บทที่ 90 ฉีกหน้ากาก

บทที่ 90 ฉีกหน้ากาก

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินเช่นนั้น ความสะเทือนใจที่เพิ่งผุดขึ้นมาเมื่อครู่ก็พลันมลายหายไปในพริบตา

ใช่แล้ว เช่นนี้จึงจะสมเหตุสมผล

ก็แค่อนุชนคนหนึ่ง จะมามีเจตนาดีต่อนางได้อย่างไร

ลู่หมิงเซิงเบิกตากว้าง "น้องรอง... นี่เจ้าคิดต่อข้าเช่นนี้จริงหรือ"

เขาหันกลับไปมองฮูหยินผู้เฒ่าอีกครา "ท่านแม่ก็คิดเช่นนี้หรือขอรับ"

ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มเยาะ "หรือว่าไม่ใช่เล่า ลู่หมิงเซิง ข้าปฏิบัติต่อเจ้าดั่งลูกในไส้มาโดยตลอด แต่เจ้าดูสิว่าหลายวันมานี้เจ้าทำอะไรลงไปบ้าง เหยียบย่ำน้องรองของเจ้าเพื่อปีนป่ายขึ้นที่สูง เจ้าทำให้ข้าผิดหวังเหลือเกิน!"

สีหน้าของลู่หมิงเซิงซีดเผือดลงอย่างสิ้นเชิง ครู่ใหญ่ต่อมาจึงหัวเราะเยาะหยันตัวเองอย่างขมขื่น

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้..." เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ในดวงตาคล้ายมีประกายดาวอันเหน็บหนาววูบไหว "ลูกตรากตรำร่ำเรียนมาสิบปี จุดตะเกียงยามสามตื่นนอนยามห้า เพียงเพื่อมุ่งหวังชื่อเสียงเกียรติยศ มิเคยกล้าเกียจคร้านแม้แต่วันเดียว นับแต่เข้ารับราชการยิ่งระแวดระวังประหนึ่งเดินบนแผ่นน้ำแข็งบาง พลิกอ่าน "กฎหมายต้าเยว่" จนเปื่อยยุ่ยก็มิกล้าก้าวพลาดแม้แต่ครึ่งก้าว ด้วยเกรงจะนำความเสื่อมเสียมาสู่วงศ์ตระกูล"

น้ำเสียงของเขาพลันหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ทุกถ้อยคำดั่งคมมีดกรีดเฉือน "ทว่าวันนี้ลูกเพิ่งจะเข้าใจ ที่แท้ในสายตาของท่านแม่ ความรอบคอบระมัดระวังตลอดหลายปีของข้า กลับไร้ค่ายิ่งกว่าเศษดิน!"

ลู่หมิงเซิงยิ่งพูดยิ่งขอบตารื้นแดง

"แต่ต่อให้ท่านแม่ไม่เชื่อ ลูกก็ยังต้องพูด! ข้าไม่เคยมีความคิดที่จะเหยียบย่ำน้องรองเพื่อทะยานขึ้นที่สูงเลยแม้แต่ชั่วขณะเดียว เรื่องที่ถวายฎีกาเอาผิดน้องรองคราวก่อน เป็นเพราะน้องรองละเลยจารีตประเพณีจนทำผิดก่อน! ข้าเพียงทำตามหน้าที่เท่านั้น! วันนี้ทูลขอหมอหลวงมา ก็ล้วนมาจากความกตัญญูจากใจจริง! ลูกกล้าสาบานต่อฟ้า! ว่าไม่มีความเท็จแม้เพียงครึ่งคำ ฟ้าดินเป็นพยาน สุริยันจันทราส่องสว่างแจ้งประจักษ์!"

ถ้อยคำของเขาหนักแน่นก้องกังวาน แววตาคู่นั้นยิ่งกระจ่างใสและเด็ดเดี่ยว

ฮูหยินผู้เฒ่าถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ทว่าลู่หมิงเซิงกลับจ้องมองนางพลางเอ่ยถามย้อน "แล้วท่านแม่กล้าสาบานหรือไม่เล่าขอรับ ว่าที่ผ่านมา ท่านปฏิบัติต่อข้ากับน้องรองอย่างเท่าเทียมกันจริงหรือ"

ฮูหยินผู้เฒ่าชะงักไป หลบสายตาของลู่หมิงเซิงด้วยความละอายใจอยู่บ้าง

ลู่หมิงเซิงชี้ไปที่ลู่หมิงยวนพลางรุกไล่ทีละก้าว "ผิดหวังหรือ วันนี้ที่ท่านแม่ผิดหวัง แท้จริงแล้วผิดหวังที่ลูกมีเจตนาแอบแฝง หรือผิดหวังที่ผู้ทะยานขึ้นสู่ตำแหน่งสูงในยามนี้มิใช่น้องรองกันแน่!"

ชวีเจียวหลงได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น

เห็นได้ชัดว่านางคาดไม่ถึงว่าจะได้ยินถ้อยคำเช่นนี้จากปากของลู่หมิงเซิง

อันที่จริงลู่หมิงเซิงมีความกตัญญูอย่างโง่เขลาติดตัวอยู่บ้าง ชาติก่อนเขาให้ความเคารพนบนอบต่อฮูหยินผู้เฒ่ามาโดยตลอดตั้งแต่ต้นจนจบ

ยามนี้เขากลับยอมเปิดปากฉีกหน้ากากชั้นนี้ออก ย่อมทำให้นางประหลาดใจยิ่งนัก

คำพูดนี้แทงใจดำฮูหยินผู้เฒ่าเข้าอย่างจัง ฮูหยินผู้เฒ่าจะยอมรับได้อย่างไร หากยอมรับ มิเท่ากับเป็นการบ่งบอกว่ามารดาเอกเช่นนางขาดความเมตตาหรอกหรือ

นางพลันชักสีหน้าเย็นชาลงทันที

"เหลวไหล! ลู่หมิงเซิง หลายปีมานี้ข้าปฏิบัติต่อเจ้าไม่เลวเลย ทำไม ยามนี้เจ้ายังคิดจะสวมหมวกความผิดให้แก่มารดาเอก คิดจะฟ้องร้องเอาผิดข้าต่อหน้าพระพักตร์ด้วยอีกคนหรืออย่างไร!"

ลู่หมิงยวนยิ่งโมโหจนแทบทนไม่ไหว

"ช่างเป็นความกตัญญูที่น่ายกย่องเสียนี่กระไร! ยามนี้อยู่ต่อหน้าท่านแม่ พี่ใหญ่กลับยังคิดจะเสี้ยมสอนสร้างความแตกแยกระหว่างข้ากับท่านแม่ ทั้งยังเหน็บแนมว่าข้าอกตัญญูงั้นหรือ ช่างน่าขัน ท่านแม่เพียงต้องการให้เจียวหลงที่เป็นสะใภ้กลับมาปรนนิบัติกตัญญูที่จวน เกี่ยวอันใดกับท่านด้วย ท่านมีสิทธิ์อันใดมาขัดขวาง!"

ไป๋ซื่อมองดูประกายในแววตาของผู้เป็นสามีที่ค่อยๆ หม่นแสงลง ก็กุมมือเขาไว้ด้วยความปวดใจอยู่บ้าง

"ช่างเถิดท่านพี่ คิดจะหาความผิด ย่อมยกเหตุผลมาอ้างได้เสมอ ท่านแม่กับน้องรองปักใจเชื่อไปแล้วว่าพวกเรามีเจตนาแอบแฝง ยามนี้ ไม่ว่าพวกเราจะเอ่ยสิ่งใดก็ล้วนเปล่าประโยชน์"

ลู่หมิงเซิงหลับตาลง ไม่ยอมให้ม่านน้ำตาในแววตารวมตัวกลั่นเป็นหยดน้ำร่วงหล่น น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา

"ใช่ แต่เรื่องที่ไม่ได้ทำ ข้าลู่หมิงเซิงไม่มีวันยอมรับ วันนี้หากท่านแม่คิดจะลงโทษ เช่นนั้นก็จงตามลูกเข้าวังเถิด ลูกจะไปทูลขอความเป็นธรรมจากฝ่าบาทเอง!"

"นี่เจ้ากำลังข่มขู่ข้าหรือ!" ฮูหยินผู้เฒ่าตวาดลั่นด้วยความโกรธ

"หากท่านแม่คิดว่าใช่ ก็คงเป็นเช่นนั้นขอรับ"

ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจนจุกแน่นหน้าอก ทว่าในยามนั้นเอง เสียงหัวเราะที่ไม่ถูกกาลเทศะสายหนึ่งพลันดังขึ้น

ทุกคนหันไปมอง เป็นชวีเจียวหลงนั่นเอง

เมื่อเห็นสายตาของทุกคนจับจ้องมา นางจึงยกมือป้องริมฝีปากเพื่อกลั้นรอยยิ้มไว้เล็กน้อย ก่อนเอ่ยถามย้อน

"ทุกท่านพูดจบกันแล้วหรือไม่"

วาจาอันเรียบเฉยไม่ยินดียินร้ายของนาง ทำเอาทุกคนในที่นั้นมีสีหน้าแตกต่างกันไป

ชั่วพริบตาบรรยากาศกลับตกอยู่ในความเงียบงัน

ครู่ใหญ่ ลู่หมิงยวนจึงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบงันขึ้นก่อน "เจียวหลง เจ้า... พูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร"

"อ้อ ก็มิได้มีความหมายอื่นใดเป็นพิเศษ เพียงแต่จะบอกว่า หากพวกเจ้าพูดกันจบแล้ว ก็ถึงคราวข้าพูดบ้างแล้วกระมัง"

ชวีเจียวหลงปรายตามองลู่หมิงยวนกับฮูหยินผู้เฒ่า มุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน

"หากเมื่อครู่ข้าฟังไม่ผิด ชนวนเหตุของเรื่องนี้มาจากการที่ท่านป๋อทูลขอต่อฝ่าบาท ให้ปลดข้าออกจากตำแหน่งขุนนางสตรี เพื่อให้ข้ากลับจวนมาปรนนิบัติผู้ป่วย ข้าแค่อยากจะถามสักหน่อย ก่อนที่ท่านป๋อจะตัดสินใจเช่นนี้ เคยถามความเห็นข้าแล้วหรือไม่"

ยามที่นางกล่าววาจานี้ สายตาอันเย็นเยียบจับจ้องตรงไปยังลู่หมิงยวน ทว่าลู่หมิงยวนกลับไม่กล้าสบตากับดวงตาคู่นั้น

เดิมทีตามที่เขาคาดการณ์ไว้ การถวายฎีกาคราวนี้ย่อมไม่มีสิ่งใดผิดพลาด รอจนเจียวหลงถูกปลดจากตำแหน่ง ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกแล้ว อย่างมากนางก็แค่โมโหโทโสใส่เขา ทว่าย่อมไม่อาจขัดราชโองการได้ ถึงตอนนั้นตนค่อยตามเอาอกเอาใจง้องอน เรื่องนี้ก็คงผ่านพ้นไป

แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ในช่วงเวลาสำคัญพี่ชายใหญ่ของตนกลับสอดมือเข้ามายุ่ง ข้อเสนอของตนไม่เพียงถูกปัดตก ซ้ำร้ายยามนี้เมื่อเผชิญหน้ากับการซักถามของชวีเจียวหลง เขายิ่งพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นสภาพเช่นนี้ ทั้งแค้นเคืองที่บุตรชายไม่ได้ดั่งใจ ทั้งตวาดด่าชวีเจียวหลงด้วยความโมโห

"ถามความเห็นเจ้าหรือ เจ้าเป็นตัวอะไรกัน อย่าว่าแต่สามีเป็นผู้นำภรรยา หมิงยวนในฐานะสามีของเจ้าย่อมมีสิทธิ์ตัดสินใจแทนเจ้าได้ทุกเรื่อง! อีกทั้งข้าก็คือแม่สามีของเจ้า! ในฐานะสะใภ้ การปรนนิบัติยามเจ็บไข้ย่อมเป็นหน้าที่ของเจ้า! เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาซักไซ้ไล่เลียงที่นี่ หากเจ้ารู้ความสักนิด ก็ควรเข้าวังไปทูลขอลาออกจากตำแหน่งด้วยตนเองเสีย! ต้าเยว่ของเราตั้งแต่ก่อตั้งแคว้นมายังไม่เคยมีขุนนางสตรี เจ้ากลับดีนัก เที่ยวไปออกหน้าออกตา ช่างไร้ยางอายสิ้นดี หน้าตาของสตรีใต้หล้าล้วนถูกเจ้าทำให้ขายหน้าจนหมดสิ้นแล้ว!"

ชวีเจียวหลงฟังคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าจบก็มิได้โมโห แต่กลับหัวเราะออกมา นางลูบแขนเสื้ออย่างเชื่องช้า ทว่าแววตากลับเย็นยะเยือกเสียดกระดูก

"ข้าเป็นตัวอะไรหรือ ยามนี้ข้าคือปั๋วซื่อขี่ม้ายิงธนูแห่งสำนักกั๋วจื่อเจี้ยนขั้นห้าชั้นเอก หากเทียบตำแหน่งขุนนาง แม้แต่พี่ใหญ่ยังต้องเรียกข้าว่าใต้เท้าชวี ฮูหยินผู้เฒ่าลู่เอาคุณสมบัติใดมาชี้หน้าสั่งการขุนนางราชสำนัก แม่สามีงั้นหรือ หึ!"

ชวีเจียวหลงหัวเราะเยาะ "ตั้งแต่โบราณมา ราชการแผ่นดินย่อมมาก่อนเรื่องในเรือน สูงต่ำมาก่อน สายเลือดมาทีหลัง ดั่งเช่นพระสัสสุระในยามนี้ เมื่อเข้าเฝ้าฝ่าบาทก็ยังต้องคุกเข่าโขกศีรษะถวายบังคมด้วยความนอบน้อม หากว่าตามที่ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าว หรือจะให้ฝ่าบาทเป็นฝ่ายทำความเคารพพระสัสสุระก่อนเล่า วาจานี้หากแพร่งพรายออกไป ข้าก็อยากจะรู้นักว่าผู้ใดกันแน่ที่จะนำภัยมาสู่จวน!"

"เจ้า! เจ้า!"

มือของฮูหยินผู้เฒ่าสั่นระริกไม่หยุด ทว่ากลับเอ่ยไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ลู่หมิงยวนตกใจจนรีบลูบหลังให้ฮูหยินผู้เฒ่า เพราะกลัวว่านางจะโมโหจนเป็นลมหมดสติไปอีก

"ท่านแม่ ท่านแม่ใจเย็นๆ ก่อนขอรับ เจียวหลง! นี่มันเวลาไหนแล้ว เจ้าอย่าได้ทำให้ท่านแม่โมโหอีกเลย!"

นางทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าโมโหหรือ

ชวีเจียวหลงรู้สึกขบขันยิ่งนัก ผู้ใดกันแน่ที่ทำให้ใครโมโห

"ได้สิ"

นางพลันขานรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน ฮูหยินผู้เฒ่ากับลู่หมิงยวนชะงักงันไปพร้อมกัน คล้ายคาดไม่ถึงว่านางจะยอมความง่ายดายถึงเพียงนี้

ทว่ากลับเห็นชวีเจียวหลงก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าลู่หมิงยวน

ก่อนที่สองแม่ลูกจะทันได้ตั้งตัว นางก็เงื้อมือตบหน้าลู่หมิงยวนฉาดใหญ่

"เพียะ!"

เสียงกระทบหนักแน่นดังก้องไปทั่วห้อง ไม่เพียงทำให้สองแม่ลูกตกตะลึง แม้กระทั่งคู่สามีภรรยาลู่หมิงเซิงก็ยังอึ้งงันไปตามกัน