บทที่ 100 เป้ามีชีวิต (สองตอนควบ)

บทที่ 100 เป้ามีชีวิต (สองตอนควบ)

ชวีเจียวหลงสืบทอดข้อดีแทบทั้งหมดมาจากชวีเลี่ยและยวี่เหม่ยเหริน โครงสร้างกระดูกแต่กำเนิดยอดเยี่ยมเป็นเลิศ พรสวรรค์ด้านวรยุทธ์ล้ำเลิศเกินใคร ติดตามบิดาจับอาวุธมาตั้งแต่เยาว์วัย ตำราพิชัยสงครามและวิชาขี่ม้ายิงเกาทัณฑ์ล้วนเชี่ยวชาญคล่องแคล่ว หลายคนจึงพากันเสียดายที่ชวีเจียวหลงไม่ได้เกิดมาเป็นบุรุษ

มีเพียงแม่ทัพใหญ่ชวีเลี่ยกับฮูหยินแม่ทัพที่ไม่ใส่ใจเรื่องนั้นเลยสักนิด ไม่ใช่บุรุษแล้วอย่างไร สตรีก็บุกเบิกสร้างแผ่นฟ้าของตนเองขึ้นมาได้เช่นกัน

สองสามีภรรยาไม่เคยขัดขวางการฝึกยุทธ์ของชวีเจียวหลง จนกระทั่งนางประมือไปทั่วทั้งกองทัพไร้ผู้ต่อกร จนกระทั่งทุกคนเห็นนางแล้วต้องเดินเลี่ยงหลบไปอีกทาง จนกระทั่งลู่หมิงยวนกลายมาเป็นคู่ซ้อมเพียงหนึ่งเดียวของนาง

เหตุใดจึงเป็นลู่หมิงยวน

ชวีเจียวหลงเคยคิดถึงเรื่องนี้เช่นกัน และคำตอบสุดท้ายที่ได้ก็เรียบง่ายจนน่าเวทนา

ว่าไปแล้วก็เป็นเพียงคำว่าเคียงข้างสองคำเท่านั้น

มารดาผู้ให้กำเนิดด่วนจากไป บิดางานล้นมือ ผู้คนรอบกายผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนไปมา ในยามนั้นมีเพียงลู่หมิงยวนที่อยู่เคียงข้างนาง

แล้วองค์รัชทายาทเล่า

องค์รัชทายาททรงมีฐานะสูงส่ง แม้จะวางองค์เป็นพี่ชายมาโดยตลอดด้วยเยื่อใยผูกพันระหว่างฮองเฮากับยวี่เหม่ยเหริน แต่ย่อมไม่ทรงลงมือประลองกับนางเป็นแน่ ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่องค์รัชทายาทเสด็จมาทอดพระเนตรนางฝึกยุทธ์ ข้ารับใช้ข้างกายก็มักจะคอยดึงรั้งพระองค์ไว้มิให้เข้าใกล้จนเกินไป ด้วยเกรงว่าคนเถื่อนแดนไซ่เป่ยที่หยาบกระด้างแต่กำเนิดอย่างชวีเจียวหลงจะพลั้งมือทำร้ายองค์รัชทายาทจนบาดเจ็บ

ดังนั้นเมื่อชวีเจียวหลงเผชิญหน้ากับองค์รัชทายาท จึงรู้สึกราวกับกำลังพบญาติห่าง ๆ ที่ยังติดต่อกันอยู่บ้างเท่านั้น ทุกครั้งที่ถูกองค์รัชทายาททอดพระเนตรด้วยสายตาอ่อนโยนหรือชื่นชม ชวีเจียวหลงก็หาได้เก็บมาใส่ใจไม่ เพราะระหว่างองค์รัชทายาทกับนางนั้น มีระยะห่างคั่นกลางอยู่เสมอ

ชาติก่อนนางยังมิเคยหวั่นไหวต่อองค์รัชทายาท เมื่อได้มีชีวิตใหม่อีกชาติหนึ่ง ย่อมไม่มีทางหวั่นไหวอย่างเด็ดขาด

นางมององค์รัชทายาทไม่ออก ยามนี้พระองค์ยิ่งแสดงออกว่าลึกซึ้งผูกพันมากเท่าใด ชวีเจียวหลงก็ยิ่งไม่เข้าใจในความไร้เยื่อใยของพระองค์เมื่อชาติก่อนมากเท่านั้น และความเย็นยะเยือกในใจก็ยิ่งทวีขึ้น

องค์รัชทายาทไม่มีทางเรียบง่ายเหมือนที่เห็นภายนอกแน่

นางไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทกำลังวางแผนการสิ่งใดอยู่ จึงได้แต่ต้องระวัง ระวัง และระวังให้รอบคอบยิ่งขึ้น

เมื่อกลับมาถึงจวน ชวีเจียวหลงจึงแจ้งแก่ทุกคนว่าวิชาขี่ม้ายิงเกาทัณฑ์เปลี่ยนเป็นวันละหนึ่งครั้ง สีหน้าของลู่หมิงยวนย่อมมืดมนคลุมเครือ ฮูหยินผู้เฒ่าที่เดิมทีก็ล้มป่วยอยู่แล้วโมโหจนไม่อยากจะเอ่ยปาก มีเพียงสองสามีภรรยาเรือนใหญ่ที่เอ่ยถามไถ่ด้วยความห่วงใยสองสามประโยค บอกให้นางอย่าได้หักโหมจนเกินไป

ชวีเจียวหลงยิ้มรับ

หลังรับสำรับเย็นเสร็จ ชวีเจียวหลงก็เดินไปยังเรือนของลู่ฝูอิง

ลู่ฝูอิงยังคงเป็นเช่นเดิม นางนอนอยู่บนเตียง แม้จะไม่มีไข้แล้ว แต่ทั่วทั้งร่างยังคงเมื่อยล้าอ่อนแรงไร้กำลัง

ครั้นเห็นชวีเจียวหลง นางก็เบือนหน้าหนีแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ท่านมาทำไม"

ชวีเจียวหลงหยุดยืนห่างจากข้างเตียงไม่กี่ก้าว ไม่มีท่าทีจะแสดงความห่วงใยแม้แต่น้อย เพียงกล่าวว่า

"อีกห้าวันตามข้าไปลานฝึกยุทธ์"

ลู่ฝูอิงชะงักไป จากนั้นก็ยื่นปากทำแง่งอนขึ้นมาอีก นางฟังไม่ออกเลยสักนิดว่าคำพูดของผู้เป็นมารดาคือการแจ้งให้ทราบ กลับนึกว่าอีกฝ่ายมาง้อขอร้องตน จึงส่งเสียงฮึเบา ๆ "ท่านแม่รังเกียจว่าข้าทำให้อับอาย มิใช่ไม่อยากให้ข้าไปหรอกหรือ"

"นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว"

คำพูดนี้ฟังดูแล้วชวนให้รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างยิ่ง ลู่ฝูอิงหดคอลงเล็กน้อย รีบหันขวับกลับมามองนาง "หมาย... หมายความว่าอย่างไร"

ชวีเจียวหลงไร้ความรู้สึกบนใบหน้า

"ที่ลานล่าสัตว์เจาอี๋ต้องรับเคราะห์แทนเจ้า นางกล้ำกลืนโทสะนี้ไม่ลง จึงต้องการประลองกับเจ้า"

พอได้ยินเช่นนี้ ลู่ฝูอิงก็อึ้งงันไป

"ประลองหรือ ข้าป่วยหนักถึงเพียงนี้จะไปประลองได้อย่างไร ท่านทำเช่นนี้มิใช่จงใจให้ข้าไปขายหน้าหรอกหรือ"

ได้ยินดังนั้น แววตาที่ชวีเจียวหลงมองลู่ฝูอิงก็ซับซ้อนขึ้นหลายส่วน

หลังเงียบไปครู่หนึ่งนางจึงถามขึ้นว่า

"เจ้าอยากประลองหรือไม่ ประมือกับเจาอี๋อย่างเปิดเผยตรงไปตรงมาสักครา"

ลู่ฝูอิงขมวดคิ้วมองนาง แววตาฉายความสงสัย

ชวีเจียวหลงกล่าวว่า

"หากอยากประลอง ข้ามียาถอนพิษให้เจ้าได้ แต่เจ้าต้องชนะเท่านั้น"

ลู่ฝูอิงเข้าใจความหมายของมารดาได้ในทันที

"พอมอบยาถอนพิษให้แล้ว ข้าก็ยังต้องฟังท่าน ก้มหน้าก้มตายกไอ้ก้อนหินล็อกพรรค์นั้นต่อไปใช่หรือไม่"

"ใช่"

"ข้าไม่เอา"

ลู่ฝูอิงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด นางได้เลือกทางเดินแล้ว หากมากลับคำยามนี้ ความทุกข์ทรมานหลายวันที่ผ่านมาของนางมิใช่ต้องสูญเปล่าหรอกหรือ

แม้ในใจนางจะอยากประลองกับเจาอี๋มากเพียงใด เพราะนางมั่นใจว่าตนเองไม่ได้ด้อยไปกว่าเจาอี๋ เรื่องที่ลานล่าสัตว์คราวนั้นเป็นแค่อุบัติเหตุเท่านั้น

แต่หากต้องให้นางยอมทำตามที่มารดาบอก ยอมทรมานสองมืออันบอบบางนุ่มนิ่มจนหยาบกร้านอัปลักษณ์ถึงจะคว้าชัยชนะมาได้ นางยอมที่จะไม่ประลองเสียดีกว่า

มิเช่นนั้น ต่อให้ถึงเวลาจะชนะแล้วจะทำไมได้เล่า สุดท้ายก็ต้องถูกผู้คนหัวเราะเยาะเย้ยอยู่ดี

ชวีเจียวหลงได้ยินเช่นนั้น ความคาดหวังที่เดิมทีก็แทบไม่มีอยู่แล้วในใจพลันมลายสิ้น

สีหน้าของนางพลันเย็นชาลงอย่างรวดเร็ว

"ได้ เช่นนั้นถึงเวลาเจ้าก็แค่ตามข้าไปที่ลานฝึกยุทธ์เพื่อแสดงตามพิธีก็พอ"

"แสดงตามพิธีหรือ"

ชวีเจียวหลงหันหลังกลับไปแล้ว นางเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามองว่า

"ใช่ ให้ทุกคนได้เห็นกันชัดๆ ว่าตอนนี้เจ้าป่วยหนัก เป็นคนไร้ประโยชน์ที่หาบไม่ไหวหิ้วไม่ได้ จากนี้ย่อมไม่มีใครมาท้าประลองกับเจ้าอีก เจ้าจะได้สบายใจไปตลอดกาล"

คำว่า "คนไร้ประโยชน์" ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของลู่ฝูอิงราวกับเข็มเล่มแหลม

เดิมทีนางก็มีนิสัยหยิ่งผยองเอาแต่ใจ ในกระดูกยังสืบทอดความทะนงตนของชวีเจียวหลงมาด้วย พอคิดว่าต่อไปตนเองต้องกลายเป็นคนไร้ค่า ก็ย่อมรู้สึกไม่ยินยอมอยู่บ้าง

ในใจเริ่มผุดความเสียใจขึ้นมารำไร นางอ้าปากจะพูด ทว่าพอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เมื่อนึกถึงคำพูดของเฝิงหลิงขึ้นมาได้ นางก็กลืนมันกลับลงไป

ท่านแม่ที่เป็นคนเถื่อนจากไซ่เป่ยจะไปรู้อะไร คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ล้วนบอบบางน่าทะนุถนอมกันทั้งนั้น หรือจะต้องเอาแต่เข่นฆ่าฟาดฟันเหมือนท่านแม่ถึงจะไม่เรียกว่าคนไร้ประโยชน์กันเล่า

นางไม่มีทางหลงกลหรอก

*

ห้าวันให้หลัง ชวีเจียวหลงพาลู่ฝูอิงที่เนื้อตัวอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ ก้าวขึ้นรถม้ามุ่งหน้าไปยังลานฝึกยุทธ์

นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่ฝูอิงได้เห็นท่านแม่สวมชุดกิเลน ชั่วขณะนั้นถึงกับมองจนเหม่อลอย รู้สึกว่าท่านแม่ในยามนี้ดูสง่างามองอาจจนละสายตาไม่ได้เลยทีเดียว

ลู่ฝูอิงนั่งอยู่ในรถม้า แอบลอบมองชวีเจียวหลงเป็นระยะ

ชุดกิเลนขับเน้นเรือนร่างที่เหยียดตรงผึ่งผายของนาง กระบี่ที่คาดอยู่ตรงเอวเปล่งประกายเย็นเยียบ คนทั้งร่างราวกับคมดาบที่ชักออกจากฝัก

ท่านแม่เช่นนี้ ช่างแตกต่างจากฮูหยินติ้งหยางป๋อที่เงียบขรึมไม่ค่อยพูดจาในยามปกติราวกับเป็นคนละคน

"มองอะไร" ชวีเจียวหลงเอ่ยปากขึ้นกะทันหัน สายตาคมกริบดั่งสายฟ้า

ลู่ฝูอิงรีบก้มหน้าลงด้วยความตื่นตระหนก นิ้วมือบิดชายเสื้อแน่น "มะ...ไม่มีอะไร..."

รถม้ามาถึงลานฝึกยุทธ์อย่างรวดเร็ว

ริมลานฝึกมีผู้คนมาล้อมดูอยู่เนืองแน่น ท่านหญิงเจาอี๋สวมชุดทะมัดทะแมง กำลังเดินวนไปเวียนมาด้วยความหงุดหงิดใจ

เมื่อเห็นลู่ฝูอิงถูกประคองลงมาจากรถม้าด้วยสีหน้าซีดเผือด ย่างก้าวซวนเซไร้น้ำหนัก นางก็หรี่ตาลง

"หึ ลู่ฝูอิง เจ้าคงไม่ได้กลัวการประลองกับข้าจนต้องแสร้งทำเป็นป่วยมาตบตาข้าหรอกนะ"

ในฝูงชนมีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังแว่วขึ้นเบาๆ

ใบหน้าของลู่ฝูอิงแดงก่ำ แม้จะคาดเดาไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่เมื่อต้องเผชิญกับท่าทีข่มเหงรุกรานของเจาอี๋ นางก็ยังรู้สึกอับอายขายหน้าอยู่ดี

"เจ้า...เจ้าอย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระแถวนี้ ขะ...ข้าป่วยจริงๆ หากเจ้ามีความสามารถพอก็รักษาข้าให้หายสิ ข้าจะได้ประลองกับเจ้าอย่างสง่าผ่าเผย"

เจาอี๋มีเจตนานี้อยู่แล้ว นางคาดการณ์ไว้อย่างแม่นยำว่าลู่ฝูอิงอาจจะแสร้งป่วยตบตา วันนี้จึงพกหมอหลวงติดสอยห้อยตามมาด้วยเป็นพิเศษ

นางเชิดคางขึ้น "ได้ วันนี้ข้าจะเมตตาสงเคราะห์ให้หมอหลวงตรวจดูอาการเจ้า ลู่ฝูอิง ถ้าหากเจ้าแกล้งป่วยล่ะก็ เจ้าไม่ตายดีแน่"

ลู่ฝูอิงหันไปมองชวีเจียวหลงอย่างลนลาน

ทว่าเมื่อเห็นชวีเจียวหลงยังคงสุขุมนิ่งสงบ นางจึงค่อยเบาใจลงได้บ้าง

เป็นไปตามคาด หลังจากหมอหลวงตรวจชีพจรดูอาการอย่างละเอียดแล้ว ก็ส่ายหน้าให้ท่านหญิงเจาอี๋

"เป็นไปได้อย่างไรกัน?!"

องค์รัชทายาทก็ประทับอยู่ที่นั่นด้วย เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้จึงขมวดคิ้ว "เจาอี๋ พอได้แล้ว อย่าก่อเรื่องวุ่นวายอีกเลย"

เจาอี๋จะยอมเลิกราง่ายๆ ได้อย่างไร นางกลอกตาไปมา พลันมีความคิดใหม่ผุดขึ้นในหัวทันที

นางเชิดคางขึ้นเอ่ยว่า

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ไม่ต้องประลองแล้ว ทว่าลู่ฝูอิงในฐานะที่เป็นเพื่อนเรียนของข้า ไหนๆ ก็มาถึงแล้ว จะให้อยู่เฉยๆ โดยไม่ทำอะไรเลยก็คงไม่ได้"

ลู่ฝูอิงเกิดสังหรณ์ใจไม่ดี "จะ...เจ้าคิดจะทำอะไร"

เจาอี๋ยกยิ้มมุมปาก "เจ้า วันนี้จงมาเป็นเป้ามีชีวิตให้ข้า"

สีหน้าของลู่ฝูอิงที่เดิมทีก็ซีดขาวอยู่แล้ว ยิ่งซีดเผือดไร้สีเลือดเข้าไปอีก

เป้ามีชีวิต...นั่นคืองานที่อันตรายที่สุดในลานฝึกยุทธ์ ต้องไปยืนอยู่หน้าเป้าธนู ทูนผลแอปเปิลไว้บนหัว และปล่อยให้คนยิงธนูเล็งยิงตามใจชอบ

หากผิดพลาดแม้เพียงนิดเดียว ก็ต้องหลั่งเลือดตายคาที่

ลู่ฝูอิงถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ

"ทำไม กลัวแล้วหรือ"

เจาอี๋ปรายตามองชวีเจียวหลงแวบหนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะ "อาจารย์ยิงธนูร้อยก้าวร้อยทะลุ วิชาเกาทัณฑ์ล้ำเลิศ ไฉนถึงได้ให้กำเนิดคนไร้ประโยชน์ที่ขี้ขลาดตาขาวเช่นเจ้าออกมาได้เล่า ท่านแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินจะรู้หรือไม่ว่าหลานสาวของตนช่างน่าขายหน้าถึงเพียงนี้"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบลานฝึกเริ่มดังขึ้นประปราย บ้างก็หัวเราะเยาะเบาๆ บ้างก็ส่ายศีรษะ

ในหูของลู่ฝูอิงมีเสียงดังอื้ออึง

คำพูดของท่านแม่เมื่อหลายวันก่อนพลันดังก้องขึ้นในหู

"ลู่ฝูอิง อย่ามาเป็นตัวถ่วงของข้า"

"ฐานะของเจ้า ถูกกำหนดไว้แล้วว่ายามที่ก้าวขึ้นสู่ลานฝึกยุทธ์ จะต้องมีผู้คนนับไม่ถ้วนต้องการท้าทายเจ้า ข้าไม่อาจปล่อยให้ชื่อเสียงเกียรติยศชั่วชีวิตของตาเจ้าต้องมาพังทลายลงในมือเจ้าได้"

ที่แท้ท่านแม่พูดความจริง

นางต่างหากที่เป็นตัวถ่วง

ลู่ฝูอิงกวาดสายตามองไป รอยยิ้มเยาะเย้ยประปรายบนใบหน้าของทุกคนล้วนพุ่งเป้ามาที่นาง

แต่เมื่อก่อนมิได้เป็นเช่นนี้

เมื่อก่อนสายตาดูแคลนเหยียดหยามเหล่านั้นล้วนตกอยู่บนร่างของท่านแม่ นางเพียงยืนอยู่ด้านหลังท่านป้าหลิง อยู่ให้ห่างจากท่านแม่ก็พอแล้ว

เหตุใดตอนนี้ทั้งที่ยืนอยู่เคียงข้างท่านแม่เหมือนกัน แต่สายตาดูหมิ่นเหล่านั้นกลับตกลงบนร่างของตนเองเล่า

นางเป็นถึงคุณหนูใหญ่ผู้บอบบางแห่งจวนป๋อนะ!

นางเลือกท่านย่า... เลือกผิดไปแล้วหรือ...

ลู่ฝูอิงกัดริมฝีปากล่างแน่น ขอบตารื้นแดง

นางมองไปยังท่านแม่โดยไม่รู้ตัว หวังว่าท่านแม่จะก้าวมายืนบังเบื้องหน้านาง ช่วยรับสายตาถากถางเหล่านั้นแทนนาง

ทว่าเมื่อหันศีรษะไป สิ่งที่สบประสานกลับเป็นดวงตาคู่หนึ่งที่ไร้ระลอกคลื่นดุจสายน้ำนิ่งสนิท เยียบเย็นและสงบนิ่ง

มารดายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับมิใช่แม่ของนาง แต่เป็นเพียงผู้ดูที่ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับนางแม้แต่น้อย

"ลู่ฝูอิง คนเราต้องรับผิดชอบต่อการเลือกของตนเอง"

นี่คือคำที่ท่านแม่เคยกล่าวไว้

นางจะไม่ช่วยตนเด็ดขาด

มือที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวของลู่ฝูอิงค่อยๆ กำแน่นเข้าหากัน

ใช่ นางได้ทำการเลือกไปแล้ว

การเลือกของนาง ย่อมไม่มีทางผิดพลาด

ท่านแม่เคยบอกว่านี่เป็นครั้งสุดท้าย ขอเพียงผ่านพ้นการกลั่นแกล้งครั้งนี้ไปได้ก็พอแล้ว สถานที่เยี่ยงลานฝึกยุทธ์นี้นางจะไม่ต้องมาอีกต่อไป

"ข้าไม่ได้กลัวเสียหน่อย"

ลู่ฝูอิงเอ่ยปากออกมาอย่างยากลำบาก

บรรยากาศเงียบสงบลงทันใด กระทั่งเจาอี๋ยังเลิกคิ้วมองมาที่นาง

ลู่ฝูอิงกล่าวอย่างอ่อนแรงว่า

"แต่ตอนนี้ข้าป่วยอยู่ ย่อมไม่อาจยืนนิ่งสนิทไม่ไหวติงได้ โหลวกานเจียว ธนูของเจ้ายิงให้แม่นหน่อยจะดีกว่า มิเช่นนั้น หากวิชายิงธนูของเจ้าไม่เอาถ่านจนขายหน้าย่อมเป็นเรื่องเล็ก แต่ถ้าทำข้าบาดเจ็บหรือยิงข้าตายขึ้นมาละก็ เจ้าก็จบสิ้นแน่"

เจาอี๋เม้มริมฝีปาก ก่อนจะแค่นหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา

"ฮึ วิชายิงธนูของข้าไม่ต้องให้เจ้ามากังวลหรอก! เด็กๆ นำแอปเปิลขึ้นมา"

บ่าวรับใช้รีบยกแอปเปิลสีแดงสดลูกหนึ่งขึ้นมาทันที มันสะท้อนประกายแวววาวชวนมองอยู่ใต้แสงแดด

ลู่ฝูอิงจ้องมองแอปเปิลลูกนั้น ลำคอตีบตัน

นางค่อยๆ ก้าวเดินไปยังใจกลางลานฝึกยุทธ์ สองขาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว

เสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างค่อยๆ แผ่วเบาลง แทนที่ด้วยความเงียบงันชวนอึดอัด นางสัมผัสได้ว่าสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ร่างของตน มีทั้งเย้ยหยัน เวทนา และที่มากกว่านั้นคือความตื่นเต้นที่จะได้ชมเรื่องสนุก

เจาอี๋รับคันธนูมา ปลายนิ้วลูบผ่านสายธนูเบาๆ ก่อให้เกิดเสียงสั่นสะเทือนแผ่วเบา

นางหรี่ตาลง มุมปากยกยิ้มเย็น "ลู่ฝูอิง เจ้าต้องยืนนิ่งๆ ให้ดีเล่า หากขยับไปมา ผลที่ตามมาก็รับผิดชอบเอาเอง"

ลู่ฝูอิงสูดหายใจเข้าลึก วางแอปเปิลไว้บนศีรษะ

นิ้วมือของนางสั่นเทาเล็กน้อย ทว่ายังคงกัดริมฝีปากล่างแน่น ไม่ยอมเผยความขลาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย

"เริ่มเถอะ"

เจาอี๋ค่อยๆ พาดลูกเกาทัณฑ์ลงบนคันธนู หัวลูกศรคมกริบเปล่งประกายเย็นเยียบใต้แสงตะวันในฤดูหนาว วันนี้อากาศดียิ่ง ไร้ทั้งหิมะและสายลม

ปลายลูกศรค่อยๆ เล็งตรงไปยังลู่ฝูอิง

ลู่ฝูอิงกลืนน้ำลายลงคอ ระยะทางห้าสิบก้าวพูดว่าไกลก็ไม่ไกล พูดว่าใกล้ก็ไม่ใกล้ แต่เพียงพอให้นางมองเห็นความเคียดแค้นชิงชังในแววตาของเจาอี๋ รวมถึงลูกเกาทัณฑ์ที่ทอประกายเย็นเยียบนั้นได้อย่างชัดเจน

นางรู้สึกเลือนรางว่า สิ่งที่เจาอี๋กำลังเล็งมิใช่แอปเปิลบนศีรษะตน แต่เป็นระหว่างคิ้วของนางต่างหาก

เจาอี๋จะฆ่านางหรือไม่

นางสั่นเทิ้มอย่างไม่อาจควบคุม รู้สึกราวกับว่าแอปเปิลบนศีรษะจะร่วงหล่นลงมาได้ทุกเมื่อ

นางอยากจะวิ่งหนีไปเหลือเกิน

แต่นางทำไม่ได้

ในความเป็นจริงแล้ว เจาอี๋ก็มิได้สงบนิ่งเหมือนอย่างที่แสดงออกมา

ก่อนหน้านี้นางมั่นใจในวิชายิงธนูของตนเองยิ่งนัก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางใช้คนเป็นๆ มาเป็นเป้า

ต่อให้รังเกียจลู่ฝูอิงเพียงใด ทว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น อย่างไรก็เป็นคนที่มีเลือดเนื้อชีวิต

ดวงตาของอีกฝ่ายจ้องตรงมายังเจ้าเช่นนั้น ส่วนลูกเกาทัณฑ์ของเจ้า กลับต้องยิงพุ่งตรงไปยังอีกฝ่าย

แรงกดดันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนถาโถมเข้ามา

คันธนูค่อยๆ ถูกน้าวออก เสียงสายธนูที่ตึงเปรี๊ยะดังเอี๊ยดอ๊าดกระทั่งได้ยินถนัดหู ทว่าฝ่ามือของเจาอี๋กลับเริ่มมีเหงื่อซึม

นางสูดหายใจเข้าลึก บังคับตนเองให้สงบลง เล็งไปยังแอปเปิลสีแดงสดลูกนั้น

"ฟึ่บ—"

ชั่วพริบตาที่ลูกศรหลุดออกจากสาย เจาอี๋ก็รู้ทันทีว่ามันเบี่ยงทิศไปแล้ว

เหงื่อบางๆ ที่ซึมออกมาจากฝ่ามือทำให้ด้ามคันธนูลื่นไถล นางคุมไม่อยู่เสียแล้ว

ลูกศรเฉียดขอบผลแอปเปิลไป ปักเข้ากับแผ่นไม้ด้านหลังเสียงดัง "เคร้ง" ลู่ฝูอิงหลับตาปี๋ ใบหน้าซีดเผือดขาวราวกระดาษ

รอบลานพลันเกิดเสียงฮือฮาเซ็งแซ่ขึ้นทันใด

เจาอี๋ไม่ยอมรับความผิดพลาดของตน จ้องมองลู่ฝูอิงพลางเอ่ยเสียงเย็น

"เจ้าสั่นอันใดกัน บอกแล้วมิใช่หรือว่าอย่าขยับ"

"ข้า... ข้า..."

ลู่ฝูอิงอยากจะบอกว่าตนมิได้ขยับ ทว่าพออ้าปาก น้ำเสียงก็ทรยศนางเสียแล้ว

นางรู้สึกได้ถึงเหงื่อเย็นที่ไหลรินลงมาตามแผ่นหลังจนชุ่มเสื้อตัวใน

ความรู้สึกราวกับรอดพ้นความตายมาได้อย่างหวุดหวิดถาโถมเข้าใส่ ทำเอานางพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เมื่อเห็นลู่ฝูอิงเป็นเช่นนี้ เจาอี๋กลับรู้สึกกระดากใจน้อยลง

นางเชิดคางขึ้น

"เอาใหม่"

นางตะโกนสั่งคำหนึ่ง บ่าวรับใช้จึงนำผลแอปเปิลอีกลูกไปวางไว้บนศีรษะของลู่ฝูอิงอีกครา

คราวนี้ลู่ฝูอิงยิ่งสั่นเทิ้มกว่าเดิม ผลแอปเปิลสีแดงสดโยกเยกจนเห็นได้ชัดว่าจะร่วงมิล่วงแหล่

เดิมทีลูกศรก่อนหน้าของเจาอี๋ก็เบี่ยงทิศอยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งเล็งไม่ถูกจุด จึงเริ่มหงุดหงิดขึ้นมา

"ลู่ฝูอิงคนขี้ขลาด! หากเจ้ายังขยับอีก ประเดี๋ยวลูกศรของข้าผู้เป็นท่านหญิงพลั้งพลาดเจาะกะโหลกเจ้าทะลุขึ้นมา ก็อย่ามาโทษข้าแล้วกัน!"

ลู่ฝูอิงพลันตัวแข็งทื่อไปในทันที

เจาอี๋แค่นยิ้ม พลางน้าวคันธนูขึ้นอีกครั้ง

ทว่าตอนที่น้าวสายธนูได้เพียงครึ่งเดียว จู่ๆ ก็นึกถึงคำพูดที่ชวีเจียวหลงเคยชี้แนะตนในวันนั้นขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

"ท่านหญิงมีวิชายิงธนูอันล้ำเลิศ ทว่าจิตใจยังว้าวุ่นใจร้อน แม้ลูกศรจะแม่นยำ แต่จิตยังมิอาจสงบราบเรียบ"

ฉับพลันนั้น ในหัวของเจาอี๋ก็ผุดวิธีเล่นที่น่าสนใจขึ้นมาอย่างหนึ่ง

นางหันไปมองชวีเจียวหลง

"ท่านอาจารย์มีวิชายิงธนูอันล้ำเลิศ มิสู้ช่วยชี้แนะข้าผู้เป็นท่านหญิงสักหน่อยว่า ในยามที่เป้ามีชีวิตยืนไม่นิ่ง จะยิงให้ถูกเป้าหมายได้อย่างไร"

ในเมื่อลู่ฝูอิงแย่งชิงความโปรดปรานของเสด็จพ่อไป นางก็จะให้อีกฝ่ายได้ลิ้มรสความรู้สึกของการถูกมารดาแท้ๆ ของตนเองยิงสังหารดูบ้าง

ชวีเจียวหลงมิใช่บอกว่านางใจร้อนว้าวุ่นหรอกหรือ

นางอยากจะรู้นักว่า หากต้องเล็งยิงบุตรสาวแท้ๆ ของตนเอง ชวีเจียวหลงจะยังคงสุขุมเยือกเย็นเช่นนั้นได้อยู่อีกหรือไม่