บทที่ 95 ความยุติธรรม (สองตอนรวมเป็นหนึ่ง)

บทที่ 95 ความยุติธรรม (สองตอนรวมเป็นหนึ่ง)

ลานฝึกยุทธหลวงได้ให้การต้อนรับขุนนางหญิงคนแรกในประวัติศาสตร์ต้าเยว่

ยามที่ชวีเจียวหลงสวมชุดกิเลนพระราชทานก้าวเข้าสู่ลานฝึกยุทธ แสงตะวันยามเช้าของฤดูสารทกำลังส่องทะลุม่านเมฆลงมา บนชุดขุนนางสีแดงชาดตัวนั้น ลายกิเลนที่ปักด้วยดิ้นทองทอประกายเกล็ดระยิบระยับใต้แสงแดด ประหนึ่งจะเหินทะยานขึ้นสู่เวหาตามฝีเท้าอันองอาจมั่นคงของนาง สายรัดเอวหยกขับเน้นช่วงเอวให้แลดูเหยียดตรงผึ่งผาย รอยผ่าตรงชายเสื้อเผยให้เห็นชุดขี่ม้าสีดำขลับด้านใน เปี่ยมด้วยสง่าราศีของขุนนางฝ่ายบุ๋นและไม่ทิ้งความคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงของขุนนางฝ่ายบู๊

ในอ้อมแขนของนางยังอุ้มกล่องยาวทรงแบนใบหนึ่งไว้ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าข้างในคือสิ่งใด

นางมาถึงเร็วกว่าพวกคุณหนูตระกูลสูงอยู่บ้าง ด้วยต้องประสานงานเรื่องความคืบหน้าของวิชายิงธนูกับครูฝึกคนก่อนหน้าไว้ล่วงหน้า

ทว่าความจริงแล้ว ตั้งแต่วินาทีที่ย่างเท้าเข้าสู่ลานฝึกยุทธ บรรยากาศก็ไม่สู้ดีนัก

คนนำทางมีท่าทีขอไปที ตลอดทางที่เดินมา สายตารอบด้านที่ทอดมองมายังนางล้วนแฝงความไม่เป็นมิตรอยู่ไม่น้อย

เสียงฝึกซ้อมของหน่วยอวี่หลินเว่ยที่อยู่ไกลออกไปค่อยๆ สงบลง สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือเสียงกระซิบกระซาบที่ดังเซ็งแซ่ขึ้นเป็นระลอก

"นั่นน่ะหรือครูฝึกหญิงคนใหม่"

"ในมือนางถืออะไรอยู่น่ะ"

"คงไม่ใช่ของขวัญที่เอามาให้ผู้บัญชาการเซียวของพวกเราหรอกนะ คิดว่าเอาของติดไม้ติดมือมานิดหน่อยแล้วจะดับโทสะของผู้บัญชาการเซียวได้หรือ"

"หึ ผู้บัญชาการเซียวไม่ใช่คนที่จะติดสินบนได้ง่ายๆ ขนาดนั้น กล้ามาแย่งงานกับผู้บัญชาการเซียว ช่างรนหาที่ตายแท้ๆ!"

"ได้ยินว่าตอนล่าสัตว์ฤดูหนาวได้ช่วยฝ่าบาทกับพวกสตรีในครอบครัวขุนนางไว้ตั้งหลายคน พอฝ่าบาทตรัสถามว่าต้องการรางวัลอันใด นางกลับดีนักหนา ไม่ขอรับสิ่งใดเลย แต่กลับทูลขอมาเป็นครูฝึกที่ลานฝึกยุทธของพวกเรา ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียจริง!"

"ข้ารู้ๆ ได้ยินว่าพวกมือสังหารเจ้าเล่ห์เป็นพิเศษ อาศัยจังหวะที่กำลังพลส่วนใหญ่เข้าไปในลานล่าสัตว์ลอบปลงพระชนม์ฝ่าบาท บนพลับพลาชมพิธีมีแต่คนแก่ คนอ่อนแอ ผู้หญิงกับเด็ก นางถึงได้ส้มหล่นคว้าความดีความชอบมาได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางถึงคราวที่นางจะได้คุ้มกันขบวนเสด็จหรอก!"

"ชิ ก็แค่อาศัยจังหวะเวลา ชัยภูมิ และผู้คนเป็นใจเข้าข้าง คิดว่าตนเองเก่งกล้าสามารถไร้เทียมทานจริงๆ หรือไร"

"เจ้าเบาเสียงหน่อย ข้าได้ยินว่านั่นเป็นถึงบุตรสาวของแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินเชียวนะ ไม่แน่ว่าอาจจะมีฝีมืออยู่บ้างจริงๆ ก็ได้"

"พอทีเถอะ แม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินพลีชีพในสนามรบไปสิบห้าปีแล้ว ยังจะมีแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินที่ไหนอีก ตอนนี้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเราคือฮูหยินติ้งหยางป๋อ บุตรสาวคนเล็กก็สิบขวบแล้ว สตรีที่วันๆ อยู่แต่ในเรือน เจ้ายังจะหวังให้นางเก่งกาจได้สักแค่ไหนเชียว"

"นั่นน่ะสิ ต่อให้แม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินยังมีชีวิตอยู่ หากเอาแต่นอนเล่นอยู่ในเรือนหลังจนเฉื่อยชาไปสิบห้าปี ก็ไม่แน่ว่าจะมีฝีไม้ลายมือหลงเหลืออยู่สักเท่าไร นับประสาอะไรกับสตรีคนหนึ่ง"

"แล้วเหตุใดฝ่าบาทถึงยังทรงยอมตกลงเล่า"

"ก็ฝ่าบาทของพวกเราทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตาอย่างไรเล่า"

"เฮ้ย เรื่องนี้พวกเจ้าคงไม่รู้ล่ะสิ ฮองเฮากับฮูหยินแม่ทัพใหญ่เป็นสหายสนิทกันมาตั้งแต่ยังไม่ออกเรือน ย่อมดูแลเอาใจใส่นางเป็นพิเศษ แม้แต่องค์รัชทายาทก็ยังมีสายสัมพันธ์อันดีกับนางไม่น้อย พวกเจ้าระวังปากระวังคำกันไว้บ้างเถอะ!"

"วู่ว—"

สีหน้าของชวีเจียวหลงไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ราวกับไม่ได้ยินคำครหาเหล่านั้นเลย นางก้าวเดินข้ามลานประลองอย่างมั่นคง รองเท้าบูตหนังสีดำขลับย่ำลงบนแผ่นหินชิงสือเกิดเสียงดังกังวานใส

บรรดาครูฝึกที่กำลังเช็ดถูอาวุธอยู่สองสามคนก็ไม่ได้ห้ามปราม ซ้ำยังแกล้งกระแทกอาวุธให้กระทบกันเสียงดังเคร้งคร้าง แม้แต่องครักษ์อวี่หลินเว่ยที่ทำหน้าที่นำทางก็ยังจงใจเว้นระยะห่างจากนาง ประหนึ่งว่าบนร่างนางมีเสนียดจัญไรติดตัวมาอย่างไรอย่างนั้น

"ใต้เท้าชวี ผู้บัญชาการเซียวฝึกซ้อมทหารใหม่อยู่ทางฝั่งตะวันตกของลานประลอง ท่านโปรดรออยู่ที่นี่สักครู่" ปากของอีกฝ่ายใช้ถ้อยคำยกย่อง แต่น้ำเสียงกลับขอไปทีอย่างยิ่ง พูดจบลอยๆ ไม่รอให้ชวีเจียวหลงตอบรับก็หันหลังเดินจากไปเอง

ชวีเจียวหลงกวาดสายตามององครักษ์หน่วยอวี่หลินเว่ยที่กำลังฝึกซ้อมอยู่ไม่ไกล มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

นี่นับเป็นโอกาสอันดียิ่ง

นางยกมือขึ้นจัดคอเสื้อชุดกิเลนให้เรียบร้อย ลายกิเลนที่ปักด้วยดิ้นทองทอประกายแห่งความน่าเกรงขามภายใต้แสงตะวัน

คนนำทางเมื่อครู่บอกให้นางรออยู่ที่นี่ เห็นได้ชัดว่าเตรียมจะข่มขวัญสั่งสอนนาง ชวีเจียวหลงคาดเดาว่าต่อให้นางยืนอยู่ตรงนี้จนพวกคุณหนูตระกูลสูงมาถึงลานฝึกยุทธ ก็ไม่แน่ว่าจะได้พบผู้บัญชาการเซียว

ทว่าน่าเสียดาย ชวีเจียวหลงไม่ใช่ลูกพลับนิ่มที่จะยอมนั่งรอรับชะตากรรม

นางสาวเท้ายาวมุ่งหน้าไปยังฝั่งตะวันตกของลานประลอง

ทุกย่างก้าวของนางมั่นคงยิ่ง ชายเสื้อชุดกิเลนสะบัดไหวตามสายลมสารทจนเกิดเสียงพึ่บพั่บ ป้ายหยกตรงสายรัดเอวกระทบกันส่งเสียงใสกังวาน

ทหารหน่วยอวี่หลินเว่ยตามรายทางต่างหลีกทางให้อย่างไม่รู้ตัว มีบางคนคิดจะก้าวขึ้นมาขัดขวาง ทว่าพอสบเข้ากับสายตาคมกริบของนางก็ต้องล่าถอยไป ชวีเจียวหลงสายตามองตรงไม่วอกแวก มุ่งตรงไปยังพลับพลาสูงใจกลางลานฝึกยุทธ์ทันที ณ ที่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะหมิงกวงกำลังยืนหันหลังให้นาง พลางตวาดสั่งสอนทหารใหม่อยู่สองสามนาย

"ผู้บัญชาการเซียว" ชวีเจียวหลงหยุดยืนตรงบันไดด้านล่าง น้ำเสียงไม่ดังทว่าชัดเจนแจ่มชัด

ร่างบนพลับพลาสูงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมา

เซียวลี่มองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญผู้นี้จากมุมสูง สายตาหยุดอยู่ที่ชุดกิเลนบนร่างของนางชั่วครู่ มุมปากยกยิ้มเย้ยหยันขึ้นมา

"ข้านึกว่าเป็นผู้ใดเสียอีกที่ไม่รู้ธรรมเนียมถึงเพียงนี้"

เขาเดินลงบันไดมาอย่างไม่รีบร้อน ชุดเกราะส่งเสียงทึบหนักตามจังหวะก้าวเดิน "ที่แท้ก็คือใต้เท้าชวี ปั๋วซื่อขี่ม้ายิงธนูแห่งสำนักกั๋วจื่อเจี้ยนคนใหม่ของพวกเรานี่เอง"

ชวีเจียวหลงประสานมือคารวะอย่างไม่ถ่อมตนและไม่หยิ่งผยอง "ผู้น้อยชวีเจียวหลง รับพระราชโองการมาสอนการขี่ม้ายิงธนูให้แก่เหล่าคุณหนูตระกูลสูง จึงมาส่งมอบและรับมอบงานกับแม่ทัพเซียว"

แววตาของเซียวลี่วาบผ่านด้วยความมืดมนครึ้มสายหนึ่ง

แม้สตรีต้าเยว่จะเรียนวิชายิงธนู ทว่าอย่างไรเสียก็ไม่ต้องออกรบ จึงเน้นไปทางเพื่อความเพลิดเพลินเสียมากกว่า สายธนูล้วนเลือกใช้แบบที่ยืดหยุ่นคล่องมือและไม่ต้องใช้แรงแขนมากนัก

สตรีตระกูลขุนนางทั่วไปหากจะเรียนยิงธนู มักจะเชิญองครักษ์ในจวนที่มีฝีมือด้านนี้มาสอน แต่พอเป็นราชวงศ์ องครักษ์ที่ว่าก็ย่อมเป็นหน่วยอวี่หลินเว่ย

อีกทั้งยังเป็นธิดาเชื้อพระวงศ์จึงไม่อาจชุ่ยได้ ด้วยเหตุนี้แต่ไหนแต่ไรมาจึงเป็นผู้บัญชาการหน่วยอวี่หลินเว่ยคอยชี้แนะ

แน่นอนว่ามิได้สอนเปล่า ผู้บัญชาการจะได้รับตำแหน่งอาจารย์ผู้สอนลอย ๆ ในสำนักกั๋วจื่อเจี้ยน แม้ไม่มีอำนาจจริงอันใด ทว่าสามารถรับเบี้ยหวัดเพิ่มได้อีกหนึ่งส่วน

บัดนี้งานนี้กลับตกไปอยู่ในมือของชวีเจียวหลง ก็เท่ากับว่าเบี้ยหวัดในภายภาคหน้าของเซียวลี่จะลดลง การที่เขาจะตั้งแง่เป็นศัตรูกับนางจึงเป็นเรื่องธรรมดายิ่ง

เดิมทีคิดจะสั่งสอนข่มขวัญคนผู้นี้เสียหน่อย ให้นางรู้ซึ้งถึงความยากลำบากแล้วถอยร่นไปเอง ทว่านางกลับดีนัก เดินอย่างโอหังเข้ามาอยู่ตรงหน้าเขาเสียได้

เซียวลี่เห็นว่าตนไว้หน้าถึงที่สุดแล้ว เป็นคนผู้นี้รนหาที่เอง เช่นนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจอีกต่อไป

"สอนขี่ม้ายิงธนูให้เหล่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ขอบังอาจถามใต้เท้าชวี ท่านเอาอะไรมาสอนกัน"

"เอา..."

ชวีเจียวหลงจงใจลากเสียงยาว ท่ามกลางการรอคอยของทุกคน นางค่อย ๆ กล่าวคำต่อมาอย่างเนิบช้า

"วิชายิงธนูของข้า ไม่ด้อยไปกว่าผู้บัญชาการเซียว"

บรรยากาศเงียบกริบไปชั่วขณะ ถึงขั้นได้ยินเสียงสูดหายใจเข้าลึกอย่างแผ่วเบา

เซียวลี่เองก็คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินวาจาเช่นนี้ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งก็แค่นหัวเราะ

"ช่างปากกล้านัก!"

ชวีเจียวหลงยิ้มบาง "หากผู้บัญชาการเซียวไม่เชื่อ จะกล้าประลองกับข้าหรือไม่เล่า"

หากเป็นไปได้ เซียวลี่ย่อมอยากจะหักหาญความผยองของนางให้ราบคาบ ทว่าหากต้องประมือกับนางซึ่งหน้าจริง ๆ เขากลับไม่ยินยอม

ประลองกับสตรีในเรือน ชนะไปก็ไม่มีเกียรติอันใด ซ้ำยังจะถูกครหาว่ารังแกผู้อื่นอีก

"เรื่องนี้เห็นทีต้องขอ..."

"ผู้บัญชาการเซียวไม่ต้องรีบร้อนปฏิเสธ" ชวีเจียวหลงเอ่ยขัดเขา "การประลองยุทธ์ย่อมขาดของเดิมพันมิได้ วันนี้ข้านำของเดิมพันติดมือมาพอดี ผู้บัญชาการเซียวมิสู้ดูเสียก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะประลองชี้ขาดกับข้าหรือไม่"

เซียวลี่หรี่ตาลง ไม่รู้ว่านางกำลังเล่นลูกไม้อันใด

วินาทีถัดมา ก็เห็นชวีเจียวหลงค่อย ๆ เปิดกล่องผ้าไหมในมือออก

ชั่วขณะที่กล่องผ้าไหมเปิดออก รอบข้างพลันเงียบสงัดลงทันควัน

บนผืนผ้าแพรสีแดงในกล่อง มีคันศรยาวสีดำขลับประดุจน้ำหมึกนอนสงบนิ่งอยู่ คันศรมีเส้นสายเฉียบคมดุจคมดาบจันทร์เสี้ยว ทอประกายเย็นเยียบยะเยือกใต้แสงตะวันยามเช้า นั่นคือคันศรที่หลอมขึ้นจากเหล็กดำทะเลเหนือและเหล็กกล้าเงินแห่งดินแดนประจิมผ่านการตีขึ้นรูปนับพันนับหมื่นครั้ง ลวดลายสีเงินคดเคี้ยวบนปีกคันศรประหนึ่งแสงจันทร์หลั่งริน ยามพินิจพิเคราะห์ดูใกล้ ๆ กลับคล้ายสายธารดาราไหลริน ซุกซ่อนไอสังหารไว้ภายใน

ม่านตาของเซียวลี่หดเล็กลงทันที ลมหายใจพลอยสะดุดชะงัก

สายตาของเขาจับจ้องไปยังหยกเย็นตรงปลายคันศรทั้งสองข้างเขม็ง หยกนั้นมีรูปทรงดุจจันทร์เสี้ยว ทั่วทั้งชิ้นใสกระจ่างดั่งน้ำแข็ง ภายในคล้ายมีเมฆหมอกลอยล่อง—ทั่วทั้งใต้หล้า คันศรยาวที่ประดับด้วยหยกเย็นชั้นเลิศเช่นนี้ มีเพียงคันเดียวเท่านั้น

"นี่... นี่มัน..."

"คันศรซั่วเยวี่ย" ชวีเจียวหลงเอ่ยรับคำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ยืนยันการคาดเดาของเซียวลี่

เสียงสูดหายใจดังระงมขึ้นรอบทิศทาง ยิ่งกว่าตอนที่ชวีเจียวหลงเอ่ยวาจาโอหังเมื่อครู่นี้เสียอีก

ทั่วทั้งต้าเยว่มีผู้ใดไม่รู้จักคันศรซั่วเยวี่ยบ้าง

ซั่วเยวี่ยไร้แสง รุ่งสางจักปรากฏ คมเกาทัณฑ์จรดที่ใด อาชาเถื่อนล้วนสะท้านหวั่นเกรง

นับแต่แม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินพลีชีพในสนามรบ คันศรซั่วเยวี่ยก็พลอยเงียบสงบไปด้วย ทุกคนต่างคิดว่าคันศรซั่วเยวี่ยถูกฝังเป็นเครื่องเซ่นไหว้ หลับใหลอยู่ใต้พิภพร่วมกับแม่ทัพใหญ่ชวีไปแล้ว

"เป็นไปไม่ได้..." สุ้มเสียงของเซียวลี่แหบแห้งตึงเครียด "คันศรนี้ถูกฝังไว้ที่..."

ชวีเจียวหลงพลันพลิกคันศร เผยให้เห็นอักษรตัวเล็กที่สลักลึกลงไปด้านในคันธนู "เพ็ญกระจ่างดุจคันฉ่องลอยเวหา ทอประกายสู่ตำหนักชาด"

ลายพระหัตถ์ของฝ่าบาทองค์ปัจจุบันทอประกายสีทองจางๆ ใต้แสงตะวัน สอดรับเจิดจรัสกับตัวคันศรเหล็กกล้าสีเงิน

"ฝังไว้ที่เนินชิงอวิ๋นแห่งไซ่เป่ยงั้นหรือ"

ชวีเจียวหลงแย้มยิ้มบางๆ ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ลงบนหยกเย็นรูปจันทร์เสี้ยวตรงปลายคันศร เนื้อหยกกระจ่างใส ด้านในคล้ายมีเมฆาพลิ้วไหว ส่องประกายเย็นเยียบสีน้ำเงินหม่นใต้ไอแดดเหมันต์

"ท่านพ่อเคยกล่าวไว้ว่า ศัสตราวุธเทพควรได้ดื่มโลหิต มิควรหลับใหลอยู่ใต้ผืนพิภพ เป็นอย่างไรเล่าผู้บังคับการเซียว กล้าประลองกับผู้น้อยสักคราหรือไม่ หากท่านชนะ คันศรซั่วเยวี่ยย่อมตกเป็นของท่าน หากแพ้ ภายหน้ายามที่ผู้น้อยเข้าออกลานฝึกยุทธ์ ขอท่านช่วยอำนวยความสะดวกให้ด้วย"

นี่เป็นการค้าที่มีแต่ได้กับได้ชัดๆ

เซียวลี่หรี่ตาลง "วาจานี้ของฮูหยินติ้งหยางป๋อ..."

"ข้าแซ่ชวี บัดนี้เป็นปั๋วซื่อขี่ม้ายิงธนูแห่งสำนักกั๋วจื่อเจี้ยนขั้นห้าชั้นเอก หาใช่ฮูหยินติ้งหยางป๋ออันใดไม่ ผู้บังคับการเซียวโปรดระวังวาจาด้วย"

เซียวลี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเยาะแล้วเปลี่ยนคำเรียกอย่างเกียจคร้าน "ได้ ใต้เท้าชวี วาจาเมื่อครู่พูดจริงแน่รึ นี่คือลานฝึกยุทธหลวง ประเดี๋ยวพอแพ้ขึ้นมาอย่าได้อาศัยฐานะสตรีมาตีโพยตีพายที่นี่เชียว แม่ทัพอย่างข้าไม่ยอมตามใจหรอกนะ"

"ผู้บังคับการเซียววางใจได้ ในเมื่อผู้น้อยยืนอยู่ที่นี่ด้วยฐานะปั๋วซื่อขี่ม้ายิงธนู ย่อมไม่ทำเรื่องกลับกลอกตระบัดสัตย์เช่นนั้นแน่"

สายลมเหมันต์บนลานประลองพลันชะงักนิ่ง เซียวลี่หรี่ตามองสตรีร่างบอบบางตรงหน้า

นางยืนตัวตรงสง่านิ่ง ลายกิเลนดิ้นทองบนชุดขุนนางสีแดงเข้มทอประกายเจิดจ้าใต้แสงตะวัน คันศรซั่วเยวี่ยในตำนานที่โอบอุ้มไว้เปล่งประกายเย็นเยียบเยือกเย็น

"ดี!" เซียวลี่พลันหัวเราะร่า เกราะเหล็กส่งเสียงกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งตามความเคลื่อนไหว "ในเมื่อใต้เท้าชวีมีอารมณ์สุนทรีย์ถึงเพียงนี้ ข้าก็จะเล่นกับเจ้าสักตั้ง"

เขาหันไปตะโกนสั่งองครักษ์คนสนิท "ตั้งเป้าหุ่นเกราะเหล็กสามชั้น! เอาตามแบบที่ใช้ในสนามรบไซ่เป่ยเมื่อปีก่อนๆ!"

ขณะพูด เขายังเลิกคิ้วมองชวีเจียวหลง "ใต้เท้าชวี ข้าทำเช่นนี้นับว่าดูแลเจ้าเป็นพิเศษแล้วกระมัง"

ปากบอกว่าดูแลเป็นพิเศษ แต่เป้าธนูของไซ่เป่ยนั้นหนาหนักกว่าของเมืองหลวงไม่รู้กี่เท่า คนทั่วไปไม่มีทางยิงทะลุได้เลย

ทว่าน่าเสียดาย ชวีเจียวหลงมิใช่คนทั่วไป

นางยกยิ้มมุมปาก "ลำบากผู้บังคับการเซียวอุตส่าห์จำได้ว่าข้าเป็นคนไซ่เป่ย หากแพ้ขึ้นมาก็คงไม่นับว่าอยุติธรรมแล้ว"

"ฮึ เก่งแต่ปาก!"

ลานประลองพลันเกิดเสียงอื้ออึงขึ้นมาทันใด

เหล่าองครักษ์หน่วยอวี่หลินเว่ยลงมืออย่างคล่องแคล่ว ตั้งเป้าเกราะศึกที่ตีจากเหล็กกล้าชั้นดีสามชั้นไว้ห่างออกไปสามร้อยก้าว ซึ่งเป็นรูปแบบเกราะของทหารม้าหนักชนเผ่าหูในอดีตพอดิบพอดี

ครูฝึกหลายคนสบตากันไปมา เกราะสามชั้นนี้ ธนูธรรมดาย่อมไม่อาจยิงทะลุได้อย่างสิ้นเชิง

ชวีเจียวหลงกลับมีสีหน้าสงบเยือกเย็น ปลายนิ้วลูบไล้สายคันศรซั่วเยวี่ยแผ่วเบา สายธนูที่ทำจากไหมบัวหิมะผสมเอ็นจามรี ยามที่นางสัมผัสถึงกับส่งเสียงก้องกังวานดุจเสียงมังกรคำราม

"ผู้บังคับการเซียวเชิญก่อน" นางเอี้ยวตัวเล็กน้อย ผายมือทำท่าเชื้อเชิญ

เซียวลี่แค่นเสียงฮึ ดึงลูกศรขนนกสีขาวออกมาจากกระบอกศรหนึ่งดอก

คันธนูที่เขาใช้นั้นเป็นคันศรแกนเหล็กขนาดสามสือ ตัวคันศรเคลือบทอง เปล่งประกายวับวาวใต้แสงตะวัน เห็นเพียงเขาสูดหายใจเข้าลึก กล้ามเนื้อท่อนแขนอันกำยำปูดโปนขึ้น น้าวสายธนูจนโค้งเต็มวงจันทร์ในพริบตา

"ฟิ้ว——"

ศรดอกแรกพุ่งแหวกอากาศออกไป ปักเข้ากลางเป้าอย่างแม่นยำ หัวลูกศรเจาะทะลุเกราะเหล็กชั้นแรกพร้อมส่งเสียงเสียดสีของโลหะชวนให้เสียวฟัน

เสียงโห่ร้องชื่นชมดังระงมขึ้นรอบลานประลองอย่างต่อเนื่อง

มุมปากของเซียวลี่หยักยกขึ้น ยิงติดต่อกันอีกสองดอก

ศรดอกที่สองทะลุเกราะชั้นที่สองได้อย่างฉิวเฉียด ส่วนศรดอกที่สามติดแน่นอยู่ที่เกราะเหล็กชั้นที่สาม หางลูกศรสั่นระริกอย่างรุนแรง

"ถึงตาเจ้าแล้ว ใต้เท้าชวี" เซียวลี่หันกลับมา แววตาแฝงความเย้ยหยัน "อย่าได้ทำให้คันศรเทพต้องมัวหมองเล่า"

ชวีเจียวหลงมิได้ตอบคำทันที

นางค่อยๆ ยกคันศรซั่วเยวี่ยขึ้นขนานกับอก มือซ้ายถือคันศร มือขวาหยิบลูกศรเจาะเกราะสีดำสนิทสามดอกออกมาจากกระบอกศร ลูกศรนั้นยาวกว่าลูกศรขนนกทั่วไปถึงสามชุ่น หัวศรเป็นรูปสามเหลี่ยมคมกริบ เปล่งประกายดำมืดใต้แสงตะวัน

ทั่วทั้งลานประลองพลันเงียบสงัดลงทันใด

ทุกคนต่างกลั้นหายใจ มองดูขุนนางสตรีผู้นี้ใช้นิ้วทั้งสามคีบลูกศร รวดเร็วลื่นไหลประดุจสายน้ำพัดผ่าน น้าวลูกศรทั้งสามดอกขึ้นสายธนูพร้อมๆ กัน

คันศรซั่วเยวี่ยในมือนางโก่งโค้งเป็นเส้นสายอันงดงามไร้ที่ติ หยกเหมันต์ตรงปลายคันศรทั้งสองข้างพลันเปล่งแสงสีฟ้าหม่นเรืองรอง

"ผึง—"

ชั่วพริบตาที่สายธนูดีดสะท้อนก้อง ลูกศรทมิฬสามดอกก็พุ่งวาบออกไปดุจสายฟ้าฟาด

ลูกศรดอกแรกทะลวงผ่านเกราะเหล็กสามชั้นโดยที่แรงส่งไม่ลดลงแม้แต่น้อย ปักลึกเข้าไปในเสาธงด้านหลัง ลูกศรดอกที่สองกระแทกโครงเป้าจนแหลกละเอียดเป็นจุณ ที่น่าตระหนกที่สุดคือลูกศรดอกที่สาม มันทะลุผ่านเป้าธนูที่แตกกระจาย พุ่งเข้าใส่กำแพงลานประลอง หัวศรฝังลึกมิดเข้าไปในแนวกำแพง นิ่งสนิทไม่ไหวติง

"เป็นไปไม่ได้!" เซียวลี่ก้าวพรวดไปข้างหน้าหลายก้าว คล้ายต้องการหาจุดบกพร่องของชวีเจียวหลง ทว่าการก้าวออกไปไม่กี่ก้าวนั้นก็เพียงทำให้มองเห็นได้ชัดเจนขึ้นเท่านั้น

"ไม่ เป็นเพราะคันศรซั่วเยวี่ยต่างหาก!"

เส้นเลือดตรงขมับของเขาปูดโปน จู่ๆ ก็คล้ายคว้าจับจุดพลิกแพลงได้ ตะโกนลั่นขึ้นมา "เป็นเพราะเจ้าใช้คันศรซั่วเยวี่ย! หากใช้คันศรนี้ ข้าเองก็ทำได้..."

คำพูดยังมิทันสิ้นเสียง ประกายเย็นเยียบสายหนึ่งก็วาบผ่านเบื้องหน้า

—ชวีเจียวหลงไม่เอ่ยความใดให้มากความ พลิกมือส่งคันศรซั่วเยวี่ยไปให้ตรงๆ

"ท่านผู้บัญชาการเซียว เชิญ"

เซียวลี่หรี่ตาลง คว้าหมับเข้าใส่ ทว่าในพริบตาที่กุมคันศรไว้ สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไป—คันศรนี้หนักกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก ตัวคันศรที่หลอมขึ้นจากเหล็กไหลทะเลเหนือแผ่ไอเย็นเสียดกระดูก สายธนูขึงตึงแน่นหนาราวกับลวดเหล็ก

ทั่วทั้งลานประลองเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง

ทุกคนต่างจับจ้องไปยังเซียวลี่ที่กำลังกัดฟันน้าวสายธนู เม็ดเหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผาก

เขาคิดจะเลียนแบบชวีเจียวหลงด้วยการยิงสามดอกพร้อมกัน ทว่าพอน้าวสามดอกขึ้นสายถึงได้รู้ว่าฝืนกำลังเพียงใด ควบคุมลูกศรได้ยากยิ่ง ซ้ำยังน้าวคันศรได้ลำบากแสนเข็ญ ครั้นพอปล่อยสายธนู ลูกศรสองดอกกลับร่วงผล็อยลงพื้นห่างออกไปเพียงไม่กี่สิบก้าว มีเพียงดอกเดียวที่พุ่งเปะปะไปเฉียดเข้าขอบเป้า

"นี่..." เซียวลี่หน้าแดงก่ำจนถึงใบหู "ข้าเพียงแค่ยังไม่คุ้นมือกับคันศรนี้เท่านั้น!"

ชวีเจียวหลงส่ายหน้าเบาๆ พลันปลดสายรัดเอวหยก ถอดเสื้อคลุมขุนนางชุดกิเลนตัวนอกพาดไว้บนชั้นวางด้านข้าง

ด้านในเป็นชุดขี่ม้าสีดำทะมัดทะแมง ยิ่งขับเน้นให้รูปร่างของนางดูบอบบางลงไปอีก

นางก้าวเดินไปยังหน้าแท่นวางอาวุธ หยิบคันศรแกนเหล็กสามต้านที่เซียวลี่เคยใช้ก่อนหน้านี้ขึ้นมา แล้วหยิบลูกศรขนนกสีขาวธรรมดาออกมาอีกห้าดอก

"เช่นนั้นผู้น้อยจะเปลี่ยนมาใช้คันศรธรรมดา"

น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่ากลับสะกดให้ทุกคนกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

เห็นเพียงนางกางนิ้วทั้งห้าออก วางลูกศรห้าดอกขึ้นสายพร้อมกัน "คราวนี้ ยิงห้าดอกพร้อมกัน"

ชั่วพริบตาที่สายธนูดีดสะท้อนก้อง แสงสีขาวห้าสายก็พุ่งแหวกเวหาประดุจดาวตก ลูกศรแยกสายออกกลางอากาศ ทว่าต่างวาดวิถีโค้งอันสมบูรณ์แบบ—

เสียงทึบหนักห้าคราดังขึ้นแทบจะพร้อมเพรียงกัน ลูกศรทั้งห้าดอกปักเข้าตรงกลางเป้าสีชาดห้าเป้าอย่างแม่นยำ ทุกดอกล้วนทะลวงผ่านเกราะเหล็กสามชั้นอย่างเที่ยงตรง!

บนลานประลองเงียบกริบดั่งป่าช้า

เซียวลี่หน้าถอดสี ซวนเซถอยหลังไปสองก้าว ชุดเกราะเสียดสีกันส่งเสียงบาดหู ทหารหน่วยอวี่หลินเว่ยทุกคนต่างเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง

ชวีเจียวหลงสาวเท้าช้าๆ ไปยังกึ่งกลางลาน เก็บคันศรซั่วเยวี่ยบนพื้นขึ้นมา

ยามที่นางหันกายกลับมา แสงตะวันสาดกระทบลงบนหยกเหมันต์ตรงปลายคันศรพอดี สะท้อนประกายเย็นเยียบสีฟ้าหม่น

"บัดนี้" สายตาของนางกวาดมองทหารหน่วยอวี่หลินเว่ยทุกคนในลาน ก่อนจะหยุดลงที่เซียวลี่ "ท่านผู้บัญชาการเซียวมีสิ่งใดจะชี้แนะอีกหรือไม่"