บทที่ 88 แผนการ

บทที่ 88 แผนการ

คังเหรินตกใจ "เช่นนั้นฝ่าบาทยัง..."

"หลายปีมานี้ชีวิตนางผ่านไปอย่างเลอะเลือนสะเปะสะปะ ข่าวลือภายนอกแพร่สะพัดไปถึงไหนต่อไหน แต่นางกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทุกคราที่เข้าวังยามฮองเฮาตรัสถาม นางก็ดึงดันตอบว่าไม่มีอันใด เรากับฮองเฮาอยากจะช่วยก็ไม่รู้จะช่วยอย่างไร บัดนี้นางยอมเอ่ยปากกะทันหัน ย่อมต้องได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวงมาจากลู่หมิงยวนเป็นแน่ แล้วเราจะไม่ตอบรับได้อย่างไร"

คังเหรินถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

ฮ่องเต้เฒ่าวางถ้วยชาลงแล้วทอดถอนใจอีกครา

"อีกทั้งก่อนหน้านี้นางยังเอาป้ายหยกชิ้นนั้นไปจากฮองเฮา ป้ายหยกนั่นฮองเฮาไม่รู้ว่าคือสิ่งใด แต่เรารู้ดียิ่ง... บัดนี้ขุนนางฝ่ายบู๊ในราชสำนักร่วงโรย ต่อให้รวมลู่หมิงยวนกับหลินเจียนสิบคนเข้าด้วยกัน ยังเทียบไม่ได้กับนิ้วมือเดียวของอาเลี่ย! มีเพียงเจียวหลงเท่านั้นที่ยังคงมีสง่าราศีของบิดานางในวันวานอยู่บ้าง หากนางสามารถฟื้นฟูกองทัพตระกูลชวีขึ้นมาใหม่ได้จริง จะให้โอกาสนางสักคราแล้วเป็นไรไป"

"แต่เรื่องในครานั้น..."

ฮ่องเต้เฒ่าหลับตาลงอีกครั้ง "ผ่านมาสิบห้าปีแล้ว แม้แต่เราก็ใช่ว่าจะตามหาร่องรอยเงื่อนงำในตอนนั้นพบ นางจะทำอันใดได้อีก ดูกันไปก่อนเถิด"

เมื่อความมาถึงขั้นนี้ คังเหรินก็รู้ว่าฝ่าบาททรงตัดสินพระทัยแล้ว พูดมากความไปก็ไร้ประโยชน์ จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเสีย:

"เช่นนั้น เรื่องที่ลานล่าสัตว์ ฝ่าบาททรงเตรียมจะจัดการอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ลืมพระเนตรขึ้น แววตาในยามนี้เปลี่ยนเป็นคมกริบอย่างยิ่ง

พระองค์ทรงแค่นยิ้ม "จัดการอันใด ศาลต้าหลี่ยังไม่พบตัวคนร้ายจนถึงบัดนี้มิใช่หรือ เช่นนั้นก็สืบต่อไปสิ"

คังเหรินเข้าใจความหมายของฝ่าบาททันที

ตราบใดที่คดีนี้ยังไม่ปิด ก็จะกลายเป็นคมดาบที่แขวนอยู่เหนือศีรษะของคนผู้นั้นตลอดไป หากอีกฝ่ายยังกล้าทำเรื่องล้ำเส้นอีก คมดาบเล่มนี้ก็จะฟันฉับลงมา ส่งให้อีกฝ่ายแหลกสลายจนมิอาจผุดเกิดได้อีก

ฝ่าบาทยังคงมีพระเมตตา ทรงให้โอกาสคนผู้นั้นอยู่

ได้แต่หวังว่าคนผู้นั้นจะเข้าใจในความหวังดีอันลึกซึ้งของฝ่าบาท และรู้จักหยุดเสียแต่พอดี

"ฝ่าบาททรงพระปรีชาพ่ะย่ะค่ะ"

*

หลังเลิกการประชุมเช้า หมอหลวงก็ติดตามสองพี่น้องลู่หมิงยวนกลับจวนไปด้วยกัน

เมื่อมีหมอหลวงอยู่ ลู่หมิงยวนจึงไม่อาจระบายโทสะที่อัดแน่นเต็มท้องออกมาได้ ซ้ำยังต้องแสดงละครภาพลวงตารักใคร่กลมเกลียวกับลู่หมิงเซิงต่อหน้าหมอหลวงอีก ทำให้เขาหงุดหงิดคับข้องใจแทบแย่

เมื่อกลับถึงจวน ทั้งสองคนก็พาหมอหลวงตรงไปยังเรือนหรงฮุยเพื่อตรวจอาการก่อนเป็นอันดับแรก

ไป๋ซื่อกับชวีเจียวหลงได้รับข่าวจึงมุ่งหน้าไปยังเรือนหรงฮุย และบังเอิญพบกันที่สวนหย่อมพอดี

ทั้งสองต่างส่งสัญญาณให้สาวใช้ด้านหลังถอยออกไปอย่างรู้ใจกัน ไป๋ซื่อเอ่ยปากขึ้นก่อน:

"น้องสะใภ้ช่างมีชั้นเชิงล้ำเลิศนัก"

ชวีเจียวหลงยิ้มบาง "ต่อให้มีชั้นเชิงดีเพียงใดก็ต้องอาศัยพี่สะใภ้ให้ความร่วมมืออยู่ดี ได้ยินว่าพี่ใหญ่ได้รับพระเมตตาให้ปฏิบัติหน้าที่เฉพาะพระพักตร์ในครานี้ ขอแสดงความยินดีด้วย"

ในใจของไป๋ซื่อเองก็ยินดี ทว่านางยังคงทอดถอนใจ:

"แผนนี้ของน้องสะใภ้เสี่ยงเกินไปแล้ว หมอหลวงเชียวนะ ข้าไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝันเลย"

ชวีเจียวหลงหลุบตาลงเล็กน้อย

"ลาภยศย่อมแลกมาด้วยความเสี่ยง ความเสี่ยงสูง ผลตอบแทนย่อมสูง มิใช่หรือ"

ไป๋ซื่อเพียงยิ้มไม่พูดจา ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อกล่าวต่อ:

"เพียงแต่ เมื่อมีหมอหลวงมาตรวจรักษา แม่เฒ่าตัวร้ายผู้นั้นไม่รู้ว่าจะลำพองใจเพียงใด น้องสะใภ้ต่อไปคงต้องระวังตัวไว้บ้าง"

"ลำพองใจหรือ" ชวีเจียวหลงเยาะเย้ย "เช่นนั้นพี่สะใภ้ใหญ่ก็ไม่เข้าใจท่านแม่สามีของพวกเราเอาเสียเลย ลู่หมิงยวนคือแก้วตาดวงใจของนาง หากรู้ว่าเกียรติยศอันน้อยนิดนี้ต้องแลกมาด้วยอนาคตของลูกชายแท้ ๆ นางคงกระอักเลือดตายด้วยความคับแค้นใจเป็นแน่"

ไป๋ซื่อชะงักไป ครั้นได้สติก็กลั้นหัวเราะ "จริงด้วยสิ ทว่ามีหมอหลวงอยู่ ย่อมไม่ปล่อยให้นางตาย เช่นนี้จะทำอย่างไรดีเล่า"

ชวีเจียวหลงมองไปที่นาง ทั้งสองสบตากันแล้วส่งยิ้มอย่างรู้กันแก่กัน

เมื่อเห็นป้ายเรือนหรงฮุยอยู่ตรงหน้า ไป๋ซื่อก็กดเสียงต่ำลงแล้วถามนางอีกครา:

"ที่น้องสะใภ้บอกว่าจะช่วยพวกเราแยกจวน เป็นความจริงหรือ"

"ย่อมเป็นความจริง"

"เช่นนั้นพอจะบอกพี่สะใภ้ได้หรือไม่ว่าเจ้าเตรียมจะทำอย่างไร"

ชวีเจียวหลงหรี่ตาลง "เช่นนั้นคงไม่ต้องรบกวนพี่สะใภ้ใหญ่ให้เหนื่อยใจ รอฟังข่าวก็พอ"

ไป๋ซื่อชะงักฝีเท้า รอยยิ้มบนใบหน้าจางลงทันใด

"หากน้องสะใภ้ไม่ยอมบอก พี่สะใภ้คงยากที่จะเชื่อใจเจ้านะ"

ชวีเจียวหลงหยุดฝีเท้าลงเช่นกัน นางลอบสังเกตสีหน้าของไป๋ซื่อ เห็นแววตาของอีกฝ่ายสั่นไหวระยิบระยับ ท่าทางเช่นนี้ไม่เหมือนไม่เชื่อใจ ทว่าเหมือนกำลังมีแผนการอื่นในใจเสียมากกว่า

"ดูท่าแล้ว พี่สะใภ้ใหญ่คงไม่อยากแยกจวนแล้ว แต่คิดจะเปลี่ยนเป็นเงื่อนไขอื่นกระมัง"

ไป๋ซื่อคาดไม่ถึงว่าชวีเจียวหลงจะเดาถูกในทันที ในใจยิ่งรู้สึกตื่นตระหนกกับสติปัญญาของนางในยามนี้มากขึ้นไปอีก

นางนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะหันไปสบตานางแล้วกล่าวตรงไปตรงมาเสีย:

"พูดตามตรง การแยกจวนเป็นเรื่องใหญ่ ข้ารู้ว่าตอนนี้น้องสะใภ้เฉลียวฉลาดเป็นยิ่งนัก แต่ก็ใช่ว่าจะทำเรื่องนี้สำเร็จได้ หากเจ้าไม่ยอมบอกแผนการทั้งหมดให้ข้ารู้ เช่นนั้นข้าก็ยากจะเชื่อใจเจ้าได้"

"แต่พี่สะใภ้น่าจะรู้อยู่แก่ใจ ของพรรค์แผนการ ยิ่งคนรู้มากเท่าใด ความเสี่ยงที่จะรั่วไหลก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น ถึงตอนนั้นหากล้มเหลวขึ้นมา จะนับเป็นความผิดของผู้ใดกันเล่า"

"ฟังดูมีเหตุผลอยู่บ้าง แต่คำพูดนี้ในสายตาข้าก็ไม่ต่างอะไรจากการวาดภาพขนมเปี๊ยะประทังหิว น้องสะใภ้ให้สิ่งที่เป็นชิ้นเป็นอันแก่ข้าไม่ได้เลย ทว่าวันนี้ สามีของข้ากลับช่วยเจ้าปกป้องตำแหน่งขุนนางหญิงไว้อย่างแท้จริง ข้อตกลงของพวกเราไม่เท่าเทียมกันเลยสักนิด"

"หึ" ชวีเจียวหลงแค่นหัวเราะ แววตาพลันเย็นเยียบลง "พี่สะใภ้ใหญ่พูดจาได้ดูดีเสียจริง สิ่งที่พี่ใหญ่ช่วยรักษาไว้มิได้มีเพียงตำแหน่งขุนนางหญิงของข้า แต่ยังมีอำนาจดูแลเรือนของพี่สะใภ้ใหญ่อีกด้วย อีกทั้งพี่ใหญ่ผ่านพ้นเรื่องนี้ไปกระทั่งได้รับเกียรติยศเข้าเฝ้าหน้าพระพักตร์ เช่นนี้ยังไม่เรียกว่าผลประโยชน์ที่เป็นชิ้นเป็นอันอีกหรือ"

สายตาของชวีเจียวหลงทอดมองไปยังอักษรตัวโตสามคำ 'เรือนหรงฮุย' เหนือศีรษะ น้ำเสียงเย็นชา:

"พูดให้ชัดเจนเถิดพี่สะใภ้ใหญ่ สิ่งที่พวกท่านได้รับในยามนี้ก็เพียงพอจะหักล้างความช่วยเหลือเล็กน้อยที่มอบให้ข้าได้แล้ว ข้าเสนอตัวช่วยพวกท่านแยกจวน ก็เพียงเพราะข้ารู้สึกดีต่อจิ่นจูกับจิ่นเช่ออยู่บ้าง พวกเขาไม่มีความจำเป็นต้องไว้ทุกข์ให้หญิงเฒ่าสารเลวนั่น แต่หากเจ้าคิดว่าความหวังดีของข้าเป็นโอกาสให้ได้คืบจะเอาศอก ข้าก็จะทำให้เจ้าไม่ได้รับสิ่งใดเลยแม้แต่อย่างเดียว"

ไป๋ซื่อชะงักงันไป

แท้จริงแล้วนางรู้ดีว่าสิ่งที่ชวีเจียวหลงพูดนั้นถูกต้อง

เงียบไปชั่วครู่ ไป๋ซื่อจึงย่อกายคารวะเล็กน้อย ก้มหน้ากล่าวขอโทษชวีเจียวหลง:

"เป็นพี่สะใภ้ที่วู่วามไปเอง น้องสะใภ้อย่าได้ถือสาเลย"

เมื่ออีกฝ่ายยอมเอ่ยปากขอโทษ สีหน้าของชวีเจียวหลงจึงผ่อนคลายลงบ้าง แต่น้ำเสียงยังคงราบเรียบ

"พี่สะใภ้ใหญ่มิใช่คนไม่รู้ประสีประสา จู่ ๆ กลับคำเช่นนี้ คงจะมีสิ่งอื่นที่อยากได้มากกว่ากระมัง ลองว่ามาเถิด อย่างไรเสียตอนนี้เจ้ากับข้าก็เป็นสะใภ้ร่วมตระกูลกัน ใช่ว่าจะเจรจากันมิได้"

ไป๋ซื่อเม้มริมฝีปาก ลังเลซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายก็เอ่ยปาก:

"ใช่ ข้าอยากได้คันศรซั่วเยวี่ยของเจ้า หากน้องสะใภ้ยอมตัดใจยกให้ เจ้าสามารถเรียกราคามาได้เลย"

ชวีเจียวหลงชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็มองไป๋ซื่อด้วยแววตาประหลาดใจพิกล

ครู่ใหญ่ต่อมา นางจึงหัวเราะเบา ๆ ออกมา

"ข้าไม่เคยคิดมาก่อนเลย ว่าพี่สะใภ้ใหญ่จะยอมตามใจให้จิ่นจูฝึกยุทธ์ถึงเพียงนี้"

ไป๋ซื่อสีหน้าดูไม่ดีนักพลางเบือนหน้าหนี "นางเล่นมัดมือชกทำไปก่อนแล้วค่อยบอกข้า หากข้าไม่ตามใจแล้วจะทำอย่างไรได้"

สูดหายใจเข้าลึก ๆ ไป๋ซื่อสะกดกลั้นความหงุดหงิดในใจเอาไว้อย่างยากลำบาก ได้แต่มองกลับไปที่ชวีเจียวหลงอีกครา:

"พ่อแม่รักลูก ย่อมต้องวางแผนเผื่อไว้ระยะยาว วันหน้าจิ่นจูต้องออกเรือน ฝีไม้ลายมือของนางย่อมปิดบังได้ไม่นาน ข้าจึงต้องการคันศรซั่วเยวี่ยของเจ้ามาช่วยอำพรางให้นาง"

การเชี่ยวชาญวิชายิงธนูกับการเป็นวรยุทธ์นั้นเป็นคนละเรื่องกัน การยิงธนูจัดอยู่ในหกศิลปวิทยา ซึ่งหกศิลปวิทยาก็เป็นวิชาบังคับของสตรี จิ่นจูสามารถแสดงทักษะการยิงธนูอันล้ำเลิศต่อหน้าผู้คนได้ ทว่าหากเปิดเผยว่าตนเป็นวรยุทธ์ ย่อมไม่มีทางที่ตระกูลสามีจะยอมรับได้อย่างแน่นอน

ทว่าคันศรซั่วเยวี่ยนั้นต่างออกไป ผู้คนต่างรู้กันดีว่าคันศรซั่วเยวี่ยถูกสร้างขึ้นโดยยอดช่างในอดีตราชวงศ์ การจะใช้คันศรซั่วเยวี่ยจำเป็นต้องมีกำลังแขนที่สูงยิ่ง หากอ้างว่าฝึกฝนร่างกายให้แข็งแกร่งเพื่อจะได้น้าวคันศรซั่วเยวี่ยไหว ก็ยังพอจะฟังขึ้นอยู่บ้าง

อีกทั้งคันศรซั่วเยวี่ยเคยติดตามแม่ทัพใหญ่ชวีสร้างตำนานเล่าขานมานับไม่ถ้วน หากมีคันศรซั่วเยวี่ยคอยค้ำจุนอยู่ นางก็มิต้องกังวลว่าจิ่นจูจะต้องทนรับความอยุติธรรมในตระกูลสามี

ชวีเจียวหลงเข้าใจแผนการของไป๋ซื่อ ทว่านางยังคงส่ายหน้า

"ขออภัยด้วยพี่สะใภ้ใหญ่ คันศรซั่วเยวี่ยนี้ข้าให้ไม่ได้ อย่าว่าแต่คันศรซั่วเยวี่ยยังมีประโยชน์ต่อข้าอยู่เลย ต่อให้ข้ายินยอมมอบให้ ราคาที่ข้าเรียกไป เจ้าก็ไม่มีทางจ่ายไหวอยู่ดี"