บทที่ 91 สูงต่ำลำดับศักดิ์

บทที่ 91 สูงต่ำลำดับศักดิ์

ผ่านไปครู่ใหญ่ลู่หมิงยวนจึงค่อยได้สติ เขากลอกตาเบิกกว้างจ้องมองชวีเจียวหลง ขณะที่ชวีเจียวหลงกำลังนวดมือตนเองอย่างไม่ใส่ใจ คล้ายกำลังรังเกียจว่าการตบเมื่อครู่ทำให้มือของตนเจ็บไปด้วย

"เจียวหลง เจ้า... เจ้าตบข้าหรือ"

"ตบไม่ได้หรือ" ชวีเจียวหลงสีหน้าเรียบเฉย "มิใช่ท่านป๋อบอกเองหรือว่า ไม่อยากให้ข้าโมโหฮูหยินผู้เฒ่า เดิมทีข้าก็ไม่ได้มีโทสะกับฮูหยินผู้เฒ่า เมื่อครู่กำลังสนทนากับท่านอยู่ ฮูหยินผู้เฒ่ากลับสอดปากขึ้นมากะทันหัน ข้าเพียงโต้แย้งไปสองสามประโยค ฮูหยินผู้เฒ่าก็โกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้ ข้าคิดว่าพูดด้วยเหตุผลคงไร้ประโยชน์แล้ว จึงต้องลงมือเอง"

ฝ่ามือนี้ของนางลงแรงหนักหน่วงยิ่ง รอยนิ้วมือทั้งห้าบนใบหน้าของลู่หมิงยวนที่ปรากฏชัดเจนแปรเปลี่ยนเป็นบวมแดงลุกลามอย่างรวดเร็วเพียงชั่วพริบตา

ฮูหยินผู้เฒ่าทั้งโกรธทั้งปวดใจ "บังอาจ! ไม่เคารพผู้อาวุโส ไม่ปรนนิบัติสามี กฎเจ็ดขับไล่ภรรยาวันนี้เจ้าทำผิดไปถึงสองข้อ! ต่อให้เจ้ากับหมิงยวนจะสมรสกันด้วยราชโองการพระราชทาน หมิงยวนก็สามารถหย่าเจ้าได้!"

"ปรารถนายิ่งนัก"

ชวีเจียวหลงไม่แม้แต่จะเลิกคิ้วขึ้น ซ้ำยังตบมือทีหนึ่งด้วยซ้ำ

"คนภายนอก เตรียมกระดาษและพู่กันให้ท่านป๋อ"

บ่าวไพร่ในเรือนหรงฮุยล้วนฟังเพียงคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่า เมื่อชวีเจียวหลงเอ่ยเช่นนี้ ย่อมไม่มีผู้ใดขยับตัว

สาวใช้หลายคนต่างสบตากันเลิกลั่ก พากันมองไปยังฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธแทบสิ้นสติ เพิ่งจะคิดขานรับ มือก็ถูกบุตรชายของตนคว้าเอาไว้เสียก่อน

ลู่หมิงยวนส่ายหน้าให้มารดาอย่างแนบเนียน ฮูหยินผู้เฒ่าจึงค่อยสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง ตระหนักได้ว่ายามนี้ยังมิใช่เวลา

หมิงยวนเพิ่งถูกฝ่าบาทตำหนิ ยามนี้ชวีเจียวหลงกำลังเป็นที่โปรดปราน การมีเรื่องกับนางในเวลานี้รังแต่จะยิ่งทำให้ฝ่าบาททรงรังเกียจชิงชัง

ลู่หมิงยวนรีบไกล่เกลี่ย "ท่านแม่โปรดอย่าโกรธเลย เป็นเพราะลูกเป็นห่วงสุขภาพของท่านแม่มากเกินไปจนร้อนรน ถึงได้ลืมหารือกับเจียวหลงก่อน เจียวหลงจะโกรธก็สมควรแล้ว"

รอยยิ้มเย้ยหยันตรงมุมปากของชวีเจียวหลงยิ่งทวีความเข้มข้น

ไอ้ขี้ขลาด

ทุกครั้งที่ชวีเจียวหลงได้เห็นความน่าสมเพชของลู่หมิงยวน นางก็ยิ่งรังเกียจตนเองในอดีตมากขึ้นไปอีกส่วนหนึ่ง

ฮูหยินผู้เฒ่าขบกรามแน่นด้วยความเคียดแค้น สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ไม่เอ่ยคำใดแม้แต่คำเดียว

ลู่หมิงยวนหันศีรษะกลับมา ส่งยิ้มประจบให้ชวีเจียวหลง "เจียวหลง ท่านแม่ก็แค่เป็นห่วงข้ามากเกินไป ชั่วขณะหนึ่งจึงพลั้งปากพูดไปโดยไม่ยั้งคิด เจ้าอย่าได้ถือสาท่านแม่เลย"

เป็นเช่นนี้เอง ลู่หมิงยวนในชาติก่อนก็เป็นเช่นนี้ ดูภายนอกคล้ายเกลี้ยกล่อมทั้งสองฝ่าย ประนีประนอมอย่างเหนื่อยยาก ทว่าแท้จริงแล้วกลับเป็นเพียงงิ้วฉากหนึ่งที่เขาร่วมมือกับมารดาแสดงขึ้นมา ส่วนตัวนางตั้งแต่ต้นจนจบก็เป็นแค่ตัวตลกที่ถูกสองแม่ลูกคู่นี้ปั่นหัวเล่นเท่านั้น

สายตาเย็นชาของชวีเจียวหลงกวาดมองผ่านใบหน้าของสองแม่ลูกอย่างแผ่วเบา จากนั้นจึงแค่นหัวเราะออกมาคำหนึ่ง

"ข้าย่อมไม่ถือสาท่านแม่อยู่แล้ว อย่างไรเสียท่านแม่ก็อายุมากปานนี้ ขาก้าวเข้าไปในโลงศพครึ่งท่อนแล้ว"

"เจ้า!"

วาจาเดียวของนางจุดประกายไฟโทสะของฮูหยินผู้เฒ่าให้ลุกฮือขึ้นมาอีกครา ฮูหยินผู้เฒ่ารีบยกมือกุมหน้าอกตนเอง ชวีเจียวหลงกลับทำเป็นเหมือนเพิ่งตระหนักได้ว่าตนกล่าววาจาผิดไป จึงรีบยกมือขึ้นปิดปากตนเองทันที

"ไม่ ไม่ ไม่ ข้าจะพูดเช่นนี้ได้อย่างไร ยามนี้สุขภาพของฮูหยินผู้เฒ่ามีหมอหลวงคอยดูแลรักษา แม้กระทั่งหมอหลวงก็ยังบอกว่าร่างกายของฮูหยินผู้เฒ่ามิได้เป็นอะไรมาก หากฮูหยินผู้เฒ่าเกิดเป็นอะไรไปในเวลานี้ มิใช่เป็นการตบหน้าหมอหลวงหรอกหรือ หากทำให้หน้าที่การงานของท่านป๋อต้องประสบอุปสรรคขวากหนามเพราะเรื่องนี้ขึ้นมา นั่นคงไม่ดีแน่"

หมอหลวงแต่ไหนแต่ไรมาตรวจรักษาให้เพียงเชื้อพระวงศ์และขุนนางคนสำคัญในราชสำนัก ผู้ที่สามารถเป็นหมอหลวงได้ย่อมมีความสามารถที่แท้จริง

อย่าว่าแต่ขุนนางคนสำคัญในราชสำนักไม่น้อยต่างเคยได้รับพระคุณจากหมอหลวงเลย เพียงแค่หมอหลวงต้องคอยรับมือบรรดาผู้สูงศักดิ์ในวังหลังอยู่ตลอดทั้งปี หมอหลวงแทบทุกคนต่างมีความเกี่ยวข้องกับขั้วอำนาจในวังหลังทั้งสิ้น และราชสำนักฝ่ายหน้ากับฝ่ายในล้วนเกี่ยวพันกันอย่างลึกซึ้ง หากเป็นเพราะฮูหยินผู้เฒ่าจนทำให้หมอหลวงต้องถูกลงโทษหรือถึงขั้นสิ้นชีพโดยไร้สาเหตุ เผลอไปทำลายแผนการของบุคคลผู้สูงศักดิ์ท่านใดเข้า ตระกูลเดิมเบื้องหลังของคนผู้นั้นคิดจะกลั่นแกล้งบีบคั้นลู่หมิงยวนซึ่งยามนี้เป็นเพียงติ้งหยางป๋อตัวเล็ก ๆ ย่อมง่ายดายยิ่งนัก

เป็นไปตามคาด พลันที่ชวีเจียวหลงเอ่ยวาจานี้ออกมา สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าก็พลันแข็งค้าง

ยามนี้นางถึงขั้นไม่กล้าแม้แต่จะคิดตายด้วยซ้ำ

"นี่... ผู้น้อยมาไม่ถูกจังหวะหรือไม่เจ้าคะ" น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลของลั่วอวี่โหรวดังแว่วมาจากหน้าประตูพอดีในเวลานี้

ทุกคนหันไปมองนาง ลั่วอวี่โหรวมีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ นางกำกล่องอาหารในมือแน่น เอ่ยอย่างเกร็งประหม่าเล็กน้อยว่า

"ผู้น้อยได้... ได้ยินว่าฮูหยินผู้เฒ่าฟื้นแล้ว ได้รับความกรุณาดูแลจากท่านโหว... ไม่สิ ท่านป๋อกับฮูหยินมาหลายวัน จึง... จึงทำขนมมามอบให้เจ้าค่ะ หากรบกวน ต้องขอให้ท่านป๋อกับฮูหยินโปรดอภัยด้วย!"

นางเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก ทั้งยังยอบกายคารวะอย่างลนลาน

ชวีเจียวหลงหัวเราะเบา ๆ พลางรีบดึงนางเข้ามา

"จะรบกวนได้อย่างไร แม่นางลั่วมาได้ประจวบเหมาะพอดิบพอดี"

ลั่วอวี่โหรวชะงักไป "มะ... เหมาะพอดีหรือเจ้าคะ"

แม้แต่ลู่หมิงยวนก็ยังไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของชวีเจียวหลง จึงหันไปมองนาง

ชวีเจียวหลงยิ้มตาหยี "ใช่แล้ว ท่านป๋อเปี่ยมด้วยความกตัญญู อยากให้ข้ากลับจวนมาปรนนิบัติคนป่วย แต่น่าเสียดายที่คิดคำนวณพลาดไป ตำแหน่งขุนนางของข้ายังอยู่ เรื่องปรนนิบัติคนป่วยข้าคงทำไม่ได้ มิสู้ให้แม่นางลั่วทำแทนเถิด แม่นางลั่วทั้งเฉลียวฉลาดคล่องแคล่วและรู้ความ ย่อมทำได้ดีกว่าข้าแน่นอน"

คำว่า "คิดคำนวณพลาดไป" นั้น ลู่หมิงยวนไม่รู้ว่านางจงใจหรือไม่ได้ตั้งใจ แต่สรุปแล้วเขาฟังแล้วแสบหูยิ่งนัก

ครั้นฟังนางพูดจนจบ สีหน้าของลู่หมิงยวนก็ยิ่งย่ำแย่เหลือทน

"เจียวหลง เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังพูดอะไรอยู่ ตั้งแต่โบราณกาลมามีเพียงบุตรธิดาและสะใภ้เท่านั้นที่ปรนนิบัติผู้อาวุโสยามเจ็บป่วยได้ บัดนี้เจ้ากลับจะให้คนนอกทำแทน เจ้าเลอะเลือนไปแล้วหรือไร!"

คำว่า "คนนอก" สองคำนี้ทำให้แววตาของลั่วอวี่โหรวหม่นหมองลงไปสองส่วน นางเหลือบมองลู่หมิงยวนแวบหนึ่ง สายตาแตกสลายคู่นั้นพอดีถูกลู่หมิงยวนจับสังเกตได้ ทำให้เขาใจหายวาบ ละสายตาหนีอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย

ทว่าลั่วอวี่โหรวกลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแล้ว

"ท่านป๋อกล่าวถูกต้องแล้ว ผู้น้อยมีฐานะต่ำต้อย เรื่องพรรค์นี้ย่อม..."

"พูดอะไรเช่นนั้น"

ชวีเจียวหลงเอ่ยขัด "ท่านป๋อจะร้อนรนไปไย ข้าก็มิได้บอกให้แม่นางลั่วมาปรนนิบัติไข้เสียหน่อย คอยช่วยดูแลฮูหยินผู้เฒ่าเยี่ยงสาวใช้คนหนึ่งไม่ได้เชียวหรือ แม่นางลั่วพูดอยู่ตลอดมิใช่หรือว่ากินอยู่ที่จวนนี้เปล่า ๆ แล้วรู้สึกละอายใจ ยามนี้มิใช่โอกาสอันดียิ่งในการตอบแทนหรอกหรือ"

มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อของลั่วอวี่โหรวจิกเล็บแทบจะฝังลึกเข้าไปในฝ่ามือ

สาวใช้หรือ นางมาเพื่อเป็นเจ้านายนะ ชวีเจียวหลงกลับคิดจะใช้นางเยี่ยงขี้ข้าหรือ!

ทว่าชวีเจียวหลงกลับยังเดินเข้ามากุมมือนางไว้ "แม่นางลั่ว เจ้ายินดีหรือไม่"

ลั่วอวี่โหรวยังจะพูดว่าไม่ยินดีได้หรือ

ทำได้เพียงฝืนยิ้มแข็งค้างพลางเอ่ยว่า "ย่อมยินดีเจ้าค่ะ ได้ช่วยแบ่งเบาความกังวลของท่านป๋อ ถือเป็นเกียรติของผู้น้อยแล้ว"

ลู่หมิงยวนได้ยินเช่นนั้น แววตาก็พลันซับซ้อน

มีทั้งความปวดใจ ทั้งความเอ็นดูสงสาร และยังมีความเสียดายที่มิอาจอธิบายได้อีกหลายส่วน โหรวเอ๋อร์ช่างรู้ความและเข้าใจผู้อื่นถึงเพียงนี้ หาก... หากนางเป็นภรรยาของเขา จะดีสักเพียงใด

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ดียิ่งนักแล้ว"

ชวีเจียวหลงตัดสินลงมาทันที "ช่วงนี้ก็รบกวนให้แม่นางลั่วช่วยดูแลฮูหยินผู้เฒ่าแล้วกันนะ พี่สะใภ้ใหญ่ยุ่งอยู่กับการดูแลจวน ส่วนข้าอีกไม่กี่วันก็ต้องเข้าลานฝึกยุทธ์ไปสอนวิชาให้เหล่าสตรีสูงศักดิ์ ข้ากับพี่สะใภ้ใหญ่ต่างยุ่งจนเท้าไม่ติดพื้น โชคดีที่มีแม่นางลั่ว พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านว่าจริงหรือไม่"

ไป๋ซื่อเลิกคิ้วขึ้น สายตากวาดมองใบหน้าของคนทั้งหลายรอบหนึ่ง คล้ายจะมองออกถึงบางสิ่ง ทว่าก็ถูกนางเก็บซ่อนไว้ในดวงตาอย่างแนบเนียน ก่อนจะแย้มยิ้มเอ่ยว่า

"น้องสะใภ้กล่าวได้ถูกต้องแล้ว"