บทที่ 96 สร้างศัตรู (สองตอนรวม)

บทที่ 96 สร้างศัตรู (สองตอนรวม)

เซียวลี่นิ่งเงียบไปนาน ในที่สุดก็ก้มศีรษะอันเย่อหยิ่งลงอย่างเด็ดเดี่ยว แล้วประสานมือคารวะชวีเจียวหลง

"วิชายิงธนูของใต้เท้าชวีล้ำเลิศยิ่งนัก ข้าน้อย... ละอายใจที่มิอาจเทียบเทียม!"

ฝูงชนฮือฮาอื้ออึง

ผู้บัญชาการเซียวคุมหน่วยอวี่หลินเว่ยมานานหลายปี เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใดเสียที่ไหน วันนี้กลับยอมรับความพ่ายแพ้ต่อสตรีผู้หนึ่งต่อหน้าธารกำนัล!

ทั่วทั้งลานฝึกพลันเงียบสงัด มีเพียงหยกเหมันต์ตรงปลายคันศรซั่วเยวี่ยที่ทอประกายเย็นเยียบจางๆ ท่ามกลางแสงตะวัน

กำปั้นของเซียวลี่ใต้ชุดเกราะกำแน่นจนซีดขาว ข้อนิ้วลั่นกร๊อบแกร๊บ เขาจ้องมองคันศรเทวะในมือของชวีเจียวหลงเขม็ง ในแววตาพลุ่งพล่านไปด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจและความอับอายระคนโทสะ

การยอมแพ้นี้ย่อมมิใช่สิ่งที่เขาเต็มใจ ทว่าผลการประลองหลายรอบปรากฏอยู่ตรงหน้า หากเขายังหาข้ออ้างต่อไป เรื่องแพร่งพรายออกไปคงฟังดูไม่งาม

เซียวลี่ซ่อนประกายอำมหิตในดวงตาลง อย่างไรเสียวันข้างหน้าชวีเจียวหลงก็ต้องเข้าออกลานฝึกยุทธหลวงอยู่แล้ว เขายังมีโอกาสกู้หน้าคืนมาอีกมาก

ชวีเจียวหลงไม่รู้ว่ามองแผนการของเขาออกหรือไม่ สีหน้าของนางยังคงราบเรียบไร้อารมณ์ น้ำเสียงไม่เบาไม่หนัก ทว่าดังพอให้ทุกคนในลานได้ยินชัดเจน

"เช่นนั้นข้อตกลงเดิมพันก่อนหน้านี้..."

"ย่อมต้องยอมรับผลตามเดิมพัน"

เซียวลี่หันไปมองคนข้างหลัง "พวกเจ้าทุกคนดูให้ชัด นี่คือขุนนางหญิงคนแรกในประวัติศาสตร์ของต้าเยว่เรา ใต้เท้าชวีแห่งสำนักกั๋วจื่อเจี้ยน วันหน้าพบหน้านาง ก็จงมีมารยาทกับนางให้ดี"

หลังจากทุกคนสบตากันไปมา ต่างก็ทยอยขานรับคำกันเป็นหย่อมๆ

หากจะกล่าวว่าฝีมือที่ชวีเจียวหลงแสดงออกมาเมื่อครู่ทำให้ทุกคนยอมสยบ ย่อมเป็นไปไม่ได้

เพราะคนที่พ่ายแพ้แก่ชวีเจียวหลงคือเซียวลี่ มิใช่ตัวพวกเขาเอง

ในฐานะผู้บัญชาการหน่วยอวี่หลินเว่ย เซียวลี่ได้รับความไว้วางพระทัยจากฝ่าบาทอย่างยิ่ง ยามปกติหากไม่มีเรื่องอันใด ย่อมไม่มีผู้ใดโง่เขลาพอจะไปท้าทายเขา ด้วยเหตุนี้ การประลองระหว่างเขากับชวีเจียวหลงในวันนี้ แทนที่จะบอกว่าชวีเจียวหลงพิสูจน์ให้เห็นว่าวิชายิงธนูของตนร้ายกาจเพียงใด มิสู้บอกว่าทำให้คนกลุ่มนี้เริ่มกังขาในความสามารถของเซียวลี่เสียมากกว่า

ในเมื่อเริ่มกังขาในความสามารถของผู้บัญชาการ เช่นนั้นคำสั่งของผู้บัญชาการจะเชื่อฟังหรือไม่ ก็กลายเป็นอีกเรื่องหนึ่งแล้ว

เห็นได้ชัดว่าเซียวลี่เองก็คาดการณ์จุดนี้ไว้แล้ว จึงได้ยอม "รับผลตามเดิมพัน" อย่างเด็ดขาดเช่นนี้

คอยดูเถิด วันข้างหน้าความยุ่งยากของชวีเจียวหลงคงมีไม่น้อย

อย่างไรเสียเขาก็สั่งการลงไปตามข้อตกลงแล้ว ส่วนคนพวกนี้จะฟังหรือไม่ ย่อมมิใช่สิ่งที่เขาสามารถเข้าไปก้าวก่ายได้

ชวีเจียวหลงยังคงรักษามารยาท "ขอบคุณท่านผู้บัญชาการเซียว ผู้น้อยเพิ่งมาถึงใหม่ วันหน้ายังหวังให้ทุกท่านช่วยชี้แนะด้วย"

"ยินดียิ่ง"

เซียวลี่ตอบรับส่งๆ ไปสองสามคำอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปมองคนอื่นๆ ที่ยังคงล้อมวงอยู่ "มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่? ฝึกซ้อมต่อสิ!"

กล่าวจบ ก็คล้ายนึกอะไรขึ้นได้ จึงกวักมือเรียกคนผู้หนึ่ง

"ก่งเฉิงเหอ"

ชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาราวกับเด็กหนุ่มวัยเพียงสิบแปดสิบเก้าปีก้าวขึ้นมาข้างหน้าเมื่อได้ยินเสียงเรียก "ท่านผู้บัญชาการ"

ผู้บัญชาการเซียวมองไปยังชวีเจียวหลง ทว่าคางกลับพยักพเยิดไปทางก่งเฉิงเหอ

"ใต้เท้าชวี ท่านนี้คือก่งเฉิงเหอ ป่างเหยี่ยนฝ่ายบู๊ของการสอบคัดเลือกขุนนางฝ่ายบู๊รอบล่าสุด องครักษ์ขั้นสองหน้าพระที่นั่งที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง บัดนี้สนามเป้าธนูฝั่งทิศตะวันออกล้วนอยู่ในความดูแลของเขา เจ้ามีสิ่งใดจะสั่งการก็บอกเสี่ยวก่งได้โดยตรง"

แววตาของชวีเจียวหลงไหววูบ นางยังคงมองหาโอกาสติดต่อกับก่งเฉิงเหออยู่ คิดไม่ถึงว่าจะได้มาโดยไม่ต้องเปลืองแรงเช่นนี้

ทว่าคำพูดนี้ของเซียวลี่กลับมีเงื่อนงำให้ขบคิด เบื้องหน้ายกผลงานความดีความชอบของก่งเฉิงเหอขึ้นมาพรรณนาเสียมากมาย ท้ายสุดกลับตบท้ายด้วยประโยคว่าสั่งการเสี่ยวก่งได้ตามสบาย

น่าสนใจยิ่ง

คิดจะรอดูตัวนางกับก่งเฉิงเหอตีกันหรืออย่างไร

ก่งเฉิงเหอเองก็เก็บงำอารมณ์ไว้อย่างมิดชิดตลอดเวลา เพียงประสานมือคารวะเซียวลี่อย่างนอบน้อม "ผู้น้อยน้อมรับคำสั่ง"

จากนั้นจึงหันหน้ามาทักทายชวีเจียวหลงอย่างสุภาพ "ใต้เท้าชวี"

ชวีเจียวหลงพยักหน้า "วันข้างหน้าคงต้องรบกวนองครักษ์ก่งแล้ว"

ยามที่นางกล่าวประโยคนี้ สังเกตเห็นว่าสายตารอดูเรื่องสนุกจากผู้คนรอบด้านต่างจับจ้องไปที่ก่งเฉิงเหอ

ชวีเจียวหลงใจดิ่งวูบ ดูท่าหลายวันมานี้ชีวิตของก่งเฉิงเหอในหน่วยอวี่หลินเว่ย คงมิได้ราบรื่นเท่าใดนัก

หากแต่ก่งเฉิงเหอกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เพียงกล่าวว่า "มิกล้ารับคำ วันนี้พื้นที่ฝั่งทิศตะวันออกจัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว ธนูของเหล่าสตรีสูงศักดิ์ก็ตระเตรียมไว้พร้อมสรรพ ท่านมิสู้ตามข้าน้อยไปตรวจดูสักหน่อย หากมีสิ่งใดต้องจัดหาเพิ่มเติม สามารถบอกข้าล่วงหน้าได้"

นางพยักหน้า กำลังจะก้าวเท้า จู่ๆ ด้านนอกลานฝึกยุทธ์ก็มีเสียงฝีเท้าม้ารัวกระชั้นดังขึ้น กองทหารองครักษ์ขบวนหนึ่งคุ้มกันรถม้าหรูหราควบทะยานเข้ามา ม่านรถม้าถูกเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาอบอุ่นดุจหยกขององค์รัชทายาท

"เรามาสายเสียแล้ว" องค์รัชทายาทลงจากรถม้าด้วยรอยยิ้ม สายตากวาดมองคันศรซั่วเยวี่ยในมือของชวีเจียวหลงรอบหนึ่ง แล้วมองไปยังเป้าหนักหลายอันที่ล้มระเนนระนาดอยู่ไม่ไกล กวาดผ่านเซียวลี่ที่สีหน้าเปลี่ยนไปกะทันหัน สุดท้ายก็หยุดลงที่ใบหน้าของชวีเจียวหลง เขายิ้มบางๆ

"ดูท่าเราจะพลาดเรื่องสนุกไปเสียแล้ว?"

ชวีเจียวหลงประสานมือคารวะ "ผู้น้อยคารวะองค์รัชทายาท ทูลองค์รัชทายาท มิกล้านับเป็นเรื่องน่าดูชมอันใด เพียงเป็นการประลองฝีมือของผู้ฝึกยุทธ์เท่านั้นเพคะ"

"โอ้? ประลองฝีมือรึ? ดูท่าจะเป็นการประลองกับผู้บัญชาการเซียว ใครชนะเล่า?"

สีหน้าของเซียวลี่ย่ำแย่ลง เมื่อครู่ที่เขายอมรับความพ่ายแพ้อย่างตรงไปตรงมา เป็นเพราะคนที่อยู่ในลานล้วนเป็นคนของตน คนพวกนี้มีฝีมือระดับไหนเขารู้แจ้งเห็นจริง ต่อให้มีคนตาบอดคิดฉวยโอกาสนี้เหยียบหัวเขาขึ้นไป เขาก็มีความสามารถพอที่จะกดข่มเอาไว้ได้

แต่ยามนี้หากจะให้เขายอมรับต่อหน้าองค์รัชทายาทว่าตนสู้ชวีเจียวหลงไม่ได้ เช่นนั้น... ในอนาคตเมื่อองค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์ ตำแหน่งผู้บัญชาการหน่วยอวี่หลินเว่ยของเขาก็คงถึงจุดสิ้นสุดแล้ว

——ด้วยเหตุที่ว่า จักรพรรดิพระองค์ใดจะยินดีแต่งตั้งผู้บัญชาการหน่วยอวี่หลินเว่ยที่แม้แต่สตรีคนเดียวยังสู้ไม่ได้ มาคอยคุ้มครองความปลอดภัยของตนเล่า?

เขาไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไรไปชั่วขณะ กลับเป็นชวีเจียวหลงที่อยู่ข้างๆ ช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้

"ทูลองค์รัชทายาท ผู้น้อยได้รับความกรุณาแล้ว ความจริงเป็นผู้บัญชาการเซียวที่มีน้ำใจกว้างขวาง ยามประลองคัดเลือกเป้าธนูของไซ่เป่ยโดยเฉพาะ ผู้น้อยเติบโตที่ไซ่เป่ย ผู้บัญชาการเซียวคุ้นเคยไม่เท่าผู้น้อย จึงพลาดท่าไปเพคะ"

เซียวลี่ชะงักไป เขาลอบมองชวีเจียวหลงอย่างเงียบงัน เห็นได้ชัดว่าคิดไม่ถึงว่าในเวลาเช่นนี้ชวีเจียวหลงจะช่วยพูดแก้ต่างให้ตน

องค์รัชทายาทมองคนทั้งสองด้วยสายตาล้ำลึก จากนั้นจึงยื่นมือไปพยุงเซียวลี่แล้วหัวเราะร่า "ผู้บัญชาการเซียวพ่ายแพ้มิถือว่าอยุติธรรม ต้องรู้ไว้ว่าตอนเจียวหลงอายุเพียงสิบสองปี ก็มีสมญาว่านางพญายมแห่งทะเลทรายที่ไซ่เป่ยแล้ว แม้แต่เหวยเจาแห่งซีหรงยังสู้ไม่ได้ ผู้บัญชาการเซียวไม่เสียหน้าหรอก ฮ่าๆๆ!"

เหวยเจา

นามที่ห่างหายไปเนิ่นนาน

ทว่ามิได้หมายความว่าผู้คนจะลืมเลือนคนผู้นี้

บุตรชายสายตรงของอู่หมิงหวังเหวยปู้ชางแห่งซีหรง

เหวยปู้ชางมิใช่เชื้อพระวงศ์ซีหรง หากแต่เพราะสร้างผลงานศึกอันเกรียงไกร จึงได้รับการแต่งตั้งจากเจ้าผู้ครองแคว้นซีหรงให้เป็นอ๋องต่างแซ่เพียงหนึ่งเดียว

ส่วนเหวยเจานั้น บัญชาการทัพออกศึกตั้งแต่อายุสิบห้าปี ปีนั้นบุกตะลุยเข้าสู่ต้าเยว่ ยึดได้ถึงสามเมืองติดต่อกัน จนกระทั่งเข้าสู่เขตแดนไซ่เป่ย ทันทีที่เปิดศึกกลับต้องเพลี่ยงพล้ำอย่างหนัก มิเพียงไม่อาจรุกคืบได้แม้แต่ก้าวเดียว อีกทั้งยังได้รับบาดเจ็บกลับไปในการปะทะกับฝ่ายเรา ต้าเยว่อาศัยจังหวะมีชัยไล่ตามตี ยึดเมืองคืนกลับมาได้หนึ่งเมือง

ผู้คนต่างคิดว่าครานั้นเหวยเจาเผชิญหน้ากับแม่ทัพใหญ่ชวี ไฉนฟังจากที่องค์รัชทายาทตรัส คนที่ออกศึกในเวลานั้น กลับเป็น... ชวีเจียวหลงเล่า?

นี่จะเป็นไปได้อย่างไร

ชวีเจียวหลงรู้ว่าไม่มีผู้ใดเชื่อ องค์รัชทายาทก็รู้ว่าจะไม่มีใครเชื่อ ทั้งสองสบตากันอย่างเงียบงัน สุดท้ายองค์รัชทายาทก็เบือนหน้าหนี มองไปยังคันศรซั่วเยวี่ย

"คันศรนี้... ในที่สุดก็ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกครา"

ชวีเจียวหลงมิได้เอ่ยคำใด

ประจวบเหมาะกับเวลานี้ ด้านนอกลานฝึกยุทธ์พลันมีเสียงกระดิ่งดังกังวานใส รถม้าหรูหราเจ็ดแปดคันค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามา ตรงม่านรถที่เปิดออก เผยให้เห็นดรุณีน้อยหลายคนกำลังชะเง้อมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น——เหล่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์มาถึงแล้ว

คนกลุ่มนี้เดิมทียื่นหน้าออกมาเพื่อมองหาอาจารย์หญิงของพวกตน ทว่ากลับเหลือบไปเห็นองค์รัชทายาทเข้าพอดี

ทุกคนต่างทยอยลงจากรถม้า แล้วถวายบังคมองค์รัชทายาท

"ถวายบังคมองค์รัชทายาทเพคะ"

องค์รัชทายาทพยักพระพักตร์เรียบๆ แต่สายตากลับชะงักไปเล็กน้อยยามกวาดผ่านเจาอี๋

หลังเกิดเรื่องที่ลานล่าสัตว์ เจาอี๋ที่ตามปกติอยู่ต่อหน้าเขามักจะหดหัวเหมือนนกคุ่ม ก็บุกมาทะเลาะกับเขาอย่างรุนแรง

องค์รัชทายาทจำได้ว่า ยามนั้นเจาอี๋เบิกดวงตาที่เปี่ยมด้วยโทสะและน้อยเนื้อต่ำใจถามเขาว่า

"เสด็จพ่อ! ตกลงใครกันแน่ที่เป็นพระธิดาของท่าน! ต่อให้ท่านจะประคบประหงมลู่ฝูอิงจน

"เพียะ!"

องค์รัชทายาทตวัดมือตบหน้าเจาอี๋ไปฉาดหนึ่งแทบจะโดยสัญชาตญาณ สายตาอันเย็นเยียบของเขาจับจ้องอยู่บนใบหน้าของเจาอี๋ มิคล้ายกำลังมองดูบุตรสาวของตน หากแต่เหมือนกำลังมองคนตายคนหนึ่งมากกว่า

"ใครสั่งสอนให้เจ้าพูดคำนี้?"

เจาอี๋กุมใบหน้าของตนไว้ ทว่าไม่ได้ร้องไห้ นางจ้องมองพระบิดาของตนอย่างดุร้าย ผ่านไปครู่หนึ่งจึงแสยะยิ้มเย็น หมุนตัวเดินไปยังกระบอกใส่ภาพวาดตรงมุมห้องหนังสือ หยิบภาพวาดม้วนนั้นออกมาจากม้วนภาพมากมายได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ และคลี่ม้วนภาพนั้นออกในชั่วพริบตาที่รูม่านตาขององค์รัชทายาทหดเกร็ง

บนนั้นปรากฏเป็นภาพของชวีเจียวหลงอย่างชัดเจน

เป็นชวีเจียวหลงที่สวมชุดวิวาห์สีแดงยืนอยู่ริมน้ำ คิ้วตาประดุจภาพวาด อ่อนหวานนุ่มนวลปานสายน้ำ ทว่าในเงาสะท้อนบนผิวน้ำ กลับเป็นชวีเจียวหลงในชุดเกราะ มือถือทวนยาว นั่งสง่าอยู่บนหลังม้า องอาจผึ่งผายและเปี่ยมด้วยไอสังหารคละคลุ้ง

ด้านข้างยังมีบทกวีสองวรรค—

"มิด้อยกว่าความกล้าแห่งบุรุษ ยินยอมเป็นสตรีผู้อ่อนหวาน"

"เจ้า..."

องค์รัชทายาทยื่นพระหัตถ์จะแย่งภาพวาดนั้นมา ทว่าเจาอี๋กลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว เสียง "แควก" ดังขึ้น นางฉีกภาพวาดนั้นขาดเป็นสองท่อน

"โหลวกานเจียว!" องค์รัชทายาทพิโรธจนถึงขีดสุด เสียงตวาดก้องของเขาดังลั่นไปแทบจะทั่วทั้งจวนรัชทายาท ไม่มีใครรู้เลยว่าเหตุใดท่านหญิงเจาอี๋... ท่านหญิงอำเภอ ถึงได้ทำให้องค์รัชทายาททรงกริ้วถึงเพียงนี้

องค์รัชทายาทสาวเท้าเร็วรี่เข้าไปเก็บภาพวาดที่ขาดเป็นสองท่อนขึ้นมา มือสั่นเทายามลูบไล้รอยขาดวิ่นที่ไม่เสมอกัน หลังจากนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ เขาก็พลิกมือบีบคอของเจาอี๋ไว้แน่น

นัยน์ตาคู่นั้นของเขาแดงก่ำอย่างยิ่ง "ใครให้ความกล้าเจ้าถึงบังอาจแตะต้องภาพวาดนี้ โหลวกานเจียว เจ้าอยากตายรึ!"

เจาอี๋ไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย แม้การหายใจจะยิ่งมายิ่งยากลำบาก แต่นางก็ยังแสยะยิ้มเย็น เอ่ยปากอย่างยากเย็น

"ยินยอม... เป็นสตรีผู้อ่อนหวาน... เสด็จพ่อ ชื่อของข้า... ก็ได้... มาจากสิ่งนี้... ใช่หรือไม่... หึ แต่นางออก... ออกเรือนไปแล้ว... ชาตินี้... ท่านก็ไม่มีวัน... ได้ครอบครองนาง... กษัตริย์... กษัตริย์แย่งภรรยา... ขุนนาง... ย่อมมีมลทินชั่ว... ชั่วลูกชั่วหลาน... ท่านคิดว่า... หากท่านฆ่าข้าแล้ว... จะ... เปลี่ยนแปลงอะไรได้... เป็นองค์รัชทายาท... แล้วอย่างไร... นาง... ไม่... เอา... ท่าน..."

ในที่สุดองค์รัชทายาทก็ปล่อยมือในจังหวะสุดท้าย

เขามองเจาอี๋ด้วยสีหน้าซับซ้อนอยู่นาน สุดท้ายจึงหลับตาลงแล้วหันหลังให้

"ไสหัวไป"

เจาอี๋ไออย่างรุนแรง พลางกอบโกยสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปากคำโต ถึงอย่างไรก็ยังเป็นเด็กคนหนึ่ง เมื่อเฉียดผ่านขอบประตูนรกมาคราหนึ่ง ย่อมไม่หลงเหลือความกล้าที่กำเริบเสิบสานั้นอีก พอได้ยินคำนี้ จึงตะเกียกตะกายลุกขึ้นด้วยความหวาดผวาที่ยังคงค้างอยู่ในใจ แล้ววิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามอง

หลังจากนั้น แม้สองพ่อลูกจะอาศัยอยู่ในตำหนักบูรพาด้วยกัน แต่ก็ไม่เคยพบหน้ากันอีกเลย

นี่คือการพบหน้ากันครั้งแรกของสองพ่อลูกหลังจากผ่านไปหลายวัน

ทว่าเจาอี๋กลับปะปนอยู่ในฝูงชน ทำความเคารพเขาตามระเบียบแบบแผนพร้อมกับบรรดาสตรีสูงศักดิ์แห่งราชสกุล ประหนึ่งว่าระหว่างพวกเขามิได้มีความเกี่ยวข้องกันแต่อย่างใด

"ไม่ต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถิด"

องค์รัชทายาทละสายตากลับมา ตรัสเรียบๆ ว่า "วันนี้เป็นวันแรกที่ป๋อสือชวีมาสอนพวกเจ้า อย่าได้คิดว่าใต้เท้าชวีเป็นอาจารย์สตรีแล้วจะเกียจคร้านหรือดูแคลนนางเชียว มิเช่นนั้นแล้ว เราจะไม่ละเว้นเป็นอันขาด"

เหล่าสตรีสูงศักดิ์ต่างลอบสบตากัน เรื่องที่ชวีเจียวหลงได้รับความเมตตาดูแลจากฮองเฮานั้นพวกนางย่อมรู้อยู่แล้ว ทว่าไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าองค์รัชทายาทจะเสด็จมายังลานฝึกยุทธ์เพื่อหนุนหลังนางด้วยพระองค์เองเช่นนี้

ชั่วพริบตานั้น มีทั้งความหวาดระแวงเกรงขาม และมีความดูแคลนระคนกัน

—เกรงขามนั้น ย่อมเป็นเพราะเกรงขามองค์รัชทายาท ส่วนการดูแคลนก็ยิ่งเข้าใจได้ง่ายขึ้น หากมีความสามารถจริง ไหนเลยจะต้องให้องค์รัชทายาทมาคอยหนุนหลัง?

สายตาที่ชวีเจียวหลงมองไปยังองค์รัชทายาทมีความหมายลึกซึ้งเป็นพิเศษ

คิดไปเองงั้นหรือ

องค์รัชทายาทดูประหนึ่งกำลังตรัสช่วยพูดแทนนาง ทว่าเห็นได้ชัดว่าทุกถ้อยคำล้วนสร้างศัตรูให้นางทั้งสิ้น

ทว่านางซ่อนความคิดของตนไว้เป็นอย่างดี ยามที่องค์รัชทายาททอดพระเนตรมา นางก็เพียงประสานมือคารวะ "ผู้น้อยขอบพระทัยองค์รัชทายาท"

องค์รัชทายาทโบกพระหัตถ์ "เราหาเวลาว่างได้ยากยิ่ง ประจวบเหมาะจะมาดูการสอนของป๋อสือชวี ป๋อสือชวีคงไม่ถือสาใช่หรือไม่"

"นับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง"

องค์รัชทายาทพระสรวลสามครา แล้วทอดพระเนตรไปยังเหล่าสตรีสูงศักดิ์

"จงแสดงฝีมือให้เต็มที่ ให้ป๋อสือชวีได้เห็นความสามารถของเหล่าสตรีแห่งราชวงศ์เราเสียบ้าง!"

ความเป็นอริเริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างสตรีสูงศักดิ์ด้วยกัน—ทว่าการแสดงฝีมือให้ชวีเจียวหลงเห็นนั้นเป็นเรื่องรอง แต่การแสดงฝีมือให้องค์รัชทายาททอดพระเนตรต่างหากที่เป็นเรื่องจริง

ทุกคนย้ายไปยังลานฝึกยุทธ์ฝั่งทิศตะวันออก ซึ่งเป็นสถานที่ฝึกสอนการขี่ม้ายิงธนูของเหล่าสตรีสูงศักดิ์

เนื่องจากองค์รัชทายาทประทับอยู่ ผู้บัญชาการเซียวที่เดิมคิดจะผละจากไปจึงจำต้องอยู่ร่วมด้วย และพลอยทำให้เหล่าองครักษ์หน่วยอวี่หลินเว่ยใต้บังคับบัญชาที่สมควรกลับไปฝึกซ้อมต้องตามไปด้วย

บัดนี้จึงกลายเป็นว่าองครักษ์หน่วยอวี่หลินเว่ยทั้งหมดมารวมตัวกันดูชวีเจียวหลงสอนเหล่าสตรีสูงศักดิ์ไปเสียแล้ว

ทว่าชวีเจียวหลงกลับมิได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางยังคงสุขุมเยือกเย็นดั่งเดิม เมื่อเดินไปหยุดยืนอยู่ ณ ลานฝึกยุทธ์ฝั่งทิศตะวันออก นางก็กวาดสายตามองเหล่าดรุณีน้อยทุกคน

"บทเรียนแรกในวันนี้ ข้าจะดูพื้นฐานของพวกเจ้าก่อน"

ชวีเจียวหลงหยิบคันธนูเขาสัตว์ธรรมดาคันหนึ่งมาจากแท่นวางอาวุธด้านข้าง "คนละสามดอก ยิงเป้าระยะห้าสิบก้าว"

เหล่าสตรีสูงศักดิ์เริ่มกระซิบกระซาบกันขึ้นมา

ระยะเพียงเท่านี้สำหรับพวกนางแล้วนับว่าใกล้เกินไป ช่างดูถูกกันแท้ๆ

ท่านหญิงเจามิ่งพระธิดาเอกของชางหวังขมวดคิ้ว น้ำเสียงคล้ายสะกดความหงุดหงิดเอาไว้ ทั้งยังแฝงแววเตือนด้วยความหวังดี "ใต้เท้าชวี ปกติพวกเราฝึกกันที่ระยะแปดสิบก้าวนะ..."

"ท่านหญิงโปรดดู"

ชวีเจียวหลงยกมือขึ้นกะทันหัน ปล่อยเกาทัณฑ์สามดอกเรียงร้อยต่อเนื่อง

ลูกศรดอกแรกพุ่งเข้ากลางเป้าแดง ลูกศรดอกที่สองผ่าท้ายศรดอกแรก และลูกศรดอกที่สามก็ผ่ากลางศรดอกที่สองซ้ำอีกทอดหนึ่ง

ลูกศรทั้งสามดอกปักซ้อนต่อกันแน่นอยู่กลางเป้าประดุจกายกรรมต่อตัว

ทั่วทั้งลานฝึกพลันเงียบสงัด

"ห้าสิบก้าว ยิงถูกเป้ามิใช่เรื่องเก่งกาจอันใด"

ชวีเจียวหลงวางคันธนูเขาสัตว์ลง "สิ่งที่ข้าต้องการดู คือท่วงท่าการควบคุมสายธนู ท่าทางการยืน และการออกแรงของพวกเจ้าต่างหาก"

สายตาของนางกวาดมองเหล่าสตรีสูงศักดิ์ที่กำลังตกตะลึงตาค้าง "คราวนี้ ยังมีผู้ใดคิดว่าง่ายอยู่อีกหรือไม่"

บัดนี้ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากอีกแล้ว เพราะการจะยิงธนูได้อย่างชวีเจียวหลง ในที่นี้แทบไม่มีใครทำได้เลย

ทุกคนทยอยก้าวออกมายิงธนูคนละสามดอกตามลำดับ ตอนแรกพวกนางยังนึกหวั่นใจอยู่บ้าง เกรงว่าชวีเจียวหลงจะเอ่ยคำวิจารณ์อันไม่น่าฟังออกมาจนส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของพวกตนต่อหน้าองค์รัชทายาท

ทว่ากลับมิได้เป็นเช่นนั้น นางเอาแต่เงียบตลอดเวลา พอคนหนึ่งยิงครบสามดอกก็เรียกคนถัดไป หากมิใช่เพราะนางจับจ้องมองตาไม่กะพริบทุกครั้งที่แต่ละคนยิงลูกศรออกไปแล้วล่ะก็ คงทำให้ผู้คนนึกสงสัยว่านางกำลังแกล้งปั่นหัวทุกคนเล่นอยู่เป็นแน่

ยามที่เจาอี๋ก้าวออกไป นางหยิบคันธนูขึ้นมาแต่กลับไม่รีบขึ้นสายศร เพียงจับจ้องชวีเจียวหลงแล้วเอ่ยถาม

"ท่านอาจารย์ ได้ยินว่าสหายร่วมเรียนของข้าป่วย ป่วยจริงหรือ หรือว่าฝีมือยิงธนูห่วยแตกเกินไป จนต้องหลบหน้าไม่กล้ามาพบผู้คนกันแน่"

ชวีเจียวหลงแอบถอนหายใจในอก

นี่คือเหตุผลสำคัญที่ก่อนหน้านี้นางพยายามเคี่ยวเข็ญฝีมือการยิงธนูของลู่ฝูอิงอย่างสุดกำลัง

เจาอี๋ต้องกลายเป็นแพะรับบาปแทนลู่ฝูอิงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่ว่าจะอย่างไรย่อมกล้ำกลืนความคับแค้นนี้ไม่ลง นางจะต้องหาทางทวงคืนความยุติธรรมให้ตนเองอย่างแน่นอน

ก้อนหินก้อนเดียวทำให้เกิดคลื่นนับพันระลอก

ภาพการเผชิญหน้าระหว่างเจาอี๋กับลู่ฝูอิงในครานั้นยังคงติดตาผู้คน เจาอี๋ถึงขั้นยืนกรานว่าคนที่ยิงสังหารเจามิ่งคือลู่ฝูอิงมิใช่ตน แม้ภายหลังจะมีองครักษ์จากตำหนักบูรพาเป็นพยานให้ แต่ถึงกระนั้นก็ได้หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความคลางแคลงใจลงในหัวใจของผู้คนไปแล้ว

เมื่อได้เห็นท่าทีของเจาอี๋ในยามนี้ เรื่องราวจึงดูน่าเชื่อถือขึ้นมาหลายส่วน

ชั่วพริบตานั้น ทุกสายตาต่างก็จับจ้องไปที่ชวีเจียวหลงเป็นตาเดียว