บทที่ 93 เล่นเล่ห์ (รวมสองตอน)

บทที่ 93 เล่นเล่ห์ (รวมสองตอน)

ทว่าคันศรซั่วเยวี่ยเป็นของท่านแม่ ยามนี้ท่านแม่เปลี่ยนไปแล้ว นางจะออดอ้อนอย่างไรก็ไร้ผล นางยังจำได้ดีว่าเมื่อวานตอนที่นางโวยวายว่าฝึกไม่ไหว ท่านแม่โน้มตัวลงมากระซิบข้างหูนางว่าอย่างไร

"ลู่ฝูอิง เจ้ายังคงไม่หลาบจำ ยามนี้เจ้ามีเพียงสองทางเลือก ไม่ฝึกยกหินอย่างว่าง่าย ก็ให้ข้าทำให้เจ้านอนซมติดเตียงนับแต่นี้ จะได้ไม่ต้องออกไปทำข้าขายหน้า"

ลู่ฝูอิงพลันสะท้านเยือกไปทั้งตัว

นางหันขวับไปตามสัญชาตญาณ แล้วสบเข้ากับดวงตาดุจสระน้ำเยียบเย็นคู่นั้นของท่านแม่ ชั่วขณะนั้นนางพลันตระหนักได้ว่าท่านแม่ไม่ได้ล้อเล่นกับนางเลยสักนิด

นางจำต้องตอบรับอย่างไม่เต็มอกเต็มใจ

ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้ นางต้องทนความเจ็บปวดที่ก้น หยาดเหงื่อไหลรินราวสายฝนอยู่ตรงลานเรือนหลัง แม้แต่มื้อเย็นยังรีบกลืนลงคอไปเพียงสองคำก็วิ่งกลับไปฝึกต่อ

ตรากตรำมาเนิ่นนานปานนั้น ในที่สุดก็ก้าวหน้าขึ้นมาบ้าง สามารถยกเจ้าลูกตุ้มหินที่เคยวางนิ่งสนิทอยู่บนพื้นขึ้นมาได้นิดหน่อย นางจึงรีบร้อนมาทวงรางวัลโดยพลัน

ชวีเจียวหลงปรายตามองนางเรียบๆ "อ้อ ยกขึ้นมาได้สูงเพียงใด ทนได้กี่อึดใจเล่า"

ลู่ฝูอิงหลบสายตา "ขะ...ข้า ข้าจะไปสนใจเรื่องพวกนั้นได้อย่างไรกัน ท่านเคยบอกไว้ว่าเพียงข้ายกมันขึ้นมาได้ก็จะมอบคันศรซั่วเยวี่ยให้ข้านี่!"

"ข้าเคยพูดเช่นนั้นตั้งแต่เมื่อใด"

"ท่าน!"

ลู่ฝูอิงเบิกตากว้างขึ้นมาทันที พอนึกย้อนทบทวนในหัวอย่างละเอียด จึงจำได้ว่าคำพูดดั้งเดิมของท่านแม่ในตอนนั้นคือ...

"หากแม้แต่ลูกตุ้มหินนี้เจ้ายังยกไม่ขึ้น ก็อย่าได้หวังจะแตะต้องคันศรซั่วเยวี่ย"

ทว่าท่านแม่ไม่เคยบอกเลยสักคำว่า พอนางยกหินขึ้นมาได้แล้วจะยอมมอบคันศรซั่วเยวี่ยให้!

ลู่ฝูอิงพลันโมโหขึ้นมา "ท่านแม่! ท่านเล่นเล่ห์!"

ชวีเจียวหลงตวัดสายตามองคราหนึ่ง ลู่ฝูอิงก็ตกใจกลัวจนต้องหุบปากฉับทันใด ทว่านางยังคงรู้สึกคับแค้นใจยิ่งนัก นางอุตส่าห์ตรากตรำฝึกยกก้อนหินมาตั้งนานสองนาน ฝ่ามือเสียดสีจนแดงเถือกไปหมด ท่านแม่ไม่เพียงไม่เวทนานาง แต่ยังมาหลอกลวงนางอีก!

ลูกตุ้มหินพรรค์นั้นจะมีประโยชน์อันใด! นางคงมิได้ต้องหิ้วก้อนหินนั่นไปทุบนังแพศยาให้ตายดอกกระมัง

"ท่านแม่! ท่านจงใจใช่หรือไม่ จงใจใช้ลูกตุ้มหินบ้าๆ นี่มาทรมานข้า! ของพรรค์นี้มันจะฝึกฝนจนได้เรื่องอันใดขึ้นมากัน! ท่านเห็นข้าเป็นวานรให้ปั่นหัวเล่นหรืออย่างไร!"

หงหลีทนฟังต่อไปไม่ไหว

"คุณหนูอิงเอ๋อร์พูดจาเหลวไหลอันใดกันเจ้าคะ ลูกตุ้มหินคือพื้นฐานของการฝึกกำลังแขน แม้แต่ลูกตุ้มหินท่านยังยกไม่ขึ้นแล้วจะง้างคันศรยิงเกาทัณฑ์ได้อย่างไร ท่านอายุสิบขวบแล้วแต่กลับยกก้อนหินหนักสิบสองกิโลกรัมยังไม่ขึ้น คุณหนู...ฮูหยินเมื่อก่อนเพื่อที่จะฝึกยิงธนู อายุเจ็ดขวบก็เริ่มยกก้อนหิน พออายุเก้าขวบก็ยกก้อนหินหนักยี่สิบกิโลกรัมขึ้นเหนือศีรษะได้แล้ว! เมื่อเทียบกับความทุกข์ยากที่ฮูหยินเคยทนรับมา เรื่องแค่นี้ของท่านนับเป็นอันใดได้!"

ลู่ฝูอิงชะงักไป จากนั้นจึงมองไปยังชวีเจียวหลงด้วยความไม่อยากเชื่อ

"ปะ...เป็นไปได้อย่างไรกัน"

"ไฉนจะมิอาจเป็นไปได้เล่าเจ้าคะ ฮูหยินเจนจัดในศาสตร์อาวุธทั้งสิบแปดแขนงมาตั้งแต่เด็ก เพื่อจะฝึกฝนวรยุทธ์ให้เก่งกาจถึงเพียงนี้ ในคืนวันกลางฤดูหนาวเหน็บ มือแตกเป็นริ้วจนมีเลือดซึมออกมา ยิ่งไปกว่านั้น..."

"หงหลี พอได้แล้ว"

ชวีเจียวหลงเอ่ยตัดบทหงหลี

หงหลีหุบปากลง ทว่าสีหน้ากลับเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม ทั้งยังแฝงความคลางแคลงสงสัย เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจว่าไฉนชวีเจียวหลงจึงห้ามมิให้นางพูดต่อ

มีเพียงชวีเจียวหลงที่รู้ดีว่า ทั้งหมดล้วนเปล่าประโยชน์

เรื่องราวเหล่านี้ นางไม่เคยเล่าหรือ

นางเคยเล่าไปเนิ่นนานมาแล้ว นางเคยพยายามใช้อดีตของตนเองเพื่อกระตุ้นให้ลูกๆ ขยันขันแข็ง ทว่ากลับถูกมองเป็นเพียงเรื่องโกหกพกลมที่แต่งขึ้นมาหลอกลวง พวกเขาไม่อยากแม้แต่จะรับฟัง

ดูจากสีหน้าของลู่ฝูอิงก็รู้แล้ว นางจำไม่ได้เลยสักนิดว่าตนเคยพูดเรื่องนี้

เช่นนั้นแล้ว จะเปลืองน้ำลายของหงหลีไปไย

ลู่ฝูอิงจำไม่ได้จริงๆ ดังนั้นยามที่ได้ยินคำพูดนี้จึงตกตะลึงไปบ้าง นางคงไม่เคยคิดมาก่อนว่าท่านแม่ในอดีตจะทุ่มเทเอาชีวิตเข้าแลกถึงเพียงนี้

ชั่วขณะนั้นนางรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง ทว่าที่มากกว่าคือความอับอายจนกลายเป็นโทสะ นางไม่อยากยอมรับว่าตนเองด้อยกว่าท่านแม่ จึงเบือนหน้าหนีแล้วพึมพำ

"ข้าจะไปเหมือนท่านแม่ได้อย่างไรกัน นางเป็นคนเถื่อนจากไซ่เป่ย ต้องลำบากตรากตรำเช่นนั้นก็สมควรแล้ว แต่ข้าเป็นถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลขุนนาง หากไปทำตามนาง ข้ามิถูกคนหัวเราะเยาะจนตายหรอกหรือ!"

"เจ้า!"

หงหลีโมโหจนกำหมัดแน่น นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้พบเจอลู่ฝูอิงหลังจากถูกลดขั้นกลับมาเป็นสาวใช้ชั้นสอง ไม่คิดเลยว่าคุณหนูน้อยที่เคยว่านอนสอนง่ายและน่ารักในความทรงจำ จะกล่าววาจาร้ายกาจถึงเพียงนี้ออกมาได้!

ทว่าชวีเจียวหลงกลับหัวเราะเยาะเย้ยหยัน

ดูเอาเถิด นี่คือเหตุผลที่นางเอ่ยตัดบทหงหลีเมื่อครู่

เพราะต่อให้พูดไปมากกว่านี้ ก็ไม่มีใครยอมฟังอยู่ดี

"พอได้แล้ว"

ชวีเจียวหลงกดหงหลีที่กำลังฉุนเฉียวลง พลางปรายตามองลู่ฝูอิง

"ตามข้ามา"

ลู่ฝูอิงยังคงขลาดกลัวอยู่บ้าง นางตกใจจนก้าวถอยหลังไปหลายก้าว ละล่ำละลักเอ่ยว่า

"จะ...จะไปที่ใด"

ชวีเจียวหลงมองนางอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง "มิใช่ว่าอยากได้คันศรซั่วเยวี่ยหรอกหรือ แสดงฝีมือของเจ้าให้ข้าดูเสียสิ"

ดวงตาของลู่ฝูอิงเป็นประกายขึ้นมาทันที รีบสาวเท้าตามไป

หิมะที่ทับถมในลานฝึกยุทธ์ยังมิมลายสิ้น ชวีเจียวหลงหยุดลงตรงหน้าชั้นวางอาวุธไม้ดำด้านในสุด ที่ตรงนั้นมีกล่องลงกลอนไว้กล่องหนึ่ง ชวีเจียวหลงดึงปิ่นทองคำเล่มหนึ่งออกจากเรือนผม—ลู่ฝูอิงถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ปลายปิ่นเล่มนั้นซุกซ่อนลูกกุญแจอันประณีตเอาไว้

เมื่อกล่องถูกเปิดออก ไอเย็นยะเยือกที่เจือความเหน็บหนาวของฤดูเหมันต์ก็พวยพุ่งเข้าปะทะใบหน้า

คันศรซั่วเยวี่ยที่สร้างจากเหล็กดำนอนสงบนิ่งอยู่บนผืนผ้าต่วน คันธนูทอประกายเย็นเยียบดุจแสงจันทร์

ม่านตาของลู่ฝูอิงหดเกร็ง กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

"งดงามเหลือเกิน..." นางพึมพำ ทันใดนั้นก็นึกถึงคำพูดที่บิดาเคยกล่าวไว้ จึงเริ่มลำพองใจขึ้นมาอีกครั้ง "ท่านพ่อกล่าวไว้ไม่ผิดเลย! คันธนูที่งดงามถึงเพียงนี้ ย่อมมีเพียงข้าเท่านั้นที่คู่ควรใช้!"

ยามลู่ฝูอิงเอ่ยประโยคหลัง นางไม่อาจหักห้ามใจมิให้เชิดคางขึ้นอย่างทะนงตนได้เลย

ชวีเจียวหลงแค่นหัวเราะเยาะ

คู่ควรหรือ

นางอยากจะดูนักว่าคู่ควรหรือไม่

"ยกคันศรซั่วเยวี่ยออกมา แล้วยิงให้ข้าดูสักดอก"

ลู่ฝูอิงยื่นมือออกไปอย่างร้อนรน ทว่าปลายนิ้วเพิ่งจะแตะโดนคันธนูก็ร้องเสียงหลงพลางชักมือกลับ—เหล็กดำนั้นกลับเย็นเฉียบเสียดกระดูกราวกับน้ำแข็งพันปี!

"ซี๊ด! ท่านแม่! คะ...คันศรซั่วเยวี่ยนี้เหตุใดจึงเย็นถึงเพียงนี้!"

"ทำไม กลัวแล้วหรือ"

"ขะ...ข้าไม่ได้กลัวเสียหน่อย!"

ลู่ฝูอิงไม่ยอมรับ ได้แต่ข่มกลั้นความเจ็บแปลบแล้วกำคันธนูไว้อีกครา ทว่ากลับต้องตระหนกตกใจเมื่อพบว่าธนูคันนี้หนักหน่วงเกินกว่าจะจินตนาการ หากมิใช่เพราะสองวันมานี้นางฝึกยกก้อนหินอย่างเอาเป็นเอาตาย เกรงว่าคงแม้แต่จะอุ้มขึ้นมาก็ยังทำไม่ได้

นางเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ถึงยกคันศรซั่วเยวี่ยออกจากกล่องมาอุ้มไว้ได้อย่างยากลำบาก

ชวีเจียวหลงคล้ายมองไม่เห็นความลำบากยากเย็นของนางแม้แต่น้อย เอ่ยอย่างเฉยชาว่า

"ยิงสักดอก"

ใบหน้าของลู่ฝูอิงแดงก่ำ ธนูคันนี้สูงแทบจะเท่าตัวนาง ลำพังแค่อุ้มไว้ก็เต็มกลืนแล้ว จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปน้าวสายศรได้อีกเล่า

ลู่ฝูอิงรู้สึกว่าตนเองถูกปั่นหัว นางแผดเสียงตะโกนอย่างสติแตก "ท่านจงใจแกล้งข้า! ของพรรค์นี้มันใช้ไม่ได้เลยสักนิด!"

"มิใช่พ่อเจ้าเป็นคนบอกเองหรอกหรือ" ชวีเจียวหลงโน้มตัวลง ใช้ปลายปิ่นสะกิดคางบุตรสาวขึ้นเบาๆ "คันศรซั่วเยวี่ย ไม่ว่าผู้ใดใช้ก็ล้วนยิงถูกเป้าทุกนัด"

ได้ยินเช่นนั้น ลู่ฝูอิงก็ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ดั่งถูกอัสนีบาตฟาด

ใช่แล้ว ท่านพ่อบอกกับนางเองแท้ๆ ว่าคันศรซั่วเยวี่ยทั้งงดงามทั้งจับถนัดมือ ขอเพียงนางมีคันศรซั่วเยวี่ย ก็จะกลายเป็นอัจฉริยะที่ยิงถูกเป้าทุกนัด

ทว่ายามนี้ ลำพังแค่ยกคันธนู นางยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

ท่านพ่อหลอกนาง

เขาเพียงแค่อยากยืมมือนางแย่งชิงคันศรซั่วเยวี่ยไปจากท่านแม่เท่านั้น ท่านพ่อไม่เคยคิดคำนึงถึงนางเลยตั้งแต่แรก

ความรู้สึกราวกับความศรัทธาบางอย่างในใจพังทลายแผ่ซ่านออกไป ทำให้ลู่ฝูอิงเหม่อลอยไปชั่วขณะ ในเวลาเดียวกันคันศรซั่วเยวี่ยก็ถือไว้ไม่อยู่อีกต่อไป ในจังหวะที่จวนเจียนจะร่วงลงสู่พื้น ชวีเจียวหลงก็ตาไวคว้าเอาไว้ได้ทันท่วงที

ลู่ฝูอิงได้สติ มองมารดาของตนอย่างเหม่อลอย

กลับเห็นว่ามารดาถือคันศรซั่วเยวี่ยด้วยมือเพียงข้างเดียว ราวกับสิ่งที่ถืออยู่ในมือมิใช่เหล็กดำหนักหลายสิบจิน แต่เป็นคันธนูธรรมดาทั่วไปอย่างสบายอารมณ์

ชวีเจียวหลงมิได้ปรายตามองนางแม้แต่น้อย ก้าวเท้าออกไปยืนอยู่ใจกลางลานฝึกยุทธ์

น้าวคันศรดั่งโอบจันทร์ ศรพุ่งออกปานดาวตก

ลูกศรพุ่งแหวกอากาศดัง "ฟิ้ว" ปักเข้ากลางเป้าอย่างแม่นยำ

ลู่ฝูอิงยังมิทันได้อุทานด้วยความทึ่ง จากนั้นก็เห็นมารดานำลูกศรสามดอกขึ้นพาดสายพร้อมกัน

สามศรยิงออกพร้อมกัน หัวลูกศรแหวกสายลมหนาวเหน็บ ปักลงตรงกลางเป้าสีแดงเป็นรูปสามเหลี่ยมอย่างพอดิบพอดี

ลู่ฝูอิงอ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง

ทว่าชวีเจียวหลงกลับคล้ายยังมิพอใจ ควักลูกศรออกจากกระบอกศรมาทั้งกำมือ กะดูคร่าวๆ แล้วมีราวสิบกว่าดอก

นางยิงออกไปแทบจะในจังหวะเดียวกัน เสียงสายธนูสั่นสะเทือนดุจสายฟ้าฟาด

ลูกศรทั้งหมดในมือนางราวกับทหารหาญที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี เชื่อฟังคำสั่งของนาง ประกายเย็นเยียบสิบกว่าสายวาดเส้นโค้งสีเงินกลางอากาศ ตอกตรึงเข้ากลางเป้าอย่างแม่นยำ กระทั่งเรียงตัวกันเป็นวงกลมอันประณีต

ครั้นแล้วก็ได้ยินเสียง "กร๊อบ" ดังลั่น เป้าธนูที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรคล้ายไม่อาจทานทนต่อแรงกระแทกมหาศาลนี้ได้อีกต่อไป ล้มครืนลงกับพื้น

ลู่ฝูอิงตะลึงลานจนตาค้าง นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าธนูจะยังสามารถใช้เช่นนี้ได้ด้วย

ท่วงท่าของท่านแม่ลื่นไหลประหนึ่งสายน้ำไหลเมฆลอย ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับคันศรซั่วเยวี่ย เหล็กไหลดำอันเย็นเยียบคล้ายมีชีวิตขึ้นมาในกำมือของนาง

ท่านแม่ เก่ง...เก่งกาจยิ่งนัก

ชวีเจียวหลงลดคันศรลงถือไว้ข้างกายตามสบาย ก่อนจะทอดสายตามองลู่ฝูอิงจากมุมสูง

"ตอนนี้ยังคิดว่าข้าจงใจหาเรื่องกลั่นแกล้งเจ้าอยู่อีกหรือไม่ ลู่ฝูอิง อย่าสำคัญตัวเองผิดไปนัก ข้าไม่ได้มีเวลาว่างมากถึงเพียงนั้น"

ลู่ฝูอิงเม้มริมฝีปาก ถึงขั้นนี้แล้วแต่นางก็ยังคงปากแข็ง

"ท่านแม่เป็นผู้ใหญ่แล้ว เรื่องนี้จะแปลกอะไรเล่า ข้าเพียงแค่ยังเด็กอยู่เท่านั้น รอให้ข้าโตจนอายุเท่าท่านแม่..."

"ต่อให้เจ้าอายุแปดสิบปีก็ไม่มีทางน้าวไหว!"

หงหลีโกรธจนปลายนิ้วสั่นเทา ก่อนหน้านี้นางยังนึกเคารพสายเลือดของคุณหนูอยู่จากใจจริง แต่ยามนี้กลับรู้สึกว่าช่างไร้ค่าสิ้นดี

"คุณหนูอิงคิดว่าวรยุทธ์เป็นผลไม้ที่ออกผลบนต้นไม้หรือเจ้าคะ พอถึงวัยก็เด็ดกินได้เองหรือ คุณหนูไปดูที่ลานสอบจอหงวนฝ่ายบู๊เสียบ้าง ชายชาตรีอกสามศอกตั้งเท่าใดที่แม้แต่คันศรหนักสามสิบชั่งยังน้าวได้ไม่เต็มวง! อย่าถือว่าตนเองยังอายุน้อยแล้วมาพล่ามวาจาไร้สาระอยู่ที่นี่ ตนเองไม่อยากพยายาม ก็อย่าได้มาดูแคลนหยาดเหงื่อแรงกายของผู้อื่น!"

"ปะ...เป็นไปได้อย่างไร"

"เหตุใดจะเป็นไปไม่ได้ เรื่องนี้ที่ไซ่เป่ยไม่ใช่ความลับอันใดเลย เจ้าลองไปถาม..."

"หงหลี"

ชวีเจียวหลงเอ่ยปากห้ามปราม ครั้นเห็นหงหลีหันมามอง ชวีเจียวหลงจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงกึ่งเย้ยหยันกึ่งประชดประชัน

"จะพูดเรื่องเหล่านี้ไปไย ข้ามันคนป่าเถื่อนแห่งไซ่เป่ย สันดานดุร้ายป่าเถื่อนมาแต่กำเนิด น้าวคันศรซั่วเยวี่ยไหวก็สมควรแล้วนี่"

ใบหน้าของลู่ฝูอิงซีดเผือดลงเล็กน้อย นางเบือนหน้าหนีด้วยความละอายใจ

เมื่อครู่นี้นางคิดเช่นนั้นในใจจริง ๆ แต่พอท่านแม่เป็นฝ่ายพูดออกมาเอง นางกลับรู้สึกกระดากอายที่ความในใจถูกแทงใจดำ

ชวีเจียวหลงไม่สนใจลู่ฝูอิงอีก นางเก็บคันศรซั่วเยวี่ยเข้าที่ด้วยตนเอง จากนั้นจึงเดินมาตรงหน้าลู่ฝูอิงที่กำลังคอตก แล้วยื่นขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็กส่งให้นาง

ลู่ฝูอิงชะงักไป ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น "ท่านแม่ นี่คือ...?"

ชวีเจียวหลงไร้ความรู้สึกบนใบหน้า "ในเมื่อเจ้าไม่อยากฝึกยกหิน วิชาเกาทัณฑ์ก็ถือว่าพังทลายแล้ว ข้าไม่อาจปล่อยให้เจ้าตามข้าไปลานฝึกยุทธหลวงเพื่อเป็นตัวถ่วงได้ อยากเป็นคุณหนูตระกูลสูงผู้บอบบางมิใช่หรือ กินยานี่เข้าไปเสีย จากนี้ไปเจ้าจะได้นอนอยู่แต่บนเตียง เป็นคุณหนูผู้สุขสบายที่มีคนคอยประเคนข้าวป้อนน้ำให้ถึงปาก"

เดิมทีตามแผนการของชวีเจียวหลง หากช่วงสองสามวันนี้สามารถขัดเกลาวิชาเกาทัณฑ์ของลู่ฝูอิงให้ก้าวหน้าได้ ยามที่ต้องไปสอนในอีกไม่กี่วันข้างหน้า นางก็จะได้อาศัยการหาเรื่องของเหล่าสตรีสูงศักดิ์มาสร้างบารมีในเวลาที่สั้นที่สุด

แต่ดูจากยามนี้แล้ว ลู่ฝูอิงเป็นพวกไม่อาจสั่งสอนให้ดีได้ ช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี นางจึงไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอีกต่อไป

เฉกเช่นเดียวกับยามที่นางเผชิญหน้ากับเสียนหวังในครานั้น เมื่อทางนี้ไปไม่รอด นางก็แค่เปลี่ยนเส้นทางใหม่ ลู่ฝูอิงไม่อาจให้นางใช้งานได้ นางก็คิดหาวิธีอื่นมาสร้างบารมีได้เช่นกัน อย่างมากก็เพียงยุ่งยากขึ้นบ้าง ทว่าอย่างไรก็ใช่ว่าขาดนางไปแล้วจะทำไม่ได้

ลู่ฝูอิงสะดุ้งหดตัวลงทั้งร่าง

นางรู้ว่าท่านแม่หมายความว่าอย่างไร หากกินยานี้เข้าไป จากนี้ไปนางก็จะเป็นคนไร้ค่าที่นอนซมติดเตียง

นางไม่เอา!

"ท่านแม่ ข้าผิดไปแล้ว ข้าจะฝึก! กลับไปข้าจะฝึกเดี๋ยวนี้เลย! ท่านแม่จะให้ข้าทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น! ข้าไม่อยากเป็นคนไร้ค่า! ข้าไม่เอา!"

ชวีเจียวหลงจ้องมองใบหน้าเล็กที่เงยขึ้นมาอย่างดื้อรั้นของบุตรสาว ชั่วขณะหนึ่งคล้ายกับมองเห็นตนเองที่ยืนอยู่บนลานประลองเมื่อยี่สิบปีก่อน ในครานั้นสายลมแห่งไซ่เป่ยพัดพาเอาเม็ดทรายสีเหลืองซัดสาดใส่ใบหน้า นางก็ขบกรามแน่นเช่นนี้ แม้ง่ามมือจะฉีกขาดเจ็บปวดเพียงใดก็ไม่ยอมวางคันศรลง

แต่ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมาก็ถูกนางดับมอดไปทันที

นางส่ายหน้าเบา ๆ ยามนั้นตนเองต่อให้มือทั้งสองข้างจะเนื้อหนังฉีกขาดเหวอะหวะก็ไม่เคยร้องโอดครวญว่าเจ็บเลยสักคำ ลู่ฝูอิงน่ะหรือ...

ช่างเถิด ลู่ฝูอิงกับนาง อย่างไรก็ไม่มีทางเหมือนกัน

มือของนางไม่ได้ชักกลับ เพียงแต่ยังคงมองลู่ฝูอิงอยู่อย่างนั้น

"เจ้าแน่ใจหรือ"

ลู่ฝูอิงได้ยินคำย้อนถามของนางก็รู้สึกไม่ยินยอมอยู่บ้าง "ทำไมหรือ ท่านแม่คิดว่าข้าทำไม่ได้อย่างนั้นหรือ"

ชวีเจียวหลงหลุบตามองนาง ใบหน้าของนางไร้ซึ่งอารมณ์ใด ทว่าสายตาคู่นั้นกลับลึกล้ำยิ่งนัก ลู่ฝูอิงไม่ได้เห็นการดูแคลนอยู่ในนั้น ทว่ากลับรู้สึกว่าท่านแม่กำลังมองสิ่งอื่นผ่านร่างของนางไป

ในระหว่างที่ลู่ฝูอิงกำลังเหม่อลอย ชวีเจียวหลงก็คว้ามือของนางขึ้นมา แบฝ่ามือออก เพียงแค่ช่วงบ่ายเมื่อวานกับช่วงเช้าของวันนี้ มือของนางก็เสียดสีจนบวมแดงถลอกเป็นรอยด่างพร้อยไปหมดแล้ว

"เจ็บหรือไม่" นางเอ่ยถาม

ลู่ฝูอิงรู้สึกแสบจมูกขึ้นมา เพราะท่านแม่ไม่ได้เอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนนุ่มนวลเช่นนี้มานานมากแล้ว

ก่อนหน้านี้เพื่อจะเอาคันศรซั่วเยวี่ยมาให้ได้ ยามที่กัดฟันทนอยู่นางยังไม่ทันรู้สึกอันใด ทว่าพอได้รับความห่วงใยอย่างกะทันหันเช่นนี้ ลู่ฝูอิงพลันรู้สึกน้อยใจยิ่งนัก นางอดไม่ได้ที่จะออดอ้อนท่านแม่ น้ำตาคลอเบ้าพลางเอ่ยว่า "เจ็บเจ้าค่ะ..."

ทว่าพริบตาถัดมากลับเห็นชวีเจียวหลงสะบัดมือของนางทิ้ง นางชะงักไป พอเงยหน้าขึ้นก็ประสานเข้ากับสายตาอันเย็นเยียบของท่านแม่เข้าพอดี

"เจ็บรึ นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น"

ชวีเจียวหลงแบฝ่ามือของตนเองขวางไว้ตรงหน้าบุตรสาวดังพรึ่บ "มองดูให้ชัด นี่ถึงจะเป็นมือของผู้ฝึกยิงเกาทัณฑ์"

มือของชวีเจียวหลงไม่อาจนับว่างดงามได้เลย เรียวยาวทว่าเต็มไปด้วยรอยด้านหนาและรอยแผลเป็นประปราย ทั้งหยาบกร้านแตกระแหงราวกับเปลือกไม้ ร่องรอยที่สั่งสมมานานปีเช่นนี้ แม้นางจะรั้งตำแหน่งนายหญิงจวนโหวมาสิบห้าปีแล้วก็ยังมิอาจลบเลือนไปได้

ใบหน้าเล็กของลู่ฝูอิงพลันซีดเผือด นางก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ

ยามปกติเมื่อท่านแม่จะเช็ดน้ำตาให้นางก็มักจะหยิบผ้าเช็ดหน้าปักลายออกมาจากอกเสื้อ ทั้งยังไม่ค่อยจูงมือนางนัก บ่อยครั้งกว่านั้นคืออุ้มนางขึ้นมาตรงๆ นางจำได้เพียงว่าอ้อมกอดของท่านแม่อบอุ่นทรงพลัง โอบอุ้มนางไว้อย่างมั่นคง ทว่าไม่เคยสังเกตเลยว่า ท่านแม่จะมีมือที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้คู่หนึ่ง

—ไม่สิ คราวก่อนที่ท่านแม่บีบคอนาง ดูเหมือนนางจะพอรู้สึกได้อยู่บ้าง รอยด้านอันหยาบกร้านเหล่านั้นครูดจนนางเจ็บแปลบ ราวกับถูกกระดาษทรายขูดก็มิปาน ทว่าในเวลานั้นความหวาดกลัวมีชัยเหนือสิ่งอื่นใด นางจึงมิได้มีกะจิตกะใจจะคิดพิจารณาให้ละเอียด

นางแหงนหน้ามองท่านแม่ ทว่ากลับเห็นว่าบนใบหน้าของท่านแม่หาได้มีความชอกช้ำใจไม่ หากแต่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจเสียมากกว่า

นางหวนนึกถึงท่านย่าแม่นมที่ได้พบในวันเกิดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทั้งที่ใบหน้าของคนผู้นั้นมีรอยแผลเป็นจากคมดาบที่อัปลักษณ์ยิ่ง ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบกลับไม่เคยเห็นความต่ำต้อยขลาดเขลาจากใบหน้าของคนผู้นั้นเลยแม้แต่น้อย คางของนางเชิดสูง ราวกับว่านั่นมิใช่รอยแผลเป็น หากแต่เป็นเหรียญตราเกียรติยศของตน

ยามนั้นนางไม่เข้าใจ บัดนี้นางก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี

ภาคภูมิใจในสิ่งใดกันแน่ อัปลักษณ์ปานนี้ ช่างขายหน้าสตรีโดยแท้

ลู่ฝูอิงกลืนน้ำลายลงคอ "ท่านแม่ ท่านคงไม่ได้จะให้ข้าฝึกจนเป็นเช่นนี้หรอกนะ ท่านล้อเล่นอะไรกัน"