บทที่ 85 แผนที่

บทที่ 85 แผนที่

ไป๋ซื่อนึกในใจ มาเร็วจริงเชียว

ทว่าสีหน้ามิได้แสดงออก เพียงแย้มยิ้มพลางกล่าวว่า

"อ้อ? ท่านพี่ลองเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิเจ้าคะ"

"ยามนี้ท่านแม่ล้มป่วยนอนซมอยู่บนเตียง น้องรองอยากให้พรุ่งนี้ข้าร่วมลงนามถวายฎีกากับเขา หวังให้ฝ่าบาททรงปลดน้องสะใภ้จากตำแหน่งขุนนางหญิงชั่วคราว เพื่อกลับจวนมาปรนนิบัติดูแลคนป่วย"

ไป๋ซื่อหัวเราะเยาะในใจ ช่างไม่ผิดไปจากที่ชวีเจียวหลงคาดการณ์ไว้แม้แต่น้อย

"แล้วท่านพี่คิดเห็นเช่นไรหรือเจ้าคะ" นางมิได้รีบร้อนแสดงความคิดเห็นของตน แต่เอ่ยถามความคิดของลู่หมิงเซิงก่อน

ลู่หมิงเซิงขมวดคิ้ว "แม้ข้อเสนอของน้องรองจะไม่มีปัญหาอันใด เพราะอย่างไรความกตัญญูก็ต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก ทว่า..."

ลู่หมิงเซิงชะงักไป อ้ำอึ้งอยู่นาน คล้ายมีเรื่องยากจะเอ่ยปาก

ไป๋ซื่อเลิกคิ้ว รินน้ำชาให้เขาหนึ่งจอก "เวลานี้มีเพียงเราสองสามีภรรยา หากท่านพี่มีเรื่องกังวลอันใด ก็พูดตรงๆ เถิดเจ้าค่ะ"

"เฮ้อ จะว่ากังวลก็ไม่เชิง ข้าเพียงรู้สึกว่าการนินทาลับหลังมิใช่วิสัยของวิญญูชน"

ไป๋ซื่อคล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงยกมือปิดปากยิ้ม "ท่านพี่หมายถึงน้องสะใภ้หรือเจ้าคะ"

สีหน้าของลู่หมิงเซิงดูกระอักกระอ่วนและลำบากใจ

"ใช่แล้ว ฮูหยิน เจ้าเองก็รู้ถึงนิสัยใจคอของน้องสะใภ้ดี นางเป็นบุตรสาวแม่ทัพ ทั้งยังเติบโตมาที่ไซ่เป่ย ปกติก็มือหนักยิ่งนัก ไหนเลยจะทำงานปรนนิบัติดูแลคนเช่นนี้เป็น หากส่งท่านแม่ให้นางดูแล ข้าไม่วางใจจริงๆ!"

พอกล่าวจบ เขาก็คล้ายรู้สึกว่าตนพูดเช่นนี้ไม่ค่อยดี จึงเสริมขึ้นอีก "ขะ...ข้ามิได้มีเจตนาจะว่าร้ายน้องสะใภ้หรอกนะ เพราะเรื่องชาติกำเนิดมันเลือกไม่ได้ ข้าแค่...เฮ้อ!"

เขาถอนหายใจ ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะพูดอย่างไรต่อไปดี

ไป๋ซื่อกลั้นหัวเราะ แม้แต่นางเองก็ยังคิดไม่ถึงว่าเรื่องที่สามีกังวลจะเป็นเรื่องนี้

"เช่นนั้นท่านพี่ปฏิเสธน้องรองไปแล้วหรือยังเจ้าคะ"

"ข้าก็อยากปฏิเสธใจจะขาด! แต่น้องรองไม่ยอมฟังเลยสักนิด ซ้ำยังบอกว่าข้าคิดมากไปเอง! บอกว่าน้องสะใภ้ดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ เจ้าฟังดูสิ ฟังดู!"

ลู่หมิงเซิงโมโหจนผายมือออกอย่างจนปัญญา

"ข้าว่าเขามันตามืดบอดเพราะรัก ไม่มองความจริงเอาเสียเลย! อีกอย่างที่ท่านแม่ล้มป่วยครานี้ สาเหตุหลักก็เพราะน้องสะใภ้ฟ้องร้องเวยเอ๋อร์ต่อศาลต้าหลี่ จนทำให้เวยเอ๋อร์ที่เป็นหลานชายคนโตสายตรงต้องถูกเนรเทศ มายามนี้ เฮ้อ เขายังจะให้น้องสะใภ้ไปยืนเสนอหน้าอยู่ต่อหน้าท่านแม่ทุกวันอีก! นั่นมิใช่การเอามีดไปกรีดใจท่านแม่หรอกหรือ น้องรองนี่ก็เหลือเกิน อยากกตัญญูกับมารดาก็ต้องดูวิธีด้วยสิ! ประเดี๋ยวเถอะ ไม่ใช่ว่าดูแลยังไม่ทันหายป่วย ท่านแม่จะโมโหจนเป็นอะไรขึ้นมาอีก!"

บางครั้งไป๋ซื่อก็รู้สึกจริงๆ ว่าสามีของตนผู้ซื่อตรงคนนี้ช่างน่าเอ็นดูอยู่บ้าง

เขาคิดจริงๆ ว่าที่ฮูหยินผู้เฒ่าโมโหจนล้มป่วยเป็นเพราะลู่ฝูเวยถูกเนรเทศ มิใช่เพราะลู่หมิงยวนถูกลดขั้นบรรดาศักดิ์

ลู่หมิงเซิงทั้งโมโหทั้งจนปัญญา "แต่ไม่ว่าข้าจะพูดยังไงเขาก็ไม่ฟัง! พรุ่งนี้หากเขาจะถวายฎีกาขึ้นมาจริงๆ ถ้าข้าไม่ช่วยก็ดูไม่มีเหตุผลอันควร คำพูดพวกนี้ข้าคุยกับเจ้าก็พอว่า แต่หากเอาไปพูดในราชสำนัก น้องสะใภ้จะยังเหลือชื่อเสียงอยู่อีกหรือ ข่าวลือยิ่งปากต่อปากแพร่ไปร้อยแปดพันเก้า เล่าลือออกไปไม่รู้จะกลายเป็นเช่นไร ข้าจะไปทำร้ายน้องสะใภ้ได้อย่างไรกัน! ช่างทำให้ข้าลำบากใจเสียจริง!"

ไป๋ซื่อต้องพยายามอย่างยิ่งยวดถึงจะไม่หลุดหัวเราะออกมา

นางเอ่ยปลอบประโลมว่า

"ท่านพี่อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลยเจ้าค่ะ ข้าเข้าใจความกังวลของท่านพี่แล้ว ท่านพี่กล่าวได้ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ อีกทั้งหากข้าจะขอกล่าวตามความเป็นจริงสักหน่อย ท่านพี่อย่าได้ตำหนิเลยนะเจ้าคะ"

ลู่หมิงเซิงรู้ว่ามุมมองของภรรยาต่างจากตน จึงโบกมือ "ฮูหยินเองก็เพิ่งบอกไปว่ายามนี้มีเพียงเราสองสามีภรรยา ไม่มีเรื่องใดที่พูดไม่ได้หรอก เจ้าว่ามาตรงๆ เถิด"

ไป๋ซื่อหลุบตาลง "ยามนี้สุขภาพร่างกายของท่านแม่มิได้แข็งแรงเหมือนแต่ก่อน หากถูกน้องสะใภ้ทำให้โมโหจนเกิดเรื่องร้ายแรงอันใดขึ้นมา... น้องรองมีบรรดาศักดิ์ติดตัวย่อมไม่กลัวอยู่แล้ว แต่ตำแหน่งขุนนางที่ท่านพี่อุตส่าห์ได้เลื่อนขั้นขึ้นมาคงรักษาไว้ไม่ได้ อีกทั้งยังจะพลอยทำให้เรื่องการแต่งงานของจิ่นจูกับจิ่นเช่อต้องล่าช้าออกไปด้วย ดังนั้นท่านพี่เจ้าคะ เรื่องนี้ต้องรอบคอบให้มาก ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็ไม่อาจร่วมเหลวไหลไปกับน้องรองได้เจ้าค่ะ"

แววตาของลู่หมิงเซิงไหววูบ นี่เป็นมุมมองที่เขาไม่เคยนึกถึงมาก่อนจริงๆ

สำหรับเรื่องลาออกจากราชการเพื่อไว้ทุกข์กตัญญูนั้นเขาไม่ได้คัดค้านอันใด ทว่าหากทำให้เรื่องมงคลสมรสของบุตรชายบุตรสาวต้องล่าช้าเล่า...

ต่อให้เป็นคนที่เที่ยงธรรมเพียงใด เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายเลือดของตน ย่อมเกิดความเห็นแก่ตัวขึ้นมาจนได้

ได้ยินไป๋ซื่อเอ่ยต่อ "อีกทั้งตำแหน่งขุนนางสตรีนั้น น้องสะใภ้ใช้ความดีความชอบจากการช่วยชีวิตองค์เหนือหัวแลกมา ฝ่าบาททรงตรัสรับรองด้วยพระองค์เอง นี่เพิ่งผ่านไปนานเท่าใดกัน อยู่ๆ จะริบคืนตำแหน่งราชการ มิใช่จะทำให้ผู้คนในใต้หล้าหัวเราะเยาะว่าฝ่าบาททรงกลับกลอกหรอกหรือ นี่เป็นการผลักให้ฝ่าบาททรงตกอยู่ในความอยุติธรรม พระบารมีแห่งราชวงศ์จะเหลืออยู่ที่ใดกันเจ้าคะ"

ต้องยอมรับว่า ไป๋ซื่อรู้จักสามีของตนเป็นอย่างดีจริงๆ

หากเจ้าพูดเรื่องส่วนตัวกับเขา ต่อให้เขารับปาก ในใจก็ยังคงติดค้างกังวลอยู่นาน และจะคอยทบทวนละอายใจซ้ำๆ ไปอีกพักใหญ่ ทว่าหากเจ้าเอ่ยถึงเรื่องคุณธรรมความถูกต้องกับเขา เขากลับแทบไม่ลังเลใจเลยแม้แต่น้อย

เป็นไปตามคาด ลู่หมิงเซิงยืดหลังตรงขึ้นมาทันที "ฮูหยินกล่าวได้ถูกต้องยิ่ง! เช่นนั้นเรื่องนี้ข้าควรทำเช่นไรดี"

"ในความเห็นของข้า การจะคลี่คลายก็มิได้ยากเย็นอันใดเจ้าค่ะ"

ดวงตาของลู่หมิงเซิงเป็นประกาย "ข้ารู้แล้วว่าฮูหยินต้องมีหนทาง บอกมาให้ข้าฟังหน่อยสิ!"

ไป๋ซื่อขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะกระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง

*

เรือนหลัก

หงหลีคอยปรนนิบัติฝนหมึกพลางมองชวีเจียวหลงที่กำลังวาดแผนผังอยู่บนโต๊ะหนังสือ พลางเอ่ยถาม

"คุณหนู ไป๋ซื่อผู้นั้นจะยอมช่วยพวกเราจริงๆ หรือเจ้าคะ"

ชวีเจียวหลงมิได้เงยหน้าขึ้น มือยังคงขยับไม่หยุด ทว่าก็ยังคงตอบคำถามของหงหลี "นางช่วยแน่"

"เหตุใดคุณหนูถึงมั่นใจถึงเพียงนี้เจ้าคะ"

"ประการแรก หากข้ากลับมาปรนนิบัติดูแลคนป่วย อำนาจการดูแลเรือนที่เพิ่งตกมาถึงมือไป๋ซื่อก็จะมลายหายไป เวลานี้นางกำลังมองหาคู่ครองให้จิ่นจู ข่าวคราวแพร่ออกไปแล้ว หากถูกยึดอำนาจคืนกะทันหัน ไม่เพียงแต่นางจะถูกหัวเราะเยาะ แม้แต่จิ่นจูก็จะถูกเย้ยหยันไปด้วย นางไม่มีทางยอมให้เป็นเช่นนั้นแน่"

ชวีเจียวหลงขมวดคิ้ว มือชะงักไปเล็กน้อย คล้ายกับภาพวาดในมือติดขัดตรงจุดใดจุดหนึ่ง นางครุ่นคิดอย่างละเอียดรอบคอบแล้วจึงค่อยจรดพู่กันลงไปใหม่อีกครั้ง

ก่อนจะเอ่ยต่อว่า

"ประการที่สอง ข้ารับปากนางว่าหลังเรื่องนี้จบลง ข้าจะช่วยให้เรือนใหญ่แยกจวนออกไปก่อนที่ฮูหยินผู้เฒ่าจะหมดลมหายใจอย่างแน่นอน"

หงหลีเข้าใจได้ในทันที

"เมื่อแยกจวน นายท่านใหญ่ก็จะเป็นผู้ดูแลจวนของตนเอง ฮูหยินใหญ่ก็จะได้เป็นนายหญิงของจวนอย่างเต็มภาคภูมิ มิใช่เป็นเพียงผู้รักษาการอำนาจนายหญิง ซ้ำร้ายเมื่อนายท่านใหญ่ตั้งตนเป็นเอกเทศ แยกออกไปแล้วก็ไม่นับเป็นครอบครัวเดียวกันอีก แม้ฮูหยินผู้เฒ่าจะเป็นอะไรไป นายท่านใหญ่ก็มิต้องลาออกจากราชการ คิดดูแล้วไม่ว่าอย่างไรฮูหยินใหญ่ย่อมไม่มีทางปฏิเสธแน่เจ้าค่ะ"

"แยกจวนหรือเจ้าคะ"

ชิงซิ่งเดินเข้ามาพอดีในเวลานี้ พลางรินน้ำชาให้นางพลางขมวดคิ้วเอ่ย "แต่ตามธรรมเนียมของต้าเยว่เรา หากบิดามารดายังมีชีวิตอยู่ ห้ามมิให้แยกบ้านมิใช่หรือเจ้าคะ"

"มีกฎเช่นนี้อยู่จริง ทว่าหากฮูหยินผู้เฒ่าเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอแยกบ้านเองเล่า"

มุมปากของชวีเจียวหลงยกยิ้มเย็นชา ปลายพู่กันกดหนักลงบนแผ่นกระดาษ "นางมิใช่รักใคร่ลู่หมิงยวนผู้เป็นบุตรชายคนนี้ที่สุดหรอกหรือ หากนางรู้ว่าการแยกบ้านอาจทำให้ลู่หมิงยวนได้บรรดาศักดิ์คืนมา..."

หงหลีชะงักไป "คุณหนูคิดจะ..."

"ข้าจะทำให้นางต้องเป็นฝ่ายกราบกรานขอให้เรือนใหญ่แยกออกไปเอง"

ชวีเจียวหลงวางพู่กัน เป่าหมึกบนกระดาษให้แห้ง มองเห็นเค้าโครงแผนผังของเรือนชั้นในลางๆ

ทว่านางกลับมองดูพลางขมวดคิ้วมุ่น

ชิงซิ่งชะโงกหน้ามองตามแล้วก็ชะงักไป "ฮูหยินวาดแผนผังของจวนโหว... จวนป๋อหรือเจ้าคะ"

"อืม"

ชวีเจียวหลงตอบรับคำหนึ่ง ทว่ากลับชี้นิ้วไปยังจุดหนึ่งในนั้น แล้วเอ่ยถามพวกนาง

"ชิงซิ่ง หงหลี พวกเจ้าคิดว่า ห้องหนังสือกับเรือนโถงหลัก มีตรงไหนแปลกๆ หรือไม่"