บทที่ 82 โกรธจนแทบสิ้นใจ

บทที่ 82 โกรธจนแทบสิ้นใจ

มือของลู่หมิงยวนชะงักงัน ปลายพู่กันกดลงบนกระดาษเซวียนจื่ออย่างแรงจนหมึกซึมแผ่เป็นวงกว้างบาดตา เขาทิ้งพู่กันลงอย่างหงุดหงิด น้ำหมึกกระเซ็นเปื้อนที่วางพู่กันหยกเขียว ทิ้งรอยด่างดำไว้เป็นจุดๆ

"รู้แล้ว" ลู่หมิงยวนขยำกระดาษเซวียนจื่อที่เปรอะเปื้อนแผ่นนั้นจนเป็นก้อนกลม แล้วโยนลงในอ่างถ่านอย่างไม่ใส่ใจ ก้อนกระดาษติดไฟลุกไหม้ในทันที เปลวเพลิงที่ไหวระริกสาดส่องใบหน้าที่แปรเปลี่ยนยากคาดเดาของเขา

ไม่มีผู้ใดกล้าบอกเรื่องที่ลู่หมิงยวนถูกลดขั้นขุนนางแก่ฮูหยินผู้เฒ่า ด้วยเหตุนี้ทันทีที่ลู่หมิงยวนก้าวเข้าสู่ห้องชั้นในของเรือนหรงฮุย ฮูหยินผู้เฒ่าพอเห็นเขาก็ร้อนรนเอ่ยถามในทันที

"หมิงยวน เวยเอ๋อร์... เวยเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง"

อย่างไรเสียก็เป็นหลานชายคนโต ฮูหยินผู้เฒ่าย่อมยังคงห่วงใย ถึงขั้นไม่ได้สนใจบาดแผลบนใบหน้าของบุตรชายด้วยซ้ำ

ในใจของลู่หมิงยวนสับสนกระวนกระวาย ทว่าก็รู้ดีว่ากระดาษไม่อาจห่อหุ้มเปลวเพลิงได้ ต่อให้ปิดบัง เรื่องนี้ก็คงปิดไว้ได้ไม่นาน

จึงทำได้เพียงบอกความจริงไปตรงๆ

ครั้นเขาพูดจบ ทรวงอกของฮูหยินผู้เฒ่าก็กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง หอบหายใจอย่างหนักหน่วงจนบรรดาสาวใช้ตกใจขวัญผวา ลู่หมิงยวนยิ่งรีบร้อนก้าวเข้าไปลูบหลังให้นาง

"ท่านแม่! ท่านแม่โปรดอย่าเพิ่งตื่นตระหนกไป เรื่องนี้ลูกย่อมต้อง..."

"พรวด—"

ฮูหยินผู้เฒ่ากระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ลู่หมิงยวนหน้าถอดสีด้วยความตระหนก

"คนมา! รีบไปตามหมอประจำจวนมาเร็วเข้า! รีบไป!"

ทว่าฮูหยินผู้เฒ่ากลับคว้าแขนท่อนล่างของลู่หมิงยวนไว้แน่น มือที่เหี่ยวย่นแห้งกรังแทบจะจิกฝังลงไปในผิวเนื้อของเขา นางหอบหายใจ สุ้มเสียงสั่นเครือ ทว่ายังคงเค้นเสียงเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก

"ไปเรียกคนตระกูลชวีมาให้ข้า! ภรรยาไร้คุณธรรมย่อมนำเภทภัยมาสู่สามี วันนี้ข้าจะต้องสั่งสอนนางแทนเจ้าให้จงได้!"

ประจวบเหมาะกับเวลานี้ ชวีเจียวหลงก้าวเท้าเดินเข้ามาพอดี

"สะใภ้อยู่นี่แล้วเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าท่านคิดจะสั่งสอนข้าอย่างไร..."

เมื่อเดินอ้อมฉากกั้น ชวีเจียวหลงเห็นรอยเลือดบนพื้นและมุมปากที่เปรอะเปื้อนโลหิตของฮูหยินผู้เฒ่า นางก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"เรื่องอันใดทำให้เหล่าไท่จวิน..."

นางเอ่ยถึงสามคำนี้แล้วจงใจชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนคำพูดว่า

"อ้อ ไม่สิ บัดนี้คงต้องเรียกว่าฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว"

มารดาแห่งกงและโหวเท่านั้นจึงจะคู่ควรกับคำเรียกขานว่าไท่จวิน หากต่ำกว่าระดับกงและโหว ย่อมเป็นได้เพียงฮูหยิน

ถ้อยคำเรียบง่ายเพียงประโยคเดียว ทว่าไม่ต่างอันใดกับการเอามีดกรีดแทงลงบนขั้วหัวใจของฮูหยินผู้เฒ่า

ชวีเจียวหลงแย้มยิ้มละไม "เรื่องอันใดทำให้ฮูหยินผู้เฒ่ามีโทสะถึงเพียงนี้เจ้าคะ หรือต้องการให้สะใภ้ช่วยแบ่งเบาความทุกข์คลายความกังวลให้ท่าน?"

"เจ้า... เจ้า..."

ฮูหยินผู้เฒ่าที่เดิมทีฝืนกลั้นลมหายใจเอาไว้ ถูกชวีเจียวหลงพูดยั่วยุเพียงไม่กี่ประโยคจนจุกแน่นอกแทบสิ้นสติ

นางยกมือขึ้น ชี้ไปยังชวีเจียวหลงด้วยมืออันสั่นเทาอยู่นาน ทว่ากลับไม่อาจเค้นคำพูดต่อไปออกมาได้เลยแม้แต่คำเดียว จากนั้นภาพเบื้องหน้าก็พลันมืดดับ แล้วหมดสติไปอีกครา

"ท่านแม่! ท่านแม่!"

ลู่หมิงยวนเขย่าร่างของฮูหยินผู้เฒ่าด้วยความตื่นตระหนก จากนั้นยื่นมืออันสั่นเทาไปอังที่จมูกเพื่อตรวจดูลมหายใจของนาง เคราะห์ดีที่แม้จะแผ่วเบา แต่ก็ยังมีลมหายใจอยู่

ลู่หมิงยวนวางใจลงได้เล็กน้อย เขาประคองฮูหยินผู้เฒ่าให้นอนลงบนตั่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วถลึงตาใส่ชวีเจียวหลงด้วยความโกรธแค้น

"เจ้าคิดจะยั่วโมโหให้ท่านแม่ตายไปเลยหรืออย่างไร?!"

ชวีเจียวหลงยังคงมีท่าทีสงบเยือกเย็นเช่นเดิม "ท่านโหว... อ้อ ไม่สิ ท่านปั๋วกล่าววาจาอันใดกันเจ้าคะ วาจาใดของข้าเมื่อครู่ที่ไม่ถูกต้องหรือ?"

ลู่หมิงยวนถึงกับพูดไม่ออก

ไม่มีสิ่งใดไม่ถูกต้องจริงๆ แต่ฟังอย่างไรก็ระคายหูไปหมด

ซ่อนเข็มในปุยนุ่น นางจงใจชัดๆ

เวลานี้ลู่หมิงยวนกลับนึกถึงความอ่อนหวานรู้ความของลั่วอวี่โหรวขึ้นมาอย่างไม่ถูกกาลเทศะ ครั้นก้มมองใบหน้าของภรรยาในยามนี้ จึงรู้สึกเพียงว่านางช่างน่าชิงชังยิ่งนัก

เขาสูดหายใจเข้าลึก โบกมืออย่างหงุดหงิดระคนรำคาญ "ช่างเถิด เจ้ากลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อน ทางท่านแม่ยามนี้ยังไม่ต้องให้เจ้ามาปรนนิบัติ"

ชวีเจียวหลงไม่ได้คิดจะอยู่ต่ออยู่แล้ว จึงขานรับไปส่งๆ ครั้นก้าวออกไปได้สองก้าวก็คล้ายจะนึกสิ่งใดขึ้นได้ จึงหันกลับมา

"จริงสิท่านปั๋ว เวยเอ๋อร์ถูกเนรเทศอย่างกะทันหัน ข้าใคร่จะไปที่เรือนของเขาเพื่อเก็บกวาดข้าวของของเขาเสียหน่อย จะได้ไม่ปล่อยให้ฝุ่นจับหนา"

สีหน้าของลู่หมิงยวนพลันเปลี่ยนไป รีบร้อนเอ่ยห้ามทันที

"ไม่จำเป็น งานหยาบเช่นนี้จะรบกวนให้เจ้าลงมือได้อย่างไร ข้าจะส่งคนไปเก็บกวาดเอง ฮูหยินเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางมามากแล้ว ไปพักผ่อนก่อนเถิด"

"นี่จะเป็นงานหยาบได้อย่างไร ข้า..."

"เจียวหลง!" ลู่หมิงยวนรีบเอ่ยขัด ครั้นเห็นชวีเจียวหลงมองมาที่เขา สายตาของเขากลับหลบเลี่ยงไปอย่างไม่รู้ตัว ทว่าน้ำเสียงยังคงอ่อนลง "ข้าเพียงเกรงว่าเจ้าเห็นข้าวของแล้วจะสะเทือนใจ เชื่อฟังข้าเถิด เรื่องนี้มอบให้บ่าวไพร่ไปจัดการก็พอ ข้าทนเห็นเจ้าน้ำตาตกไม่ได้"

ชวีเจียวหลงหลุบตาลง ซ่อนความเย้ยหยันในใจไว้จนมิดชิด

ดูเอาเถิด ทั้งที่เบื่อหน่ายนางจนถึงขีดสุดแล้วแท้ ๆ แต่ถ้อยคำหวานซึ้งยังคงพรั่งพรูออกจากปากได้หน้าตาเฉย

นี่แหละคือคำหวานจากปากบุรุษ นอกจากจะใช้ล่อลวงให้สตรีหวั่นไหวได้แล้ว ยังช่วยปกปิดความโสมมของตนเองได้อีกด้วย

"เอาเถิด ขอบคุณท่านโหวที่เห็นใจ เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน"

เมื่อก้าวเข้าสู่เรือนหลัก ชิงซิ่งก็เอ่ยขึ้นด้วยความกังวล

"ฮูหยินเจ้าคะ ฮูหยินผู้เฒ่าโมโหถึงเพียงนี้ หากฟื้นขึ้นมา เกรงว่าจะหาทางกลั่นแกล้งทรมานท่านอย่างหนักเป็นแน่"

ชวีเจียวหลงนั่งลงบนตำแหน่งประธาน พลางผ่อนคลายกับน้ำหนักมือที่กำลังพอดีของชิงซิ่งที่ช่วยบีบนวดไหล่ให้ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย

"ข้าในยามนี้ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ผู้อื่นมารังแกบีบคั้นได้ตามใจชอบอีกแล้ว เพียงแต่..."

หงหลียกขนมเข้ามาพอดี นางรินน้ำชาถวายพลางถามด้วยความสงสัย "คุณหนูยังมีเรื่องใดให้ต้องกังวลอีกหรือเจ้าคะ"

ชวีเจียวหลงรับถ้วยชาที่หงหลียื่นให้ ยกขึ้นจิบเบา ๆ หนึ่งคำแล้วแค่นยิ้มเย็น

"ฮูหยินผู้เฒ่าใจคอโหดเหี้ยมกว่าลู่หมิงยวนนัก หากข้าหักหน้านางหนักข้อเข้า เมื่อจนตรอกนางอาจใช้ความตายมาแก้แค้นข้าก็เป็นได้ อย่างไรเสียนางก็อยู่ในวัยที่เท้าก้าวเข้าโลงไปข้างหนึ่งแล้ว หากนางตายลง ข้าก็ต้องไว้ทุกข์แสดงความกตัญญู ตำแหน่งขุนนางขั้นห้าที่เพิ่งได้เลื่อนขั้นมาก็คงรักษาไว้ไม่ได้"

นางมีตำแหน่งขุนนาง ส่วนลู่หมิงยวนมีบรรดาศักดิ์ ตามกฎหมายของต้าเยว่ ผู้เป็นขุนนางต้องลาออกจากราชการเพื่อไว้ทุกข์กตัญญูเป็นเวลาสามปี ทว่าผู้มีบรรดาศักดิ์กลับต้องไว้ทุกข์เพียงหนึ่งปีเท่านั้น

การไว้ทุกข์กตัญญูต้องพ้นจากตำแหน่ง ตำแหน่งขุนนางหญิงของนางในยามนี้ก็นับเป็นกรณีพิเศษอยู่แล้ว อีกสามปีข้างหน้าฮ่องเต้เฒ่ายังจะอยู่หรือไม่ก็ยังไม่รู้ หากคิดจะกลับเข้ารับราชการใหม่อีกครั้งย่อมเป็นไปไม่ได้เลย

ทว่าการไว้ทุกข์ของฝ่ายหลังเป็นเพียงการห้ามดื่มสุรารื่นเริง ห้ามแต่งภรรยาหรือรับอนุ บรรดาศักดิ์มิได้สั่นคลอนแต่อย่างใด

หงหลีและชิงซิ่งต่างตกตะลึง

"นี่... ฮูหยินผู้เฒ่าคงไม่ใจร้ายถึงเพียงนั้นกระมังเจ้าคะ"

ชวีเจียวหลงถือถ้วยชาของหงหลีไว้ พลางยิ้มรับโดยไม่เอ่ยคำใด

ยายแก่หนังเหนียวผู้นั้นโหดเหี้ยมกว่านั้นมากนัก

"ไม่ว่าจะอย่างไร จะให้นางตายในเวลานี้ไม่ได้เด็ดขาด"