บทที่ 89 เสนอราคา

บทที่ 89 เสนอราคา

ไป๋ซื่อไม่เอ่ยคำใด ทว่าเห็นได้ชัดว่ายังไม่ยอมตัดใจ

ชวีเจียวหลงถอนหายใจ "เช่นนั้นข้าขอเปลี่ยนวิธีพูด พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านคำนวณไว้เพียงว่าคันศรซั่วเยวี่ยจะช่วยคุ้มกะลาหัวจิ่นจูได้ แต่กลับลืมคำนวณถึงภยันตรายที่คันศรซั่วเยวี่ยจะนำพามา"

"ภยันตรายรึ" ไป๋ซื่อขมวดคิ้ว ตามความคิดอีกฝ่ายไม่ทันไปชั่วขณะ

"คนไร้ความผิด มีหยกย่อมมีโทษ" ชวีเจียวหลงหลุบตามองไป๋ซื่อด้วยสีหน้าเย็นชา "พี่สะใภ้ใหญ่คิดว่า ด้วยความสามารถของจิ่นจู ต่อให้มอบคันศรซั่วเยวี่ยให้นางไป นางจะรักษามันไว้ได้สักกี่เพลา"

สีหน้าของไป๋ซื่อเปลี่ยนไป เริ่มเข้าใจความหมายของชวีเจียวหลงแล้ว

นางสูดหายใจเข้าลึก ยอบกายคารวะชวีเจียวหลงอีกครา "ยังคงเป็นน้องสะใภ้รองที่คิดอ่านรอบคอบ เป็นพี่สะใภ้ใหญ่ที่ผลีผลามไปเอง ต้องขออภัยด้วย"

"ข้ารู้ว่ายามนี้จิ่นจูถึงวัยปักปิ่นแล้ว ท่านย่อมอดเป็นกังวลเรื่องของนางไม่ได้ ทว่ายิ่งร้อนรนก็ยิ่งผิดพลาดได้ง่าย พี่สะใภ้ใหญ่วางใจลงบ้างจะดีกว่า"

ไป๋ซื่อทอดถอนใจ "น้องสะใภ้รองพูดถูกแล้ว"

ชวีเจียวหลงจึงไม่เอ่ยสิ่งใดอีก สาวเท้าก้าวเข้าสู่ห้องโถง ไป๋ซื่อเองก็รีบตามไปติด ๆ

หมอหลวงเพิ่งจะตรวจชีพจรเสร็จ ไป๋ซื่อและชวีเจียวหลงต่างทำความเคารพเขา เมื่อหมอหลวงคารวะตอบแล้วจึงเอ่ยขึ้น

"เป็นเพราะโทสะพุ่งขึ้นสู่หัวใจจนส่งผลให้ลมปราณและโลหิตพร่อง ประกอบกับฮูหยินผู้เฒ่ามีอายุมากแล้ว ร่างกายจึงอ่อนแอยิ่งนัก ประเดี๋ยวผู้น้อยจะเทียบยาให้ เพียงรับประทานตรงเวลาก็คงไม่มีอันตรายอันใด"

ลู่หมิงเซิงถอนหายใจอย่างโล่งอกอย่างแท้จริง เอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ

"เช่นนั้นคงต้องรบกวนหมอหลวงหลูแล้ว"

ฮูหยินผู้เฒ่าลืมตาขึ้นเช่นกัน นางแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน

"ขอบคุณหมอหลวงหลูมาก ไม่ทราบว่าหญิงชราผู้นี้มีคุณงามความดีอันใด ถึงได้เชิญหมอหลวงหลูมาตรวจรักษาให้ถึงจวนได้"

ยามที่ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยคำนี้ แววตาของนางทอประกายเรืองรอง หัวใจเต้นระรัวอย่างยิ่ง ในใจคิดว่าหรือหมิงยวนจะทูลขอพระราชทานตำแหน่งฮูหยินตราตั้งมาให้นางแล้ว?

ทว่าพอคำพูดนี้หลุดออกไป บรรยากาศกลับเงียบกริบลงทันใด

สีหน้าของลู่หมิงยวนสลับเขียวคล้ำขาวซีด ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี ชวีเจียวหลงและไป๋ซื่อต่างก้มหน้าลง เกรงว่าจะเผลอหลุดหัวเราะออกมา ส่วนหมอหลวงหลูนั้นเป็นคนเจนจัดที่คลุกคลีอยู่ในวังหลวงมาเนิ่นนาน ผ่านการแก่งแย่งชิงดีของบรรดาเจ้านายมานับไม่ถ้วน เพียงกวาดตามองแวบเดียวก็รู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่ากำลังคาดหวังสิ่งใด จึงไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวให้ซวยเปล่า ๆ

มีเพียงลู่หมิงเซิงผู้ซื่อตรงเท่านั้นที่ยังคงแสดงสีหน้าเบิกบานใจ

"ท่านแม่ ท่านยังไม่รู้ วันนี้ในท้องพระโรงน้องรองทูลขอพระราชทานพระบรมราชานุญาต ให้น้องสะใภ้รองสละตำแหน่งขุนนางชั่วคราวเพื่อกลับมาดูแลท่านที่จวน แต่น้องสะใภ้รองมือไม้หยาบกระด้างจะไปดูแลปรนนิบัติคนเป็นได้อย่างไร ลูกจึงบังอาจทูลขอหมอหลวงจากฝ่าบาท ไม่นึกเลยว่าฝ่าบาทจะทรงยอมผ่อนปรนเป็นกรณีพิเศษจริง ๆ! เวลานี้ท่านแม่เป็นญาติขุนนางเพียงหนึ่งเดียวในต้าเยว่ที่ได้รับความเมตตาให้หมอหลวงมารักษาถึงจวน!"

ผ่อนปรนเป็นกรณีพิเศษ, ญาติขุนนาง

ถ้อยคำเพียงไม่กี่คำ ทว่ากลับทำให้ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกเหมือนมีก้างปลาติดคอ นั่นหมายความว่า นางมิได้เป็นฮูหยินตราตั้งงั้นรึ?

ลมหายใจของฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มหอบกระชั้นขึ้นมาทันที หากมิใช่เพราะหมอหลวงยังอยู่ตรงนี้ นางคงชี้หน้าด่าลู่หมิงเซิงไปแล้ว

ใครใช้ให้เจ้าลูกอกตัญญูคนนี้แส่หาเรื่องไม่เข้าเรื่องกัน!

หมอหลวงหลูปรายตามองสีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่า ในใจนึกดูแคลน

ไร้ผลงานไร้ความดีความชอบ แต่กลับเพ้อฝันจะอาศัยสังขารที่เจ็บป่วยมาแลกกับฐานะฮูหยินตราตั้ง? หากตำแหน่งฮูหยินตราตั้งได้มาง่ายดายเพียงนั้น มีหรือจะตกมาถึงมือนาง?

ทว่าสีหน้าของเขากลับไม่แสดงออก ทำเพียงค้อมกายกล่าว

"ขอรับ ใต้เท้าลู่ผู้ตรวจการมีความจงรักภักดีและความกตัญญูน่ายกย่อง ครั้งนี้ฝ่าบาททรงเห็นแก่หน้าใต้เท้าลู่จึงได้ส่งผู้น้อยมา หลังจากนี้ในทุก ๆ วันจะมีหมอหลวงเข้ามาตรวจอาการให้ฮูหยินผู้เฒ่าที่จวน พวกผู้น้อยจะดูแลสุขภาพของฮูหยินผู้เฒ่าเป็นอย่างดี ฮูหยินผู้เฒ่าโปรดวางใจเถิด"

กล่าวจบ หมอหลวงหลูก็เก็บหีบยาพลางลุกขึ้น จากนั้นจึงคารวะลู่หมิงยวนอีกครา

"ผู้น้อยขอตัวลา"

ลู่หมิงยวนคารวะตอบ "ส่งหมอหลวงหลู"

ส่วนลู่หมิงเซิงยิ่งนอบน้อมกว่านั้น เขาออกไปส่งหมอหลวงหลูถึงนอกจวนด้วยตนเอง

ครั้นกลับเข้ามา บรรยากาศภายในเรือนหรงฮุยก็อึมครึมหนักอึ้งเสียแล้ว

ลู่หมิงเซิงยังคงงุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก "เหตุใดจึงไม่มีใครพูดจาเล่า ขอรับท่านแม่ ข้าให้บ่าวไพร่ไปจัดยาตามเทียบยาของหมอหลวงให้ท่านแล้ว คิดว่าอีกไม่กี่วันก็คงหายเป็นปลิด..."

"ลู่หมิงเซิง! แค่ก แค่กๆๆ..."

ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งจะตะคอกไปได้สามคำ ก็ไอโขลกออกมาอย่างรุนแรง

ลู่หมิงเซิงร้อนใจจนแทบจะถลันเข้าไปช่วยลูบอกให้มารดา ทว่าลู่หมิงยวนกลับก้าวเร็วกว่าเขาไปหนึ่งก้าว

เขาพลางลูบหลังให้ฮูหยินผู้เฒ่า พลางแค่นยิ้มเย็นเยียบให้ลู่หมิงเซิง "พี่ใหญ่อย่าได้ยั่วให้ท่านแม่โมโหอีกเลยจะดีกว่า"

ลู่หมิงเซิงไม่เข้าใจ "ข้ารึ ข้าทำสิ่งใดให้ท่านแม่โมโหกัน น้องรองพูดจาเช่นนี้ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี"

ลู่หมิงยวนลุกพรวดขึ้นมา "ข้าไร้เหตุผลรึ? เมื่อวานข้าพูดกับพี่ใหญ่อย่างไร แล้ววันนี้พี่ใหญ่ทำอย่างไรเล่า! หากเจ้าไม่คิดจะช่วยข้าก็บอกมาตรงๆ เถอะ ผลกลับกลายเป็นว่าพี่ใหญ่ช่างดีนัก ถึงกับฉวยโอกาสนี้มาเล่นงานข้า ช่างรู้จักเอาหน้าทำคุณคนเสียจริง ตอนนี้ประโยชน์ตกอยู่ที่เจ้าหมดสิ้น แต่ข้ากลับเกือบต้องแบกรับชื่อเสียงว่าอกตัญญูไม่จงรักภักดี! ช่างมีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตแท้ๆ!"

ลู่หมิงเซิงรู้สึกว่าเขาแทบจะเสียสติไปแล้ว พ่นแต่วาจาเพ้อเจ้อเหลวไหล

"น้องรองพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน? หรือว่าการที่ข้าขอให้หมอหลวงมาตรวจรักษาท่านแม่นั้น ข้าทำผิดไปงั้นรึ?"

ยามนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มหายใจคล่องขึ้นบ้างแล้ว นางชี้หน้าลู่หมิงเซิงพลางด่าทอเสียงดังลั่น

"ลูกเนรคุณ! เจ้ายังคิดว่าตนเองทำถูกอยู่อีกรึ! ข้าไม่มีตราตั้งฮูหยินติดตัวแต่กลับมีหมอหลวงมารักษา คนในราชสำนักจะมองข้าอย่างไรกัน! เจ้าคิดจะให้ข้าแก่เฒ่ากลายเป็นตัวตลกให้คนทั้งเมืองหลวงหัวเราะเยาะหรืออย่างไร!"

ลู่หมิงเซิงฟังไม่เข้าใจจริงๆ "สิ่งนี้จะเป็นเรื่องน่าหัวเราะเยาะได้อย่างไร นี่เป็นเกียรติยศสูงส่งที่ผู้อื่นไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝันด้วยซ้ำ ท่านแม่ ท่านเลอะเลือนไปแล้วหรือขอรับ?"

"บังอาจ!"

ฮูหยินผู้เฒ่าไอโขลกขึ้นมาอีกครั้ง มือข้างที่ชี้ลู่หมิงเซิงสั่นเทาไม่หยุด "ลูกเนรคุณ บังอาจด่าทอมารดาเอกต่อหน้าธารกำนัล! วันนี้ข้า..."

"วันนี้ฮูหยินผู้เฒ่าคิดจะทำสิ่งใดหรือเจ้าคะ?"

ไป๋ซื่อทนดูต่อไปไม่ไหวจริงๆ จึงก้าวขึ้นหน้าไปยืนอยู่ข้างกายลู่หมิงเซิง

แม้นางจะยังคงก้มหน้าหลุบตาแสดงท่าทีนอบน้อม ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับเฉียบคมและเชือดเฉือนอย่างยิ่ง

"ฮูหยินผู้เฒ่าอาจจะยังไม่ทราบ วันนี้ฝ่าบาทพระราชทานเกียรติยศให้ท่านพี่เข้าเฝ้าหน้าพระพักตร์ได้ ยามนี้ท่านพี่สามารถเข้าเฝ้าฝ่าบาทได้ตลอดเวลา หากฮูหยินผู้เฒ่าคิดว่าท่านพี่ทำไม่ถูกต้อง เช่นนั้นก็ติดตามท่านพี่ไปโต้หาความถูกผิดต่อหน้าพระพักตร์เถิดเจ้าค่ะ ข้าเองก็อยากจะรู้นักว่า ฝ่าบาทจะทรงตัดสินให้ความเป็นธรรมแก่ฮูหยินผู้เฒ่าหรือไม่"

"เจ้า... เจ้า! ดีๆๆ พวกเจ้าสองสามีภรรยาช่างคารมคมคาย ยอกย้อนเก่งกว่ากันจริงๆ!"

ลู่หมิงเซิงขยับไปข้างหน้าอีกครึ่งก้าวเพื่อบังไป๋ซื่อไว้ด้านหลัง ใบหน้าของเขาฉายแววดื้อดึงกึ่งหนึ่ง เจ็บปวดกึ่งหนึ่ง แม้แต่นัยน์ตาก็ยังหม่นแสงลงไปหลายส่วน

"แม้ลูกจะเป็นเพียงบุตรอนุ ทว่ามารดาผู้ให้กำเนิดด่วนจากไปแต่เยาว์วัย หลายปีมานี้ท่านแม่ก็มิได้ปฏิบัติต่อลูกอย่างโหดร้ายทารุณ ลูกจึงนับถือท่านประหนึ่งมารดาแท้ๆ มาโดยตลอด วันนี้ที่ทูลขอก็เพราะมีใจคิดถึงแต่สุขภาพร่างกายของท่านแม่ทั้งสิ้น มิคาดว่าจะกลับกลายเป็นทำให้ท่านแม่บันดาลโทสะ..."

ลู่หมิงเซิงกล่าวถึงตรงนี้ก็แค่นยิ้มขื่น ทว่าในแววตากลับเพิ่มความเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่นขึ้นมา "แต่ลูกเห็นว่าตนเองมิได้ทำผิด ลูกซื่อตรงต่อฟ้า ไม่ละอายต่อใจ แม้ท่านแม่คิดจะลงทัณฑ์ ก็ต้องมีเหตุผลให้ลูกด้วยขอรับ!"

ลู่หมิงเซิงกล่าวอย่างเที่ยงตรงเปี่ยมด้วยเหตุผล แม้กระทั่งฮูหยินผู้เฒ่าก็ยังรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมาบ้าง

การทูลขอให้หมอหลวงไปตรวจรักษาถึงจวนขุนนาง นี่ไม่เคยมีมาก่อนอย่างแท้จริง การที่เขากล้าเอ่ยปากต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนัก ย่อมต้องแบกรับความเสี่ยงใหญ่หลวงอย่างเห็นได้ชัด หากมิใช่เพราะกตัญญูจากใจจริงแล้ว...

เพิ่งจะคิดถึงตรงนี้ ก็ได้ยินลู่หมิงยวนที่อยู่ข้างกายตวาดขึ้นมา

"พี่ใหญ่อย่าได้มาทำเป็นพูดจาดูดีน่าฟังแถวนี้เลย! เจ้าก็แค่กลัวว่าเจียวหลงจะกลับจวนมาปรนนิบัติดูแลคนป่วย แล้วแย่งชิงอำนาจดูแลเรือนไปจากพี่สะใภ้เท่านั้น เหอะ ความทะเยอทะยานของพวกเจ้าสองสามีภรรยาช่างไม่น้อยเลยจริงๆ แต่ไม่ดูบ้างหรือว่าที่นี่คือที่ใด! ที่นี่คือจวนติ้งหยางป๋อ! เจียวหลงเพียงแค่ให้พี่สะใภ้รักษาการอำนาจนายหญิงชั่วคราว กลับยิ่งส่งเสริมให้พี่สะใภ้เกิดความละโมบถึงเพียงนี้ คิดว่าตนเองเป็นนายหญิงเข้าจริงๆ แล้วรึ? ช่างไร้ยางอาย! น่ารังเกียจสิ้นดี!"