บทที่ 97 การทดสอบ (สองตอนรวมเป็นหนึ่ง)

บทที่ 97 การทดสอบ (สองตอนรวมเป็นหนึ่ง)

สีหน้าของชวีเจียวหลงไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย "ใช่ หากท่านหญิงอำเภอไม่เชื่อ ก็สามารถส่งหมอหลวงไปตรวจรักษาอิงเอ๋อร์ที่จวนป๋อได้ ผู้น้อยเองก็หวังให้อิงเอ๋อร์หายดีโดยเร็วเช่นกัน"

เจาอี๋กลับแค่นหัวเราะเยาะ

"หมอหลวงงั้นหรือ นางคู่ควรด้วยหรือ จวนติ้งหยางป๋อช่างวางอำนาจบาตรใหญ่เสียจริง ฮูหยินผู้เฒ่าคนหนึ่งต้องให้หมอหลวงคอยดูแลยังไม่พอ ตอนนี้กระทั่งคุณหนูในจวนก็ยังจะต้องให้หมอหลวงตรวจรักษา คนที่ไม่รู้คงคิดว่าสำนักหมอหลวงเปิดมาเพื่อจวนติ้งหยางป๋อของเจ้ากระมัง"

สำนักหมอหลวงย่อมมีไว้เพื่อราชวงศ์ ความหมายในวาจานี้เสียดสีอย่างเปิดเผยว่าจวนติ้งหยางป๋อวางท่าเทียบชั้นเชื้อพระวงศ์ หากลือกันไปในทางร้ายแรง ย่อมเอาผิดจวนติ้งหยางป๋อในข้อหาก่อการกบฏได้เลยทีเดียว

"ท่านหญิงอำเภอกล่าวหนักเกินไปแล้ว"

ชวีเจียวหลงมองเด็กหญิงตัวน้อยที่เมื่อไม่นานมานี้ยังโผเข้าสู่อ้อมกอดของตนพลางร้องเรียก "ท่านอา" ทว่ายามนี้กลับมายืนอยู่ตรงข้ามด้วยสีหน้าเย็นชาเหน็บแนม ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกซับซ้อนขึ้นมาบ้าง

เจาอี๋... ประสบเคราะห์กรรมโดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่อย่างแท้จริง

ทว่าภายหน้าลู่ฝูอิงก็กลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปแล้ว ก็นับว่าได้ชดใช้แล้วกระมัง

"ผู้น้อยเพียงต้องการบอกว่าอาการป่วยของอิงเอ๋อร์เกิดขึ้นอย่างกะทันหันและรุนแรง แม้แต่หมอประจำจวนก็จนปัญญา ผู้น้อยเข้าใจดีว่าท่านหญิงอำเภออยากประลองกับอิงเอ๋อร์ เพียงแต่ร่างกายของอิงเอ๋อร์ไม่อำนวยจริง ๆ หวังว่าท่านหญิงอำเภอจะให้อภัย"

มุมปากของเจาอี๋ยกยิ้มอย่างชั่วร้าย "อาจารย์ลองออกไปสืบดูเถิด ข้าเจาอี๋เย่อหยิ่งจองหองจนชินชาแล้ว คนที่ไม่มายุ่งกับข้า เวลาข้าเดินผ่านยังอยากจะตบสักสองฉาด นับประสาอะไรกับคนที่กล้ามายุ่งกับข้า"

เจาอี๋ค่อย ๆ พาดลูกศรเข้ากับคันธนู ทว่าปลายศรกลับเล็งตรงมาที่ชวีเจียวหลง

ทุกคนในที่นั้นต่างตกใจ แม้แต่องค์รัชทายาทก็ยังผุดลุกขึ้นยืน

"เจาอี๋! บังอาจ!"

เจาอี๋ทำราวกับไม่ได้ยิน ดวงตาทั้งคู่ยังคงจับจ้องชวีเจียวหลงเขม็ง

"ข้าได้ยินมาว่าลู่ฝูอิงเป็นไข้เพราะถูกลมหนาว วิชาขี่ม้ายิงธนูมีห้าวันครั้ง เวลาห้าวันอย่างไรก็ควรจะหายแล้ว ครั้งหน้า ข้าต้องได้เห็นลู่ฝูอิงที่นี่ ต่อนางจะต้องคลาน ก็ต้องคลานมาพบข้า อาจารย์จะรับปากหรือไม่"

ชวีเจียวหลงหลุบตาลงเล็กน้อย พยักหน้าตอบรับโดยไม่ลังเล

"ในเมื่อท่านหญิงอำเภอมีบัญชา ผู้น้อยย่อมปฏิบัติตาม"

เจาอี๋แค่นเสียงฮึ จึงค่อยเบนปลายศรไปยังเป้าธนูอีกฝั่ง ทว่าเป้าที่เล็งไว้กลับไม่ใช่เป้าของตนเอง

นางหรี่ตาลง มองไปยังท่านหญิงเจามิ่งที่ยืนโดดเด่นสะดุดตาอยู่ด้านข้าง

"เจามิ่ง เจ้าดูให้ดี ฝีมือยิงธนูของข้าผู้เป็นท่านหญิงอำเภอ หากจะฆ่าเจ้า ก็ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ"

เสียง "ฟึ่บ" ดังขึ้น ลูกศรของนางพุ่งออกไป แม้จะไม่สามารถผ่าลูกศรก่อนหน้าออกเป็นสองท่อนเหมือนชวีเจียวหลง แต่ก็ปักลงตรงตำแหน่งเดิมของลูกศรที่เจามิ่งยิงไว้ก่อนหน้านี้อย่างแม่นยำ ทั้งยังกระแทกลูกศรของอีกฝ่ายร่วงลงไปด้วย

นางยิงต่ออีกสองดอก ลูกศรทั้งสามดอกล้วนปักอยู่ที่ตำแหน่งเดียวกัน

สีหน้าของเจามิ่งดูย่ำแย่ยิ่งนัก

ก่อนหน้านี้นางยิงสามดอก เข้าเป้าเพียงดอกเดียวเท่านั้น

โหลวกานเจียวจงใจตบหน้านางชัด ๆ!

ชวีเจียวหลงลอบทอดถอนใจ เจาอี๋สมกับที่เป็นธิดาขององค์รัชทายาท ในบรรดาสตรีสูงศักดิ์กลุ่มนี้ ฝีมือยิงธนูของนางนับว่าเชี่ยวชาญที่สุด

"ดี!"

องค์รัชทายาทพลันส่งเสียงร้องชมเชย หัวเราะเสียงดัง "สมกับเป็นบุตรสาวของเปิ่นกง!"

รอบข้างพลันมีเสียงประจบประแจงดังขึ้นทันที ทว่าเจาอี๋กลับไม่มีทีท่าดีใจแม้แต่น้อย นางวางคันธนูในมือลงด้วยใบหน้าบึ้งตึง แล้วเดินกลับไปยังที่ของตนโดยไม่พูดไม่จา

สตรีสูงศักดิ์สองคนสุดท้ายก้าวออกมา แต่ละคนยิงลูกศรออกไปสามดอก ฝีมือยิงธนูธรรมดายิ่งนัก

ชวีเจียวหลงเดินมายังกึ่งกลางลานยิงธนู สายตาคมกริบดั่งคบเพลิงกวาดมองสตรีสูงศักดิ์ทุกคนในที่นั้น

"พื้นฐานของทุกท่าน อาจารย์ผู้นี้เข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว" น้ำเสียงของนางกระจ่างใส ไม่ช้าไม่เร็ว "ต่อไป ข้าจะชี้แนะปัญหาของแต่ละคนไปทีละคน"

นางเดินไปตรงหน้าท่านหญิงเจามิ่งเป็นคนแรก พยักหน้าเล็กน้อย "ยามท่านหญิงยิงธนู การออกแรงที่ไหล่และแขนไม่สมดุล ส่งผลให้ลูกศรเบี่ยงเบน ขอแนะนำว่าตอนน้าวคันธนู ให้กดไหล่ซ้ายลง แขนขวามั่นคงแต่มิใช่เกร็งแข็ง"

ท่านหญิงเจามิ่งขมวดคิ้ว กำลังคิดจะโต้แย้งสักสองคำ ทว่ากลับเห็นชวีเจียวหลงวางคันธนูกับลูกศรลงบนมือนาง จับมือนางสอนวิธีออกแรง จากนั้นลูกศรก็พุ่งออกไป ปักเข้ากลางเป้าอย่างแม่นยำ

เจามิ่งชะงักไป จากนั้นจึงเบือนหน้าหนีด้วยความขัดเขินอยู่บ้าง พลางกล่าวขอบคุณเสียงเบา

ชวีเจียวหลงไม่ได้กล่าวสิ่งใด เพียงตบไหล่นางเบา ๆ เป็นสัญญาณให้นางฝึกฝนเอง แล้วเดินไปหาสตรีสูงศักดิ์อีกคนเพื่อชี้ให้เห็นข้อบกพร่องในท่าทางการจับคันธนู

นางคอยชี้แนะทีละคน วาจาเฉียบคมทว่ายังคงเปี่ยมด้วยความนุ่มนวล ทุกคนจึงค่อย ๆ เก็บงำความดูแคลนลงและตั้งใจรับฟัง

การมีอาจารย์ผู้สอนเป็นสตรีย่อมสะดวกกว่าผู้บัญชาการเซียวคนเดิมมากนัก เพราะหากเปลี่ยนเป็นผู้บัญชาการเซียว ย่อมมิกล้าแตะเนื้อต้องตัวคอยจับมือสอนสตรีสูงศักดิ์เช่นนี้เป็นแน่

เมื่อถึงคราวของเจาอี๋ ชวีเจียวหลงก็ชะงักไปเล็กน้อย

"ท่านหญิงมีเพลงธนูอันยอดเยี่ยม ทว่า..."

นางสบตาเจาอี๋ตรง ๆ "จิตใจกลับร้อนรนว้าวุ่น แม้ลูกศรจะแม่นยำ ทว่าจิตใจมิอาจสงบ"

เจาอี๋แค่นยิ้มเย็น "อาจารย์กำลังสั่งสอนข้าหรือ"

ชวีเจียวหลงส่ายหน้า "วิชายิงธนูก็เปรียบดั่งวิชาฝึกใจ หากใจไม่สงบ ต่อให้มีฝีมือล้ำเลิศเพียงใดก็ย่อมด้อยค่าลงไปมาก"

เจาอี๋หัวเราะเยาะเสียงหนึ่งแล้วเบือนหน้าหนี

องค์รัชทายาทที่ยืนมองอยู่ด้านข้างหรี่ตาลงเล็กน้อย พลันตรัสขึ้นว่า "อาจารย์ชวีสมคำร่ำลือจริง ๆ เพียงชั่วครู่ก็มองเห็นจุดบกพร่องได้แล้ว"

ชวีเจียวหลงประสานมือ "พระองค์ทรงชมเกินไปแล้วเพคะ"

องค์รัชทายาทยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

"เราเห็นว่าอาจารย์ชวีมีความรู้ความเชี่ยวชาญด้านวิชายิงธนูอย่างลึกซึ้งยิ่ง สตรีสูงศักดิ์เหล่านี้ได้รับการชี้แนะจากอาจารย์ชวีย่อมนับเป็นโชคดี มิสู้จัดให้มีการประลองทดสอบสักคราเป็นอย่างไร"

ชวีเจียวหลงคาดเดาเจตนาขององค์รัชทายาทได้ราง ๆ แล้ว ทว่ายังคงถามอย่างสงบนิ่ง

"อ้อหรือเพคะ ขอองค์รัชทายาทโปรดชี้แนะด้วยเพคะ"

สายพระเนตรขององค์รัชทายาทกวาดมองทุกคนในที่นั้น ก่อนจะแย้มสรวลตรัสว่า

"ก่อนหน้านี้อาจารย์ชวีได้ประลองกับผู้บัญชาการเซียวจนรู้ผลแพ้ชนะไปแล้ว ทว่าการประลองของพวกเจ้าสองคนก็เป็นเพียงฝีมือยิงธนูส่วนตัว ในเมื่อผู้บัญชาการเซียวเคยทำหน้าที่สอนเหล่าสตรีสูงศักดิ์มาก่อน มิสู้มาประลองกันดูว่าศิษย์ที่ผู้ใดสั่งสอนจะเหนือกว่ากัน"

เซียวลี่ขมวดคิ้ว

"พระประสงค์ของพระองค์คือ... จะให้กระหม่อมกับอาจารย์ชวีแบ่งสตรีสูงศักดิ์กันไปฝึกสอน แล้วค่อยนำมาประลองกันหรือพ่ะย่ะค่ะ"

"มิใช่ ๆ" องค์รัชทายาทแย้มสรวลพลางปฏิเสธ "ยามนี้อาจารย์ชวีคือผู้สอนสตรีสูงศักดิ์ที่เสด็จพ่อทรงแต่งตั้ง หากยกสตรีสูงศักดิ์ครึ่งหนึ่งให้ผู้บัญชาการเซียว เรามิกลายเป็นขัดราชโองการหรอกหรือ"

คิ้วของเซียวลี่ยิ่งขมวดแน่นขึ้น คล้ายไม่เข้าใจว่าองค์รัชทายาทต้องการจะตรัสสิ่งใดกันแน่ ทว่ายังมิทันได้เอ่ยถาม ก็เห็นสายพระเนตรขององค์รัชทายาททอดมองไปยังเหล่าทหารใหม่

"เราจำได้ว่าทหารใหม่ของหน่วยอวี่หลินเว่ยทุกรุ่น ล้วนเป็นผู้บัญชาการเซียวที่คอยชี้แนะสั่งสอนด้วยตนเองใช่หรือไม่"

เซียวลี่เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะพอเข้าใจความหมายขององค์รัชทายาทแล้ว ทว่าเห็นได้ชัดว่ายังมิอยากจะเชื่อ

"องค์รัชทายาท...พ่ะย่ะค่ะ?"

"อีกไม่กี่วันก็จะถึงสิ้นปีแล้ว มิสู้ในงานเลี้ยงส่งท้ายปี ให้เหล่าสตรีสูงศักดิ์ประลองกับทหารใหม่ของหน่วยอวี่หลินเว่ยรุ่นนี้ดูสักตั้ง ผู้ใดคว้าชัยชนะอันดับหนึ่งได้ เราจะมีรางวัลให้อย่างงาม!"

เป็นเช่นนี้จริงด้วย

ชวีเจียวหลงมองไปยังองค์รัชทายาท สายตาเพียงสบกันชั่วครู่ องค์รัชทายาทก็ทรงเบือนสายพระเนตรหนีไป

เหล่าสตรีสูงศักดิ์ต่างมองหน้ากันไปมา สีหน้าแต่ละคนล้วนดูลำบากใจ

สุดท้ายเป็นท่านหญิงเจามิ่งที่เอ่ยปากขึ้นก่อน

"ทูลองค์รัชทายาท เจามิ่งบังอาจคิดว่าการทำเช่นนี้ไม่เหมาะสมเพคะ พวกหม่อมฉันล้วนเป็นเชื้อพระวงศ์ เป็นเจ้านาย ส่วนหน่วยอวี่หลินเว่ยเป็นเพียงบ่าวไพร่ที่คอยคุ้มกันความปลอดภัยให้พวกเรา การให้เจ้านายกับบ่าวไพร่มาประลองกัน อย่าว่าแต่พวกเขาจะกล้าเอาชนะหรือไม่เลย การทำเช่นนี้ย่อมทำให้สตรีสูงศักดิ์เสื่อมเสียเกียรติด้วยเพคะ"

เหล่าสตรีสูงศักดิ์ต่างพากันพยักหน้าเห็นพ้อง

ท่านหญิงเจาเล่อ บุตรสาวคนรองขององค์หญิงหมิงเต๋อกล่าวเสริมว่า "จริงด้วยเพคะองค์รัชทายาท อีกทั้งการประลองเช่นนี้มีความหมายอันใดหรือเพคะ หากพวกหม่อมฉันชนะ มิเท่ากับแสดงว่าหน่วยอวี่หลินเว่ยไร้ประโยชน์หรอกหรือ ภายหน้าเชื้อพระวงศ์เสด็จออกไปข้างนอก ผู้ใดยังจะกล้าให้พวกเขาคุ้มกันอีก และหากพวกเขาชนะ แม้จะเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว ทว่าศักดิ์ศรีหน้าตาของราชวงศ์จะเอาไปไว้ที่ใดเล่าเพคะ"

เจ้านายพ่ายแพ้ให้แก่บ่าวไพร่ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ย่อมฟังดูไม่น่าฟังเป็นแน่

ชั่วพริบตานั้น สายตาเคลือบแคลงสงสัยจำนวนไม่น้อยต่างจับจ้องไปที่องค์รัชทายาท ในฐานะองค์รัชทายาทผู้สืบทอดบัลลังก์ นึกอยากจะทำสิ่งใดก็ทำโดยไม่คำนึงถึงเกียรติของราชวงศ์เช่นนี้ ช่างดูเหลวไหลไร้สาระอยู่บ้างจริง ๆ

องค์รัชทายาทหรี่พระเนตรลง ทว่ายังมิทันได้ตรัสสิ่งใด ก็มีอีกคนหนึ่งก้าวออกมา

"หม่อมฉันกลับคิดว่าพี่สาวทั้งสองกังวลมากเกินไปเพคะ"

ทุกคนหันไปมอง จึงพบว่าคนที่เอ่ยปากแท้จริงแล้วคือท่านหญิงเจาหยาง บุตรสาวเพียงคนเดียวของเสียนหวัง

จะว่าไปแล้ว นิสัยของท่านหญิงเจาหยางสืบทอดมาจากเสียนหวังแทบทุกประการ วัน ๆ มักจะทำตัวเอื่อยเฉื่อย สบายอกสบายใจ ผลการเรียนในสำนักศึกษาอยู่อันดับรั้งท้ายมาโดยตลอด ถนัดแต่เรื่องกินดื่มเที่ยวเล่น จึงหาได้ยากยิ่งที่จะเห็นนางเป็นฝ่ายเอ่ยปากในโอกาสเช่นนี้

แม้แต่ชวีเจียวหลงยังมองไปทางนางด้วยความประหลาดใจ

เจาหยางมีความสัมพันธ์ที่ดีกับทุกคนในสำนักศึกษา นางไม่เคยล่วงเกินผู้ใด แม้แต่เจาอี๋กับเจามิ่งที่มักจะประจันหน้าชิงดีชิงเด่นกัน ทั้งคู่ก็ยังปฏิบัติต่อเจาหยางด้วยท่าทีที่อ่อนโยนลงหลายส่วน

ยามนี้เมื่อเห็นเจาหยางเอ่ยแย้งตนเอง แม้ท่านหญิงเจามิ่งจะไม่พอใจ ทว่าน้ำเสียงก็ยังสะกดกลั้นไว้ มิได้แหลมคมจนเกินไป เพียงขมวดคิ้วถามนางว่า

"เจาหยาง เจ้าหมายความว่าอย่างไร"

เจาหยางเผยรอยยิ้มหวาน ลักยิ้มเล็กๆ สองข้างมุมปากขับให้นางดูน่ารักเป็นพิเศษ

"พี่เจามิ่ง พวกเราเพียงประลองวิชาเกาทัณฑ์ ทว่าหน่วยอวี่หลินเว่ยก็มิได้มีดีแค่วิชายิงธนูเสียหน่อย มิเช่นนั้นยามพวกเราออกไปข้างนอกแล้วเผชิญอันตรายเข้าจริงๆ เหล่านักฆ่าจะมารอให้หน่วยอวี่หลินเว่ยค่อยๆ น้าวคันศรขึ้นสายยิงธนูอย่างเชื่องช้าได้หรือ"

"นี่..." ท่านหญิงเจามิ่งจนคำพูดไปชั่วขณะอย่างเห็นได้ชัด

เจาเล่อแค่นเสียงเบาๆ มือบิดผ้าเช็ดหน้าไปมา "เจาหยาง! ข้าว่าเจ้าแค่อยากเล่นสนุกมากกว่า! ยามปกติก็มีแต่เจ้านี่แหละที่ความคิดพิเรนทร์มากที่สุด! เรื่องบ้าบิ่นฟ้าประทานอันใดเจ้าก็อยากลองไปหมด แต่เจ้าก็ต้องดูเวลาบ้างสิ! พวกเราจะไปประลองกับบ่าวไพร่พวกนั้นหาอะไรกัน!"

"แต่พี่เจาเล่อ ท่านไม่คิดว่ามันน่าสนุกหรอกหรือ" เจาหยางยิ้มยิงฟันให้นางอย่างร่าเริง

"น่าสนุกรึ"

"ใช่แล้วสิ! หน่วยอวี่หลินเว่ยล้วนเป็นยอดฝีมือที่คัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน หากพวกเราเอาชนะหน่วยอวี่หลินเว่ยในวิชาเกาทัณฑ์ได้ มิใช่ว่าจะช่วยเชิดชูพระเกียรติของราชวงศ์เราหรอกหรือ เสด็จปู่เห็นแล้วก็ต้องทรงพระเกษมสำราญแน่ ภายหน้าพวกเรายังจะได้มีอิสระมากขึ้นอีกด้วย อย่างไรเสียที่ผ่านมาผู้ใหญ่ในบ้านไม่ยอมให้พวกเราออกไปข้างนอก ก็อ้างเหตุผลว่าข้างนอกไม่ปลอดภัย แต่หากพวกเรากระทั่งหน่วยอวี่หลินเว่ยยังเอาชนะได้ ต่อไปย่อมสามารถโต้แย้งได้อย่างเต็มปากเต็มคำแล้ว!"

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนเริ่มหวั่นไหวคล้อยตาม

บุตรหลานเชื้อพระวงศ์มีข้อจำกัดมากมาย เด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงนี้คนที่อายุน้อยที่สุดอย่างเจาหยางและเจาอี๋เพิ่งจะแปดเก้าขวบ ส่วนคนที่โตที่สุดก็อายุสิบห้าสิบหกปี ล้วนอยู่ในวัยที่รักสนุกที่สุด อิสรภาพสำหรับพวกนางจึงมีเสน่ห์ดึงดูดใจไม่น้อยเลย

"แต่..." เจาเล่อยังคงลังเล "แต่เจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าพวกเราจะชนะ หากพวกเราแพ้ขึ้นมาจะทำอย่างไรเล่า"

"นี่มิใช่เรื่องที่พวกเราต้องกังวลเสียหน่อย!"

เมื่อเห็นทุกคนงุนงง เจาหยางจึงหันไปมองชวีเจียวหลง แล้วกะพริบตาให้อย่างไร้เดียงสา "นี่ควรเป็นเรื่องที่ท่านอาจารย์ต้องขบคิดต่างหาก จริงหรือไม่"

ชวีเจียวหลงแทบจะหลุดหัวเราะออกมา

นางรู้สึกว่านิสัยของเจาหยางช่างเหมือนกับเสียนหวังจริงๆ ล้วนเป็นพวกกลัวว่าใต้หล้าจะไม่วุ่นวายพอกันทั้งคู่

ทว่า กลับตรงกับใจนางพอดี

"ท่านหญิงเจาหยางกล่าวมิผิด ผู้น้อยจะถ่ายทอดวิชาให้อย่างหมดเปลือกแน่นอน เพื่อให้เหล่าคุณหนูสูงศักดิ์ทุกท่านได้เปล่งประกายเจิดจรัสในงานเลี้ยงสิ้นปี"

เจาหยางหัวเราะคิกคัก สีหน้าหวานหยดย้อย ทว่าวาจาแฝงเจตนาร้ายไว้เต็มเปี่ยม "ท่านอาจารย์แน่ใจหรือ หากพวกเราแพ้ขึ้นมา เป็นความรับผิดชอบของท่านอาจารย์ทั้งหมดนะ"

เหล่าสตรีสูงศักดิ์ต่างหันมองหน้ากันอีกครา พลันเกิดความกระจ่างขึ้นมาบ้าง

นั่นสินะ ต่อให้พวกนางพ่ายแพ้ก็มิได้ขายหน้า หากพูดออกไปก็เป็นเพราะอาจารย์สตรีอย่างชวีเจียวหลงสั่งสอนได้ไม่ดี

เดิมทีพวกนางก็ไม่ได้ชมชอบที่จะให้ชวีเจียวหลงมาเป็นอาจารย์ของตนอยู่แล้ว

ประการแรก พวกนางไม่เชื่อมั่นในวิชาเกาทัณฑ์ของชวีเจียวหลง เช่นเดียวกับคนในหน่วยอวี่หลินเว่ยจำนวนมากที่คิดว่าคราวนั้นที่ชวีเจียวหลงช่วยชีวิตฝ่าบาทไว้ได้ ก็เพียงเพราะบนพลับพลาพิธีบังเอิญไม่มีผู้มีความสามารถอยู่ และประจวบเหมาะให้นางคว้าโอกาสไว้ได้เท่านั้น

ประการที่สอง ชื่อเสียงสตรีดุดันแห่งไซ่เป่ยของชวีเจียวหลงมิใช่ความลับอันใดในนครหลวง แม้แต่งานเลี้ยงฝ่ายในของตระกูลขุนนางธรรมดาสามัญยังไม่ปรารถนาจะเทียบเชิญนางไปร่วมงาน ยามนี้กลับให้คนเช่นนี้มาเป็นอาจารย์ของพวกนางน่ะหรือ ทุกคนต่างรู้สึกว่าต่อไปคงไม่มีหน้าไปพบเจอผู้ใดแล้ว

หากมีโอกาสขับไล่นางออกไปได้อย่างเปิดเผยและสมเหตุสมผล ทุกคนย่อมยินดีให้เป็นเช่นนั้น

อย่างไรเสียก็เป็นการค้าที่ไม่มีคำว่าขาดทุน ชนะ นั่นย่อมเป็นเกียรติยศของราชวงศ์ และพวกนางจะออกไปข้างนอกได้อย่างมีอิสระมากขึ้นในภายหน้า หากแพ้ ชวีเจียวหลงต้องรับผิดชอบทั้งหมด พวกนางก็จะได้สลัดอาจารย์สตรีชื่อเสียงด่างพร้อยผู้นี้ทิ้งไป ทั้งยังมิต้องกลัวว่าจะถูกผู้คนหัวเราะเยาะยามออกไปข้างนอก

เจามิ่งกับเจาเล่อสบตากัน ครานี้จึงมิได้เอ่ยสิ่งใดอีกและยอมถอยกลับไป

องค์รัชทายาททอดพระเนตรเจาหยางด้วยความพึงพอใจ ทรงรู้สึกว่าเด็กคนนี้ของเสียนหวังช่างใช้ได้ทีเดียว แม้จะรักสนุกไปบ้าง ทว่ากลับจับพลัดจับผลูช่วยงานใหญ่ของพระองค์ได้อย่างไม่คาดคิด

พระองค์หันไปมองผู้บัญชาการเซียว "ในเมื่อเหล่าคุณหนูยินยอมประลองแล้ว ผู้บัญชาการเซียวมีความเห็นเช่นไร"

เซียวลี่หรี่ตาลง ก่อนจะแสดงสีหน้าลำบากใจออกมาหลายส่วน

"ทูลองค์รัชทายาท มิใช่ว่าผู้น้อยไม่ยินยอมประลองพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ดังที่เหล่าคุณหนูว่าไว้ อย่างไรหน่วยอวี่หลินเว่ยก็เป็นเพียงบ่าวไพร่ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นเพียงทหารใหม่ไร้ประสบการณ์ ย่อมมีความยำเกรงต่อเหล่าคุณหนูเป็นธรรมดา เกรงว่าเมื่อขึ้นลานประลองแล้ว เจ้าหนุ่มพวกนี้จะไม่กล้าเอาชนะ"

องค์รัชทายาททอดพระเนตรเซียวลี่ด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่น "แล้วตามความเห็นของผู้บัญชาการเซียวเล่า"

เซียวลี่คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น ก้มศีรษะประสานมือ

"ผู้น้อยบังอาจแล้ว แต่หากการประลองครานี้มีของรางวัลล้ำค่าชิ้นหนึ่ง ทหารใหม่ทั้งหลายย่อมทุ่มเทสุดกำลังเป็นแน่ ถึงเวลานั้นหากเหล่าคุณหนูเป็นฝ่ายชนะ ก็จะได้ไม่ถูกกังขาว่าชนะโดยมิชอบพ่ะย่ะค่ะ"

ชวีเจียวหลงแค่นยิ้มเย็นในใจ รู้ดีว่าจุดสำคัญมาถึงแล้ว

องค์รัชทายาททรงไพล่พระหัตถ์ไว้เบื้องหลัง เลิกพระขนงขึ้น "ของรางวัลล้ำค่า? ผู้บัญชาการเซียวหมายถึงสิ่งใดเล่า..."

เซียวลี่หันไปมองชวีเจียวหลงแล้วประสานมือ "ผู้น้อยบังอาจถาม ไม่ทราบว่าป๋อซื่อชวีจะกล้านำคันศรซั่วเยวี่ยออกมาเป็นของรางวัลหรือไม่"

สิ้นเสียงนี้ ผู้คนรอบด้านต่างฮือฮา

เหล่าคุณหนูสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าในมือของชวีเจียวหลงมีคันศรที่งดงามยิ่งคันหนึ่ง ทว่ายามเริ่มสอนอย่างเป็นทางการ ชวีเจียวหลงก็เก็บคันศรไปเสียก่อน พวกนางจึงยังไม่มีโอกาสได้พิจารณาดูใกล้ ๆ

ครั้นฟังจากความหมายของผู้บัญชาการเซียวในยามนี้ นั่นถึงกับเป็นคันศรซั่วเยวี่ยในตำนานเชียวหรือ

ส่วนทหารใหม่ที่เคยเห็นการประลองระหว่างเซียวลี่กับชวีเจียวหลงด้วยตาตนเองนั้น ยิ่งตื่นเต้นฮึกเหิมจนเลือดลมพลุ่งพล่าน

เมื่อครู่จิตใจของพวกเขาก็กระเหี้ยนกระหือรืออยู่แล้ว เฝ้าคิดแต่จะหาโอกาสประลองฝีมือกับชวีเจียวหลงอีกครา นึกไม่ถึงว่ายามนี้จะมีโอกาสอันดียิ่งในการคว้าคันศรซั่วเยวี่ยมาครองอย่างเปิดเผยสง่างามเช่นนี้!

ชั่วพริบตานั้น สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่ใบหน้าของชวีเจียวหลง

ชวีเจียวหลงปรายตามององค์รัชทายาทแวบหนึ่ง ได้แต่นึกในใจว่าแผนการของพระองค์ช่างแยบยลนัก

องค์รัชทายาททรงทราบว่าก่อนหน้านี้เซียวลี่เคยประลองกับนางเพื่อแย่งชิงคันศรซั่วเยวี่ย ยามพ่ายแพ้ย่อมไม่ยินยอมพร้อมใจและต้องหาโอกาสชิงคันศรซั่วเยวี่ยอีกเป็นแน่

พระองค์จึงอาศัยจังหวะนี้เสนอให้เหล่าคุณหนูกับทหารใหม่ประลองกัน ซึ่งเซียวลี่ไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยไปอย่างเด็ดขาด

เพราะในสายตาของเซียวลี่ ทหารใหม่ที่คัดเลือกมาอย่างพิถีพิถันเมื่อต้องรับมือกับเด็กสาวไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่เติบโตมาอย่างสุขสบาย ย่อมต้องชนะอย่างแน่นอน ขอเพียงคนใต้บังคับบัญชาของตนได้คันศรซั่วเยวี่ยมา ตนค่อยหาทางขอต่อจากอีกฝ่าย ย่อมง่ายดายกว่าการไปทวงเอาจากชวีเจียวหลงเป็นไหน ๆ

ทว่าองค์รัชทายาทกลับทรงล่วงรู้ความสามารถของชวีเจียวหลง ไซ่เป่ยมีวิธีฝึกฝนเฉพาะตัว การจะยกระดับวิชายิงธนูของเหล่าคุณหนูในระยะเวลาสั้น ๆ ย่อมมิใช่เรื่องยากเย็น อีกทั้งเมื่อครู่พระองค์ทรงทอดพระเนตรวิชายิงธนูของเหล่าคุณหนูแล้ว ย่อมทรงมั่นพระทัยว่าเจาอี๋นั้นโดดเด่นที่สุดในหมู่พวกนาง หากได้รับการชี้แนะจากนางเพิ่มอีก ผู้ที่คว้าอันดับหนึ่งในครานี้ย่อมเป็นเจาอี๋ถึงแปดเก้าส่วน

คันศรซั่วเยวี่ยตกไปอยู่ในมือของเจาอี๋ ก็เท่ากับตกไปอยู่ในมือขององค์รัชทายาท

ข้อสันนิษฐานบางอย่างในใจของชวีเจียวหลงกำลังได้รับการยืนยัน

คันศรซั่วเยวี่ย มีผู้คนละโมบหมายปองมากมายถึงเพียงนี้ แม้คนส่วนใหญ่จะมุ่งหวังเพียงชื่อเสียงของคันศรซั่วเยวี่ย แต่องค์รัชทายาทมิใช่เช่นนั้นอย่างแน่นอน

พระองค์ทรงเป็นถึงองค์รัชทายาท ย่อมมิจำเป็นต้องใช้คันศรเพียงคันเดียวมาพิสูจน์พระปรีชาสามารถของตน

ดังนั้น เบื้องหลังของคันศรซั่วเยวี่ย จะต้องซุกซ่อนสิ่งของที่ไม่ธรรมดาเอาไว้อย่างแน่นอน

น่าเสียดายที่ชาติก่อน หลังจากมอบคันศรซั่วเยวี่ยให้ลู่ฝูอิงไปแล้ว มินานมันก็หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย นางจึงไม่มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์มากนัก

ยามนี้จึงทำได้เพียง ซ้อนกลตลบหลังล่อศัตรูเข้ากรง