บทที่ 94 ความสามารถ (สองตอนในหนึ่งเดียว)

บทที่ 94 ความสามารถ (สองตอนในหนึ่งเดียว)

"รังเกียจว่ามันน่าเกลียดหรือ" ชวีเจียวหลงมองทะลุความคิดนาง น้ำเสียงเย็นเยียบยิ่งกว่าลมหนาวที่พัดผ่านในเหมันตฤดูถึงสามส่วน

ห้านิ้วของนางพลันกำแน่น รอยแผลเป็นเหล่านั้นเมื่อยามออกแรงบิดเกร็งจนกลายเป็นร่องลึกดูดุดันน่ากลัว "ตอนที่ท่านตาสอนข้ายิงธนูเมื่อครั้งนั้นเคยกล่าวไว้ สายธนูหากดื่มเลือดไม่พอ ก็ยิงทะลุลำคอของศัตรูไม่ได้"

ใบหน้าเล็กๆ ของลู่ฝูอิงซีดเผือด นางถอยกู่ร่นไม่หยุด "ข้าไม่เอา ข้าไม่เอา... มือของข้างดงามถึงเพียงนี้ ข้าไม่ยอมให้กลายเป็นเช่นนั้นหรอก ข้าจะออกเรือนไม่ได้กันพอดี..."

ชวีเจียวหลงจึงยื่นขวดกระเบื้องเล็กใบนั้นเข้าไปตรงหน้านางอีกสองส่วน

"เช่นนั้นก็ดื่มมันลงไป จากนี้ไปเจ้าจะได้เป็นคุณหนูสูงศักดิ์ผู้อ่อนแอไร้เรี่ยวแรงได้อย่างสบายใจ"

ลู่ฝูอิงมองยาที่อยู่ตรงหน้า ทั่วทั้งร่างเริ่มสั่นสะท้าน มือหดเกร็งเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

จะเลือกอย่างไร

นางไม่อาจเลือกได้เลย

นางไม่อยากนอนเป็นผักอยู่บนเตียงไปชั่วชีวิต แต่ก็ไม่อยากกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งเมืองหลวงเหมือนท่านแม่

ในหัวสับสนลังเลอยู่นาน นางคล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้จึงกรีดร้องเสียงแหลมว่า

"ท่านแม่หลอกข้าอีกแล้ว! ยิงทะลุลำคอศัตรูอะไรกัน! สตรีในเมืองหลวงร่ำเรียนวิชายิงธนูก็เพียงเพื่อขัดเกลาจิตใจ ใครจะถือคันศรไปออกรบเข่นฆ่าศัตรูกัน สตรีในเมืองหลวงที่ยิงธนูเป็นมีตั้งมากมาย มีมือของใครเป็นเหมือนท่านบ้างเล่า ภายหน้าวิชายิงธนูของพวกเจาอี๋ท่านก็เป็นคนสอน ข้าไม่เชื่อหรอกว่าท่านจะกล้าทำให้มือของพวกนางกลายเป็นเช่นนี้ด้วย! ท่านจงใจข่มขู่ให้ข้ากลัวจนยอมถอย ข้าไม่มีวันหลงกลท่านหรอก!"

"พวกนางคือพวกนาง เจ้าคือเจ้า"

ชวีเจียวหลงมองนางด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "ต่อพวกนางข้าย่อมไม่จำเป็นต้องเข้มงวดปานนี้ เพราะพวกนางคือเชื้อพระวงศ์ แต่ช่างน่าเสียดายที่เจ้าไม่ใช่"

ลู่ฝูอิงชะงักงัน

"ท่านตาของเจ้าคือแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินผู้มีชื่อเสียงเกรียงไกร สิ้นชีพอย่างกล้าหาญ ได้รับความเคารพเลื่อมใสจากผู้คนนับหมื่น ทว่ายิ่งยืนอยู่สูงเท่าไร ก็ยิ่งมีคนอยากฉุดเขาลงมาจากแท่นบูชามากเท่านั้น ผ่านมาสิบห้าปีแล้ว สง่าราศีของเขาในอดีตกำลังถูกผู้คนลืมเลือน มีคนนับไม่ถ้วนที่พยายามเหยียบย่ำซากกระดูกของเขาเพื่อปีนป่ายขึ้นสู่จุดสูงสุด พยายามพิสูจน์ว่าตำนานเล่าขานเหล่านั้นเป็นเพียงเรื่องโป้ปดเกินจริง พยายามพิสูจน์ว่าแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินก็แค่นั้น พยายามพิสูจน์ว่ากองทัพตระกูลชวีหนึ่งแสนนายในตอนนั้นสมควรตาย"

ไม่รู้ว่าลู่ฝูอิงคิดไปเองหรือไม่ นางรู้สึกว่ายามที่ท่านแม่กล่าวประโยคเหล่านี้ น้ำเสียงคล้ายจะเจือความสะอื้นอยู่หลายส่วน

ทว่าเมื่อนางเงยหน้าขึ้นมอง กลับพบว่าสีหน้าของท่านแม่ยังคงเย็นชา ยกเว้นเพียงหางตาที่เรื่อแดงเล็กน้อย ก็ไม่เห็นสิ่งผิดปกติใดเลย

แผ่นหลังของนางยังคงเหยียดตรงเสมอ คางเชิดขึ้นเล็กน้อย ดูมั่นคงดั่งขุนเขาที่ไม่เคยพังทลายยิ่งกว่าท่านพ่อผู้สูงใหญ่สง่างามเสียอีก

แต่นางเป็นเพียงสตรีคนหนึ่งแท้ๆ

"ลู่ฝูอิง ข้าไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น" ท่านแม่กล่าวขึ้นอีก

ลู่ฝูอิงได้สติ ถึงพบว่าสายตาเฉียบคมของท่านแม่ตวัดมองมาที่นางอีกครั้ง

"ผู้อื่นร่ำเรียนวิชายิงธนูเพื่อขัดเกลาจิตใจ แต่เจ้าร่ำเรียนวิชายิงธนูก็เพื่อคว้าชัยชนะในการประลองนับไม่ถ้วน ท่านตาของเจ้าตายไปแล้ว ไม่มีผู้ใดประลองกับคนตายได้ พวกเขาจึงทุ่มสุดกำลังเหยียบย่ำข้าให้จมลงในปลักโคลนตลอดหลายปีมานี้ หลายปีที่ผ่านมาข้าไม่เข้าใจ ทว่ายามนี้ข้าเข้าใจแล้ว ข้ากำลังปีนป่ายขึ้นมาจากปลักโคลน และเจ้า ก็จะเป็นเป้าหมายถัดไปของพวกเขา"

"ฐานะของเจ้า ถูกกำหนดไว้แล้วว่าชั่วขณะที่ก้าวสู่ลานฝึกยุทธ์ จะมีคนนับไม่ถ้วนอยากท้าประลองกับเจ้า ขอเพียงเจ้าพ่ายแพ้แม้เพียงครั้งเดียว พวกเขาก็จะพากันพูดว่า ที่แท้หลานสาวของแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินก็มีฝีมือแค่นี้เองหรือ เช่นนั้นดูท่าแม่ทัพใหญ่ชวีในอดีตก็คงไม่ได้เก่งกาจอะไรนักหนา"

"ข้าไม่อาจปล่อยให้ชื่อเสียงเกียรติยศชั่วชีวิตของท่านตาเจ้า ต้องมาพังทลายลงในมือเจ้า ดังนั้นเจ้าต้องชนะ ให้สายธนูของเจ้าดื่มเลือดจนอิ่มหนำ นำบารมีที่หลงเหลือของตระกูลชวี เอาชนะทุกคนให้ได้"

ลู่ฝูอิงฟังเข้าใจแล้ว เรื่องพรรค์นี้สตรีสูงศักดิ์ในราชวงศ์อย่างพวกเจาอี๋ไม่ต้องแบกรับ แต่นางไม่เหมือนกัน

ลู่ฝูอิงขบฟันแน่น ความคับแค้นใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเอ่อล้นขึ้นมาในอก นางแผดเสียงลั่น

"ทำไมกัน! ใช่ว่าข้าอยากเกิดมาเป็นลูกของท่านเสียเมื่อไหร่! หน้าตาท่านตาข้าก็ยังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ! มีสิทธิ์อะไรให้ข้าต้องมาแบกรับเรื่องพวกนี้! นี่มันไม่ยุติธรรมกับข้าเลยสักนิด! อีกอย่างบารมีตระกูลชวีอะไรกัน! ตระกูลชวีเกี่ยวอะไรกับข้า! ข้าแซ่ลู่!"

หงหลีโมโหจนจะอ้าปากด่าทอ แต่ถูกชิงซิ่งดึงรั้งไว้ ชิงซ

หงหลีดูไม่ออกว่ารอยยิ้มนั้นหมายความว่าอย่างไร แต่กลับรู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูก

"เจ้าพูดไม่ผิดหรอก เพราะฉะนั้นข้าถึงได้ให้โอกาสเจ้าแสวงหาความยุติธรรมมาโดยตลอด"

ลู่ฝูอิงชะงักงัน

ชวีเจียวหลงไม่ได้มองนาง เพียงเอ่ยอย่างเย็นชาว่า

"สิ่งเหล่านั้นที่เจ้าไม่ยินดีจะแบกรับ ล้วนเคยเป็นสิ่งที่ข้าแบกรับมาก่อนทั้งสิ้น และเพราะข้ารู้ว่ามันยากลำบากเพียงใด ถึงไม่อยากให้เจ้าต้องเดินซ้ำรอยข้า ลู่ฝูอิง ข้าไม่เคยบังคับให้เจ้าฝึกยุทธ์ ตั้งแต่เล็กข้าก็บอกเจ้าแล้วว่า ยุคสมัยเปลี่ยนไปสรรพสิ่งย่อมแปรผัน ประสบการณ์ที่ข้าสั่งสมมาในอดีตอาจไม่เหมาะกับยุคนี้ คนแต่ละรุ่นย่อมมีวิถีชีวิตของตนเอง ข้าจึงไม่เคยบีบคั้นให้เจ้าต้องเป็นเหมือนข้า ข้ารักเจ้า ตามใจเจ้า เจ้าอยากทำอะไรก็ทำ ขอเพียงเจ้าชอบ ข้าย่อมสนับสนุนทั้งสิ้น"

ว่ากันตามตรง สิ่งที่ชวีเจียวหลงเอ่ยออกมาเหล่านี้ ลู่ฝูอิงกลับรู้สึกแปลกหน้าเหลือเกิน

เมื่อก่อนท่านแม่เคยบอกเล่านานาสารพันเรื่องราวแก่นางจริง ๆ แต่นางกลับฟังหูซ้ายทะลุหูขวา นับตั้งแต่รู้จากเฝิงหลิงว่าเรื่องราวไซ่เป่ยที่ท่านแม่เคยเล่าให้ฟังในอดีตล้วนเป็นเรื่องโกหก นางก็ยิ่งหมดความอดทนที่จะฟังท่านแม่พูด นางยอมไปฟังเฝิงหลิงเล่าถึงความสง่างามของท่านพ่อ ยังดีกว่ามาฟังท่านแม่พร่ำสอนหลักการใหญ่โต

หลักการของคนป่าเถื่อนแห่งไซ่เป่ยมีอะไรให้ต้องเรียนรู้กัน

ทว่าเมื่อได้ฟังในยามนี้ พอย้อนนึกถึงวันวาน ดูเหมือนท่านแม่จะทำเช่นนั้นมาโดยตลอดจริง ๆ

ไม่ว่านางอยากทำสิ่งใด อีกฝ่ายมักจะใช้ดวงตาอันอ่อนโยนคู่นั้นมองดูนาง พร้อมมอบกำลังใจให้นางเสมอ

ขณะกำลังคิดอยู่นั้น ก็ได้ยินท่านแม่เอ่ยขึ้นอีกว่า

"ความยุติธรรมเจ้าได้รับไปแล้ว แต่สิ่งที่แลกกลับมาคืออะไรเล่า เกือบจะยิงสังหารท่านหญิงที่ลานล่าสัตว์ ลู่ฝูอิง หากไม่มีคนคอยตามล้างตามเช็ดให้ เจ้าคงลากทุกคนไปตายด้วยกันตั้งแต่แรกแล้ว"

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องที่ลานล่าสัตว์ ลู่ฝูอิงก็ยังอดรู้สึกละอายใจไม่ได้ นางก้มหน้าลง ไม่กล้าเอ่ยปากอีก

"เช่นนั้นแล้ว ตอนนี้เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาร้องแรกแหกกระเชอทวงความยุติธรรมกับข้า ลู่ฝูอิง ข้าเคยให้ความยุติธรรมแก่เจ้าแล้ว เป็นเจ้าเองที่ไม่เห็นค่า แต่จนถึงทุกวันนี้ ข้าก็ยังคงให้โอกาสเจ้าได้เลือกอยู่"

ชวีเจียวหลงยัดยาในมือใส่อุ้งมือของลู่ฝูอิง

"ความจริงข้าสามารถฆ่าเจ้าได้โดยตรง ลู่ฝูอิง เจ้าจงขอบใจพี่ใหญ่ของเจ้าเถอะ หากไม่ใช่เพราะก่อนไปเขาโขกศีรษะให้ข้า ปลุกความเวทนาอันน้อยนิดของข้าขึ้นมา เจ้าคงไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้นอนพักอยู่บนเตียงด้วยซ้ำ"

"เจ้าพูดถูกแล้ว เจ้าแซ่ลู่ไม่ได้แซ่ชวี ไม่จำเป็นต้องแบกรับเรื่องพวกนั้น เพราะฉะนั้น กลืนมันลงไปเสีย"

นี่คือประโยคสุดท้ายที่ลู่ฝูอิงได้ยินจากปากท่านแม่ในตอนที่เดินออกจากลานฝึกยุทธ์

นางลากฝีเท้าอันหนักอึ้งกลับมายังเรือนพัก สายตาพลันเหลือบไปเห็นแม่กุญแจหินสีดำมะเมื่อมอันนั้น

ลวดลายหยาบกร้านบนพื้นผิวแม่กุญแจหินทอประกายเย็นเยียบใต้แสงแดด ราวกับกำลังเย้ยหยันความอ่อนแอของนาง

"คุณหนูเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ"

เฝิงหลิงเห็นเข้าก็กลอกตาไปมา ส่ายเอวบิดกายเดินเข้ามาใกล้ ชายกระโปรงปักลายกิ่งไม้อ่อนช้อยกวาดผ่านแผ่นหินชิงสือ

"ร่างกายของท่านเพิ่งจะลุกเดินได้แท้ ๆ ไฉนถึงมาจับของหยาบช้าพรรค์นี้กันเล่าเจ้าคะ หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูฮูหยินผู้เฒ่า มีหวังคงโมโหแย่ สตรีในห้องหอของเมืองหลวงบ้านไหนจะมาแตะต้องของพวกนี้กัน เกรงว่าจะมิวายต้องโดนเอ็ดอีกยกใหญ่เป็นแน่!"

ลู่ฝูอิงมิได้ส่งเสียงตอบ

เด็กหญิงวัยสิบขวบค่อย ๆ ขดตัวลง เสื้อคลุมสีม่วงดอกบัวกองอยู่บนขั้นบันไดหิน ดูแล้วไม่ได้ตัวโตไปกว่าแม่กุญแจหินนั้นสักเท่าใดเลย

นางวางคางเกยไว้บนเข่า เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอู้อี้ "เหล่าสตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวง ไม่แตะต้องของพวกนี้กันจริง ๆ หรือ"

"โอย คุณหนูของบ่าว!" เฝิงหลิงตบมืออย่างเกินจริง "ท่านคิดว่านี่เป็นของที่สตรีในห้องหอควรแตะต้องหรือเจ้าคะ พวกกุลีกรรมกรแบกกระสอบที่ถนนฝั่งตะวันตกนู่นถึงจะเล่นกัน! ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น ท่านลองดูในจวนเราสิเจ้าคะ แม้แต่พวกบ่าวชั้นต่ำสุดที่คอยเทถังอุจจาระยังไม่แตะของพรรค์นี้เลย!"

นางพลันกดเสียงต่ำลง "ให้บ่าวพูดเถอะเจ้าคะ ฮูหยินก็ช่างกระไร... คนที่มาจากไซ่เป่ยอย่างไรเสียก็ไม่รู้ธรรมเนียม..."

ลู่ฝูอิงยังคงเม้มปากแน่น

ในหัวมีสองเสียงดังสับสนตีกันไปมาไม่หยุด

"อิงเอ๋อร์ ท่านแม่เก่งกาจมาก ต่อไปเจ้าต้องตั้งใจเรียนรู้วิชาความรู้กับท่านแม่ให้ดี พี่สงสัยว่าพวกเราทุกคนกำลังถูกหลอก" นี่คือเสียงของพี่ใหญ่

"ลู่ฝูอิง! วันนี้หากเจ้าฝึกธรรมเนียมนี้ไม่ได้เรื่องก็ไม่ต้องกินข้าวมื้อเย็น! เจ้าเป็นถึงคุณหนูใหญ่แห่งจวนโหว หากแม้แต่เรื่องแค่นี้ยังเรียนไม่เป็น เจ้าอยากจะออกไปให้ผู้คนเขาหัวเราะเยาะเหมือนแม่คนป่าเถื่อนจากไซ่เป่ยของเจ้ารึอย่างไร!" นี่คือเสียงของท่านย่า

นางควรจะเชื่อใครดี?

นางเรียนกฎระเบียบหยุมหยิมพวกนั้นไม่เป็น และไม่อยากทนลำบากฝึกวรยุทธ์ด้วย

"คุณหนูเจ้าคะ? คุณหนู?"

เฝิงหลิงเรียกซ้ำอยู่หลายคำ ลู่ฝูอิงถึงเงยหน้าขึ้นมา ขอบตานางแดงก่ำไปหมดแล้ว สีหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ไม่ร้อง ทำเอาเฝิงหลิงขมวดคิ้ว

นังเด็กนี่คงไม่ได้กำลังจะร้องไห้หรอกนะ นางไม่อยากมาคอยโอ๋หรอก

เฝิงหลิงเพิ่งคิดจะหาข้ออ้างรีบขอตัวออกไป พลันได้ยินลู่ฝูอิงเอ่ยถามอย่างเหม่อลอย

"ป้าหลิง บรรดาคุณหนูตระกูลขุนนางฝ่ายบู๊...ก็ไม่ฝึกสิ่งนี้กันหรือ"

เฝิงหลิงจะไปรู้ได้อย่างไร นางไม่เคยไปเป็นสาวใช้ในจวนขุนนางฝ่ายบู๊พวกนั้นเสียหน่อย

ตอนนี้นางแค่อยากรีบไปให้พ้นๆ จะได้ไม่ต้องมาซวยหากประเดี๋ยวนังเด็กนี่ร้องไห้ขึ้นมาแล้วนายท่านกับฮูหยินคิดว่านางทำร้องแล้วมาลงโทษเอา นางคงอยุติธรรมตาย

"ย่อมเป็นเช่นนั้นอยู่แล้วเจ้าค่ะ! คุณหนูตระกูลขุนศึกเหล่านั้น คนไหนบ้างมิได้เติบโตมาในแพรพรรณชั้นเลิศ สตรีทรนงแห่งตระกูลนักรบล้วนเป็นเรื่องหลอกลวง กิ่งทองใบหยกต่างหากที่เป็นความจริง อย่างคุณหนูสามแห่งจวนอู่ชางโหว ตอนงานเลี้ยงเทศกาลไหว้พระจันทร์คราวก่อน ดีดพิณเพลง "ชุนเจียงเยี่ย" เสียจนกระทั่งหมัวมัวในวังยังเอ่ยปากชมไม่ขาดปากเลยนะเจ้าคะ!"

หลังจากเอ่ยไปสองสามประโยค นางก็รีบกล่าวต่อว่า "บนเตายังตุ๋นนมอัลมอนด์ที่คุณหนูชอบไว้ บ่าวจะไปดูไฟเสียหน่อยเจ้าค่ะ"

กล่าวจบก็ไม่รอให้ลู่ฝูอิงตอบรับ รีบเผ่นหนีไปทันที

ลู่ฝูอิงก็มิได้รู้สึกว่ามีสิ่งใดผิดปกติ เพียงแต่ข้อนิ้วมือที่กุมขวดยาอยู่นั้นขาวซีดลง

สัมผัสเย็นเยียบของเครื่องเคลือบแล่นผ่านปลายนิ้วขึ้นมา นางพลันหัวเราะออกมา—ช่างน่าขันสิ้นดี ท่านแม่จากไซ่เป่ยอยากให้นางฝึกยกตุ้มหิน ท่านย่าในเมืองหลวงอยากให้นางเรียนรู้กิริยามารยาท ทว่าสตรีชั้นสูงที่แท้จริงเหล่านั้น ขอเพียงใช้ชีวิตอย่างสง่างามก็พอแล้ว

เช่นนั้นแล้วเหตุใดนางต้องแบกรับมากกว่าพวกนางด้วยเล่า

เพียงเพราะท่านตากับท่านแม่ล้วนมาจากไซ่เป่ยอย่างนั้นหรือ

สีหน้าของลู่ฝูอิงค่อยๆ เย็นชาลงทีละน้อย

นี่เป็นแผนการร้าย ต้องเป็นแผนการของท่านแม่เพื่อแก้แค้นท่านพ่อเป็นแน่

นางอยากให้ตนเองเป็นเหมือนกับนาง ไม่อาจสลัดคราบของไซ่เป่ยทิ้งไปได้ตลอดกาล

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง" เด็กสาวพึมพำกับตนเอง เสียงดึงจุกขวดเปิดออกดังเป๊าะทำให้ฝูงนกกระจอกใต้ชายคาตกใจบินหนีไป

นางนึกถึงวันงานเลี้ยงวันเกิด วันนั้นนางปฏิบัติตามที่ท่านย่าสั่งสอน ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนอย่างสำรวมเรียบร้อย บนใบหน้าของบรรดาแขกเหรื่อ นอกจากความประหลาดใจแล้ว ยังมีความชื่นชมอย่างไม่ปิดบังอยู่อีกหลายส่วน

นางแซ่ลู่ มิได้แซ่ชวี

ครั้งนี้นางเลือกที่จะเชื่อท่านย่า

*

เรือนหลัก

หงหลียังคงสะกดโทสะไม่อยู่ ก่นด่าสาปแช่งมาตลอดทาง

ชิงซิ่งดึงรั้งไว้หลายคราก็ไม่ได้ผล จึงทำได้เพียงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา "ฮูหยิน ยานั่น คุณหนูอิงเอ๋อร์จะกินหรือไม่เจ้าคะ"

หงหลีได้ยินดังนั้นก็เงียบเสียงลง หันมามองชวีเจียวหลง

ชวีเจียวหลงบีบนวดหว่างคิ้ว คล้ายกับเหนื่อยล้าอยู่บ้าง

"นางกินแน่"

ชิงซิ่งขมวดคิ้ว "เหตุใดฮูหยินจึงมั่นใจเช่นนั้นเจ้าคะ ก่อนหน้านี้บ่าวเห็นคุณหนูมีนิสัยดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ ไม่แน่ว่าอาจจะอยากเอาชนะขึ้นมาก็ได้นะเจ้าคะ"

ชวีเจียวหลงหัวเราะอย่างจนใจ นางแบมือทั้งสองข้างของตนออกมา

"เมื่อได้เห็นมืออันอัปลักษณ์คู่นี้ของข้า แล้วต้องเผชิญหน้ากับลูกตุ้มหินนั่น นางย่อมไม่มีความกล้าพอที่จะฝึกต่อไปหรอก"

หงหลีพองแก้ม สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "อัปลักษณ์ตรงไหนกันเจ้าคะ มือของคุณหนูงดงามที่สุดแล้ว!"

ชวีเจียวหลงถูกนางทำให้ขบขัน ทว่ามิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงกล่าวว่า

"อีกอย่าง ในเรือนของนางยังมีเฝิงหลิงอยู่ หากเห็นนางฝึกยกหิน ย่อมต้องเอ่ยห้ามเป็นแน่ เกลี้ยกล่อมไม่กี่ประโยค ด้วยนิสัยของลู่ฝูอิงแล้ว นางก็คงยอมแพ้ไปเอง"

หงหลีแค่นเสียงฮึ "ไม่รู้ว่าการเป็นคุณหนูใหญ่จวนป๋อมันดีตรงไหน เกียรติยศของจวนแม่ทัพพวกเราไม่โดดเด่นน่าจับตากว่าหรือเจ้าคะ"

"คำพูดนี้กล่าวเช่นนั้นมิได้ ต่อให้มีเกียรติยศเพียงใด ก็ถูกฝุ่นบดบังมาสิบห้าปีแล้ว ไซ่เป่ยอย่างไรก็คือไซ่เป่ย ส่วนเมืองหลวงอย่างไรก็คือเมืองหลวง"

หงหลีเงียบงัน แม้กระทั่งคุณหนูจะตั้งหลักในเมืองหลวงนี้ยังยากเย็นถึงเพียงนั้น อันที่จริงแล้วการที่ลู่ฝูอิงตัดสินใจเลือกเช่นนี้ในยามนี้ ก็มิใช่เรื่องที่สมควรจะตำหนิ

แต่หงหลีก็ยังคงโมโหอยู่ดี "ต้องโทษยายเฒ่าสารพัดพิษนั่นแท้ๆ! ตอนนี้ยายเฒ่านั่นก็กำเริบเสิบสานได้อีกไม่นานแล้ว วันหน้าบ่าวจะไปฉีกปากเฝิงหลิงให้เละ! โทษฐานที่บังอาจพูดจาใส่ร้ายป้ายสีคุณหนู!"

ชวีเจียวหลงหลุดขำกับนางจริงๆ

"ไม่มีเฝิงหลิงก็ยังมีจางหลิง หลี่หลิง เจ้าจะตามไปฉีกปากทีละคนหรืออย่างไร ไม่เหนื่อยบ้างหรือ"

ความจริงหงหลีเข้าใจความหมายของชวีเจียวหลงดี ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เฝิงหลิงเลยแม้แต่น้อย แต่อยู่ที่จวนติ้งหยางป๋อทั้งจวน หรือแม้กระทั่งทั่วทั้งเมืองหลวง ตราบใดที่คนเหล่านั้นยังไม่ยอมรับในการกระทำของชวีเจียวหลง ก็ไม่มีทางทำให้ลู่ฝูอิงยอมเชื่อฟังชวีเจียวหลงจากใจจริงได้เลย

"เช่นนั้นจะปล่อยให้เป็นแบบนี้หรือเจ้าคะ"

อย่างไรเสียก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณหนูตนเอง หงหลีย่อมพลอยรักและเป็นห่วงไปด้วย ไม่อยากเห็นเด็กคนนี้ต้องเสียคนไปเช่นนี้

ทว่าชวีเจียวหลงกลับปล่อยวางได้มากกว่านางนัก

"ใช่ ช่างมันเถอะ"

เมื่อเห็นสีหน้าของหงหลีที่ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็กลืนคำกลับไป ชวีเจียวหลงจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"เฝิงหลิงถูกฮูหยินผู้เฒ่าส่งไปอยู่ข้างกายนานแล้ว ได้รับความไว้วางใจจากลู่ฝูอิงอย่างลึกซึ้ง ลู่ฝูอิงสนิทสนมกับนางยิ่งกว่าข้าที่เป็นแม่แท้ๆ เสียอีก หากข้าจัดการเฝิงหลิง ด้วยนิสัยของลู่ฝูอิง นางคงจะอยากลุกขึ้นมาจัดการข้า เหมือนกับที่ตอนนี้นางเอะอะโวยวายจะจัดการลู่หมิงยวนนั่นแหละ"

"หงหลี ยามนี้ซีหรงเริ่มเคลื่อนไหวอย่างกระสับกระส่าย ชนเผ่าตงอี๋ก็ไม่ยอมสงบ การฟื้นฟูกองทัพตระกูลชวีเป็นเรื่องเร่งด่วนจวนตัว ข้าไม่มีเวลามามัวเหลวไหลกับเด็กคนหนึ่งหรอก"

"แม้ตอนนี้ข้าจะเป็นมารดาของลูกสามคนแล้ว แต่ข้ารู้สึกว่าจนถึงบัดนี้ ข้าก็ยังไม่เคยเรียนรู้ว่าจะทำหน้าที่แม่ที่ดีได้อย่างไร ในอดีตข้าหลงคิดว่าตนเองได้มอบสิ่งที่ดีที่สุดให้แก่พวกเขา ทว่าทั้งหมดกลับถูกมองข้ามอย่างไร้ค่า ข้าเหนื่อยแล้ว"

ในสายตาของหงหลีและชิงซิ่ง นางเพียงแค่เสียเวลาไปสิบห้าปี ทว่าในมุมมองของชวีเจียวหลงเอง นางได้สูญเสียเวลาไปหลายสิบปี

ชาติก่อนและชาตินี้ รวมสองชาติภพเข้าด้วยกัน นางก็ยังคงไม่รู้อยู่ดีว่าจะต้องทำเช่นไรจึงจะเป็นแม่ที่มีคุณสมบัติคู่ควรได้

นางรักใคร่ตามใจลูกๆ ปล่อยให้พวกเขาทำในสิ่งที่อยากทำ นางทำผิดหรือ

ครั้นนางเลิกตามใจ เข้มงวดขึ้น และให้พวกเขาใช้ชีวิตดั่งเช่นนาง มันถูกแล้วหรือ

หากเลือกได้ นางอยากย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ให้เร็วกว่านี้สักนิด กลับมาในตอนที่เด็กทั้งสามคนยังไม่ถือกำเนิดขึ้นมาด้วยซ้ำ

ทว่าน่าเสียดาย โชคชะตาเล่นตลก นางกลับมาสายเกินไปเสียแล้ว

ในเมื่อทำได้ไม่ดีพอ สู้ไม่ทำเสียเลยยังดีกว่า

"นางไม่อยากได้ข้าเป็นแม่ ข้าเองก็ไม่อยากได้ลูกสาวคนนี้ ต่างคนต่างสมปรารถนา มิใช่หรือ"

หงหลีรู้สึกปวดใจอยู่บ้าง "บ่าว... บ่าวเพียงไม่อยากให้คุณหนูต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในภายภาคหน้าเจ้าค่ะ"

ชวีเจียวหลงแค่นหัวเราะเบาๆ "ข้าไม่โดดเดี่ยวหรอก หงหลี ข้ายังมีพวกเจ้า มีกองทัพตระกูลชวี จะโดดเดี่ยวได้อย่างไร"

แววตาของหงหลีพลันเป็นประกาย นางพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"คุณหนูกล่าวถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ! พวกเรา! จะอยู่เคียงข้างเสมอ!"

เป็นไปตามคาด ในช่วงเย็นของวันนั้น ลู่ฝูอิงก็มีไข้ขึ้นสูงไม่ยอมลด

การเจ็บป่วยครานี้ล่วงเลยไปหลายวัน อาการขึ้นๆ ลงๆ ไม่หายขาดเสียที แม้แต่หมอประจำจวนก็ตรวจหาสาเหตุไม่พบ

เมื่อจนปัญญา ก่อนถึงวันเรียนวิชายิงธนูและขี่ม้าหนึ่งวัน ชวีเจียวหลงจึงส่งจดหมายไปยังสำนักศึกษาหลวงสตรีเพื่อขอลาหยุดให้ลู่ฝูอิง

วันรุ่งขึ้น ชวีเจียวหลงมุ่งหน้าไปยังลานฝึกยุทธหลวงเพียงลำพัง