บทที่ 84 เปิดเผย

บทที่ 84 เปิดเผย

ยามที่ไป๋ซื่ออ่านจดหมาย ลู่จิ่นจูก็อยู่ข้างกายด้วย

นางมิได้ปิดบังบุตรสาวแท้ ๆ ของตน ยอมให้นางอ่านด้วยกัน

พลันอ่านจบ ไป๋ซื่อก็เผากระดาษจดหมายทิ้ง ลู่จิ่นจูกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น พลางมองไป๋ซื่ออย่างระมัดระวัง

"ท่านแม่ ท่านคิดจะทำอย่างไรเจ้าคะ"

ไป๋ซื่อแค่นหัวเราะ "อาสะใภ้ของเจ้านับวันยิ่งน่าสนใจขึ้นเรื่อย ๆ ถึงกับวางแผนป้องกันล่วงหน้าได้ถึงเพียงนี้"

"เช่นนั้น... ท่านแม่จะช่วยอาสะใภ้หรือไม่เจ้าคะ"

"แม่ยังมีทางเลือกอื่นอีกหรือ นี่มิใช่การช่วยนาง แต่ข้ากำลังช่วยตัวเอง และช่วยเจ้าต่างหาก"

แสงไฟที่ลุกไหม้กระดาษจดหมายสะท้อนใบหน้าของไป๋ซื่อ แสงวูบวาบสลับมืดสลัวทำให้ยากจะมองสีหน้าของนางออก

"อีกประการ ย่าของเจ้าอายุปูนนี้แล้ว จะอยู่ได้อีกกี่ปีก็มิอาจรู้ หญิงแก่ชั่วร้ายผู้นั้นในสายตาในใจก็มีเพียงอาสองของเจ้า หากต้องเลือกระหว่างนางกับชวีเจียวหลง ยังต้องถามอีกหรือว่าข้าจะเลือกผู้ใด"

ลู่จิ่นจูลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกแผ่วเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น

ทว่ารู้ใจบุตรสาวย่อมมิพ้นผู้เป็นมารดา ไป๋ซื่อเพียงปราดตามองก็เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของนาง จึงแค่นยิ้ม

"ครานั้นนางปรักปรำเจ้าเพราะลู่ฝูอิง เจ้ากลับยังนึกถึงอาสะใภ้ผู้นี้อยู่อีก"

ลู่จิ่นจูก้มหน้าลงด้วยความขัดเขินเล็กน้อย

"ท่านแม่อย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ คนเป็นแม่ไหนเลยจะไม่ลำเอียงเข้าข้างลูกตนเอง ยิ่งไปกว่านั้น ยามนั้นอาสะใภ้ก็ถูกผู้อื่นหลอกลวง..."

นางเอ่ยพลางหมุนกำไลในมือโดยไม่รู้ตัวด้วยความประหม่า หมุนไปได้สองรอบจึงนึกขึ้นได้ว่ากำไลวงนี้อาสะใภ้เป็นผู้มอบให้ จึงรีบปล่อยมือทันที

ไป๋ซื่อมองด้วยความระอา "เอาเถอะ ๆ ข้ายังมิได้ว่าอะไรเจ้า จะตื่นตระหนกไปไย"

ลู่จิ่นจูยิ้มประจบประแจง รีบเข้าไปกอดแขนไป๋ซื่อ

"ท่านแม่ดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ อีกทั้งครานั้นพี่ใหญ่ได้รับคำชี้แนะจากอาสะใภ้ ถึงได้มีความสามารถจนถึงทุกวันนี้ ไม่ว่าจะอย่างไรอาสะใภ้ก็มีบุญคุณต่อพวกเรา ท่านพ่อท่านแม่พร่ำสอนพวกเราเสมอว่าเกิดเป็นคนต้องรู้คุณทดแทน บุตรสาวจำใส่ใจไว้ตลอดเจ้าค่ะ"

ไป๋ซื่อเหลือบมองนางพลางฮึดฮัด "อย่ามาทำเป็นประจบ ข้าขอถามเจ้า เจ้าแอบฝึกยุทธ์กับพี่ใหญ่ของเจ้าใช่หรือไม่"

สีหน้าของลู่จิ่นจูพลันซีดเผือดลงในพริบตา นางรีบคุกเข่าลงทันที

"ท่านแม่! ข้า ข้า..."

นางมิกล้าแก้ตัว ติดอ่างอยู่นานจึงได้แต่เอ่ยว่า

"ข้ามิได้เรียนมากเท่าใด เพียงแค่... เพียงแค่พี่ใหญ่กังวลว่าข้าจะถูกรังแกเวลาออกไปข้างนอก จึงสอนวิชาป้องกันตัวให้ข้าเล็กน้อยเท่านั้น..."

"เจ้านี่นะ!"

ไป๋ซื่อโกรธจนลุกขึ้นยืน เดิมทีนางเพียงแค่ลองหยั่งเชิงดู ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะยอมรับจริง ๆ

นางคว้าไม้ปัดขนนกข้างกายขึ้นมา สีหน้าฉายแววผิดหวังแกมแค้นเคืองที่ไม่ได้ดั่งใจ

"วิชาป้องกันตัวรึ? เหอะ เจ้าลองออกไปสืบดูสิว่าสตรีในตระกูลขุนนางสูงศักดิ์ทั่วนครหลวงนี้ มีบ้านใดบ้างที่บุตรสาวต้องมาเรียนวิชาป้องกันตัวพรรค์นี้? เจ้าตามพวกเราออกไปข้างนอกนานเข้า จนลืมข่าวลือซุบซิบนินทาที่คนในเมืองหลวงมีต่ออาสะใภ้ของเจ้าไปแล้วหรือ? นางที่เป็นถึงทายาทของแม่ทัพใหญ่ยังต้องพบเจอกับเรื่องพรรค์นี้ หากวันหน้าเจ้าออกเรือนไปแล้วถูกครอบครัวสามีจับได้ เจ้าจะยืนหยัดอยู่ในนครหลวงนี้ได้อย่างไร!"

พอนางพูดจบ ไม้ปัดขนนกก็จวนเจียนจะฟาดลงบนตัวลู่จิ่นจู ทว่าลู่จิ่นจูกลับมิได้หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย

ถึงกับหลับตาแน่นิ่ง

ไม้ปัดขนนกชะงักหยุดลงก่อนจะถึงตัวลู่จิ่นจูเพียงชั่วพริบตา ไป๋ซื่อกัดฟันถาม "ไยจึงมิหลบ"

ลู่จิ่นจูเม้มปาก "บุตรสาวเคยบังเอิญได้ยินอาสะใภ้สั่งสอนน้องสาวในสวนว่า บุรุษย่อมกล้าทำกล้ารับ สตรีก็เช่นกัน ในเมื่อทำไปแล้วก็ไม่กลัวที่จะรับโทษ แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าคือต้องเข้าใจว่าเหตุใดจึงถูกลงโทษเจ้าค่ะ"

สีหน้าของไป๋ซื่อเปลี่ยนเป็นซับซ้อน

เนิ่นนานผ่านไปจึงแค่นหัวเราะ "อ้อ? เช่นนั้นเจ้าลองว่ามาสิ ว่าวันนี้เจ้าถูกลงโทษเพราะเหตุใด"

"เป็นบุตรไม่อาจปิดบังสิ่งใดต่อบิดามารดา เรื่องที่บุตรสาวฝึกยุทธ์ไม่ควรปิดบังมาจนถึงบัดนี้เจ้าค่ะ"

ไป๋ซื่อได้ยินเช่นนั้นก็โกรธจนหัวเราะออกมา

ความหมายของคำพูดนี้มิใช่บอกว่าตนผิดเพียงเรื่องปิดบัง แต่กลับคิดว่าการฝึกยุทธ์ของตนมิใช่เรื่องผิดหรอกหรือ

"ลู่จิ่นจู คำพูดของข้าเจ้าไม่คิดจะฟังเลยสักคำใช่หรือไม่"

ลู่จิ่นจูเม้มริมฝีปาก มิกล้าเถียงกลับ ทำได้เพียงกล่าวว่า "หากท่านแม่จะลงโทษ บุตรสาวย่อมน้อมรับเจ้าค่ะ แต่วิชาป้องกันตัวเรียนไปแล้ว บุตรสาวก็มิมีปัญญาจะลืมเลือนได้"

ไป๋ซื่อโมโหจนจุกอก

นางจ้องมองบุตรสาวอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าเย็นชาอีกครั้ง

"เจ้ายังได้เรียนรู้อะไรมาจากนางอีก"

ลู่จิ่นจูลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยืดหลังตรงแล้วเอ่ยขึ้น

"ท่านอาสะใภ้ยังเคยสอนน้องหญิงว่า ความรักที่บิดามารดามีต่อบุตร คือการวางแผนเผื่อไว้ให้ยาวไกล ทว่ากาลเวลาผันผ่านสรรพสิ่งย่อมแปรเปลี่ยน ประสบการณ์วันวานของผู้อาวุโสมิอาจนำมาปรับใช้กับปัจจุบันได้เสมอไป คนแต่ละรุ่นย่อมมีวิถีชีวิตของตนเอง ดังนั้น หากผิดก็ยอมรับผิด แต่ยอมรับในสิ่งที่กระทำ มิใช่ยอมจำนนต่อชะตาชีวิต"

ไม้ปัดขนไก่ในมือของไป๋ซื่อสั่นระริก ก่อนจะถูกทุ่มลงกับพื้นอย่างแรงในที่สุด

นางดึงตัวลู่จิ่นจูขึ้นมา ขอบตารื้นแดง "เด็กโง่คนนี้... แบบแผนของอาสะใภ้เจ้าเป็นธรรมเนียมของตระกูลขุนศึก พวกเราเป็นตระกูลบัณฑิต จะไปเหมือนกันได้อย่างไร"

ทว่าลู่จิ่นจูกลับเงยหน้าขึ้นอย่างดื้อดึง "แต่ท่านแม่ ท่านลองถามใจตนเองดูเถิด คำพูดของท่านอาสะใภ้มีประโยคใดผิดบ้างหรือไม่เจ้าคะ"

ไป๋ซื่อนิ่งเงียบ

ลู่จิ่นจูคุกเข่าลงไปอีกครา แล้วโขกศีรษะให้แก่ไป๋ซื่อ

"ยามเด็กบุตรสาวชอบวิ่งไปที่สวนดอกไม้เล็กๆ ในเรือนหลักที่สุด ก็เพื่อจะแอบอยู่ในมุมลับคอยฟังท่านอาสะใภ้เล่าเรื่องศึกสงครามที่ไซ่เป่ย เล่าเรื่องกฎประจำตระกูลชวีให้น้องหญิงฟัง เรื่องเหล่านั้นบุตรสาวไม่รู้ว่าน้องหญิงฟังเข้าหูไปมากน้อยเพียงใด แต่อย่างน้อยบุตรสาวก็จดจำได้ขึ้นใจ ท่านแม่ บุตรสาวเคารพเลื่อมใสท่านอาสะใภ้ และมิเคยคิดว่าสตรีฝึกยุทธ์จะมีสิ่งใดผิด หากเรื่องนี้ทำให้ท่านแม่ต้องกลัดกลุ้มใจ เป็นความผิดของบุตรสาวเอง บุตรสาวยินดีรับโทษเจ้าค่ะ"

ไป๋ซื่อมองดูบุตรสาวที่ก้มกราบแนบพื้น พลางนวดคลึงหว่างคิ้ว

หากพูดอย่างเป็นธรรม นิสัยใจคอของจิ่นจูผู้นี้ถือว่าดียิ่ง

กระทั่งไป๋ซื่อเองยังรู้สึกละอายใจว่าตนสู้ไม่ได้

หลายปีมานี้มัวแต่ยุ่งกับการติดตามสามีร่อนเร่ไปทั่ว ความจริงแล้วนางละเลยการอบรมสั่งสอนบุตร บุตรชายคนโตมิต้องพูดถึง เจ้าเด็กนั่นชื่นชอบการฝึกยุทธ์ยิ่งนัก นางช่วยอะไรไม่ได้แม้แต่น้อย ส่วนบุตรสาว นางก็พร่ำสอนเพียงคำสอนสตรีและบัญญัติสตรีเป็นส่วนใหญ่ สอนวิธีปรนนิบัติสามีอบรมบุตร ทว่าแทบมิเคยสอนการใช้ชีวิตและวางตัวในโลกกว้างแก่นางเลย

บุตรสาวแท้ๆ ของชวีเจียวหลงถูกคนของฮูหยินผู้เฒ่ายุยงส่งเสริมจนเหินห่างกับมารดา ไม่คาดคิดว่าบุตรสาวของตน กลับได้รับอิทธิพลจากนางจนเปี่ยมล้นด้วยความเที่ยงธรรมเช่นนี้

ไป๋ซื่อถอนหายใจ "ช่างเถอะๆ เจ้าลุกขึ้นมาเถิด เรื่องนี้พักไว้ก่อน แล้วเจ้าก็ระวังตัวให้ดี อย่าได้ไปโอ้อวดต่อหน้าผู้อื่นเชียว"

ลู่จิ่นจูดีใจขึ้นมาในอก รีบพยักหน้ารับ "บุตรสาวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ!"

นางลุกขึ้นยืน นึกอะไรขึ้นมาได้จึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "ความจริงยามปกติบุตรสาวก็ซ่อนไว้อย่างดียิ่งแล้ว มิรู้ว่าท่านแม่ล่วงรู้ได้อย่างไรหรือเจ้าคะ..."

ไป๋ซื่อเอ่ยอย่างหงุดหงิด "วันนั้นชวีเจียวหลงถือคันศรซั่วเยวี่ยกลับมา ลูกตาเจ้าแทบจะแปะติดอยู่บนนั้นแล้ว! ข้าจะไม่รู้ก็แปลก!"

ลู่จิ่นจูหัวเราะเจื่อน นึกไม่ถึงว่าจะเผยพิรุธออกมาด้วยเรื่องนี้

ไป๋ซื่อขมวดคิ้ว มองไปยังนางอีกครั้ง "จิ่นจู เจ้าบอกแม่มาตามตรง เจ้าอยากได้คันศรซั่วเยวี่ยนั่นมากใช่หรือไม่"

ลู่จิ่นจูชะงักไป "ท่านแม่ ท่านหมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ..."

"หากเจ้าอยากได้จริงๆ หึ ครานี้ข้าช่วยชวีเจียวหลงไว้ ย่อมเอาไปต่อรองให้นางมอบให้เจ้าได้"

"ท่านแม่! ไม่ได้นะเจ้าคะ!"

ลู่จิ่นจูร้อนใจขึ้นมาบ้าง "นั่นเป็นของที่ท่านแม่ทัพใหญ่ทิ้งไว้ให้ท่านอาสะใภ้นะเจ้าคะ..."

"เจ้าคิดว่าของสิ่งนั้นจะอยู่ในมือนางได้นานเท่าใดกัน สุดท้ายก็ต้องยกให้ลู่ฝูอิงอยู่ดีมิใช่หรือ!"

"น้องหญิงเป็นบุตรสาวแท้ๆ ของท่านอาสะใภ้ มอบให้น้องหญิงย่อมเป็นเรื่องสมควรแล้วเจ้าค่ะ"

ไป๋ซื่อถูกตอกกลับจนพูดไม่ออก พลันรู้สึกว่าคนที่ตนกำลังเผชิญหน้าอยู่มิใช่บุตรสาว หากแต่เป็นสามี นิสัยใจคอช่างดื้อรั้นหัวแข็งไม่แพ้กันเลยสักคน

"ท่านแม่ สุภาพชนไม่แย่งชิงของรักของผู้อื่น ยิ่งไปกว่านั้นท่านแม่ก็กล่าวเองว่าเรื่องนี้ช่วยพวกเราเองด้วยเช่นกัน แล้วจะยังบากหน้าไปตั้งเงื่อนไขกับท่านอาสะใภ้ได้อย่างไรกันเจ้าคะ"

"เจ้าถึงกับมาสั่งสอนข้าทำงานทำการแล้วรึ!" ไป๋ซื่อถลึงตาใส่นาง

"ท่านแม่!"

ประจวบเหมาะกับยามนั้น ลู่หมิงเซิงก้าวเท้าเข้ามา พลางยิ้มเอ่ย "พวกเจ้าสองแม่ลูกกำลังคุยอะไรกันอยู่หรือ"

สีหน้าของไป๋ซื่อผ่อนคลายลงเล็กน้อย "ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ แค่คุยเรื่องส่วนตัวประสาแม่ลูกกับจิ่นจู จิ่นจู เจ้ากลับไปก่อนเถิด เรื่องที่เจ้าพูดเมื่อครู่ แม่จะใคร่ครวญดูให้ดี"

ลู่จิ่นจูรีบขอตัวลา

ครั้นนางจากไป ลู่หมิงเซิงจึงโบกมือไล่บ่าวไพร่ถอยออกไป "จะว่าไป เมื่อครู่น้องรองมาหาข้า พูดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา ข้ากำลังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี จึงอยากฟังความคิดเห็นของฮูหยินเสียหน่อย"