บทที่ 83 ประกายดาวเกลื่อนผืนดิน

บทที่ 83 ประกายดาวเกลื่อนผืนดิน

ชาติก่อน แผนการเอาชีวิตเข้าขู่ของฮูหยินผู้เฒ่าบีบให้ชวีเจียวหลงจนตรอกอย่างแท้จริง

หญิงแก่ชั่วร้ายผู้นั้นก่อนจะสิ้นลม ได้กุมมือลู่หมิงยวนไว้แน่นต่อหน้าผู้คนนับร้อยทั่วทั้งจวนโหว ร้องสั่งเสียเสียงแหบแห้งให้บุตรชายรับลั่วอวี่โหรวเป็นอนุ โดยอ้างว่าเป็นความปรารถนาสุดท้ายก่อนตาย

กลอุบายนี้ไม่เพียงสร้างชื่อเสียงความเป็นบุตรกตัญญูให้แก่ลู่หมิงยวน แต่ยังอุดปากชวีเจียวหลงจนพูดไม่ออก

ในฐานะนายหญิงผู้ดูแลจวน นางไม่เพียงต้องจัดงานศพ แต่ยังต้องเป็นธุระเรื่องรับอนุให้สามีด้วยตนเอง หากแสดงความไม่พอใจออกมาแม้เพียงนิด ก็จะกลายเป็นการไม่เคารพผู้ล่วงลับทันที

ส่วนลู่หมิงยวนเล่า เขาเพียงขอบตาร้อนผ่าวแล้วเอ่ยคำว่า "ลูกขอน้อมรับคำสั่ง" เพียงประโยคเดียว ก็ได้ทั้งหญิงงามและชื่อเสียงเรื่องความกตัญญูไปครอง

ที่น่าขันยิ่งกว่าคือ ขุนนางผู้ตรวจการในราชสำนักต่างร่วมกันถวายฎีกา ยกย่องว่า "กตัญญูจนฟ้าดินสะเทือน" ดึงดันจนลดระยะเวลาไว้ทุกข์หนึ่งปีของเขาให้เหลือเพียงสามเดือน

หงหลีคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวตรงๆ ว่า

"มิสู้ให้บ่าวไปสับเปลี่ยนเครื่องหอมในห้องของนาง ให้หลับไม่ได้สติไปตลอดเสียเลย รอรอบรรดาเรื่องที่คุณหนูหย่าขาดลุล่วงกลายเป็นเรื่องที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้แล้ว ค่อยปล่อยให้นางอยากจะแผลงฤทธิ์อย่างไรก็เชิญ!"

ชิงซิ่งถลึงตาใส่นาง "เรือนหรงฮุยถูกฮูหยินผู้เฒ่าคุมเข้มราวกับถังเหล็ก เจ้าล่วงรู้หรือว่านางใช้เครื่องหอมชนิดใด แล้วจะสับเปลี่ยนเครื่องหอมของนางได้อย่างไร"

หงหลีเท้าสะเอว "เรื่องนี้จะยากอันใด ครั้งหน้าคุณหนูไปเรือนหรงฮุยก็พาบ่าวไปด้วยสิเจ้าคะ บ่าวแค่ดมกลิ่นดูก็รู้แล้ว! ส่วนเรื่องเปลี่ยนเครื่องหอม... บ่าวทำไม่ได้ก็จริง แต่วิทยายุทธ์ของคุณหนูสูงส่ง ลอบเข้าไปกลางดึกเพื่อสับเปลี่ยนเครื่องหอม มันจะยากเย็นตรงไหนกัน"

ชิงซิ่งรีบยกมือปิดปากนางทันควัน "เรื่องพรรค์นี้เจ้ากล้าพูดออกมาโต้งๆ ได้อย่างไร หากแพร่งพรายออกไป เจ้าคิดจะหาเรื่องให้ฮูหยินตายหรือไร"

"ร้ายแรงถึงเพียงนั้นเสียที่ไหน คุณหนูหูตาว่องไว เสียงฝีเท้าผู้ใดจะเล็ดลอดผ่านหูฮูหยินไปได้กัน"

ชวีเจียวหลงได้ยินคำพูดที่ค่อนข้างอุกอาจของหงหลีก็หัวเราะเบาๆ "นับเป็นวิธีที่ดี ทว่ามิต้องรีบร้อน ฮูหยินผู้เฒ่าคงยังไม่รีบหาที่ตายเร็วปานนั้น"

ทั้งหงหลีและชิงซิ่งต่างไม่เข้าใจ "เพราะเหตุใดหรือเจ้าคะ"

"ฝ่าบาทพระราชทานทองคำหนึ่งพันตำลึงให้แก่ข้า ฮูหยินผู้เฒ่าย่อมไม่ปล่อยวาง ต้องหาทางบีบให้ข้านำเงินก้อนนี้เข้ากองกลางของจวนเป็นแน่ ลู่หมิงยวนถูกลดยศ ย่อมต้องใช้เงินทองวิ่งเต้นเปิดทางในแวดวงขุนนาง บรรพบุรุษตระกูลลู่ก็มิได้มีชาติตระกูลสูงส่งอันใด หลายปีมานี้ศักดินาที่ลู่หมิงยวนได้รับก็แทบจะประคับประคองหน้าตาของจวนโหวได้แค่พอผ่านพ้น จะมีเงินเหลือเก็บจากที่ใด ในสายตานาง คราวนี้ลู่หมิงยวนถูกลดยศก็เพราะข้า ย่อมต้องให้ข้าเป็นผู้ควักจ่าย นางรู้ดีว่าลู่หมิงยวนกำราบข้าไม่อยู่ หากนางด่วนตายไปเสีย ลู่หมิงยวนก็จะไม่เหลืออะไรเลย"

นางวิเคราะห์อย่างเป็นฉากๆ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องของผู้อื่น ทว่าหงหลีกับชิงซิ่งกลับมีสีหน้าเคร่งเครียด

"อีกอย่าง..."

มือของชวีเจียวหลงเคาะที่พักแขนเบื้องหน้าเป็นจังหวะ พลางเอ่ยถามทั้งสองคนว่า

"ก่อนที่ข้าจะกลับถึงจวน ลั่วอวี่โหรวได้ไปที่ห้องหนังสือของลู่หมิงยวนหรือไม่"

หงหลีพยักหน้า "เจ้าค่ะ อีกทั้งยังอยู่นานพอสมควร จากนั้นทางเรือนปีกตะวันตกก็เตรียมน้ำเตรียมเสื้อผ้ากันให้วุ่น ครึกครื้นยิ่งนัก"

ชวีเจียวหลงยกยิ้มมุมปาก

ลั่วอวี่โหรวยังคงมีนิสัยเหมือนชาติก่อนไม่ผิดเพี้ยน โอกาสดีปานนี้ เหมาะที่สุดที่จะไปทำตัวน่ารักประจบประแจงต่อหน้าลู่หมิงยวน

ประกอบกับเนิ่นนานมานี้ลู่หมิงยวนไม่เคยได้ร่วมห้องกับนาง ยามนี้เมื่อเผชิญหน้ากับหญิงงามผู้อ่อนหวานอ่อนช้อย เกรงว่าคงอดรนทนไม่ไหวเสียแล้ว

"เรื่องเครื่องหอมไม่ต้องรีบ ข้าจะทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าไม่อยากรีบตายเสียก่อน นางยิ่งอาละวาดหนักเท่าใด ก็ยิ่งเป็นผลดีแก่ข้ามากเท่านั้น"

สาวใช้ทั้งสองไม่เข้าใจความหมายของชวีเจียวหลง แต่ข้อดีของคนที่มาจากกองทัพตระกูลชวีก็คือการเชื่อฟังคำสั่งอย่างเด็ดขาด พวกนางเพียงปฏิบัติตามคำสั่งก็พอ

ชวีเจียวหลงลุกขึ้น ก้าวไปยังโต๊ะเขียนหนังสือ จุ่มหมึกจรดพู่กันเขียนอักษรลงไปสองสามแถว จากนั้นพับกระดาษให้เรียบร้อยแล้วหันไปมองหงหลี

"ข้าจำได้ว่าเดิมทีไป๋กั่วที่ข้าส่งไปเรือนของลู่ฝูชิง อยู่ได้ไม่นานก็ถูกฮูหยินผู้เฒ่าอ้างว่าทำงานหยาบช้าไร้ระเบียบแล้วลดขั้นให้ไปกวาดลานที่เรือนตะวันออกใช่หรือไม่"

"เจ้าค่ะ"

นางยื่นแผ่นกระดาษในมือให้หงหลี "ไปเถอะ นำจดหมายนี้ไปมอบให้ไป๋กั่ว ให้นางหาทางส่งให้ไป๋ซื่อ อย่าให้ผู้ใดพบเห็นเด็ดขาด"

กองทัพตระกูลชวี ยามรวมพลคือเปลวเพลิง ยามกระจายกำลังดั่งดวงดาวเกลื่อนผืนฟ้า

ฮูหยินผู้เฒ่าคงคาดไม่ถึงเช่นกันว่า บ่าวไพร่ตระกูลชวีที่นางเคยหาข้ออ้างสารพัดลดขั้นส่งไปอยู่ทั่วทุกมุมของจวน บัดนี้จะกลายเป็นเข็มที่ชวีเจียวหลงฝังซ่อนไว้ได้ในทุกหนแห่ง

*

หลังหมอประจำจวนฝังเข็มให้ฮูหยินผู้เฒ่า นางจึงค่อยๆ ฟื้นคืนสติขึ้นมาอย่างยากลำบาก

ลู่หมิงยวนถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก พลางกล่าวขอบคุณหมอประจำจวนไม่ขาดปาก

หมอประจำจวนโบกมือปฏิเสธ เพียงกล่าวว่าฮูหยินผู้เฒ่าอายุมากแล้ว ความสะเทือนใจเช่นวันนี้มิอาจทนรับได้เป็นหนที่สอง มิเช่นนั้นต่อให้เป็นหมอเทวดาก็ไร้ปัญญาจะยื้อชีวิต

สภาพร่างกายยามนี้มิได้แข็งแรงเหมือนวันวานอีกต่อไป ได้แต่ยื้อลมหายใจไปวันๆ จะประคองต่อไปได้นานเพียงใดล้วนขึ้นอยู่กับวาสนา

เมื่อลู่หมิงยวนได้ยินเช่นนั้นก็สะกดกลั้นความเศร้าโศกเดินไปส่งหมอประจำจวน ทว่าพอกลับเข้ามากลับได้ยินเสียงแหบแห้งของมารดา

"หมิงยวน หมิงยวน..."

"ท่านแม่!"

ลู่หมิงยวนรีบก้าวเข้าไปกุมมือฮูหยินผู้เฒ่าไว้แน่น

"ท่านแม่ ลูกอยู่นี่แล้วขอรับ"

ฮูหยินผู้เฒ่าลืมตาขึ้นอย่างยากเย็น "หมิงยวน เจ้า...พรุ่งนี้เจ้าจงไปถวายฎีกาในท้องพระโรง บอกว่า...บอกว่าข้าป่วยหนัก ต้องการให้ชวีซื่อมาปรนนิบัติดูแล ขอฝ่าบาททรงเมตตาอนุญาตให้นางปลดตำแหน่งขุนนางสตรีชั่วคราว"

ลู่หมิงยวนชะงักไป "...ท่านแม่ เรื่องนี้...เกรงว่าจะทำให้เจียวหลงไม่พอใจ..."

ยามนี้เจียวหลงนิสัยเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ มิใช่คนที่ยอมกล้ำกลืนฝืนทนอยู่เบื้องหน้ามารดาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว หากครานี้ทำให้นางขุ่นเคืองแล้วมาบันดาลโทสะใส่มารดาอีกเล่า...

แต่ฮูหยินผู้เฒ่ากลับคิดว่าในใจเขายังคงอาลัยอาวรณ์หญิงผู้นั้น จึงโมโหจนไอโขลกอย่างรุนแรง

ลู่หมิงยวนรีบลูบหลังปรับลมหายใจให้นาง ผ่านไปครู่ใหญ่ฮูหยินผู้เฒ่าจึงค่อยทุเลาลง ก่อนจะเอ่ยตำหนิด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

"เหลวไหล! เจ้าดูรอยแผลบนหน้าเจ้าสิ! ป่านนี้แล้วเจ้ายังจะพูดแก้ต่างแทนนางอีกหรือ!"

ลู่หมิงยวนยกมือขึ้นลูบรอยเลือดที่เป็นสะเก็ดแผลบนใบหน้าตนเองโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรง

"นางไม่พอใจแล้วจะทำไม! มีเพียงให้นางกลับมาปรนนิบัติคนป่วยในจวน ถึงจะบีบให้ไป๋ซื่อคืนอำนาจดูแลเรือนให้นางได้! ยามนี้นางมีทองคำหนึ่งพันตำลึงพระราชทานจากฝ่าบาท เมื่อได้ดูแลเรือนแล้ว ทรัพย์สินส่วนตัวของนางก็ต้องรวมเข้าคลังของจวนโหวทั้งหมด มีทองคำเหล่านี้ไปวิ่งเต้นเปิดทางความสัมพันธ์ในราชสำนัก เจ้าถึงจะกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมได้โดยเร็ว!"

ลู่หมิงยวนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่แววตาจะไหววูบ

ทว่าในใจดูเหมือนจะยังมีความกังวลอยู่บ้าง

เขาส่ายหน้า "เรื่องนี้ให้ลูกเป็นคนเอ่ยปากคงไม่เหมาะ ตอนนี้ลูกไม่ได้เป็นที่โปรดปราน แต่เจียวหลงกลับกำลังได้รับพระเมตตาอย่างยิ่ง หากลูกเอ่ยปากตอนนี้ แล้วเกิดทำให้ฝ่าบาททรงพิโรธขึ้นมา เกรงว่าคนที่ต้องกลับจวนมาปรนนิบัติดูแลท่านแม่อาจกลายเป็นตัวลูกเอง"

ฮูหยินผู้เฒ่าหน้าซีดเผือด กัดฟันกล่าวว่า "เช่นนั้นก็เรียกชวีซื่อมา แม่จะให้นางเข้าวังไปทูลขอลาออกด้วยตนเอง!"

"ท่านแม่" ลู่หมิงยวนถอนหายใจ "นางไม่ฟังหรอก ท่านยังมองไม่ออกอีกหรือ ตอนนี้เจียวหลงเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมากแล้ว"

หากนางยังว่าง่ายเหมือนเมื่อก่อน วันก่อนก็คงยอมเข้าวังไปขอร้ององค์รัชทายาทให้ช่วยอาเวยตามที่เขาบอกแล้ว และคงไม่มีเรื่องราวอย่างในวันนี้

"แล้วเจ้าจะให้ทำอย่างไรเล่า!" ฮูหยินผู้เฒ่าโมโหจนแทบคลั่งอย่างเห็นได้ชัด พอตวาดประโยคนี้จบก็เริ่มไอโขลกขึ้นมาอีก

"ท่านแม่อย่าเพิ่งร้อนใจไปขอรับ!"

ลู่หมิงยวนรีบปลอบประโลม รอจนฮูหยินผู้เฒ่าหายใจเป็นปกติ จึงค่อยเอ่ยเสียงขรึม

"ลูกพูดไม่ได้ แต่ก็มิได้หมายความว่าผู้อื่นจะพูดไม่ได้ ท่านแม่ คนตระกูลลู่ที่รับราชการในราชสำนักมิได้มีแค่ลูกคนเดียว"

ฮูหยินผู้เฒ่าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดตามทัน "เจ้าหมายถึง...?"

"หึ" ลู่หมิงยวนแค่นยิ้มเย็น "พี่ใหญ่ชอบเหยียบคนกันเองเพื่อสร้างผลงานนักมิใช่หรือ ในฐานะผู้ตรวจการ ถวายฎีกาทัดทานย่อมเหมาะสมที่สุดแล้ว"