บทที่ 81 ผ้าเช็ดหน้าปักลาย

บทที่ 81 ผ้าเช็ดหน้าปักลาย

ดูเอาเถิด ย่อมมีเจตนาแอบแฝงจริงแท้

ประจวบเหมาะกับเวลานี้ รถม้าสะเทือนขึ้นมาคราหนึ่ง ลู่ฝูอิงจึงเจ็บจนส่งเสียงครางอู้อี้ออกมาทันที

ชวีเจียวหลงกวาดตามองแก้มที่บวมแดงของอีกฝ่าย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"เจ้ารักษาแผลให้หายดีก่อนค่อยว่ากัน"

คำพูดนี้ในสายตาของลู่ฝูอิง ย่อมหมายความว่าท่านแม่ตกลงแล้ว

ลู่ฝูอิงกำหมัดแน่น แม้นางจะยังไม่เข้าใจว่าคำพูดนั้นของพี่ใหญ่หมายความว่าอย่างไร แต่นางขอสาบานว่าจะต้องแก้แค้นให้พี่ใหญ่ให้ได้!

*

จวนติ้งหยางป๋อ

ลั่วอวี่โหรวยังคงคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าลู่หมิงยวน น้ำตายังคงรินไหลไม่ขาดสาย

"พระคุณอันยิ่งใหญ่ของท่านโหว ผู้น้อยจะไม่มีวันลืมเลือนไปชั่วชีวิต! เพียงแต่ผู้น้อยไม่อยากเห็นท่านโหวต้องบาดหมางวิวาทกับฮูหยินและคุณหนูเพราะผู้น้อยเลยเจ้าค่ะ ท่านโหว ท่านปล่อยผู้น้อยไปเถิด!"

วาจานี้นางกล่าวได้อย่างอ่อนโยนสง่างามและรู้ความยิ่งนัก แตกต่างจากความเอาแต่ใจก้าวร้าวของลู่ฝูอิงกับชวีเจียวหลงในช่วงนี้อย่างเห็นได้ชัด ลู่หมิงยวนจึงเกิดความสะเทือนใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

เขาทอดถอนใจคราหนึ่ง แล้วประคองนางให้ลุกขึ้นจากพื้น

"พูดจาอะไรเช่นนี้ เจ้าเป็นผู้บริสุทธิ์มาแต่แรก หากปล่อยให้เจ้าจากไปเช่นนี้ มิเท่ากับให้ผู้คนในใต้หล้าหัวเราะเยาะว่าข้าแยกแยะถูกผิดไม่ได้หรอกหรือ"

"แต่ว่า ท่านกับฮูหยิน..."

สีหน้าของลู่หมิงยวนพลันเย็นชาลงไปหลายส่วน

"ฮูหยินทำสิ่งใดลงไป นางย่อมกระจ่างแก่ใจตนเอง หากนางไม่อาจทนอยู่ร่วมกับเจ้าได้ ย่อมเป็นเพราะนางมีความผิดติดตัวจนคิดปัดความรับผิดชอบ เจ้ามิต้องไปใส่ใจ อยู่อย่างสงบในจวนต่อไปเถิด ในเมื่อข้ารับปากว่าจะช่วยตามหาครอบครัวให้เจ้า ย่อมต้องรักษาสัจจะ"

ลั่วอวี่โหรวเงยหน้าขึ้นด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณท่านโหวเจ้าค่ะ..."

หญิงสาวในยามนี้ขอบตารื้อแดง นัยน์ตากลมโตดั่งสายน้ำฤดูสารทเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา งดงามน่าทะนุถนอมประดุจดอกสาลี่ต้องสายฝน เมื่อมองมายังเขาก็เปี่ยมล้นไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธาและการพึ่งพา

นั่นเป็นแววตาที่ลู่หมิงยวนไม่เคยได้เห็นจากชวีเจียวหลงแม้แต่ครั้งเดียว

ลูกกระเดือกของเขาขยับไหวเล็กน้อย ก่อนจะเบือนสายตาหลบไป "...เจ้าก็คงได้ยินแล้ว บัดนี้ข้าถูกลดยศ อย่าได้เรียกข้าว่าท่านโหวอีกเลย"

ลั่วอวี่โหรวยกยิ้มมุมปาก "ท่านเก่งกาจถึงเพียงนั้น ผู้น้อยเชื่อว่าการถูกลดยศในยามนี้เป็นเพียงเรื่องชั่วคราวเท่านั้นเจ้าค่ะ วันข้างหน้าท่านจะต้องทวงทุกสิ่งที่เป็นของท่านกลับคืนมาได้อย่างแน่นอน หรืออาจจะสร้างเกียรติยศรุ่งโรจน์ยิ่งกว่าเดิมก็เป็นได้"

คำพูดนี้กระทบถูกใจของลู่หมิงยวนเข้าอย่างจัง ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นสบายใจยิ่งนัก

สีหน้าขุ่นมัวที่ผุดขึ้นมาเมื่อครู่เพราะเอ่ยถึงชวีเจียวหลงพลันผ่อนคลายลงไปมากในพริบตา เขากล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"เจ้าช่างมีความเชื่อมั่นในตัวข้าเสียจริง"

"ย่อมเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ! ในใจของผู้น้อย ท่านโหวคือผู้ที่เก่งกาจที่สุดในใต้หล้า!"

นางโพล่งออกไปตามสัญชาตญาณ ก่อนจะก้มหน้าลงด้วยความขวยเขินคล้ายกับรู้ตัวว่าพูดสิ่งใดผิดไป

ลั่วอวี่โหรวอายุน้อยกว่าชวีเจียวหลงอยู่แล้ว ราวสิบหกสิบเจ็ดปี อยู่ในวัยแรกรุ่นที่เปล่งปลั่งอ่อนเยาว์ราวกับบีบน้ำออกมาได้ ซ้ำยังกำเนิดในดินแดนเจียงหนาน ผิวพรรณจึงขาวผ่องและผุดผ่องมีน้ำมีนวล ยามนี้เมื่อเกิดความเอียงอายจนใบหูแดงก่ำ ใบหน้าแต่งแต้มด้วยสีชมพูระเรื่อ จึงยิ่งดูน่ารักน่าทะนุถนอมจับใจ

ลู่หมิงยวนรู้สึกราวกับหัวใจของตนเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งครา ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงติดต่อกันหลายครั้ง

เขารู้สึกว่าตนเองต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ดันเกิดความปรารถนาต่อเด็กสาวตรงหน้าขึ้นมาได้

นางอายุเท่าใดกัน เพิ่งจะรุ่นราวคราวเดียวกับบุตรชายคนโตของตนเท่านั้น ตัวเขาจะเกิดความคิดเช่นนี้ขึ้นมาได้อย่างไร

ลู่หมิงยวนสะกดกลั้นความรุ่มร้อนประหลาดในใจลงไปอย่างยากเย็น ก่อนจะกระแอมเบาๆ แล้วเอ่ยว่า

"สองวันมานี้ทำให้เจ้าต้องลำบากแล้ว แม่นางลั่วกลับไปก่อนเถิด ข้าจะให้คนช่วยปรนนิบัติเจ้าชำระล้างร่างกายให้เรียบร้อย จะได้พักผ่อนแต่หัววัน"

ลั่วอวี่โหรวมีสีหน้าไร้เดียงสาบริสุทธิ์ ราวกับมิได้รับรู้ถึงความผิดปกติของลู่หมิงยวนเลยแม้แต่น้อย นางย่อกายคารวะอย่างว่าง่าย "ขอบพระคุณท่านโหวที่เมตตาเจ้าค่ะ เช่นนั้น... ผู้น้อยขอตัวลา"

นางเพิ่งจะหันกายกลับ ทว่าก็คล้ายนึกสิ่งใดขึ้นมาได้ จึงหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ รวบรวมความกล้าก้าวเข้าไปเบื้องหน้า แล้วค่อยๆ ซับรอยแผลที่ถูกลู่ฝูอิงข่วนจนเป็นทางยาวบนใบหน้าของลู่หมิงยวนอย่างทะนุถนอมระมัดระวัง

ลู่หมิงยวนชะงักงันไป ชั่วขณะนั้นถึงกับลืมหลบเลี่ยง ยามหลุบตามองลงไป สายตาของเด็กสาวช่างจดจ่อ ดวงตาคู่นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความปวดใจ จนทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างรุนแรง

เมื่อตระหนักได้ถึงจุดนี้ ลู่หมิงยวนก็เบือนหน้าหนีด้วยความกระอักกระอ่วน ลั่วอวี่โหรวเองก็คล้ายเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าตนเสียมารยาท จึงรีบถอยหลังไปสองก้าว พลางเอ่ยตะกุกตะกักด้วยความประหม่า

"ผู้น้อย... ผู้น้อยล่วงเกินแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของท่านโหวมีบาดแผล ประหนึ่งหยกงามมีตำหนิ จึงได้... จึงได้... หวังว่าท่านโหวจะโปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ!"

นางพูดพลางทำท่าจะคุกเข่าลงไปอีก ลู่หมิงยวนจึงรีบประคองนางไว้

ลั่วอวี่โหรวเงยหน้าขึ้น "ท่านโหว..."

ลูกกระเดือกของลู่หมิงยวนขยับขึ้นลงอีกครา ก่อนจะดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากฝ่ามือของนาง เขายกมันขึ้นมาซับรอยแผลบนใบหน้าของตนเองเบาๆ สองที

"ความหวังดีของแม่นางลั่ว ข้ารับไว้ด้วยใจแล้ว ประเดี๋ยวข้าจะให้บ่าวไพร่มาใส่ยาให้ แม่นางลั่วไม่ต้องกังวล รีบกลับไปพักผ่อนเถิด"

มือของเขายังถือผ้าเช็ดหน้าของนางไว้ น้ำเสียงทอดนุ่มลงอีกหลายส่วน สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่กลางกระหม่อมของนาง ลั่วอวี่โหรวเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ พลันสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่เปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยนลึกซึ้งพอดี

ทั้งสองคนต่างชะงักไป ใบหน้าของลั่วอวี่โหรวยิ่งแดงระเรื่อขึ้น นางยอบกายคารวะด้วยท่าทีเอียงอาย "เช่น... เช่นนั้นผู้น้อยขอตัวก่อนเจ้าค่ะ!"

นางรีบร้อนวิ่งจากไป ชายกระโปรงพลิ้วไหวเป็นวงโค้งงดงาม เส้นผมดำขลับทิ้งตัวสยายดุจสายน้ำ นุ่มสลวยราวกับแพรไหม

สายตาของลู่หมิงยวนทอดมองตามแผ่นหลังของนางไปโดยไม่รู้ตัว กระทั่งเงาร่างบอบบางนั้นลับหายไปตรงสุดปลายระเบียงทางเดิน

ครั้นได้สติ ลู่หมิงยวนก็ก้มลงมองผ้าเช็ดหน้าในมือ มุมปากยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทว่าไม่นานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ชัดเจนว่ารังเกียจตัวเองที่เป็นเช่นนี้

อีกทั้งยังนึกขึ้นได้ว่าตนไม่ได้ร่วมเตียงมาหลายวัน คืนนั้นถึงกับเกือบจะขายหน้าต่อหน้าเจียวหลง จนทำให้เขาเคยระแวงว่าร่างกายของตนมีปัญหาหรือไม่

ทว่าเมื่อดูจากตอนนี้ เขาก็ยังปกติดีทุกอย่าง

หรือเป็นเพราะเจียวหลงแก่ตัวโรยราไปแล้ว ตนจึงหมดความสนใจในตัวนางไปแล้วจริง ๆ?

แต่หากพูดอย่างเป็นธรรม บัดนี้เจียวหลงมิได้นับว่าร่วงโรยตามวัยแม้แต่น้อย อาจเป็นเพราะฝึกยุทธ์มานานหลายปีจนร่างกายแข็งแรง นางจึงดูแลตนเองได้เป็นอย่างดี หากบอกว่านางอายุเพิ่งจะยี่สิบก็คงไม่มีผู้ใดกังขา เดินออกไปข้างนอกย่อมไม่มีใครเชื่อว่านางเป็นมารดาของลูกสามคนแล้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ริมฝีปากของลู่หมิงยวนก็อดไม่ได้ที่จะเม้มแน่นเป็นเส้นตรง

เขากำลังคิดอะไรอยู่? เขาเป็นคนประเภทชอบใหม่หน่ายเก่า หลงใหลในรูปโฉมตั้งแต่เมื่อใดกัน?

ต้องเป็นเพราะช่วงนี้บรรดาลูกๆ ทำให้เขาโมโห จนเขาพลอยพาลโกรธเจียวหลงไปด้วยแน่ ถึงได้ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เช่นนั้น

เขากับลั่วอวี่โหรว...

ก็ย่อมไม่มีความคิดเช่นนั้นเด็ดขาด เขาเพียงแค่มิได้ร่วมเตียงมาหลายวัน ความปรารถนาไม่มีที่ระบาย เมื่อครู่จึงควบคุมตนเองไม่อยู่ก็เท่านั้น

แววตาของลู่หมิงยวนไหววูบ เขากำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น ซ่อนความมืดมนในดวงตาเอาไว้

เขารับอนุไม่ได้ อย่างน้อยก็ในตอนนี้

ยามนี้เขาเพิ่งถูกลดขั้น อยู่ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานพายุโหมกระหน่ำ ย่อมไม่อาจก่อเรื่องให้ผู้คนครหาได้อีกเป็นอันขาด

ระยะนี้ในราชสำนักมีการเอ่ยถึงแม่ทัพใหญ่ชวีอยู่บ่อยครั้ง ฮ่องเต้เฒ่าทรงชราภาพแล้ว ย่อมถวิลหาความหลังเป็นที่สุด ย่อมต้องเมตตาเอ็นดูชวีเจียวหลงอยู่บ้าง ดูได้จากการที่ตนถูกลดขั้นแต่ชวีเจียวหลงกลับได้รับการเลื่อนตำแหน่ง ฮ่องเต้เฒ่าไม่อยากให้นางต้องรับความอยุติธรรม จนทำให้ผู้คนในใต้หล้าคิดว่าพระองค์ทารุณทายาทกำพร้าของท่านแม่ทัพใหญ่

แม้แต่ฮ่องเต้เฒ่ายังทรงเป็นเช่นนี้ เขาก็ยิ่งไม่อาจทำเรื่องเกินเลยในจังหวะหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ได้

มิฉะนั้นหากถูกตราหน้าว่าเป็นคนแล้งน้ำใจไร้ยางอาย ฮ่องเต้เฒ่าย่อมไม่ละเว้นเขาเป็นแน่

ลู่หมิงยวนเดินไปที่ริมหน้าต่าง มองดูต้นไห่ถังในลานเรือนที่มีหิมะขาวเกาะพราวอยู่บนกิ่งก้าน พลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ

เจียวหลงชอบไห่ถังที่สุด เพราะที่ไซ่เป่ยไม่มี ในปีนั้นตอนเข้าเมืองหลวงมา ประจวบเหมาะกับดอกไห่ถังบานสะพรั่งทั่วทั้งเมือง สายตาของนางจึงถูกดึงดูดไปในทันที

นางกระโดดลงจากหลังม้า วิ่งไปใต้ต้นไห่ถังต้นหนึ่ง หมายจะพินิจกลีบดอกไม้อันงดงามอย่างละเอียด จังหวะนั้นเองสายลมพลันพัดผ่านมา ดอกไห่ถังทั่วทั้งต้นจึงร่วงโรยปลิวว่อนโปรยปรายเป็นสายฝนบุปผา เจียวหลงในชุดสีแดงยืนอยู่ตรงนั้น ช่างเจิดจรัสยิ่งกว่ามวลดอกไม้เสียอีก

ยามนั้นเขาเหม่อมองจนหลงใหล วันที่สองหลังแต่งงานจึงย้ายต้นไห่ถังต้นหนึ่งมาปลูกไว้หน้าเรือน เพื่อให้นางได้ชมดอกไห่ถังไปชั่วชีวิต

ทว่าในยามนี้...

เขาก้มลงมองผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือดในมือ อีกมือหนึ่งดึงคอเสื้อด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจ

นับตั้งแต่ปราบโจรกลับเมืองหลวงครานี้ เจียวหลงก็ทำท่าทีเย็นชาหมางเมินใส่เขา บัดนี้ถึงกับทำให้เขาเสียหน้าอยู่หลายครา นางคิดจะทำอะไรกันแน่?

ลู่หมิงยวนสูดหายใจเข้าลึก บังคับตนเองให้สงบจิตสงบใจลง

เขาหันหลังเดินไปที่โต๊ะหนังสือ เก็บผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเข้าลิ้นชัก จากนั้นจึงจรดพู่กันจุ่มหมึก เตรียมสะสางราชการ หวังใช้ความยุ่งเหยิงเบี่ยงเบนความสนใจของตนเอง

ทว่าปลายพู่กันเพิ่งจะแตะลงบนกระดาษซวนจื่อ พ่อบ้านเฒ่าก็ส่งเสียงรายงานแผ่วเบามาจากนอกประตู

"ท่านป๋อ ฮูหยินผู้เฒ่าฟื้นแล้วขอรับ"