บทที่ 92 วิงวอน

บทที่ 92 วิงวอน

ลั่วอวี่โหรวหน้าแข็งค้าง ฟังชวีเจียวหลงกับไป๋ซื่อจัดแจงงานการช่วงนี้ของตนเสร็จสรรพในไม่กี่ประโยค ทั้งยกน้ำรินชา ต้มยาป้อนยา และอื่นๆ

ครั้นนางรับคำแล้ว ทั้งสองจึงขอตัวลาโดยอ้างว่าไม่อยากรบกวนการพักผ่อนของฮูหยินผู้เฒ่า โดยมีลู่หมิงเซิงร่วมทางไปด้วย

ทว่าลู่หมิงเซิงมีราชการต้องจัดการ หลังจากก้าวพ้นเรือนหรงฮุยจึงบอกลาพวกนางทั้งสองแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือ

แผ่นหลังของเขาเหยียดเกร็ง แฝงแววอ้างว้างเดียวดายอย่างยากจะเอ่ย

ไป๋ซื่อรู้สึกปวดใจอยู่บ้าง หลังโบกมือไล่บ่าวไพร่ข้างกายออกไปแล้ว นางยังคงยอบกายคารวะชวีเจียวหลง

"เรื่องในวันนี้ ขอบใจน้องสะใภ้มาก"

ชวีเจียวหลงมองนางด้วยรอยยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม "อ้อ? พี่สะใภ้ขอบใจข้าเรื่องอันใดหรือ"

ไป๋ซื่อมองนาง สีหน้าซับซ้อนอยู่บ้าง

"หากมิใช่น้องสะใภ้ สามีหัวรั้นของข้าคงไม่รู้ว่าเมื่อใดถึงจะมองเห็นฐานะของตนในใจแม่ใหญ่ได้กระจ่างแจ้ง"

"พี่สะใภ้ไม่โทษที่ข้าทำร้ายจิตใจพี่ใหญ่หรอกหรือ"

"ก็แค่ขูดกระดูกรักษาพิษเท่านั้น" ไป๋ซื่อแย้มยิ้มขมขื่น "หลายปีมานี้ข้าทั้งบอกตรงๆ และส่งสัญญาณเป็นนัยสารพัด เขาก็ฟังไม่เข้าใจ สามีข้ากำพร้ามารดาแท้ๆ ตั้งแต่เด็ก เดิมทีก็ขาดความรักอยู่แล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าเพียงแค่ตบตาตามมารยาท เขากลับจดจำความดีเพียงน้อยนิดนั้นไว้เนิ่นนาน ข้ามิได้บอกว่าเช่นนี้ไม่ดี เพียงแต่... เสียเปรียบเกินไปจริงๆ มองเห็นกระจ่างแจ้งเสียได้ก็ดี เจ็บก็ช่างปะไร การจะถอนสิ่งที่หยั่งรากลึกในใจมาเนิ่นนานหลายปีออกไปให้สิ้นซาก ย่อมต้องเจ็บปวดเป็นธรรมดา ผ่านความเจ็บปวดไปได้ก็ดีเอง"

พอนางพูดจบก็ปรับสีหน้าให้สำรวม สายตาที่มองชวีเจียวหลงแฝงความเคารพยำเกรงเพิ่มขึ้นหลายส่วน

"หากข้าเดาไม่ผิด การทำให้สามีข้ามองเห็นธาตุแท้ของนังเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้น ก็อยู่ในแผนการแยกจวนของน้องสะใภ้ด้วยใช่หรือไม่"

ชวีเจียวหลงเอื้อมมือเด็ดดอกไม้ในสวนมาดอกหนึ่ง วางไว้บนฝ่ามือหมุนเล่น น้ำเสียงราบเรียบยิ่ง

"ย่อมเป็นแผนการตั้งแต่แรก ทว่าก่อนหน้านี้มิใช่พี่สะใภ้บอกว่าไม่อยากแยกจวนแล้วหรอกหรือ น่าเสียดายที่พี่สะใภ้บอกช้าไป ข้าเปลี่ยนแผนกะทันหันไม่ทันเสียแล้ว ยามนี้ดูท่าทางพี่ใหญ่คงจะชอกช้ำใจอย่างที่สุด พี่สะใภ้ไม่โทษว่าข้าสอดมือยุ่งเรื่องผู้อื่นก็ดีแล้ว"

ไป๋ซื่อเม้มปาก รู้ดีว่านี่คือชวีเจียวหลงกำลังขุ่นเคืองที่นางได้คืบจะเอาศอกเมื่อก่อนหน้านี้

นางก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ยอบกายคารวะชวีเจียวหลงอีกครา หากมิใช่เพราะยามนี้อยู่ในสวนดอกไม้ มีหูตาผู้คนมากมาย นางคงคุกเข่าลงตรงหน้าชวีเจียวหลงไปแล้ว

"น้องสะใภ้ ก่อนหน้านี้เป็นความผิดของข้าเอง ข้าบุ่มบ่ามไม่รู้ความ หากเจ้าช่วยพวกเราแยกจวนได้จริง บุญคุณอันยิ่งใหญ่นี้ ข้ากับพี่ใหญ่ของเจ้าย่อมจดจำไว้ในใจมิรู้ลืม!"

เมื่อเห็นชวีเจียวหลงไม่หวั่นไหว ไป๋ซื่อจึงกัดฟัน ตัดใจเอ่ยต่อว่า

"ข้ารู้ว่าด้วยนิสัยของน้องสะใภ้ในยามนี้ จวนโหวแห่งนี้ขังเจ้าไว้ไม่อยู่แน่ อีกทั้งตอนนี้เจ้ายังมีตำแหน่งขุนนางหญิงคุ้มกาย หากข้าเดาไม่ผิด น้องสะใภ้คิดจะฟื้นฟูกองทัพตระกูลชวีขึ้นมาใหม่ใช่หรือไม่"

ชวีเจียวหลงหรี่ตาลง นางไม่ปฏิเสธและไม่ยอมรับ ทว่าก็มิได้ตวาดห้ามไป๋ซื่อ ไป๋ซื่อรู้ว่าตนเดาถูก จึงกำฝ่ามือแน่นแล้วเอ่ยต่อ

"ยามนี้สามีข้าเป็นขุนนางผู้ตรวจการ ซ้ำยังได้รับเกียรติให้มีสิทธิ์เข้าเฝ้าหน้าพระพักตร์ ในสำนักผู้ตรวจการก็นับว่ามีที่ยืนแล้ว เส้นทางขุนนางของน้องสะใภ้ในวันข้างหน้า หากได้รับการสนับสนุนจากขุนนางฝ่ายทัดทาน ย่อมเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง"

ชวีเจียวหลงยังคงนิ่งเงียบ ไป๋ซื่อจึงจำต้องเพิ่มข้อเสนออีก

"ก่อนหน้านี้น้องรองกับหญิงกำพร้าผู้นั้นส่งสายตากัน ข้าไม่เชื่อว่าน้องสะใภ้จะไม่รู้ วันหน้าเมื่อน้องสะใภ้ต้องไปเป็นครูฝึกที่ลานฝึกยุทธ์ มิได้อยู่ในจวน เกรงว่าจะยิ่งเปิดโอกาสให้คนทั้งสอง ยามนี้ข้าดูแลกิจการภายในจวน ย่อมเป็นหูเป็นตาให้น้องสะใภ้ได้"

ชวีเจียวหลงก็ยังคงไม่เอ่ยปาก

ไป๋ซื่อเริ่มนึกเสียใจที่ก่อนหน้านี้ไปต่อรองแข็งข้อกับชวีเจียวหลง เดิมทีตกลงกันได้เรียบร้อยแล้วแท้ๆ ทว่ายามนี้กลับบีบให้นางต้องจ่ายค่าตอบแทนเพิ่มขึ้นอีก

แต่นางไม่มีหนทางอื่นแล้ว บัดนี้สามีแตกหักกับฮูหยินผู้เฒ่า หากสุดท้ายไม่อาจแยกจวนได้ สองสามีภรรยาคงไม่มีจุดจบที่ดีในจวนป๋อแห่งนี้แน่

"คนของน้องสะใภ้ที่พาติดตัวมาแต่เดิม หลังเข้าจวนมาก็ถูกฮูหยินผู้เฒ่ากลั่นแกล้งรังแกจนขับไล่ไปอยู่ตามที่ต่างๆ ข้าจะหาทางรวบรวมพวกนางกลับมาอยู่ข้างกายเจ้าเอง"

ชวีเจียวหลงได้ยินถึงตรงนี้ ในที่สุดก็เลิกคิ้วขึ้น

ไป๋ซื่อเห็นว่าในที่สุดก็เริ่มได้ผลจึงลอบถอนหายใจ ก่อนจะตัดใจเพิ่มข้อเสนอขึ้นไปอีก

"จิ่นเช่อบุตรชายของข้าเป็นจิ้นซื่อฝ่ายบู๊ในการสอบคัดเลือกปีนี้ หากออกไปหาประสบการณ์ฝึกฝนสักหน่อย ปีหน้าย่อมติดหนึ่งในสามอันดับแรกได้ไม่ยาก หากเจ้าคิดจะฟื้นฟูกองทัพตระกูลชวี ใต้บัญชาย่อมต้องมีคนมีความสามารถ ข้ายินดีให้บุตรชายของข้าไปรับใช้เจ้า"

ไป๋ซื่อเห็นได้ชัดว่าไม่รู้เลยว่าในมือของชวีเจียวหลงยังมีทหารชั้นยอดอีกห้าพันนาย บัดนี้เวลาล่วงเลยไปสิบห้าปี เหล่าทายาทของทหารหาญทั้งห้าพันนายต่างก็เติบใหญ่กลายเป็นยอดคนรุ่นนี้กันหมดแล้ว ลู่จิ่นเช่อจึงนับว่ายังห่างชั้นนัก

ทว่าชวีเจียวหลงย่อมไม่เปิดเผยเรื่องนี้ อีกทั้งจริงดังที่ไป๋ซื่อกล่าว นางคิดจะฟื้นฟูกองทัพตระกูลชวี ย่อมต้องการคนใต้บังคับบัญชาที่ใช้งานได้มากเท่าไรก็ยิ่งดี

ไป๋ซื่อก้มหน้าเอ่ยว่า

"น้องสะใภ้ นี่คือทั้งหมดที่ข้าพอจะหยิบยื่นให้ได้แล้ว หากเจ้ายังมีเงื่อนไขอันใดก็บอกมาได้เลย ขอเพียงข้าทำได้ ย่อมจะช่วยสุดกำลัง! ขอเพียงเจ้าช่วยข้าแยกเรือนเท่านั้น!"

หลังจากชวีเจียวหลงตอบตกลง ไป๋ซื่อก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างยิ่ง ไม่รบกวนชวีเจียวหลงอีกต่อไป แล้วรีบกลับเรือนของตนไปจัดการเรื่องราว

ชวีเจียวหลงกลับมาที่เรือนหลัก หงหลีเห็นว่าปลอดคนจึงเอ่ยอย่างเบิกบานใจว่า

"ฝ่ามือที่คุณหนูตบไปเมื่อครู่ช่างสะใจนักเจ้าค่ะ หากตบฉาดนี้ไปฟาดลงบนหน้าของนังแพศยานั่นได้บ้างก็คงดียิ่งขึ้นไปอีก!"

ชวีเจียวหลงรับน้ำชาที่ชิงซิ่งยื่นส่งมาให้ จิบเบา ๆ หนึ่งคำ ก่อนจะหัวเราะออกมา

"เช่นนั้นเจ้าก็ตั้งเป้าต่ำเกินไปแล้ว อีกอย่างข้าจะไปตบมันทำไม ตบมันข้ายังรังเกียจว่ามือจะสกปรก ยิ่งไปกว่านั้น มันจะเจ็บหรือไม่ค่อยว่ากัน แต่ข้าต้องเจ็บมือแน่ อีกทั้งยังมีบางคนต้องปวดใจ สุดท้ายข้ากลับต้องเสียชื่อเสียงว่าเป็นหญิงร้ายกาจใจแคบ ส่วนพวกเขาสองคนกลับยิ่งรักใคร่ผูกพันกันเข้าไปใหญ่ จะหาเรื่องไปไย"

ชิงซิ่งก็เอ่ยขึ้นว่า "นั่นสิเจ้าคะ นางมีฐานะอะไร ฮูหยินลงมือตบนางก็นับว่ายกย่องเกินไปแล้ว บ่าวอยากเห็นชายโฉดหญิงชั่วคู่นั้นตบหน้ากันเองมากกว่า หมากัดกันถึงจะน่าดูชม!"

หงหลีเบิกตากว้าง ปรบมือชอบใจ "ชิงซิ่ง! ข้าดูเจ้าไม่ออกจริง ๆ ความคิดนี้ของเจ้ายิ่งเด็ดขาดยิ่งนัก!"

ชวีเจียวหลงส่ายหน้ายิ้มขำ กำลังจะเอ่ยปาก พลันได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากนอกเรือน ลู่ฝูอิงวิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยความลุกลี้ลุกลน ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ บนหน้าผากยังมีหยาดเหงื่อผุดพราย

"ท่านแม่! ท่านแม่! ข้ายกลูกตุ้มหินขึ้นแล้วนะเจ้าคะ! ท่านรีบเอาคันศรซั่วเยวี่ยให้ข้าเร็วเข้า!" นางตะโกนทั้งที่ยังหอบเหนื่อย แววตาเป็นประกายด้วยความคาดหวัง

อีกไม่กี่วันก็จะเป็นการสอนวิชาขี่ม้ายิงธนูที่สำนักกั๋วจื่อเจี้ยน หากวิชายิงธนูของลู่ฝูอิงยังไม่ก้าวหน้าขึ้น นอกจากจะขายหน้าต่อหน้าผู้คนแล้ว ความสามารถของชวีเจียวหลงในฐานะครูฝึกก็ย่อมถูกกังขา หากมีใครถือโอกาสนี้ก่อเรื่อง ตำแหน่งขุนนางสตรีที่ได้มาอย่างยากลำบากก็คงยืนหยัดอยู่ได้ไม่นาน

แต่ชวีเจียวหลงสังเกตดูแล้ว ปัญหาใหญ่ที่สุดของลู่ฝูอิงคือการปูพื้นฐานไม่ดี กำลังแขนไม่พอ ธนูอยู่ในมือนางจึงอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง ย่อมไม่อาจพูดถึงความแม่นยำได้

ดังนั้นเมื่อวานหลังจากส่งลู่ฝูเวยไปแล้ว พอกลับถึงจวน ชวีเจียวหลงจึงมอบลูกตุ้มหินหนักสิบสองกิโลกรัมให้ลู่ฝูอิงหนึ่งก้อน ทั้งยังบอกนางว่า หากแม้แต่ลูกตุ้มหินนี้ยังยกไม่ขึ้น ก็อย่าได้หวังจะแตะต้องคันศรซั่วเยวี่ย

ตอนนั้นลู่ฝูอิงมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ กำลังคิดจะออดอ้อนงอแง ทว่ากลับถูกสายตาเฉียบคมของมารดาตรึงไว้กับที่ เมื่อนึกถึงคำกำชับก่อนเดินทางของพี่ใหญ่ นางจึงได้แต่กัดฟัน ลากก้นที่ยังไม่หายเจ็บดีไปฝึกซ้อมที่เรือนหลังอย่างไม่เต็มใจ

ความจริงแล้วลูกตุ้มหินหนักสิบสองกิโลกรัมสำหรับเด็กหญิงวัยสิบขวบถือว่ายากลำบากยิ่งนัก โดยเฉพาะกับคุณหนูใหญ่ผู้ได้รับการประคบประหงมมาตลอดเช่นลู่ฝูอิง แต่นางต้องการคันศรซั่วเยวี่ย

ท่านพ่ออยากได้คันศรซั่วเยวี่ยถึงเพียงนั้น ขอเพียงนางถือมันไว้ในมือ ท่านพ่อย่อมต้องคอยเอาอกเอาใจและยอมตามใจนาง ถึงตอนนั้นแม้ตนจะยิงนังแพศยานั่นตาย ท่านพ่อก็คงมีแต่จะชื่นชมว่านางมีฝีมือยิงธนูอันยอดเยี่ยม

นางต้องเอาคันศรซั่วเยวี่ยมาให้ได้ นางจะแก้แค้นให้พี่ใหญ่