บทที่ 86 ความภักดีและความกตัญญู

บทที่ 86 ความภักดีและความกตัญญู

ทั้งสองคนขยับเข้ามาดู หงหลีปรายตามองมาตราส่วนตารางบนผังข้างๆ เมื่อก่อนนางมีตำแหน่งต่ำต้อย คอยปรนนิบัติอยู่เรือนนอก มักทำงานจิปาถะอย่างการส่งสาร จึงวิ่งไปมาระหว่างสองที่นี้บ่อยๆ

นางคำนวณจำนวนก้าวในใจอย่างเงียบๆ จากนั้นจึงรวบรวมความกล้าหยิบพู่กันขึ้นมา ขีดเส้นหนึ่งออกมาจากตรงห้องหนังสือ

"คุณหนู ห้องหนังสือไม่ได้ใหญ่เพียงนี้เจ้าค่ะ บ่าวจำได้คร่าวๆ ว่าห้องหนังสือของท่านป๋อ จากตรงนี้ ถึงตรงนี้ ราวๆ แปดสิบก้าว หากคำนวณตามมาตราส่วนของท่าน ของจริงอย่างน้อยต้องร้อยก้าว ไม่ถูกต้องเจ้าค่ะ"

พอนางพูดจบ ทั้งสามคนต่างชะงักไป และนึกขึ้นได้แทบจะพร้อมๆ กัน

"มีห้องลับ!"

ใจของชวีเจียวหลงดิ่งวูบ มุมปากยกยิ้มเยาะหยันไร้เสียง

ช่างน่าขันที่ชาติก่อนนางใช้ชีวิตมาค่อนชีวิต กลับไม่รู้เลยว่าห้องหนังสือมีห้องลับซ่อนอยู่

มิน่าเล่า มิน่าเล่าของที่นางมอบให้ลูกๆ พอให้ไปแล้วถึงไร้ร่องรอยตามหาไม่เจอ

คิดว่ายามปกติคงถูกเขาเก็บไว้ในห้องลับ พอถึงคราวจะออกเดินทางต้องใช้ ค่อยหยิบใส่สัมภาระโดยตรง นางไม่ได้ติดตามเขาออกไปข้างนอก ย่อมไม่มีทางรู้ว่าของตกไปอยู่ในมือเขาแล้ว

สีหน้าของชิงซิ่งและหงหลีต่างย่ำแย่อย่างยิ่ง

เป็นชิงซิ่งที่ได้สติก่อน "ฮูหยินสงสัยมานานแล้วหรือว่า..."

ชวีเจียวหลงส่ายหน้า

ก่อนหน้านี้นางไม่ได้สังเกตเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย วันนี้ที่วาดแผนผังนี้ขึ้นมา เป็นเพราะรู้ว่าอีกไม่นานจะมีเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ นางอยากดูว่ามีวิธีใดที่จะชักนำไฟไปที่ห้องหนังสืออย่างแนบเนียนโดยที่ตัวนางพ้นมลทินได้อย่างหมดจดหรือไม่

ชวีเจียวหลงสูญเสียมารดาตั้งแต่เยาว์วัย นางเติบโตมาข้างกายบิดาตลอด บิดามักยุ่งอยู่กับศึกสงครามเป็นส่วนใหญ่ เวลาที่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพังจึงไม่นับว่ามากนัก ดังนั้นตอนเด็กๆ ชวีเจียวหลงจึงใช้เวลาเกินกว่าครึ่งอยู่ในกระโจมแม่ทัพใหญ่

ยามที่บิดาสั่งการศึกและจัดวางกลยุทธ์ไม่เคยปิดบังนาง คนในกองทัพก็ไม่ระแวงนางเช่นกัน ไม่มีใครคิดว่าเด็กหญิงตัวเล็กๆ จะฟังเรื่องพวกนั้นเข้าใจ

ทว่าแท้จริงแล้วจากการได้ยินได้ฟังจนคุ้นชิน ชวีเจียวหลงจึงมีความรู้สึกไวต่อพวกแผนที่และผังการวางกำลังอย่างยิ่ง พอวาดเสร็จ ก็รู้สึกเลาๆ ว่ามีตรงไหนไม่ถูกต้อง

ถึงได้ค้นพบว่ามีห้องลับอยู่ตรงนั้น

"แต่ไม่เป็นไร"

ชวีเจียวหลงยกมุมปาก มีห้องลับก็ดีพอดี ถึงเวลาจะได้ทำลายไปพร้อมกัน

*

วันรุ่งขึ้น ณ ท้องพระโรง

"มีราชการให้กราบทูล ไม่มีราชการให้เลิกประชุม——"

เสียงของหัวหน้าขันทีคังเหรินดังก้องไปทั่วท้องพระโรงจินหลวน

ลู่หมิงยวนมองไปยังลู่หมิงเซิงโดยสัญชาตญาณ พยายามส่งสายตาให้เขา

ทว่าลู่หมิงเซิงกลับก้มหน้าตลอดเวลา ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

ลู่หมิงยวนกัดฟัน ตัดสินใจถือป้ายฮั่วก้าวออกจากแถวเป็นคนแรก

"กระหม่อม มีฎีกากราบทูลพ่ะย่ะค่ะ!"

ฮ่องเต้เฒ่าเหลือบมองเขา ซ่อนความรำคาญใจไว้ในแววตา

"อนุญาต"

"กราบทูลฝ่าบาท ช่วงนี้มารดาของกระหม่อมร่างกายไม่สู้ดี ล้มป่วยนอนซมอยู่บนเตียง หมอประจำจวนกล่าวว่า บัดนี้มารดาชราภาพแล้ว เกรงว่าวันเวลาคงเหลืออีกไม่มาก กระหม่อมใคร่กราบทูลขอพระเมตตาจากฝ่าบาท โปรดปลดตำแหน่งขุนนางหญิงของภรรยากระหม่อมเป็นการชั่วคราว ให้นางกลับจวนมาปรนนิบัติดูแลผู้ป่วย เพื่อรักษาหลักความกตัญญูพ่ะย่ะค่ะ!"

ครั้นคำพูดนี้ออกมา ท้องพระโรงก็พลันอื้ออึงขึ้นมาทันใด ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ มีเพียงองค์รัชทายาทที่ทอดสายตาเย็นเยียบไปยังลู่หมิงยวน

นี่หรือคือคนที่นางเลือก?

หักปีกของนางครั้งแล้วครั้งเล่า ช่างน่าแค้นเคืองถึงที่สุด

เสียนหวังปรายตามององค์รัชทายาทอย่างสุขุมเงียบเชียบ แล้วมองลู่หมิงยวนที่ก้มหน้าอยู่ตลอด สายตาแฝงความนัยน่าสนใจ

เขาอยากรู้ยิ่งนักว่า หมากตานี้ในวันนี้ ชวีเจียวหลงจะแก้ลำอย่างไร

ฮ่องเต้เฒ่าหลับตาลง เก็บงำความรังเกียจที่ก้นบึ้งดวงตา จากนั้นจึงมองไปยังคังเหริน

คังเหรินขานเสียงดังให้ทุกคนอยู่ในความสงบ สายตาของฮ่องเต้เฒ่ากวาดมองทุกคน

"พวกเจ้ามีความเห็นอย่างไรกันบ้าง"

ขุนนางจำนวนไม่น้อยต่างแสดงท่าทีสนับสนุน

"ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นพ้องพ่ะย่ะค่ะ ในบรรดาความดีทั้งปวง ความกตัญญูต้องมาก่อน กระหม่อมเห็นว่าคำร้องขอของติ้งหยางป๋อในครั้งนี้มิได้ไม่สมควร แม้ใต้เท้าชวีจะเป็นขุนนางหญิง แต่ก่อนอื่นนางเป็นสะใภ้ตระกูลลู่ การกลับจวนไปปรนนิบัติพ่อแม่สามีย่อมเป็นเรื่องถูกต้องตามหลักฟ้าดินพ่ะย่ะค่ะ"

บรรดาผู้ที่สนับสนุนนั้น ส่วนหนึ่งเป็นเพราะลู่หมิงยวนได้บอกกล่าวไว้ล่วงหน้าแล้ว และอีกส่วนหนึ่งคือผู้ที่ไม่ต้องการให้มีขุนนางหญิงปรากฏในราชสำนักอย่างสิ้นเชิง เมื่อมีโอกาสอันดีเช่นนี้ ย่อมอยากจะรีบกำจัดคนออกไปให้พ้นทาง

ทว่าก็มีคนแสดงความคัดค้านเช่นกัน ด้วยเหตุผลที่คล้ายคลึงกับความกังวลยามที่ไป๋ซื่อเกลี้ยกล่อมลู่หมิงเซิง

"ทูลฝ่าบาท ข้าพระองค์เห็นว่าการทำเช่นนี้ไม่เหมาะสม ตำแหน่งขุนนางหญิงของใต้เท้าชวีนั้นได้มาด้วยความชอบในการคุ้มกันขบวนเสด็จ อีกทั้งยังประกาศแก่ใต้หล้าแล้ว ผ่านไปเพียงไม่นานกลับคิดจะริบคืน กลับคำไปมาเช่นนี้ จะเอาศักดิ์ศรีราชวงศ์ไปไว้ที่ใดพ่ะย่ะค่ะ"

คนกลุ่มนี้ส่วนใหญ่เป็นขุนนางผู้ตรวจการและอาลักษณ์ ในสายตาของพวกเขา ชื่อเสียงเกียรติยศขององค์จักรพรรดินั้นยิ่งใหญ่เหนือสิ่งอื่นใด

"เอ่ยเช่นนี้ไม่ถูก อาการป่วยของฮูหยินผู้เฒ่าจวนป๋อกะทันหันรุนแรง เรื่องนี้มิใช่สิ่งที่ฝ่าบาทจะทรงคาดเดาได้ จะนับว่าฝ่าบาทกลับคำไปมาได้อย่างไร"

"ใช่แล้วๆ อีกทั้งมิได้ปลดใต้เท้าชวีออกจากตำแหน่งเสียหน่อย เพียงให้พักหน้าที่ไว้ชั่วคราว วันหน้าก็ยังกลับมาได้มิใช่หรือ โบราณว่าไว้ ลมไม่ยอมหยุดยามต้นไม้ใคร่สงบ ลูกอยากกตัญญูยามพ่อแม่มิอาจรอ ฮูหยินผู้เฒ่าเหลือเวลาอีกไม่มาก ใต้เท้าชวีในฐานะสะใภ้ย่อมต้องปรนนิบัติดูแลอย่างสุดกำลัง ส่วนตำแหน่งขุนนางนั่น วันใดค่อยทำก็ได้ ไฉนต้องเร่งร้อนเพียงชั่วประเดี๋ยวประด๋าวด้วยเล่า"

ท้องพระโรงพลันคึกคักขึ้นมาทันที ต่างคนต่างแสดงความคิดเห็นของตน ทว่าเมื่อดูจากสถานการณ์ในยามนี้ เสียงสนับสนุนแทบจะครอบงำอย่างท่วมท้น

ฮ่องเต้เฒ่าขมวดคิ้ว สายตาคมกริบกวาดมองผู้คนที่กำลังถกเถียงกันไม่หยุดในเวลานี้ ก่อนสายตาจะหยุดชะงักลง

พระองค์ทรงพบว่า มีคนผู้หนึ่งกลับมิได้เอ่ยปากเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

พระองค์ทรงกระแอมไอเบาๆ เสียงหนึ่ง ทั่วทั้งท้องพระโรงก็พลันเงียบกริบไร้สรรพสำเนียง

สายตาของฮ่องเต้เฒ่าตกลงบนร่างของลู่หมิงเซิง "ผู้ตรวจการลู่อยู่ในจวนติ้งหยางป๋อ เรื่องนี้เจ้ามีความเห็นเช่นไร"

ลู่หมิงยวนมองไปยังทิศทางของลู่หมิงเซิง แม้ไม่อาจสบสายตากับอีกฝ่าย แต่ตามความเข้าใจที่เขามีต่อพี่ใหญ่ในยามปกติ เมื่อถ้อยคำเมื่อวานพูดไปถึงขั้นนั้น พี่ใหญ่ย่อมไม่มีทางคัดค้านเด็ดขาด

ด้วยว่ายามนั้นเขาได้หยั่งเชิงท่าทีของพี่ใหญ่ดูแล้ว พี่ใหญ่ของเขาผู้นี้โง่เขลาเป็นอย่างยิ่ง ย่อมคิดไม่ถึงเลยว่าการกระทำนี้จะเกี่ยวพันไปถึงอำนาจดูแลเรือนของไป๋ซื่อ สิ่งที่กังวลมีเพียงชวีซื่อจะดูแลท่านแม่ได้ไม่ดีพอเท่านั้น

ทว่าพี่ใหญ่ของเขากลับไม่มีทางทำเรื่องทำลายชื่อเสียงของสตรีต่อหน้าธารกำนัลเช่นนั้นได้ ดังนั้นการสนับสนุนตนย่อมเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว

ลู่หมิงเซิงก้าวออกจากแถวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แล้วเอ่ยขึ้นเสียงดัง

"เอ่อ... ทูลฝ่าบาท ยามนี้ท่านแม่ของข้าพระองค์ล้มป่วยนอนติดเตียงอยู่จริง หากว่ากันตามความรู้สึกส่วนตน ข้าพระองค์ย่อมสนับสนุนข้อเสนอของติ้งหยางป๋อ มีคนคอยปรนนิบัติยามป่วยไข้อยู่ข้างกายท่านแม่ พวกข้าสองพี่น้องก็เบาใจไปมากพ่ะย่ะค่ะ"

เข้าทางแล้ว

ลู่หมิงยวนเปี่ยมด้วยความมั่นใจ

ทว่ากลับได้ยินลู่หมิงเซิงเปลี่ยนน้ำเสียงกะทันหัน

"แต่ข้าพระองค์ในฐานะผู้ตรวจการ จำต้องคำนึงถึงผลกระทบของเรื่องนี้เป็นลำดับแรก ข้าพระองค์เห็นพ้องกับที่ใต้เท้าฟางกล่าวไปเมื่อครู่ เรื่องนี้ส่งผลเสียต่อศักดิ์ศรีของราชวงศ์ ตำแหน่งขุนนางของใต้เท้าชวี แตะต้องมิได้พ่ะย่ะค่ะ"

สามคำสุดท้ายหนักแน่นดังก้อง ทุกคนต่างสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

มีคนขมวดคิ้วโต้แย้ง "ผู้ตรวจการลู่คิดจะไม่แยแสความปลอดภัยของมารดาเอกหรืออย่างไร"

"ใต้เท้าเฉินกล่าวเช่นนี้ไม่ถูก วิธีการกตัญญูมีมากมายหลายทาง อีกทั้งน้องสะใภ้ก็มิได้เชี่ยวชาญวิชาแพทย์ แม้จะกลับจวนมาปรนนิบัติยามป่วยไข้ ก็หาได้ช่วยให้อาการของท่านแม่ดีขึ้นมากเท่าใดไม่"

ฮ่องเต้เฒ่าดูคล้ายตระหนักได้แล้วว่าเขาต้องการจะกล่าวสิ่งใด จึงเลิกคิ้วขึ้น

"เช่นนั้นตามความเห็นของชิงลู่เล่า"

ลู่หมิงเซิงคุกเข่าลงแล้วโขกศีรษะลงลึก

"ข้าพระองค์บังอาจ ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาต โปรดประทานหมอหลวงไปตรวจรักษาท่านแม่ที่จวนป๋อทุกวันพ่ะย่ะค่ะ ทำเช่นนี้ ทั้งความภักดีและความกตัญญูย่อมสมบูรณ์พร้อมได้ทั้งสองประการ"

ลู่หมิงยวนที่ยืนก้มศีรษะอยู่ด้านข้าง กำหมัดแน่นจนแทบจะแหลกละเอียดคามือ