บทที่ 87 ทูลขอตราตั้ง

บทที่ 87 ทูลขอตราตั้ง?

ในต้าเยว่ หมอหลวงมีไว้เพื่อตรวจรักษาเชื้อพระวงศ์โดยเฉพาะ นอกเหนือจากเชื้อพระวงศ์แล้ว มีเพียงฮูหยินตราตั้งเท่านั้นที่ได้รับเกียรติอันสูงส่งนี้

ทว่าฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนติ้งหยางป๋อหาได้มีบรรดาศักดิ์ตราตั้งไม่ ลู่หมิงเซิงจึงได้กล่าวว่า "บังอาจ"

ทั่วทั้งท้องพระโรงเงียบสงัด

สายพระเนตรของฮ่องเต้เฒ่าฉายแววชื่นชมที่ยากจะสังเกตเห็น ทว่ามิได้แสดงท่าทีอันใดมากความ เพียงทอดพระเนตรไปยังลู่หมิงยวน

"ติ้งหยางป๋อว่าอย่างไร"

ลู่หมิงยวนก้มศีรษะลง "ทูลฝ่าบาท สิ่งที่พี่ชายกระหม่อมกล่าวนับเป็นวิธีที่ดีไม่น้อย เพียงแต่มารดากระหม่อมมีฐานะต่ำต้อย... เกรงว่าจะทำให้ฝ่าบาททรงลำบากพระทัยพ่ะย่ะค่ะ"

แววพระเนตรของฮ่องเต้เฒ่าเย็นชาลงเล็กน้อย

ทว่าในยามนี้ เสียนหวังกลับส่งเสียงหัวเราะในลำคอขึ้นมาอย่างไม่ถูกกาลเทศะ

ทุกคนต่างหันไปมองเขา

ฮ่องเต้เฒ่าก็ทรงทอดพระเนตรมองเขาด้วยความไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง "เสียนหวังหัวเราะด้วยเหตุใด"

"เสด็จพ่อโปรดประทานอภัย กระหม่อมเพียงรู้สึกว่าน่าขัน ไฉนฟังความหมายของติ้งหยางป๋อแล้ว เหมือนคิดจะทูลขอตราตั้งให้ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลลู่อย่างนั้นเล่าพ่ะย่ะค่ะ"

สีหน้าของลู่หมิงยวนซีดเผือด วาจาของเขามีเจตนาเช่นนั้นอยู่บ้างจริง ๆ หากวันนี้ไม่อาจทำให้ชวีเจียวหลงกลับจวนไปดูแลเรื่องในเรือนได้ การได้ทูลขอตราตั้งกลับไปให้มารดาก็นับว่าดียิ่ง ทว่าคิดไม่ถึงว่าจะถูกเสียนหวังแทงใจดำอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้

มีหรือที่เขาจะกล้ายอมรับ จึงรีบคุกเข่าลงไปทันที

"ฝ่าบาท! วาจานี้ของเสียนหวังเป็นการตีความเกินเลยไปจริง ๆ กระหม่อมมิได้มีเจตนาเช่นนั้นแม้แต่น้อย ต้าเยว่จนถึงบัดนี้ยังไม่เคยมีธรรมเนียมให้หมอหลวงไปตรวจรักษาญาติขุนนางมาก่อน กระหม่อมเพียงกังวลว่าจะผิดธรรมเนียมและกระทบต่อพระเกียรติของราชวงศ์พ่ะย่ะค่ะ!"

องค์รัชทายาทก็แค่นเสียงฮึดฮัดอย่างไม่ถูกกาลเทศะขึ้นมาในเวลานี้เช่นกัน "น่าขัน ติ้งหยางป๋อเพิ่งจะนึกถึงพระเกียรติของราชวงศ์ขึ้นมาได้ในตอนนี้หรือ เมื่อครู่ตอนทูลขอให้เสด็จพ่อถอนราชโองการ ไฉนจึงไม่คำนึงถึงพระเกียรติของราชวงศ์บ้างเล่า"

ใต้เท้าฟางผู้เป็นคนแรกที่เอ่ยถึงเรื่องกระทบต่อพระเกียรติของราชวงศ์ก็ก้าวออกมาเย้ยหยันทันที

"องค์รัชทายาทตรัสได้ถูกต้องยิ่งพ่ะย่ะค่ะ ผู้ตรวจการลู่เป็นเพียงบุตรอนุแท้ ๆ เพื่อกตัญญูถึงขนาดยอมบังอาจทูลขอหมอหลวงต่อฝ่าบาทไปตรวจรักษา ติ้งหยางป๋อผู้เป็นบุตรภรรยาเอกกลับเพิ่งจะนึกถึงกฎระเบียบขึ้นมาได้ในเวลานี้ ตามที่กระหม่อมเห็น ความกตัญญูของติ้งหยางป๋อก็มีเพียงเท่านี้กระมังพ่ะย่ะค่ะ"

หลินเจียนกลอกตาไปมา รู้สึกว่านี่เป็นโอกาสอันดีที่จะซ้ำเติม จึงเอ่ยขึ้นว่า

"การกระทำของติ้งหยางป๋อเช่นนี้ ดูราวกับไม่อยากให้หมอหลวงไปที่จวนเสียอย่างนั้น คงมิใช่ว่าฮูหยินผู้เฒ่าแสร้งป่วย เพียงเพื่อขัดขวางเส้นทางขุนนางของใต้เท้าชวีหรอกกระมัง ติ้งหยางป๋อไม่มั่นใจในความสามารถของตนเองถึงเพียงนี้เชียวหรือ กลัวจะถูกภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากบดบังรัศมีหรืออย่างไร"

"เหลวไหลสิ้นดี!"

ลู่หมิงยวนโกรธจนมือสั่นระริก "แม่ทัพหลินพูดจามีหลักฐานหรือไม่! ที่นี่คือเบื้องพระพักตร์ มิใช่ที่ที่เจ้าจะมาพล่ามไร้สาระ! ฝ่าบาททรงพระปรีชา กระหม่อมมิได้มีเจตนาเช่นนั้นเด็ดขาด ไม่ว่าอย่างไรกระหม่อมก็ไม่มีทางนำสุขภาพของมารดามาล้อเล่นเด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ!"

หลินเจียนเองก็รีบคุกเข่าลงยอมรับผิดทันที

"ฝ่าบาทโปรดประทานอภัย กระหม่อมปากไวไปชั่ววูบ เป็นเพราะการกระทำของติ้งหยางป๋อน่าสงสัยจริง ๆ จึงยากจะหักห้ามใจมิให้คาดเดาได้ กระหม่อมมิได้มีเจตนาใส่ร้ายป้ายสีแม้แต่น้อย ขอฝ่าบาททรงพระปรีชาพ่ะย่ะค่ะ!"

ฮ่องเต้เฒ่านวดหัวคิ้ว ทรงนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะตรัสด้วยสุรเสียงทุ้มต่ำ

"ถ่ายทอดราชโองการของเรา ขุนนางผู้ตรวจการลู่หมิงเซิง ในฐานะขุนนางผู้ทัดทาน สามารถเที่ยงธรรมยึดมั่นความถูกต้อง ยึดระเบียบแบบแผนของราชสำนักเป็นเอก เราซาบซึ้งในความภักดี ในฐานะบุตร สามารถมีใจจริงทูลขอความเมตตาเพื่อมารดา เราชื่นชมในความกตัญญู วันนี้เราจะยกเว้นเป็นกรณีพิเศษ มีบัญชาให้เหล่าหมอหลวงแห่งสำนักหมอหลวงผลัดเปลี่ยนเวรกันไปตรวจรักษาฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลลู่ที่จวนป๋อทุกวัน เพื่อเติมเต็มความภักดีและความกตัญญูของลู่ชิง"

สิ้นคำตรัสนี้ ขุนนางทั่วทั้งท้องพระโรงต่างมีสีหน้าแตกต่างกันไป ลู่หมิงเซิงโขกศีรษะลงอย่างลึกซึ้ง น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

"กระหม่อมกราบขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณอันล้นพ้นพ่ะย่ะค่ะ!"

ฮ่องเต้เฒ่าพยักพระพักตร์เบา ๆ แล้วตรัสอีกว่า

"ขุนนางรักลู่ในฐานะผู้ตรวจการ สามารถเห็นแก่ราชการแผ่นดินเป็นสำคัญ ทั้งยังมิทิ้งความกตัญญู ช่างหาได้ยากยิ่งนัก พระราชทานสิทธิ์ให้เข้าเฝ้าหน้าพระที่นั่ง และเพิ่มเบี้ยหวัดหนึ่งปี เพื่อเป็นรางวัล"

ลู่หมิงเซิงโขกศีรษะอีกครา ในขณะที่หัวใจเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นตื้นตัน ก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อย

ยามที่ฮูหยินสอนให้เขากล่าวเช่นนี้ในตอนแรก เขายังมีความกังวลใจอยู่บ้าง คิดว่าการกระทำนี้บุ่มบ่ามเกินไป

ทว่าฮูหยินบอกว่าเพียงแค่ลองดูเท่านั้น หากฮ่องเต้ทรงเห็นชอบย่อมดีที่สุด แต่หากไม่ทรงเห็นชอบ เขาก็ได้พยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว น้องรองก็ไม่อาจพูดอะไรได้อีก

เขาใคร่ครวญซ้ำไปซ้ำมา ในที่สุดก็ยอมฟังคำแนะนำ

ยังคงเป็นฮูหยินที่ปราดเปรื่อง ลู่หมิงเซิงลอบคิดในใจ

สายพระเนตรของฮ่องเต้เฒ่าเบนไปทางลู่หมิงยวนในทันใด น้ำเสียงพลันเย็นเยียบลงหลายส่วน

"ติ้งหยางป๋อ"

หัวใจของลู่หมิงยวนสั่นสะท้าน รีบหมอบกราบลงกับพื้น

"กระหม่อมอยู่พ่ะย่ะค่ะ"

"เจ้าเป็นบุตรภรรยาเอก เดิมทีควรรีบกตัญญูต่อมารดาเป็นคนแรก แต่กลับมัวพะวงหน้าพะวงหลัง หวาดกลัวจนหัวหด มิสู้ความเด็ดขาดของพี่ชายเจ้าเลยสักนิด ทำให้เราผิดหวังยิ่งนัก!"

เหงื่อเย็นผุดขึ้นตามหน้าผากของลู่หมิงยวน เขาโขกศีรษะซ้ำแล้วซ้ำเล่า "กระหม่อมสำนึกผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ! เป็นกระหม่อมที่คิดการไม่รอบคอบ ทรยศต่อพระเมตตาของฝ่าบาท!"

"ฮึ่ม" ฮ่องเต้สะบัดแขนเสื้อ "เห็นแก่มารดาเจ้าป่วยหนัก วันนี้เราจะไม่ลงโทษเจ้าสถานหนัก พอกลับจวนไปแล้วจงสำนึกตนให้ดี หากมีคราวหน้าอีก... เช่นนั้นเจ้าก็กลับจวนไปปรนนิบัติคนป่วยเสียเถอะ!"

"กระหม่อม... น้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ!" น้ำเสียงของลู่หมิงยวนสั่นสะท้าน แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นจนโชก

"เลิกประชุมขุนนาง"

"ขอพระองค์ทรงพระเจริญ หมื่นปี หมื่นๆ ปี!"

เมื่อกลับมาถึงห้องทรงพระอักษร ฮ่องเต้เฒ่าเพิ่งประทับนั่งลง ก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

คังเหรินบีบนวดไหล่ถวาย "ฝ่าบาท เหตุใดจึงทรงทอดถอนพระทัยพ่ะย่ะค่ะ"

"เหล่าคังเอ๋ย เรากำลังคิดอยู่ว่า ตอนนั้นที่พระราชทานสมรส เราทำผิดไปหรือไม่ ลู่หมิงยวนผู้นี้มิใช่คู่ครองที่ดีของเจียวหลงเลยจริงๆ!"

คังเหรินนึกถึงท่าทีของลู่หมิงยวนในท้องพระโรงก็จนใจเช่นกัน ทว่ายังคงเอ่ยปลอบว่า

"เรื่องนี้จะโทษฝ่าบาทได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ ใต้เท้าชวีกับติ้งหยางป๋อมีสัญญาหมั้นหมายกันมาแต่เดิม ถึงแม้พระองค์จะไม่ทรงก้าวก่าย ทั้งสองคนก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดี ได้แต่ทอดถอนใจว่าใต้เท้าชวีฝากชีวิตไว้ผิดคนเท่านั้น"

"คำพูดก็ว่าอย่างนั้น แต่หากมิใช่เพราะการพระราชทานสมรสของเรารังแต่จะส่งเสริมความทะเยอทะยานของลู่หมิงยวน ทั้งสองคนคงไม่เดินมาถึงขั้นนี้ เฮ้อ!"

สมกับเป็นฮ่องเต้เฒ่า เห็นได้ชัดว่าทรงมองลู่หมิงยวนทะลุปรุโปร่งแล้ว

"คนเราต่างมีชะตาลิขิต ฝ่าบาทอย่าได้ทรงเก็บมาใส่พระทัยถึงเพียงนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ"

"เราจะไม่ใส่ใจได้อย่างไรกัน! อาเลี่ยกับเหม่ยเหรินมีบุตรสาวเพียงคนเดียวเท่านั้นนะ..."

ขณะที่ฮ่องเต้เฒ่าตรัส ดวงเนตรกลับคล้ายมีประกายหยาดน้ำตาไหวระริก

คังเหรินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา

"ทว่าฝ่าบาทจะทรงทำสิ่งใดได้เล่าพ่ะย่ะค่ะ ใต้เท้าชวีแต่งงานกับติ้งหยางป๋อมาสิบห้าปีแล้ว ทั้งยังมีบุตรชายสองคนบุตรสาวหนึ่งคนอยู่ใต้เข่า หากหย่าขาดขึ้นมา อย่าว่าแต่ใต้เท้าชวีจะถูกผู้คนในใต้หล้าหัวเราะเยาะเย้ยเลย แล้วเด็กๆ เล่าจะทำเช่นไร"

พอพูดถึงเรื่องเด็ก ฮ่องเต้เฒ่าก็ทรงกริ้วขึ้นมา "เจ้าลู่หมิงยวนนั่นไม่รู้สั่งสอนลูกอย่างไร ลู่ฝูอิงทำตัวระยำตามอำเภอใจ ส่วนลู่ฝูเวยถึงกับเหยียดหยามอาเลี่ยกลางถนนต่อหน้าผู้คน! หากมิใช่เห็นแก่หน้าเจียวหลง เราคงสั่งประหารมันไปแล้ว! แค่กๆๆ!"

ฮ่องเต้เฒ่าตรัสไปตรัสมาก็ทรงไอขึ้นมาอีก คังเหรินรีบลูบหลังเพื่อช่วยผ่อนลมหายใจ และรินน้ำชาถวายให้ฮ่องเต้เฒ่าจิบคอ

ครั้นอาการดีขึ้นบ้างแล้ว ฮ่องเต้เฒ่าจึงแย้มสรวลอย่างขมขื่น "ตอนนี้เนรเทศเจ้าลู่ฝูเวยนั่นไปแล้ว ไม่รู้ว่าเจียวหลงจะเคียดแค้นเราหรือไม่"

"วันนั้นใต้เท้าชวียอมฟ้องร้องคุณชายใหญ่ลู่ต่อศาลต้าหลี่ คิดว่าย่อมต้องเห็นชอบกับการตัดสินพระทัยของพระองค์เป็นแน่ ฝ่าบาทมิต้องทรงตำหนิพระองค์เองหรอกพ่ะย่ะค่ะ"

"นางคงจะโกรธจัดเช่นกัน บุตรชายแท้ๆ กลับพูดจาแทงใจดำถึงเพียงนั้น..."

ฮ่องเต้เฒ่าหลับพระเนตรลง "ช่างเถอะ ลู่หมิงยวนพึ่งพาไม่ได้ รอไปอีกสักหน่อยเถิด รอให้เจียวหลงเข้าสำนักกั๋วจื่อเจี้ยนแล้ว เราค่อยหาข้ออ้างเลื่อนตำแหน่งให้นางก็แล้วกัน"

คังเหรินชะงักไป ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะอดมิได้ที่จะเอ่ยปาก

"หากเลื่อนตำแหน่งขึ้นไปอีก ใต้เท้าชวีก็สามารถเข้าร่วมประชุมขุนนางเพื่อว่าราชการได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท เรื่องนี้...จะไม่เหมาะสมหรือไม่ อีกทั้งบ่าวยังคิดว่า ที่ใต้เท้าชวีทูลขอพระราชโองการในคราวนั้น เกรงว่าจะมิใช่เพียงเพื่อเป็นขุนนางหญิงธรรมดาๆ เท่านั้น"

ฮ่องเต้เฒ่าแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา "เจ้าคิดว่าความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของนาง เราจะดูไม่ออกรึ"