บทที่ 99 ศึกเดียวสร้างชื่อ (สองตอนควบ)

บทที่ 99 ศึกเดียวสร้างชื่อ (สองตอนควบ)

องค์รัชทายาททรงอยากได้คันศรซั่วเยวี่ย ชวีเจียวหลงย่อมไม่มีทางยอมให้สมพระทัยเป็นอันขาด

ทว่าฝีมือการยิงธนูของเจาอี๋นั้นเชี่ยวชาญยอดเยี่ยม เดิมทีนางยังขบคิดอยู่ว่าจะเคี่ยวกรำผู้ใดดี การปรากฏตัวของเจาหยางจึงนับว่าประจวบเหมาะพอดิบพอดี

หากคันศรซั่วเยวี่ยตกไปอยู่ในมือของเสียนหวัง ก็จะสามารถอาศัยโอกาสนี้จุดชนวนความขัดแย้งระหว่างองค์รัชทายาทกับเสียนหวัง เพื่อให้นางได้ดูฝีไม้ลายมือของเสียนหวังเสียหน่อย

เจาหยางได้ยินดังนั้น พลันแย้มยิ้มออกมา

"ท่านหญิงอำเภอหัวเราะด้วยเหตุใดหรือ"

"ข้าหัวเราะที่ข้ากับท่านอาจารย์คงมีวาสนาผูกพันเป็นศิษย์อาจารย์กันมาแต่บุพเพกระมัง"

"โอ้?"

เจาหยางหรี่ตาลง ทว่ามิอาจซ่อนประกายตื่นเต้นในแววตาเอาไว้ได้

"ตัวข้าเองก็มีความตั้งใจเช่นนี้อยู่พอดี"

ชวีเจียวหลงยิ่งมองเด็กคนนี้ไม่ออกเข้าไปใหญ่

"ข้านึกว่าท่านหญิงอำเภอจะเหมือนกับเสด็จพ่อของท่าน ที่คิดจะซุ่มซ่อนอยู่อย่างเงียบเชียบไปจนถึงที่สุดเสียอีก?"

"นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ท่านอาจารย์ต้องกังวลแล้ว" สีหน้าของเจาหยางเรียบเฉยลงไปบ้าง ทั้งไม่เย็นชาและไม่กระตือรือร้น

ชวีเจียวหลงจึงมิได้เอ่ยสิ่งใดอีก ปล่อยมือออกแล้วให้เจาหยางฝึกฝนด้วยตนเอง

นางเดินไปชี้แนะผู้อื่นต่อ

เมื่อวิชาการยิงธนูของวันนั้นสิ้นสุดลง เหล่าบุตรีตระกูลสูงศักดิ์แม้จะยังไม่ถึงขั้นเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อชวีเจียวหลงไปโดยสิ้นเชิง ทว่าต่างก็ได้รับประโยชน์กลับไปไม่น้อยเลยจริง ๆ

ภายใต้การชี้แนะที่ตรงจุดและละเอียดละออเปี่ยมด้วยความอดทนของนาง ทักษะการยิงธนูของทุกคนล้วนรุดหน้าไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด

เพียงแต่หากคิดจะเอาชนะทหารใหม่ของหน่วยอวี่หลินเว่ย ยังห่างชั้นอยู่อีกไกลนัก

ชวีเจียวหลงมิได้ร้อนใจ การเรียนการสอนเปลี่ยนจากห้าวันต่อครั้งมาเป็นทุกวัน เวลาจึงมีเหลือเฟือยิ่งนัก

หลังกล่าวลาเหล่าคุณหนูทั้งหลาย ชวีเจียวหลงก็เดินออกจากลานฝึกยุทธ์ โดยมีก่งเฉิงเหอคอยเดินไปส่ง

คนทั้งสองรักษาระยะห่างไม่ใกล้ไม่ไกล มองจากที่ไกลดูประหนึ่งไร้ปฏิสัมพันธ์ ทว่าหากยืนอยู่ข้างกายทั้งคู่ ย่อมได้ยินบทสนทนาของพวกเขา

"ท่านน้าชวี ท่านอาเหลียนบอกว่าท่านมีเรื่องจะหาข้าหรือขอรับ"

ชวีเจียวหลงอ้าปาก คำพูดมาถึงริมฝีปากแล้วกลับนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงย้อนถามเขาว่า

"ตอนนี้เจ้าอยู่ในหน่วยอวี่หลินเว่ยเป็นอย่างไรบ้าง มีใครกลั่นแกล้งบีบคั้นหรือไม่"

ก่งเฉิงเหอส่ายหน้าแทบสังเกตไม่เห็น "ไม่ถึงขั้นกลั่นแกล้งหรอกขอรับ เพียงแต่องครักษ์ขั้นสองหน้าพระพักตร์ที่ 'ร่วงลงมาจากฟ้า' ผ่านการสอบขุนนางฝ่ายบู๊เช่นข้า ย่อมทำให้ผู้ที่รับราชการมานานแต่ไม่ได้รับการเลื่อนขั้นเสียทีหลายคนไม่ค่อยพอใจอยู่บ้าง คิดว่าข้าขาดประสบการณ์การรบจริงและอาวุโสไม่ถึง ท่านน้าชวีวางใจเถิด ข้ารับมือได้ขอรับ"

แม้ก่งเฉิงเหอจะเป็นถึงป่างเหยี่ยนฝ่ายบู๊ ทว่าในสายตาของหน่วยอวี่หลินเว่ยแล้ว การสอบฝ่ายบู๊ก็มีแต่พวกเจ้าหนุ่มหน้าละอ่อนที่เพิ่งก้าวออกจากเรือน จัดเป็นพวกเด่นท่ามกลางคนด้อย อาศัยเพียงโชคช่วยจนได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาทเท่านั้น แต่หากว่ากันด้วยฝีมือ ย่อมเป็นพวกตนที่ฝึกฝนเคี่ยวกรำทุกวันซึ่งเก่งกาจเหนือกว่าเห็น ๆ

ชวีเจียวหลงพยักหน้ารับรู้

"องครักษ์ขั้นสองหน้าพระพักตร์ หากข้าจำไม่ผิด เขตเข้าเวรดูแลอยู่แถวห้องทรงพระอักษรใช่หรือไม่"

"ขอรับ"

ชวีเจียวหลงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ดี ภารกิจที่ข้าจะมอบให้เจ้าไม่ยากเย็นอันใด"

นางลดเสียงลงอีกครั้ง พอให้ก่งเฉิงเหอที่อยู่ด้านหลังได้ยินเท่านั้น

ก่งเฉิงเหอแทบจะเซถลาไปก้าวหนึ่ง

"นี่..."

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนไม่เข้าใจ

ลังเลจะพูดแต่ก็หยุดไปครู่ใหญ่ ในที่สุดก็ขานรับออกมา

"แม้จะไม่เข้าใจเจตนาของท่าน แต่ท่านพ่อเคยบอกไว้ว่า คำสั่งของท่านต้องปฏิบัติตามอย่างไร้เงื่อนไข ดังนั้นเฉิงเหอจะไม่ทำให้ผิดหวังอย่างแน่นอนขอรับ"

มุมปากของชวีเจียวหลงยกขึ้นเป็นรอยโค้งจาง ๆ

"ขอบใจเจ้า"

เมื่อเดินพ้นลานฝึกยุทธ์ ชวีเจียวหลงก็ก้าวขึ้นรถม้ากลับจวน นางเปิดกล่องผ้าไหม ยื่นมือออกไปลูบไล้คันศรซั่วเยวี่ยทีละนิ้ว จิตใจยากจะสงบลงได้

มิใช่ว่ายังคงติดค้างเรื่องความลับที่ซ่อนอยู่ในคันศรซั่วเยวี่ย หากแต่วันนี้องค์รัชทายาททรงเอ่ยถึงเหวยเจาขึ้นมา จึงทำให้นางหวนนึกถึงอดีตในกาลก่อน

วันนั้นเมืองซีซาแตก ขุนนางผู้รักษาเมืองซีซาเดินทางมาขอความช่วยเหลือ บิดากำลังจะนำทัพไปช่วยหนุน ชวีเจียวหลงกลับถือทวนตามไปด้วย

ชวีเลี่ยเห็นเข้าก็ขมวดคิ้วตวาด "เจียวหลง กลับไป"

ชวีเจียวหลงเชิดดวงหน้าเล็ก ๆ ขึ้นด้วยความเด็ดเดี่ยว "ข้าไม่กลับ ท่านพ่อ! ข้าได้ยินว่าฝ่ายซีหรงคราวนี้คนที่นำทัพมาเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบห้าปี! แก่กว่าข้าแค่สามปีเท่านั้น เขายังออกรบได้ ไฉนข้าจะทำไม่ได้เล่า ท่านพ่อ คอยดูเถอะ ข้าเก่งกาจกว่าเขาตั้งเยอะ!"

ชวีเลี่ยไม่เอ่ยสิ่งใด ผู้ใหญ่หนึ่งเด็กหนึ่งสบตากันเงียบงันอยู่เนิ่นนาน สุดท้ายชวีเลี่ยก็หัวเราะร่าออกมาเสียงดัง

"ดี! สมกับเป็นลูกสาวข้า! พ่อจะให้โอกาสนี้แก่เจ้า!"

ยามนั้นผู้คนในกระโจมบัญชาการ รวมถึงองค์รัชทายาทที่ถูกฮ่องเต้เฒ่าโยนมาเคี่ยวกรำที่ไซ่เป่ยต่างร้องห้ามว่าไม่ได้เป็นเด็ดขาด มีเพียงชวีเลี่ยที่ลงนามในหนังสือทัณฑ์บนทัพต่อหน้าทุกคน กล่าวว่าหากชวีเจียวหลงไม่อาจคว้าชัยชนะกลับมา เขาจะขอรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว

นี่คือบิดาของนาง ทั้งที่รู้ดีว่าหนทางข้างหน้าอันตราย ทั้งที่รู้ดีว่านางคือสายเลือดที่เหลืออยู่เพียงหนึ่งเดียวของตระกูลชวี แต่ขอเพียงนางปรารถนา เขาก็พร้อมสนับสนุนอย่างสุดกำลัง

กองทัพตระกูลชวียิ่งเชื่อฟังคำสั่งอย่างภักดี แม่ทัพใหญ่สั่งให้พวกเขาฟังคำสั่งคุณหนู พวกเขาก็ทุ่มเทสุดกำลังความสามารถ

วันนั้น ชวีเจียวหลงถือทวนยาว นำทัพประชิดหน้าประตูเมืองซีซา ร้องท้าให้เหวยเจาออกมาประลองฝีมือกับนาง

คนของซีหรงทุกคนต่างคิดว่าผู้ที่มาต้องเป็นชวีเลี่ย เดิมทีเตรียมการที่จะสู้ตายถวายชีวิตไว้แล้ว แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นเพียงเด็กสาวที่ขนยังไม่พ้นผิวเนี่ยนะ

เหวยเจารู้สึกเหมือนถูกเหยียดหยาม จึงนำทัพออกมารับศึก

การดูเบาศัตรู คือความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงที่สุดของซีหรงในครานี้

สองทัพตั้งประจันหน้า ทว่าผู้ที่ยืนตระหง่านอยู่แถวหน้าสุด กลับเป็นเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีคนหนึ่ง กับเด็กสาววัยสิบสองปีคนหนึ่ง

นี่เกรงว่าจะเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ตั้งแต่โบราณกาลมา

หากมิใช่เรื่องความเป็นความตาย ชวนให้เคลิ้มคิดไปว่าเด็กสองคนกำลังเล่นขายของอยู่เสียอีก

"เจ้าคือเหวยเจาหรือ" ชวีเจียวหลงนั่งอยู่บนหลังม้า ร่างบอบบางจนราวกับว่าเพียงลมทรายแห่งไซ่เป่ยพัดมาวูบเดียวก็อาจพัดนางร่วงลงจากหลังม้า แล้วถูกกีบม้าเหยียบจนตายได้

เหวยเจาแค่นหัวเราะเยาะ "นังเด็กป่ามาจากไหน ต้าเยว่ส่งเจ้ามา คิดดูแคลนแม่ทัพน้อยเช่นข้าหรือไร"

ชวีเจียวหลงยกทวนยาวขึ้น ปลายทวนชี้ตรงไปยังดวงตาของเหวยเจา

"เจ้าพูดถูกแล้ว ดูแคลนเจ้านั่นแหละ"

เหวยเจาโมโหจนควันออกหู "นังเด็กบ้า เจ้าชื่ออะไร วันนี้แม่ทัพน้อยเช่นข้าต้องสั่งสอนให้เจ้าได้เห็นดีเสียบ้าง!"

"ชนะข้าให้ได้ก่อน ค่อยคู่ควรจะรู้ชื่อของข้า!"

สิ้นเสียงนี้ บรรยากาศรอบด้านพลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกและเข่นฆ่า ชั่วพริบตาต่อมา ทั้งสองแทบจะควบม้าพุ่งทะยานเข้าหากันในเวลาเดียวกัน

ม้าศึกสองตัวแล่นปราดดุจสายฟ้าฟาด สวนตัดผ่านกันในชั่วพริบตา!

ทวนยาวของชวีเจียวหลงพุ่งแหวกอากาศ ประกายสีเงินดุจมังกรทะยาน แทงตรงเข้าสู่ลำคอของเหวยเจา เหวยเจาแสยะยิ้ม ยกกระบี่ยาวขึ้นสกัดขวาง คมกระบี่และปลายทวนปะทะกันจนเกิดเสียงโลหะเสียดหูดังกึกก้อง

เขาสะบัดข้อมือ เพลงกระบี่เปลี่ยนทิศทางกะทันหัน ฟันเฉียงเข้าใส่ข้อมือข้างที่ถือทวนของชวีเจียวหลง ชวีเจียวหลงหมุนควงด้ามทวน อาศัยแรงปัดคมกระบี่ออกไป พร้อมทั้งเอี้ยวตัวหลบ ม้าศึกทั้งสองควบผ่านสวนทาง ม้วนฝุ่นทรายฟุ้งตลบ

"มีฝีมือแค่นี้เองหรือ" เหวยเจารั้งบังเหียนม้าหันกลับมา แววตาเย้ยหยันยิ่งทวีความเด่นชัด

ชวีเจียวหลงไม่ตอบ แววตาเปี่ยมด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้เข้มข้นยิ่งขึ้น ขาทั้งสองหนีบท้องม้า พุ่งทะยานเข้าใส่อีกครา

ครานี้ เพลงทวนของนางรวดเร็วและดุดันยิ่งกว่าเดิม ปลายทวนแทงรัวดั่งพายุฝน ทุกกระบวนท่าล้วนพุ่งเป้าไปที่จุดตายของเหวยเจา

แรกเริ่มเหวยเจายังพอปัดป้องได้ ทว่าไม่นานก็พบว่าเพลงทวนของเด็กสาวผู้นี้กลับไร้ซึ่งช่องโหว่ เงาทวนซัดสาดต่อเนื่องไม่ขาดสาย บีบให้เขาต้องถอยร่นครั้งแล้วครั้งเล่า

"เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!" เสียงกระบี่และทวนปะทะกันดังกึกก้องไม่ขาดสาย ประกายไฟแตกกระจายวูบวาบ

เหงื่อผุดซึมหน้าผากเหวยเจา ในใจตื่นตระหนกสุดขีด... นังเด็กคนนี้มีฝีมือร้ายกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ เขากัดฟันเปลี่ยนกระบวนท่า กระบี่ยาวพลันแปรเปลี่ยนเป็นประกายแสงเย็นเยียบ พุ่งตรงเข้าสู่ขั้วหัวใจของชวีเจียวหลง

ชวีเจียวหลงระวังตัวอยู่ก่อนแล้ว นางวางด้ามทวนขวางสกัดคมกระบี่ พร้อมทั้งอาศัยแรงดีดตัว ปลายด้ามทวนสะบัดดุจแส้ ฟาดเข้าที่เอวของเหวยเจาอย่างจัง เหวยเจาส่งเสียงครางอึดอัดในลำคอ เกือบจะพลัดตกจากหลังม้า ทว่าปฏิกิริยาของเขาว่องไวยิ่ง คมกระบี่ตวัดกลับ ฟันเฉือนเข้าหาข้อมือของชวีเจียวหลง

สองฝ่ายรุกรับผลัดเปลี่ยน ม้าศึกส่งเสียงร้องก้อง ฝุ่นตลบคละคลุ้ง ชั่วพริบตาเดียวก็ประมือกันไปหลายสิบกระบวนท่า ยังคงยากจะตัดสินแพ้ชนะ

ในที่สุด ชวีเจียวหลงก็คว้าช่องโหว่หนึ่งของเหวยเจาไว้ได้ เพลงทวนเร่งความเร็วขึ้นกะทันหัน ใช้เพลงทวนหวนกลับแทงตรงเข้าสู่ลำคอของเหวยเจา

เหวยเจารีบยกกระบี่ขึ้นขวางอย่างลนลาน ทว่านึกไม่ถึงว่าทวนนี้กลับเป็นกระบวนท่าลวง! ชวีเจียวหลงกดข้อมือลง ปลายทวนกดต่ำลงฉับพลัน แทงทะลวงเข้าเกราะไหล่ของเหวยเจาอย่างเหี้ยมเกรียม

"ฉึก!" โลหิตสาดกระเซ็น เหวยเจาร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด กระบี่ยาวหลุดจากมือ

ม้าศึกตื่นตกใจ ยกสองขาหน้าขึ้นสูง เหวี่ยงร่างเขาตกลงจากหลังม้าอย่างแรง

ชวีเจียวหลงรุกไล่ตามตี นำทัพบุกยึดเมืองซีซา ซีหรงไม่อาจต้านทานได้ จึงพาเหวยเจาที่บาดเจ็บล่าถอยร่นไม่เป็นขบวน

สมญา "นางพญามารแห่งฮั่นไห่" สร้างชื่อเสียงสะท้านปฐพีในศึกเดียว

วันที่กอบกู้เมืองซีซากลับคืนมาได้ ชวีเจียวหลงกลับสู่ค่าย บิดายืนอยู่หน้าสุดเพื่อรอต้อนรับชัยชนะของนาง

คลับคล้ายคลับคลาว่ายามนั้น ด้านหลังของบิดามีคนยืนอยู่สองคน คนหนึ่งคือลู่หมิงยวน อีกคนคือองค์รัชทายาท

ข้างหูราวกับแว่วเสียงเค้นถามขององค์รัชทายาทขึ้นมาอีกครา

"เหตุใดต้องเป็นลู่หมิงยวน เหตุใดเราถึงไม่ได้"

พูดตามตรง ชวีเจียวหลงแยกแยะไม่ออกว่าในคำพูดขององค์รัชทายาทมีความจริงใจอยู่กี่ส่วน เสแสร้งอยู่กี่ส่วน

ในความทรงจำแรกเริ่มของนาง องค์รัชทายาทเป็นดั่งพี่ชายที่สุภาพอ่อนโยนเสมอมา

ชวีเลี่ย บิดาของชวีเจียวหลงคือแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดิน ส่วนมารดายวี่เหม่ยเหรินเดิมทีเป็นองค์หญิงแห่งแคว้นหย่งหมิง

แคว้นหย่งหมิงเดิมทีเป็นแคว้นเล็กๆ ที่คั่นอยู่ระหว่างซีหรงกับต้าเยว่ ผืนแผ่นดินยังมิอาจเทียบได้กับเมืองหลวงของต้าเยว่เสียด้วยซ้ำ แต่เดิมเร้นกายตัดขาดจากโลกภายนอก ราษฎรใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและพึงพอใจในความเรียบง่าย

หลายปีก่อน ยวี่เหม่ยเหรินผู้เป็นมารดาของนางแอบหนีออกจากแคว้นหย่งหมิง

แคว้นหย่งหมิงเป็นดินแดนที่เชิดชูวรยุทธ์ ผู้คนในแคว้นไม่ว่าบุรุษ สตรี คนชรา หรือเด็ก ล้วนฝึกยุทธ์มาแต่วัยเยาว์ ยวี่เหม่ยเหรินยิ่งเป็นผู้โดดเด่นในหมู่คนเหล่านั้น นางมั่นใจในฝีมือตนเองมิใช่น้อย จึงออกท่องยุทธภพตามลำพัง

ในระหว่างนั้น ยวี่เหม่ยเหรินกับชวีเลี่ยได้รู้จักกันจากการประลองฝีมือ นำไปสู่ความเข้าใจ และตกหลุมรักกันในที่สุด

ยามนั้นชวีเลี่ยยังมิใช่แม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดิน เป็นเพียงบุตรชายของเจ้าเมืองเริ่นอวิ๋นแห่งไซ่เป่ย หนุ่มแน่นเปี่ยมความสามารถ วรยุทธ์สูงส่ง และรักอิสระดั่งสายลม

ประจวบเหมาะกับที่ชวีเลี่ยออกเดินทางหาประสบการณ์ ทั้งสองจึงร่วมทางท่องยุทธภพไปด้วยกัน ตลอดเส้นทางคอยผดุงคุณธรรมช่วยเหลือผู้คน จนสร้างเรื่องเล่าขานอันงดงามไว้ไม่น้อย

และก็ในช่วงเวลานั้นเอง ทั้งสองบังเอิญช่วยชีวิตคุณหนูใหญ่ตระกูลอัครมหาเสนาบดีที่ถูกโจรปล้นชิงระหว่างเดินทางกลับบ้านเกิดเพื่อเยี่ยมญาติเอาไว้ได้ ซึ่งก็คือฮองเฮาในปัจจุบัน

ฮองเฮาชมชอบนิสัยตรงไปตรงมาเปิดเผยของยวี่เหม่ยเหรินที่เหมือนดั่งจอมยุทธ์หญิงในหนังสือนิยาย ส่วนยวี่เหม่ยเหรินก็ชื่นชมความสง่างามอ่อนหวานของฮองเฮา ซึ่งเป็นกิริยาท่าทางของสตรีที่มิเคยพบเห็นในแคว้นหย่งหมิง ไม่นานทั้งสองก็กลายเป็นสหายสนิทที่คุยกันได้ทุกเรื่อง

เมื่อได้ยินว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลอัครมหาเสนาบดีถูกลอบโจมตี ผู้ปกครองแผ่นดินในยามนั้น ซึ่งก็คืออดีตฮ่องเต้ทรงพิโรธยิ่งนัก เพื่อให้คำตอบแก่อัครมหาเสนาบดี จึงมีรับสั่งให้องค์รัชทายาทเสด็จไปคุ้มครองความปลอดภัยของคุณหนูใหญ่ด้วยตนเอง

ชวีเลี่ย ยวี่เหม่ยเหริน ตลอดจนฮ่องเต้และฮองเฮาในปัจจุบันจึงได้รู้จักกันด้วยเหตุนี้

ในเวลานั้นไม่มีผู้ใดล่วงรู้ฐานะของอีกฝ่าย ชวีเลี่ยกับยวี่เหม่ยเหรินคิดว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลอัครมหาเสนาบดีและองค์รัชทายาทเป็นเพียงบุตรหลานตระกูลขุนนางใหญ่ที่กลับมาเยี่ยมญาติ ส่วนคุณหนูใหญ่และองค์รัชทายาทก็มองทั้งสองเป็นเพียงจอมยุทธ์พเนจร ทุกคนต่างรักษาระยะห่างอย่างเหมาะสม ไม่ซักไซ้ไล่เลียงอันใดให้มากความ

ต่อมาเมื่อซีหรงยกทัพบุกรุก องค์รัชทายาทได้รับราชโองการเรียกตัว จึงเร่งเดินทางกลับเมืองหลวงข้ามคืน ผู้ร่วมขบวนย่อมรวมถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลอัครมหาเสนาบดีด้วย

ส่วนแคว้นหย่งหมิงที่เอาชีวิตรอดอยู่ในซอกหลืบ เมื่อกองทัพใหญ่ของซีหรงประชิดชายแดน ย่อมเป็นฝ่ายที่เคราะห์ร้ายก่อนเป็นแห่งแรก

ในฐานะองค์หญิงของแคว้น ยวี่เหม่ยเหรินจำต้องกลับไปร่วมต้านทานศัตรูพร้อมกับราษฎรของนาง เมืองเริ่นอวิ๋นของชวีเลี่ยอยู่ห่างจากแคว้นหย่งหมิงไม่ไกล จึงร่วมเดินทางไปกับนางด้วย

คนทั้งสี่ต่างมุ่งหน้าสู่ภารกิจของตนเองเช่นนี้ แยกย้ายกันไปโดยมิทันได้เอ่ยคำอำลาแม้สักครึ่งคำ

ยามได้พบกันอีกครา สรรพสิ่งก็แปรเปลี่ยนไปจนมิเหมือนเดิมเสียแล้ว

แคว้นหย่งหมิงเล็กเกินไป ภายใต้การบดขยี้ของกำลังพลซีหรงที่มีมากกว่าหลายเท่า ย่อมมิอาจต้านทานได้เลย ชวีเลี่ยคิดจะยื่นมือเข้าช่วย แต่กลับจนใจไร้กำลัง เมืองเริ่นอวิ๋นขึ้นตรงต่อต้าเยว่ หากปราศจากพระราชโองการของฮ่องเต้ ย่อมมิอาจเคลื่อนทัพตามอำเภอใจ

ด้วยความจนใจ กษัตริย์แคว้นหย่งหมิงจึงส่งสาส์นขอความช่วยเหลือจากต้าเยว่ และเพื่อมิให้ราษฎรแคว้นหย่งหมิงไร้ที่พึ่งพิง จึงยินยอมสวามิภักดิ์ต่อต้าเยว่

เพื่อแสดงความจริงใจ แคว้นหย่งหมิงจึงตั้งใจถวายองค์หญิงเพียงพระองค์เดียว เพื่อผูกสัมพันธ์สองแคว้นให้แน่นแฟ้นสืบไป

ถวายให้ผู้ใดย่อมมิพักต้องเอ่ย—

ย่อมเป็นองค์รัชทายาทแห่งราชสำนัก

ชวีเลี่ยไม่มีทางยอมยกหญิงคนรักให้ผู้อื่นเด็ดขาด จึงแฝงตัวปะปนไปในหมู่ทหารองครักษ์ผู้ติดตามขององค์หญิง เข้าสู่วังหลวงพร้อมกับนาง

ในวันงานเลี้ยงในวัง คนทั้งสี่ที่เคยร่ำสุราสรวลเสเฮฮาร่วมกัน ก็ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ณ ที่แห่งนี้

ยังนับว่าโชคดีที่ฐานะอันเปลี่ยนไปมิได้ลบล้างมิตรภาพความเป็นสหายรู้ใจของคนทั้งสี่ ชวีเลี่ยจึงบอกเล่าแผนการของตนให้แก่องค์รัชทายาทฟัง

เมื่อได้รับความร่วมมือจากองค์รัชทายาท ชวีเลี่ยจึงสามารถปรากฏตัวในงานเลี้ยงได้อย่างเปิดเผยสง่าผ่าเผย ทั้งยังแสดงฝีมือจนโดดเด่นเปล่งประกายในงานเลี้ยง อดีตฮ่องเต้ทรงพระเกษมสำราญยิ่งนัก ตรัสถามว่าเขาต้องการรางวัลสิ่งใด

ชวีเลี่ยทูลต่อหน้าทุกคนว่า หวังให้อดีตฮ่องเต้มีพระบรมราชโองการ อนุญาตให้เมืองเริ่นอวิ๋นยกทัพออกศึกเพื่อต้านทานซีหรง

หากเขาสามารถคว้าชัยชนะกลับมาได้ ก็ขอพระราชทานสมรสกับองค์หญิงยวี่เหม่ยเหรินแห่งแคว้นหย่งหมิงเป็นภรรยา

ผู้คนทั่วทั้งท้องพระโรงต่างฮือฮา

นี่มิใช่การแย่งชิงสตรีกับองค์รัชทายาทอย่างโจ่งแจ้งหรอกหรือ

แต่ยังมิทันที่อดีตฮ่องเต้จะกริ้ว องค์รัชทายาทก็ลุกขึ้นทูลเกลี้ยกล่อมเสียก่อน ด้านหนึ่งทูลว่าวิญญูชนพึงส่งเสริมความปรารถนาดีของผู้อื่น ซื่อจื่อแห่งเมืองเริ่นอวิ๋นดั้นด้นเดินทางมาไกลนับพันลี้ ความรักอันจริงใจนี้ชวนให้สะเทือนอารมณ์ยิ่งนัก อีกด้านหนึ่งก็ทูลว่ายามนี้ซีหรงรุกราน ต้าเยว่ไม่มีทางนั่งรอความตายอยู่เฉยๆ ราชสำนักกำลังต้องการผู้มีความสามารถ หากชวีเลี่ยทำได้ดังคำพูด เขาก็คือยอดขุนพลที่หาได้ยากยิ่ง เมื่อสร้างความชอบใหญ่หลวงเช่นนี้ การจะตอบรับคำขอของเขาสักข้อหนึ่งจะเป็นไรไป

อดีตฮ่องเต้ทรงเห็นว่าองค์รัชทายาทกล่าวมีเหตุผล จึงทรงอนุญาต

—ทว่าสาเหตุสำคัญที่สุดย่อมเป็นเพราะชวีเลี่ยหาได้เอ่ยปากขอกำลังพลจากพระองค์ไม่ เพียงบอกว่าจะนำกำลังพลของเมืองเริ่นอวิ๋นออกไปต้านรับศึกเองเท่านั้น

แม้เมืองเริ่นอวิ๋นจะขึ้นตรงต่อต้าเยว่ แต่แท้จริงแล้วตลอดหลายปีที่ผ่านมา เพราะความทุรกันดารและเหน็บหนาวของไซ่เป่ย ราชสำนักจึงปล่อยปละละเลยมาโดยตลอด แทบไม่เคยจัดสรรเสบียงหลวงไปให้ หากชวีเลี่ยชนะย่อมดีที่สุด แต่หากพ่ายแพ้ก็มิได้รู้สึกเสียดายอันใด

ยวี่เหม่ยเหรินจำต้องพำนักอยู่ในเมืองหลวงเพื่อรอผล ทว่านางรู้ดีว่ากำลังพลของเมืองเริ่นอวิ๋นมีไม่เพียงพอ

นางจึงหยิบป้ายหยกประจำตัวซึ่งเป็นตราประทับองค์หญิงของตนมอบให้แก่ชวีเลี่ย เมื่อมีตราประทับนี้ ชวีเลี่ยย่อมสามารถสั่งการราษฎรทั้งหมดของแคว้นหย่งหมิงได้

ด้วยเหตุนี้ชวีเลี่ยจึงขี่ม้าตัวเดียวควบตะบึงกลับเมืองเริ่นอวิ๋นทั้งวันทั้งคืน นำกำลังพลในเมืองรวมถึงราษฎรแคว้นหย่งหมิงที่มีวรยุทธ์สูงส่งจำนวนมาก ซึ่งก็คือกองทัพตระกูลชวีรุ่นแรก บุกเข้าประหัตประหารซีหรง

สามเดือนต่อมา ซีหรงซึ่งเดิมทีเป็นฝ่ายรุกรานกลับต้องล่าถอยไม่เป็นกระบวน เสียเมืองไปถึงสิบห้าเมืองติดต่อกัน

ซีหรงทำร้ายผู้อื่นไม่สำเร็จซ้ำยังสูญเสียใหญ่หลวง ย่อมขยาดกลัวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาส่งหนังสือสงบศึกให้ต้าเยว่ชั่วข้ามคืน ยินยอมใช้แม่น้ำเฮยสุ่ยเป็นเส้นแบ่งเขตแดน สาบานว่าจะไม่รุกรานชายแดนเป็นเวลาห้าสิบปี ทั้งยังเปิดตลาดการค้าชายแดนทางเหนือสามแห่ง อนุญาตให้กองคาราวานพ่อค้าของต้าเยว่สัญจรไปมาได้อย่างเสรี

ชวีเลี่ยสร้างชื่อจากการศึกเพียงครั้งเดียว ด้วยเหตุนี้จึงใช้สิบห้าเมืองของซีหรงเป็นสินสอด ขอแต่งงานกับยวี่เหม่ยเหรินได้สำเร็จราบรื่น ทั้งยังได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์แม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินจากอดีตฮ่องเต้ด้วยพระองค์เอง ให้ไปพิทักษ์รักษาชายแดนไซ่เป่ย

ชนะนั้นชนะอยู่ ทว่าในใต้หล้ามิมีแคว้นหย่งหมิงอีกต่อไปแล้ว

มีเพียงแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินกับฮูหยินของเขา ตลอดจนกองทัพตระกูลชวีใต้บังคับบัญชาที่ไร้พ่ายในใต้หล้า

—เหตุใดกองทัพตระกูลชวีจึงได้ชื่อว่ากองทัพตระกูลชวี?

นับแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน นอกจากในกลียุคที่มีการแบ่งแยกดินแดนแล้ว ยุคสมัยใดที่มีฮ่องเต้ครองราชย์ เพื่อป้องกันมิให้แม่ทัพมีอำนาจบารมีข่มขวัญเจ้านาย กองทัพในมือย่อมมิอาจใช้แซ่ของตนเองมาตั้งเป็นชื่อเรียก หาไม่แล้วจะต่างอันใดกับกองกำลังส่วนตัวเล่า?

ผู้อื่นคุมทัพล้วนเป็นกองทัพติ้งกั๋ว กองทัพเจิ้นเป่ย หรือกองทัพผิงซีทั้งสิ้น มีเพียงกองทัพใต้บังคับบัญชาของชวีเลี่ยกองนี้เท่านั้นที่ตั้งชื่อว่ากองทัพตระกูลชวีอย่างเปิดเผยสง่าผ่าเผย ทั้งยังได้รับความเห็นชอบอย่างเป็นทางการจากองค์จักรพรรดิอีกด้วย

มิใช่เพราะตอนที่ชวีเลี่ยยกทัพไปต้านรับศึกซีหรง อดีตฮ่องเต้มิได้ทรงส่งทหารไปแม้แต่นายเดียวดอกหรือ?

ชวีเลี่ยพากำลังพลของตนเองไปรบชนะ หากยามนี้อดีตฮ่องเต้จะทรงรวบรวมกำลังพลเข้าสังกัดก็นับว่าไร้ยางอายเกินไป พระองค์ยังทรงรักศักดิ์ศรีและมิอยากถูกอาลักษณ์ประณามลงในประวัติศาสตร์ โชคดีที่ชวีเลี่ยมิใช่คนมักใหญ่ใฝ่สูง ทั้งยังมิได้คิดจะรับราชการอยู่ในเมืองหลวง อดีตฮ่องเต้จึงพระราชทานเกียรติยศอันสูงสุดให้แก่เขา แล้วส่งเขาไปประจำการพิทักษ์ด่านชายแดนเสียเลย

ผู้ใดก็รู้ว่าพวกซีหรงเคียดแค้นฝังลึก หนังสือสงบศึกระบุไว้ว่าห้าสิบปี ทว่าเมื่อใดที่พวกเขาฟื้นฟูกำลังพลพร้อมแล้ว ย่อมต้องหวนกลับมาล้างแค้นอีกคราเป็นแน่ เมื่อถึงเวลานั้นชวีเลี่ยย่อมตกเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่งของซีหรง

ดังนั้นต่อให้ชวีเลี่ยและกองทัพตระกูลชวีใต้บังคับบัญชาจะเกรียงไกรเพียงใดก็มิเป็นไร แค่รับมือกับซีหรงก็ต้องเปลืองเรี่ยวแรงไปมหาศาลแล้ว ย่อมไม่อาจเป็นภัยคุกคามต่อราชบัลลังก์ได้

กาลต่อมา องค์รัชทายาทเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้ บุตรสาวสายตรงของอัครมหาเสนาบดีเข้าวังเป็นฮองเฮา ภาพเหตุการณ์ที่คนทั้งสี่ร่ำสุราสนทนากันอย่างสำราญใจก็กลายเป็นเพียงความปรารถนาที่ไม่อาจเอื้อม

จวบจนกระทั่งยวี่เหม่ยเหรินให้กำเนิดชวีเจียวหลง