บทที่ 98 เผชิญหน้าคมต่อคม (สองตอนรวมเป็นหนึ่ง)

บทที่ 98 เผชิญหน้าคมต่อคม (สองตอนรวมเป็นหนึ่ง)

ดังนั้นชวีเจียวหลงจึงพยักหน้าพลางกล่าว "ย่อมได้ คันศรซั่วเยวี่ยหลับใหลมานานเกินไป ถึงเวลาหาเจ้าของคนใหม่ให้มันแล้ว"

องค์รัชทายาทตบมือหัวเราะร่า "ดี! เช่นนั้นเราก็ขอเพิ่มรางวัลด้วย ฝ่ายที่ชนะ จะได้รับพระราชทานผ้าไหมสู่คนละสิบพับ ไข่มุกตงจูคนละหนึ่งตลับ!"

ทุกคนต่างส่งเสียงฮือฮา

นี่นับเป็นรางวัลใหญ่ยิ่งนัก

"ฝ่ายที่ชนะ" "ทุกคน" นั่นหมายความว่าขอเพียงฝ่ายตนเองกำชัย ก็จะได้รับส่วนแบ่งกันถ้วนหน้า

ชั่วพริบตาเดียว แววตาของทุกคนก็เปี่ยมล้นไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่พุ่งสูงขึ้น

ทหารใหม่ย่อมมิต้องเอ่ยถึง ของล้ำค่าเช่นผ้าไหมสู่และไข่มุกตงจู ในยามปกติพวกเขาแทบมิเคยได้พบเห็นด้วยซ้ำ

แม้แต่เหล่าสตรีสูงศักดิ์ก็ยังยากจะสะกดความหวั่นไหว แม้จะกล่าวว่าในจวนมีอยู่บ้าง ทว่านี่คือเครื่องราชบรรณาการประจำปีของแท้ ตามธรรมเนียมต้องให้ฮองเฮาทรงเลือกสรรก่อน จากนั้นจึงถึงกุ้ยเฟย สี่พระสนมเอก และสุดท้ายจึงตกถึงมือเชื้อพระวงศ์ เมื่อแบ่งสรรลดหลั่นกันลงมาเป็นทอดๆ เช่นนี้ ของที่ตกถึงจวนต่างๆ ก็เหลือน้อยนิดแล้ว หากในจวนมีสตรีมากหน่อย ส่วนที่ตกถึงมือบรรดาคุณหนูก็ยิ่งน้อยลงไปอีก

เฉกเช่นไข่มุกตงจูนั้น เจาเล่ออายุสิบเอ็ดปีแล้ว สะสมมาจนถึงบัดนี้ก็มีเพียงห้าเม็ด แต่องค์รัชทายาทพระราชทานทีเดียวหนึ่งตลับ เต็มๆ ถึงสิบสองเม็ด มากพอจะนำไปทำเครื่องประดับได้หลายชิ้นเลยทีเดียว

ต่อให้ในจวนจะไม่ขาดแคลน ของดีเช่นนี้ ผู้ใดจะรังเกียจว่ามีมากเกินไปเล่า

ชวีเจียวหลงเห็นประกายกระตือรือร้นในใจของทุกคน จึงกล่าวขึ้นในจังหวะที่เหมาะสม

"ในเมื่อจะประลอง การฝึกยิงธนูของเหล่าคุณหนูก็ไม่อาจหย่อนยานได้ ทหารใหม่สามารถฝึกซ้อมในลานฝึกยุทธ์ได้ทุกวัน แต่บทเรียนยิงธนูของเหล่าคุณหนูกลับเรียนเพียงห้าวันครั้ง เกรงว่าจะขาดความยุติธรรมไปบ้าง"

"เรื่องนี้ไม่ยาก เราตัดสินใจให้เอง ก่อนงานเลี้ยงส่งท้ายปี ปรับวิชายิงธนูของเหล่าคุณหนูเป็นวันละครั้ง เป็นอย่างไร"

สายตาของชวีเจียวหลงกวาดมองเด็กสาวตรงหน้า

"ไม่ทราบว่าพวกเจ้าทุกคนจะยินดีให้ความร่วมมือหรือไม่"

ในใจของเหล่าสตรีสูงศักดิ์ย่อมไม่ยินยอมอยู่แล้ว ทว่าพอคิดถึงคันศรซั่วเยวี่ยกับไข่มุกตงจูและผ้าไหมสู่ ก็รู้สึกว่าเหนื่อยยากขึ้นอีกนิดก็นับว่าคุ้มค่า

"ขอน้อมรับการจัดแจงขององค์รัชทายาทและท่านอาจารย์เพคะ" ท่านหญิงเจามิ่งเป็นผู้นำกล่าว

ชวีเจียวหลงเพิ่งจะพยักหน้า เจาอี๋ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ข้ามีข้อเรียกร้องเพียงข้อเดียว ลู่ฝูอิงในฐานะเพื่อนร่วมเรียนของข้า ก็นับเป็นส่วนหนึ่งของสำนักศึกษาหลวงสตรีเช่นกัน การประลองครานี้ นางก็ต้องเข้าร่วมด้วย"

ชวีเจียวหลงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าอย่างจนใจ

"ต้องขออภัยท่านหญิงอำเภอด้วย ผู้น้อยเกรงว่าจะมิอาจปฏิบัติตามได้ อาการป่วยของอิงเอ๋อร์มาอย่างฉับพลันและรุนแรง จะหายดีเมื่อใดยังไม่อาจรู้แน่ หากฝืนให้นางเข้าร่วม เกรงว่าจะกลายเป็นตัวถ่วงของทุกคน"

พอได้ยินว่าจะกลายเป็นตัวถ่วง คนอื่นๆ ก็ไม่ยอมขึ้นมาทันที

"เจาอี๋ เจ้าอย่าก่อกวนนักเลย เจ้ามีความแค้นอันใดกับลู่ฝูอิงก็ไปสะสางกันเองสิ จะมาลากพวกเราให้เดือดร้อนไปด้วยทำไม"

"นั่นน่ะสิ อีกอย่างหากลู่ฝูอิงป่วยหนักจริงอย่างที่ท่านอาจารย์ว่า การที่เจ้าลากคนป่วยกระเสาะกระแสะขึ้นลานฝึกยุทธ์ ต่อให้เจ้ากู้หน้ากลับคืนมาได้แล้วมันอย่างไรเล่า คนอื่นมีแต่จะตราหน้าว่าเจ้ารังแกคนอ่อนแอกว่า!"

"เจาอี๋ เจ้า..."

"พวกเจ้าหุบปากให้หมด!"

เจาอี๋มองกลุ่มคนที่ส่งเสียงจ้อไม่หยุดด้วยความโกรธเกรี้ยว นางเชิดคางขึ้นแล้วกล่าวเสียงเย็น

"อย่าคิดว่าบัดนี้ข้าเป็นแค่ท่านหญิงอำเภอแล้วพวกเจ้าจะมีสิทธิ์มาชี้หน้าสั่งสอนข้า! สั่งสอนข้างั้นหรือ พวกเจ้าคู่ควรแล้วหรือไร"

ทุกคนพลันได้สติ ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เจาอี๋หยิ่งยโสโอหังเพียงใด เมื่อหันไปมององค์รัชทายาทที่ประทับอยู่บนตำแหน่งประธาน ก็พลันเงียบกริบมิกล้าส่งเสียงตอบโต้อีก

ทว่าท่านหญิงเจามิ่งหาได้เกรงกลัวไม่ มิเพียงไม่กลัว นางยังก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าว

"มีอันใดไม่คู่ควร เจ้าเป็นท่านหญิงอำเภอ ข้าเป็นท่านหญิง เจาอี๋ เจ้าคงมิใช่ลืมเลือนลำดับสูงต่ำไปแล้วกระมัง"

"อย่ามาทำเป็นพูดจาสูงส่งแถวนี้เลย ตอนข้าเป็นท่านหญิงก็ไม่เห็นเจ้าจะมากราบกรานข้าสักนิด! ตอนนี้ข้าไม่มีเวลามาฟังเจ้าเห่าหอน ไสหัวไปให้พ้น"

เจาอี๋ยังคงหันไปมองชวีเจียวหลง "ก่อนหน้านี้ยังดีๆ อยู่เลย ข้าไม่เชื่อหรอกว่านางจะล้มป่วยกะทันหัน! ลู่ฝูอิงไอ้เต่าหดหัว นางแอบซ่อนตัวไม่กล้ามาพบข้าใช่หรือไม่"

เซียวลี่หรี่ตาลง อาศัยจังหวะช่วยไกล่เกลี่ยเอ่ยยิ้มๆ "ท่านหญิงอำเภอกล่าวหนักเกินไปแล้ว ทว่า..."

เขาปรายตามองชวีเจียวหลงอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "บุตรสาวของอาจารย์ชวี ย่อมมิใช่คนขี้ขลาดตาขาวเช่นนั้น ฝีมือการยิงธนูที่อาจารย์ชวีแสดงให้ประจักษ์เมื่อครู่ก็ทำให้พวกเราเลื่อมใสจนแทบหยุดหายใจ คาดว่าคุณหนูลู่คงสืบทอดมาได้ไม่น้อยเช่นกัน"

ดวงตาของชวีเจียวหลงหรี่ลงเล็กน้อย

คำพูดนี้ภายนอกดูเหมือนยกย่อง ทว่าเบื้องหลังกลับจับนางขึ้นไปแขวนไว้บนกองเพลิง

เซียวลี่สบสายตากับชวีเจียวหลงพลางแย้มยิ้ม "อีกทั้งนามของคุณหนูลู่ก็มีบันทึกอยู่ในสมุดทะเบียน ย่อมเป็นส่วนหนึ่งของสำนักศึกษาหลวงสตรีอย่างแท้จริง เรื่องดีเด่นที่ได้สร้างชื่อเสียงให้แก่สำนักศึกษาเช่นนี้ หากขาดไปก็น่าเสียดายแย่"

เซียวลี่อยากให้ลู่ฝูอิงลงสนามทั้งที่ยังป่วยใจแทบขาด ด้วยวิธีนี้โอกาสชนะของฝั่งเขาย่อมเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

เขาหันไปทางองค์รัชทายาท "พระองค์ทรงเห็นว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ"

องค์รัชทายาททอดพระเนตรชวีเจียวหลง สลับกับทอดพระเนตรเจาอี๋ ตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยอย่างจนใจว่า

"เราเองก็พูดยาก อย่างไรเสียอาการของอาอิงเป็นเช่นไรเราก็ยังมิได้ไปดู หากป่วยหนักจริงแล้วเรายังบีบบังคับให้นางลงสนาม ก็จะเป็นเราเองที่ไร้ความเมตตา"

มือที่ทอดอยู่ข้างกายของเจาอี๋ค่อยๆ กำแน่นเข้าหากัน

ถึงเวลาป่านนี้แล้ว เสด็จพ่อยังจะปกป้องลู่ฝูอิงอยู่อีก!

ชวีเจียวหลงเห็นประกายความเกลียดชังที่พลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่งในแววตาของเจาอี๋ นางหลับตาลงพลางลอบถอนหายใจเงียบๆ

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มิสู้ทำเช่นนี้เถิด ผู้น้อยจะทำตามที่ท่านหญิงอำเภอเรียกร้องก่อนหน้านี้ อีกห้าวันจะพาลู่ฝูอิงมายังลานฝึกยุทธ์ หากร่างกายของนางมิเป็นไร ย่อมต้องร่วมสร้างชื่อเสียงให้แก่สำนักศึกษากับทุกคนเป็นธรรมดา ทว่าหากอาการป่วยมิได้ดีขึ้นจริงๆ ถึงฝืนลงสนาม เกรงว่าคนใต้บังคับบัญชาของหัวหน้าเซียวคงรู้สึกว่าชนะโดยไม่ชอบธรรม ท่านหญิงอำเภอเห็นเป็นอย่างไร"

เจาอี๋ปรายตามององค์รัชทายาทปราดหนึ่ง นางรู้ดีว่าเมื่อมีเสด็จพ่อคอยปกป้อง หากตนยังคงบีบคั้นต่อไปก็รังแต่จะเสียมากกว่าได้

"ตกลง"

นางแค่นยิ้มเย็น "เช่นนั้นท่านหญิงอย่างข้าจะรอนางห้าวัน ข้าอยากจะรู้นักว่านางป่วยเจียนตายจริงหรือไม่!"

เรื่องนี้จึงถือว่าสงบลงชั่วคราว

ในเมื่อตกลงเรื่องการประลองได้แล้ว บรรดาคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ก็ไม่กล้าเกียจคร้าน พากันหยิบคันศรและลูกธนูขึ้นมาฝึกซ้อมใหม่อีกครั้ง

เซียวลี่เองก็ไม่เสียเวลาอีกต่อไป เขานำกองทหารใหม่ทั้งหมดกลับไปเคี่ยวกรำฝึกฝนอย่างเร่งด่วน

ผู้คนที่ว่างเว้นในลานประลอง ชั่วพริบตานั้นจึงเหลือเพียงองค์รัชทายาทและชวีเจียวหลง

องค์รัชทายาทสาวพระบาทมาเคียงข้างชวีเจียวหลง ชำเลืองสายพระเนตรพิจารณานาง

ชวีเจียวหลงสบสายพระเนตรตอบอย่างผ่าเผย "เหตุใดพระองค์จึงทรงมองผู้น้อยด้วยสายพระเนตรเช่นนี้เพคะ"

พระองค์ทรงดึงสายพระเนตรกลับ น้ำเสียงเจือความจนใจอยู่บ้าง

"เรานึกว่าเจ้าจะตำหนิเราเสียอีก"

ชวีเจียวหลงชะงักไปชั่วครู่ ยังตามไม่ทัน

"พระองค์ทรงหมายถึงเรื่องใดหรือเพคะ"

"เรื่องที่มิอาจทูลขอความเมตตาให้อาเวยในท้องพระโรง"

สีหน้าของชวีเจียวหลงพลันเย็นเยียบลง

"พระองค์ทรงคิดมากไปแล้วเพคะ ผู้น้อยยังต้องขอบพระทัยที่พระองค์มิทรงทำสิ่งเกินจำเป็น เจ้าลูกทรพีผู้นั้นประพฤติตนเหลวไหล สมควรได้รับบทลงโทษที่พึงได้อยู่แล้ว"

สายพระเนตรขององค์รัชทายาททวีความพินิจพิเคราะห์ยิ่งขึ้น

"เจียวหลง ลู่หมิงยวนปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดีใช่หรือไม่"

มิเช่นนั้น ต่อให้เห็นแก่หน้าลู่หมิงยวน นางก็ไม่น่าจะตัดรอนบุตรชายแท้ๆ ของตนเองได้อย่างไร้เยื่อใยถึงเพียงนี้

ชวีเจียวหลงก้มศีรษะลง "ขอประทานอภัยเพคะ นี่เป็นเรื่องภายในครอบครัวของผู้น้อย"

องค์รัชทายาททอดพระเนตรท่าทีเหินห่างของนาง รู้สึกเพียงว่าในพระทัยอึดอัดแน่นิ่งประหนึ่งมีก้อนสำลีอุดอยู่ ซ้ำในสำลียังซุกซ่อนเข็มไว้เล่มหนึ่ง คอยทิ่มแทงพระองค์เป็นพักๆ ชวนให้ทรมานทว่ากลับหาต้นตอไม่เจอ

"เจียวหลง เรื่องที่คราวก่อนเราเอ่ยกับเจ้า..."

"โปรดทรงสำรวมด้วยเพคะ"

ชวีเจียวหลงเอ่ยตัดบทโดยไม่ต้องคิด

องค์รัชทายาทเม้มริมพระโอษฐ์ ในพระกรรณยังคงก้องไปด้วยเสียงเย้ยหยันอันสามหาวของเจาอี๋เมื่อวันวาน—

"กษัตริย์แย่งชิงภรรยาขุนนาง เป็นเรื่องอัปยศหมื่นปี"

"เป็นองค์รัชทายาทแล้วอย่างไร นาง-ไม่-เอา-ท่าน!"

พระหัตถ์ใต้แขนเสื้อยาวกำแน่นขึ้นมาโดยพลัน

ทรงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ องค์รัชทายาทสะกดกลั้นความหงุดหงิดในพระทัย ทว่ายังคงอดไม่ได้ที่จะตรัสถาม

"เพราะเหตุใด"

ชวีเจียวหลงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความกังขา

องค์รัชทายาทจ้องมองนางเขม็ง "เมื่อครั้งกระโน้นเราก็อยากจะถามแล้ว เหตุใดจึงเป็นลู่หมิงยวน เหตุใดเราถึงไม่ได้"

ชวีเจียวหลงได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย จู่ๆ ก็รู้สึก... หัวเราะไม่ได้ร่ำไห้มิออกกระนั้นหรือ

นางมิได้ตอบแต่กลับถามย้อนไปว่า

"ผู้น้อยก็อยากถามเช่นกันเพคะ เหตุใดองค์รัชทายาทจึงต้องผลักดันให้เกิดการประลองครั้งนี้ คันศรซั่วเยวี่ยมีประโยชน์อันใดต่อพระองค์กันแน่"

องค์รัชทายาทชะงัก สายพระเนตรไหววูบ ก่อนจะทอดพระเนตรนาง "เจ้าคิดว่าเรามีแผนการอื่นแอบแฝงต่อคันศรซั่วเยวี่ยกระนั้นหรือ"

"หรือมิใช่เพคะ"

องค์รัชทายาทส่ายพระพักตร์พลางแย้มสรวลอย่างขมขื่น

"เจียวหลง การที่คันศรซั่วเยวี่ยปรากฏสู่สายตาชาวโลกมิใช่เรื่องดีสำหรับเจ้าเลย อย่างไรเสียเจ้าก็หาใช่บิดาของเจ้าไม่ คนที่หมายปองคันศรซั่วเยวี่ยมีมากมายนัก วันนี้เจ้าอาจเอาชนะเซียวลี่ได้ แล้ววันหน้าเล่า มิใช่ทุกคนที่จะยอมประลองกับเจ้าอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมาเช่นเซียวลี่ เราไม่อยากให้เจ้าต้องตกที่นั่งลำบากเพราะคันศรซั่วเยวี่ย มีเพียงทำให้ทุกคนรู้ว่าคันศรซั่วเยวี่ยอยู่ที่เรา เจ้าจึงจะปลอดภัยอย่างแท้จริง"

ฟังดูสมเหตุสมผลและเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้งยิ่งนัก

หากมิใช่เพราะชวีเจียวหลงจับแววพระเนตรที่ไหวระริกขององค์รัชทายาทได้ทัน นางก็อาจจะหลงเชื่อไปแล้วจริงๆ

แต่น่าเสียดาย นางมิใช่สตรีตัวเล็กๆ ที่จะถูกลมปากหวานหูของบุรุษหลอกลวงได้ง่ายๆ อีกต่อไปแล้ว

"เช่นนั้นผู้น้อยก็ขอบพระทัยในความปรารถนาดีของพระองค์ยิ่งเพคะ"

องค์รัชทายาททรงฟังไม่ออกว่าวาจานี้พูดจากใจจริงหรือประชดประชัน ยามทอดพระเนตรมองไป สีหน้าของนางกลับสงบนิ่งจนมองไม่ออกแม้แต่น้อย

เนิ่นนานผ่านไป พระองค์จึงทำได้เพียงทอดถอนพระทัยเบาๆ

"เจียวหลง อย่างไรเจ้าก็เชื่อเราเถิด เราไม่มีทางทำร้ายเจ้า"

ชวีเจียวหลงมิได้ตอบรับหรือปฏิเสธ

ประจวบเหมาะกับเวลานั้น ลูกศรของท่านหญิงอำเภอเจาหยางพุ่งออกไป ทว่ากลับพลาดเป้าไปอย่างไม่ตั้งใจ

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นรอบทิศ เจาหยางมิได้โมโห นางหันกลับมายิ้มร่ามองชวีเจียวหลง

"ท่านอาจารย์ ช่วยข้าหน่อยสิ"

ชวีเจียวหลงย่อกายคารวะองค์รัชทายาท เป็นสัญญาณบอกว่าตนมิอาจอยู่ปรนนิบัติรับใช้ได้อีก ก่อนจะเดินไปชี้แนะเจาหยาง

"เมื่อครู่ท่านหญิงอำเภอออกแรงที่ข้อมือใช่หรือไม่" ชวีเจียวหลงเดินไปข้างกายเจาหยาง พลางประคองข้อมือของนางขึ้นเบาๆ "ยามยิงเกาทัณฑ์ต้องใช้แรงแขนส่ง ข้อมือจำต้องมั่นคงดั่งหินผา"

นางหยิบลูกศรขึ้นมาใหม่หนึ่งดอก สอนให้อีกฝ่ายขึ้นสาย ขณะกำลังปรับท่าทางให้ ก็พลันได้ยินเจาหยางเอ่ยถามเสียงเบา

"ท่านอาจารย์จะขอบคุณข้าอย่างไร"

ชวีเจียวหลงเลิกคิ้ว "โอ้ ท่านหญิงอำเภอหมายถึงเรื่องใดหรือ"

"ประการแรก ข้าช่วยให้เกิดการประลองครั้งนี้ขึ้น ประการที่สอง ข้า... ช่วยให้ท่านหลุดพ้นจากองค์รัชทายาท"

ไม่กี่คำสุดท้ายนางกดเสียงลงต่ำยิ่ง ทว่าก็ดังพอให้ชวีเจียวหลงได้ยินชัดเจน

มือของชวีเจียวหลงที่จับนางอยู่พลันบีบแน่นขึ้น สายตาที่มองเจาหยางแฝงแววพินิจพิเคราะห์

"เหตุใดท่านหญิงอำเภอจึงกล่าวเช่นนี้"

เจาหยางหลับตาลงข้างหนึ่ง ราวกับกำลังตั้งใจเล็งเป้าหมายที่อยู่ไกลออกไป แต่ปากกลับไม่ยอมหยุด

"ท่านอาจารย์อย่าได้ตื่นตกใจไป เสด็จพ่อเคยกำชับข้าไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ว่าท่านเป็นอาจารย์ที่มิอาจดูเบาได้ ให้ข้าตั้งใจร่ำเรียนกับท่าน ฮึ"

เจาหยางแค่นเสียงฮึเบาๆ "หลายปีมานี้ นอกจากเสด็จแม่แล้ว ข้าเพิ่งเคยเห็นเสด็จพ่อให้ความสำคัญกับผู้อื่นเป็นครั้งแรก ท่านอาจารย์ฝีมือไม่เบาเลยนี่ เป็นอย่างไร เบื่อการเป็นฮูหยินติ้งหยางป๋อแล้ว อยากลองเป็นพระชายาเสียนหวังดูบ้างหรือ"

ชวีเจียวหลงได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกเพียงว่าบุตรหลานเชื้อพระวงศ์ล้วนมีความเฉลียวฉลาดเหนือคนธรรมดาอย่างแท้จริง

ตั้งแต่เจาอี๋ เจามิ่ง มาจนถึงเจาหยาง ล้วนเป็นเพียงเด็กสาววัยสิบกว่าปีแท้ๆ ทว่าแต่ละคนกลับเฉลียวฉลาดรอบรู้ดุจมีหัวใจเจ็ดช่อง ลู่ฝูอิงเทียบกับพวกนางแล้ว... ช่างห่างชั้นกันไกลเหลือเกิน

"หากท่านหญิงอำเภอเจาหยางคิดว่าข้าอยากเป็นพระชายาเสียนหวังจริงๆ เมื่อครู่คงไม่ยื่นมือเข้าช่วย การหยั่งเชิงอันเกินจำเป็นเช่นนี้มิต้องมีหรอก เจ้าต้องการสิ่งใด"

เจาหยางเลิกคิ้วขึ้น ประหนึ่งประหลาดใจที่ชวีเจียวหลงมองนางทะลุปรุโปร่งได้ในพริบตา แววตาจึงแฝงความชื่นชมอยู่หลายส่วน

"บอกตามตรง ข้ายังคิดไม่ออกว่าจะเอาอะไร"

ชวีเจียวหลงหลุบตาลง เป็นจังหวะเดียวกับที่เจาหยางเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มสดใสให้นาง

"ท่านอาจารย์คงไม่รู้ ข้าทำอะไรตามใจตนเองจนชินแล้ว ที่ช่วยให้เกิดการประลองขึ้น ก็เพราะข้าจับประกายตาในดวงตาของท่านได้ ข้าสงสัยเหลือเกิน การประลองที่เห็นชัดๆ ว่าต้องพ่ายแพ้เช่นนี้ คนอื่นต่างหลบเลี่ยงแทบไม่ทัน เหตุใดท่านอาจารย์ถึงได้ตื่นเต้นถึงเพียงนั้น ทั้งยังนึกถึงที่เสด็จพ่อบอกว่าท่านอาจารย์มีฝีมือล้ำเลิศ ข้าก็นึกสนุกชั่ววูบ อยากจะรอดูชมขึ้นมา"

"ส่วนเรื่องช่วยท่านหลุดพ้นจากองค์รัชทายาทน่ะหรือ" เจาหยางยักไหล่ "ข้าเองก็รู้สึกว่าองค์รัชทายาทน่ารำคาญยิ่งนัก"

"ฟังไปฟังมา ท่านหญิงอำเภอลงมือทั้งสองคราล้วนเพื่อความสำราญใจของตนเอง แล้วเหตุใดยังจะมาทวงการตอบแทนจากข้าอีกเล่า"

"จะกล่าวเช่นนั้นมิได้" เจาหยางเริ่มน้าวคันศร "ข้าทำสิ่งใดตามใจชอบก็จริง ทว่าผู้ที่ได้รับประโยชน์สูงสุดอย่างไรก็คือท่านอาจารย์ ในเมื่อทำความดีแล้ว ย่อมต้องให้ท่านอาจารย์ติดหนี้บุญคุณ มิเช่นนั้นข้ามิขาดทุนแย่หรือ"

คันศรถูกน้าวจนสุด เจาหยางมิได้รีบร้อนยิงออกไป นางส่งสายตายิ้มกริ่มมองชวีเจียวหลงแวบหนึ่ง "แต่อย่างไรเสียเสด็จแม่ของข้าก็ล่วงลับไปแล้ว หากจะให้ท่านมาเป็นพระชายาเสียนหวังนี้ก็มิใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ ท่านอาจารย์มิสู้ลองพิจารณาดูหน่อยหรือ"

ชวีเจียวหลงมองเด็กคนนี้ไม่ออกอยู่บ้าง

ทว่าน้ำเสียงของนางยังคงราบเรียบลง "ท่านหญิงอำเภออย่าได้ล้อเล่นเช่นนี้เลย"

"ฟิ้ว——"

ลูกศรของเจาหยางพุ่งออกไป ครานี้เข้าเป้าตรงกลางจุดแดงอย่างแม่นยำ

เจาหยางร้องตะโกนด้วยความดีใจ "เข้าเป้าแล้ว เข้าเป้าแล้ว! สมกับเป็นท่านอาจารย์จริงๆ!"

ทุกคนต่างหันมามอง ฝีมือยิงเกาทัณฑ์ของเจาหยางมิได้นับว่าดี ยามปกติยิงสิบดอกก็ใช่ว่าจะเข้าเป้าสักดอก วันนี้กลับยิงเข้ากลางเป้าได้เชียวหรือ

ทว่าเมื่อเห็นมือของชวีเจียวหลงยังกุมแขนทั้งสองข้างของเจาหยางอยู่ ทุกคนก็พากันเบะปาก

ลูกศรนั้นต้องเป็นท่านอาจารย์ยิงแน่ๆ เจาหยางก็แค่วางมือทาบไว้ตามเท่านั้นแหละ

ผู้คนจึงพากันละสายตากลับไป ต่างคนต่างฝึกซ้อมของตนต่อไป

มีเพียงชวีเจียวหลงเท่านั้นที่รู้ว่า ลูกศรดอกเมื่อครู่นี้ เจาหยางเป็นผู้ยิงออกไปเอง

"ท่านหญิงอำเภอซ่อนคมไว้มิดชิดเสียจริง"

"มิกล้ารับ มิกล้ารับ" เจาหยางยังคงแย้มยิ้มอย่างเกียจคร้าน "ตอนนี้ท่านอาจารย์คิดว่า ข้ามีคุณสมบัติพอจะเป็นศิษย์ของท่านได้หรือไม่"

ชวีเจียวหลงชะงักไป

"ศิษย์รึ"

"ใช่แล้ว" เจาหยางพาดลูกศรขึ้นสายอีกครา "หลายวันก่อนที่ท่านอาจารย์ประลองกับจ้วงหยวนฝ่ายบู๊กลางถนน ช่างบังเอิญที่เปิ่นเซี่ยนจู่เห็นเข้าพอดี ข้าเลื่อมใสฝีมือของท่านอาจารย์ยิ่งนัก เป็นอย่างไร ลองพิจารณาเรื่องรับศิษย์ดูหรือไม่ ท่านอาจารย์ ยามนี้ทั่วทั้งสำนักศึกษาหลวงสตรี คงมีเพียงข้าคนเดียวที่ยืนอยู่ข้างท่านอย่างแท้จริง รับข้าไว้ไม่ขาดทุนหรอกนะ"

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้

ชวีเจียวหลงรู้สึกขบขัน "ความคิดของเจ้านี้ เสด็จพ่อของเจ้ารู้หรือไม่"

"เสด็จพ่อของข้ารึ" เจาหยางชะงักไปอย่างหาได้ยาก นางมองชวีเจียวหลงด้วยความฉงน

ชวีเจียวหลงจึงยิ้ม "ใช่แล้ว เสียนหวังปฏิเสธคำขอร่วมมือของข้าอย่างเด็ดขาดเมื่อครานั้น ยามนี้พระธิดาของพระองค์กลับกระตือรือร้นจะมากราบข้าเป็นอาจารย์ เจ้าไม่กลัวเสด็จพ่อของเจ้ารู้เข้าแล้วจะทรงกริ้วใส่เจ้าหรือ"

เจาหยางขมวดคิ้ว

นางไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้จริงๆ

ก่อนหน้านี้ได้ยินเสด็จพ่อกำชับ นางยังนึกว่าเสด็จพ่อให้ความสำคัญกับชวีเจียวหลงมาก ไฉนฟังจากความหมายของอีกฝ่ายแล้ว กลับมิใช่เช่นนั้นเล่า

"ช่างประไร เสด็จพ่อก็ส่วนเสด็จพ่อ ข้าก็ส่วนข้า" เจาหยางยิงศรออกไปอีกดอก

เข้ากลางเป้าอีกครา

ชวีเจียวหลงก้มมองเจาหยาง เมื่อเห็นสายตาเด็ดเดี่ยวไม่ยอมคนของเด็กสาว นางก็พลันผุดความคิดใหม่ขึ้นมา

"หากท่านหญิงอำเภออยากกราบอาจารย์ ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้"

"มีเงื่อนไขรึ"

"การประลองในงานเลี้ยงส่งท้ายปี คว้าอันดับหนึ่งมาให้ได้"