก็ทำได้ ไม่เหมือนกับในหมู่บ้านเรานะครับ"

หญิงชราไว้ใจหลานชายนอกคนโตที่สุด เมื่อได้ยินเมิ่งฮ่าวพูดเช่นนี้ ย่อมปักใจเชื่อ

ทว่าเธอก็ยังโมโหที่หลินชิงเหยียนพูดจาระคายหู และโมโหที่โจวฮุ่ยหลานลงไม้ลงมือตบตีจ้าวเจี้ยนจงอยู่ดี

เมิ่งฮ่าวตัดสินใจแสดงเป็นคนดีให้ถึงที่สุด การที่เขาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้หลินชิงเหยียนในครั้งนี้ หาใช่เพราะมีจิตใจเมตตาไม่ แต่เป็นเพราะไม่อยากให้ตระกูลจ้าวกับตระกูลเมิ่งต้องบาดหมางกันจนแตกหัก อย่างไรเสีย... จ้าวหมิงอวี่ก็ยังมีประโยชน์อยู่

"แม่ เรือนหอของพี่ชายแม่ก็ดูแล้ว ถึงเวลากลับแล้วครับ ก็เหมือนที่พี่สะใภ้พูดนั่นแหละ รอให้ผมซื้อบ้านก่อน แม่จะมาอยู่กี่วันก็ได้ แม่ต้องรู้จักมีขอบเขตบ้าง นี่มันบ้านของพี่ผม ไม่ใช่บ้านผม"

"ขอบเขตผายลมอะไรล่ะ แม่..."

จ้าวเจี้ยนอิงยังอยากจะพูดอะไรอีก ทว่าท้ายที่สุดก็ยอมฟังคำพูดของลูกชาย ใช่แล้ว นี่ไม่ใช่บ้านลูกชายตน มีชั้นความสัมพันธ์คั่นอยู่อีกชั้นหนึ่ง

คนกลุ่มหนึ่งที่ไม่เต็มใจและเต็มไปด้วยความคับแค้นใจพากันเดินออกจากเรือนหอ

เมิ่งฮ่าวพยุงจ้าวเจี้ยนเจิ้ง ส่วนจ้าวหมิงอวี่พยุงจ้าวเจี้ยนจง

โจวฮุ่ยหลานกุมมือหลินชิงเหยียนไว้ พลางกล่าวขอโทษขอโพยไม่หยุดปาก

"ชิงเหยียน หรือแม่ไม่นั่งรถไปกับพวกเขาก่อนดี แม่จะช่วยทำความสะอาดห้องให้เรียบร้อย เสร็จแล้วแม่ค่อยนั่งรถไฟกลับ"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ" หลินชิงเหยียนปลอบใจโจวฮุ่ยหลาน "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกับหมิงอวี่ทำความสะอาดกันเองได้"

โจวฮุ่ยหลานหันไปดึงตัวลูกชายมากำชับเสียยกใหญ่ "ชิงเหยียนกำลังตั้งท้อง ต่อไปพอกลับมาจากเลิกงาน ก็ให้ชิงเหยียนพักผ่อน อย่าให้ชิงเหยียนต้องทำอะไรเลย จำไว้เข้าใจไหม"

จ้าวหมิงอวี่รีบพยักหน้ารับทันที

หลังจากส่งคนตระกูลจ้าวกลับไปแล้ว จ้าวหมิงอวี่กับหลินชิงเหยียนก็กลับเข้ามาในเรือนหอ พอมองดูคราบน้ำและรอยเท้าเปรอะเปื้อนบนพื้น จ้าวหมิงอวี่ก็ทอดถอนใจยาว

"คุณว่าพวกเขาจะมาทำไมกัน น่าเอือมระอาสิ้นดี! เหยียนเหยียน ผมขอโทษนะ ผมคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าพวกเขาจะโผล่มาโดยไม่บอกไม่กล่าว ทั้งที่ตกลงกันไว้แล้วแท้ ๆ..."

หลินชิงเหยียนยิ้มพลางยักไหล่กล่าวว่า

"สหายจ้าวหมิงอวี่ จากเรื่องนี้คุณต้องเข้าใจนะว่า หลาย ๆ เรื่องไม่ได้เป็นไปตามที่คุณคิดหรอก โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับครอบครัวคุณ พ่อคุณหูเบามาแต่ไหนแต่ไร ชินกับการฟังป้าใหญ่ของคุณมาหลายปี ป้าใหญ่คุณว่าอย่างไรก็ว่าตามนั้น เพราะฉะนั้น ต่อไปคุณต้องช่วยให้พ่อคุณยืนหยัดขึ้นมาให้ได้ อย่าปล่อยให้ป้าใหญ่กับญาติพวกนั้นมาชี้หน้าสั่งการในบ้านของคุณอีก"

จ้าวหมิงอวี่โอบกอดหลินชิงเหยียนไว้ พลางพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"จริงด้วย ผมนึกว่าผ่านเรื่องพวกนั้นมาหลายครั้งแล้วพวกเขาจะเพลา ๆ ลงบ้าง ไม่นึกเลยว่าจะยังเหมือนเดิมอยู่อีก เฮ้อ! กลุ้มใจจะตายอยู่แล้ว!"

"มีอะไรให้ต้องกลุ้มกัน วัวหายล้อมคอก็ยังไม่สาย ผิดเป็นครู ต่อไปถ้ามีเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคนทางบ้านเกิดคุณ คุณก็คิดหน้าคิดหลังเพิ่มอีกสักสองก้าว รับรองว่าต้องจัดการเรื่องราวได้เรียบร้อยแน่"

สองสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันเริ่มลงมือเก็บกวาดบ้าน

ในห้องน้ำแขก บนชักโครกเปรอะไปด้วยคราบปัสสาวะ ทิชชูห้องน้ำก็ไม่ทิ้งลงถังขยะ แถมยังเอาผ้าเช็ดตัวของพวกเขาไปใช้ตามใจชอบอีก

จ้าวหมิงอวี่รีบจัดการของกองนั้นทิ้งทั้งหมดทันที แล้วลงแรงขัดห้องน้ำซ้ำไปถึงสองรอบ

พอกวาดล้างเรือนหอเสร็จ ทั้งสองก็นอนพักอยู่บนโซฟา

จู่ ๆ หลินชิงเหยียนก็เอ่ยขึ้น

"หมิงอวี่ เมิ่งฮ่าวดูไม่ค่อยปกติเลยนะ"

"ผมก็ดูออก ท่าทางของเขาในวันนี้ ไหนจะนาฬิกาข้อมือของเขาอีก ผิดปกติเกินไปจริง ๆ"

หลินชิงเหยียนใคร่ครวญซ้ำไปซ้ำมาก่อนกล่าว "นาฬิกาเรือนนั้นราคาหลักหมื่นหยวนขึ้นไป ลำพังรายได้ของเขาตอนนี้ ซื้อไม่ไหวหรอก"

"คุณว่า... ทำไมเขาถึงรวยขึ้นมากะทันหันขนาดนี้ล่ะ ป้าใหญ่ของผมเป็นพวกโทรโข่งปากสว่าง ในบ้านมีเงินสักเฟินเดียวก็เป่าประกาศคุยโวเป็นร้อยหยวนได้ ถ้าเมิ่งฮ่าวมีเงินจริง ป้าใหญ่ผมไม่เที่ยวคุยโม้โอ้อวดไปทั่วนานแล้วหรือ"

"เป็นไปได้ไหมว่าป้าใหญ่คุณอาจจะไม่รู้เรื่อง"

"แม้แต่แม่เขายังไม่รู้... แล้วเขาไปทำอะไรมาล่ะ"

จ้าวหมิงอวี่คิดจนหัวแทบแตกก็คิดไม่ออกว่าทำไมเมิ่งฮ่าวถึงได้มีเงินขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"น้องชายเพื่อนร่วมชั้นของคุณสนิทกับเขาไม่ใช่หรือ คุณลองผ่านเพื่อนร่วมชั้นคนนั้น ให้เพื่อนคุณลองเลียบ ๆ เคียง ๆ ถามน้องชายเธอดูก็ได้นี่"

จ้าวหมิงอวี่พยักหน้า "ได้ ไว้ผมหาเวลาว่างไปถามเว่ยอิงเหล่ยดู ขอแค่เงินของเมิ่งฮ่าวได้มาอย่างสุจริต ไม่ผิดกฎหมาย ผมก็ขี้เกียจไปยุ่งเรื่องของเขาเหมือนกัน"