บทที่ 80 ร่ำลา

บทที่ 80 ร่ำลา

น้ำตาของลู่ฝูอิงทะลักออกจากเบ้า

"พี่ใหญ่..."

ท้ายที่สุดชวีเจียวหลงก็มิได้รับปากสิ่งใด เพียงเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชาว่า

"น้องสาวของเจ้ามีพ่อเจ้าคอยดูแลอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้ข้าเป็นห่วง และไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามากังวล"

ลู่ฝูเวยพลันนึกถึงคำพูดของน้องรองในวันนั้นขึ้นมาอีกครั้ง

ท่านแม่คงเป็นเพราะท่านพ่อเปลี่ยนใจ จึงไม่ต้องการพวกเขาไปด้วย

เขาแค่นยิ้มขมขื่น ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดเลยว่า บิดาที่ตนเคารพยกย่องมาโดยตลอด จะเป็นคนเช่นนี้

"ช่างเถอะ"

เขาทำได้เพียงหันไปมองลู่ฝูอิง "น้องหญิง อย่าเอาแต่ใจอีกเลย ต่อจากนี้ ดูแลตัวเองให้ดี"

"พี่ใหญ่!"

ลู่ฝูอิงร้องไห้โผเข้าสู่อ้อมอกของลู่ฝูเวย

ลู่ฝูเวยขอบตาร้อนผ่าวพลางกอดน้องสาวแน่นเช่นกัน

เจ้าหน้าที่ผู้ควบคุมตัวเอ่ยขึ้นตามเวลาอันสมควร "ฮูหยิน ถึงเวลาแล้วขอรับ"

ชวีเจียวหลงส่งเสียง "อืม" ในลำคอ เจ้าหน้าที่เมื่อได้รับสัญญาณก็ก้าวขึ้นมาดึงสองพี่น้องแยกจากกัน

ลู่ฝูอิงดิ้นรนสุดชีวิตในมือเจ้าหน้าที่ พลางร่ำไห้เสียงดัง

"พี่ใหญ่! พี่ใหญ่! พวกเจ้าปล่อยข้านะ! พี่ใหญ่! ท่านอย่าไป!"

ทว่าลู่ฝูเวยกลับถูกเจ้าหน้าที่คุมตัวเดินจากไปแล้ว เสียงโซ่ตรวนกระทบกันดังกริ๊กกรั๊กค่อยๆ ห่างไกลออกไป

ชวีเจียวหลงมองดูลู่ฝูเวยที่เดินไปหันกลับมามองไป ทอดถอนใจออกมาคราหนึ่ง ท้ายที่สุดก็ยังคงเอ่ยว่า

"ลู่ฝูเวย"

ลู่ฝูเวยชะงักฝีเท้า เจ้าหน้าที่เองก็รู้ความพอที่จะหยุดรอ ด้วยยามนี้ชวีเจียวหลงกำลังมีอำนาจและบารมีล้นหลาม พวกเขาจึงต้องไว้หน้านางอยู่บ้าง

ชวีเจียวหลงเอ่ยเรียบๆ ว่า

"ข้าไม่รู้ว่าพ่อเจ้าสั่งสอนอะไรเจ้ามาบ้าง เรื่องที่ข้าเคยพร่ำสอนเจ้าในอดีต เจ้าก็คงฟังหูซ้ายทะลุหูขวา แต่มาถึงวันนี้ ข้ามีคำเตือนสติประโยคสุดท้าย เจ้าจะฟังหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้า"

"อยากชนะ ก็จงชนะอย่างสง่าผ่าเผย กระบี่คืออาวุธของวิญญูชน มิใช่อาวุธของคนถ่อย"

"ชื่อของเจ้าแต่เดิมข้าเป็นผู้ตั้งให้เองกับมือ ฝูเวยมีความหมายว่าช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก หากเจ้ายังมีมโนธรรมสำนึกอยู่บ้าง ก็อย่าได้ทำให้สองคำนี้ต้องแปดเปื้อน"

ลู่ฝูเวยหลุบตาลง ริมฝีปากขยับเล็กน้อยคล้ายพึมพำอะไรบางอย่าง จากนั้นจึงพยักหน้าให้นาง

"ลูกเข้าใจแล้วขอรับ"

เขาหันหลังเดินไปได้อีกไม่กี่ก้าว ลู่ฝูอิงก็พลันสะบัดหลุดจากการจับกุมของเจ้าหน้าที่ วิ่งถลาเข้าไปกอดลู่ฝูเวยไว้อีกครา

"พี่ใหญ่ ข้าไม่อยากให้ท่านไปเลย... ท่านไปแล้ว ต่อไปก็ไม่มีใครปกป้องข้าอีกแล้ว..."

ลู่ฝูเวยมองใบหน้าบวมแดงของลู่ฝูอิงด้วยความปวดใจ พลางเช็ดน้ำตาให้นางอย่างแผ่วเบา ย่อตัวลงกระซิบข้างหูนางว่า

"อิงเอ๋อร์ ต่อไปมีเพียงเจ้าที่ต้องปกป้องตัวเองแล้ว เชื่อฟังพี่ใหญ่ ตั้งใจเรียนรู้วิชาความสามารถจากท่านแม่ให้ดี ท่านแม่เก่งกาจกว่าท่านพ่อมากนัก ข้าสงสัยว่าพวกเราถูกหลอกมาโดยตลอด"

สองวันมานี้ลู่ฝูเวยขบคิดอะไรมากมายอยู่ในคุก

แม้จะยังมีความขุ่นเคืองที่ท่านแม่ฟ้องร้องส่งตนเข้าศาลต้าหลี่ แต่เมื่อในหัวหวนคิดถึงภาพตอนประมือกับท่านแม่ทั้งสองครั้งซ้ำไปซ้ำมา รวมถึงฝีมือยามที่ท่านแม่ประลองกับเหลียนสือเหยี่ย เขาก็จำต้องยอมรับความจริงข้อหนึ่ง

ท่านแม่เก่งกาจมาก นางร้ายกาจยิ่งกว่าท่านพ่ออย่างแน่นอน

เหลียนสือเหยี่ยคือจ้วงหยวนฝ่ายบู๊ของการสอบครั้งนี้ ยามที่เขาอยู่ในสำนักศึกษาก็ได้ยินคนอื่นเอ่ยปากชมว่าอีกฝ่ายอายุน้อยแต่เปี่ยมความสามารถอยู่บ่อยครั้ง ประจวบเหมาะกับทั้งสองคนอายุไล่เลี่ยกัน คนในสำนักศึกษาจึงมักล้อเขาเล่นว่า หากเขาประมือกับเหลียนสือเหยี่ย ไม่รู้ว่าใครจะเหนือกว่ากัน

เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ในใจเขาย่อมดูแคลนอย่างยิ่ง บุตรหลานตระกูลยากจนที่แม้แต่สำนักกั๋วจื่อเจี้ยนยังเข้าไม่ได้ คู่ควรจะนำมาเปรียบเทียบกับเขาหรือ

เขารู้สึกว่าการที่เหลียนสือเหยี่ยคว้าอันดับหนึ่งในครั้งนี้ได้ ก็แค่เพราะตนไม่ได้เข้าร่วมประลองด้วยเท่านั้น หากมีเขาอยู่ ตำแหน่งจ้วงหยวนฝ่ายบู๊ย่อมตกเป็นของเขาอย่างแน่นอน

ดังนั้นตอนที่เหลียนสือเหยี่ยเป็นฝ่ายมาท้าประลองกับเขา เขาจึงไม่นึกหวั่นเกรงแม้แต่น้อย ซ้ำยังรวบรวมกำลังหมายจะซัดอีกฝ่ายให้ล้มคว่ำ หากผู้คนรู้ว่าจ้วงหยวนฝ่ายบู๊ปีนี้พ่ายแพ้แก่เขา เขาก็จะเฉิดฉายโดดเด่นได้เช่นกัน

ทว่าความเป็นจริงคือ เขาพ่ายแพ้อย่างหมดรูป

ยามเผชิญหน้ากับเหลียนสือเหยี่ย เขาแทบจะถูกไล่ต้อนอยู่ฝ่ายเดียว ต่อให้ทุ่มเทสุดกำลัง ก็ยังไม่อาจต้านทานได้แม้แต่น้อย

ครั้งแรก ที่พ่ายแพ้แก่ท่านแม่ในลานฝึกยุทธ์ของจวน เขาหลอกตัวเองได้ว่าเป็นเพราะขลุกอยู่ในสำนักศึกษานานจนหย่อนยานไปบ้าง

ครั้งที่สอง ที่พ่ายแพ้แก่ท่านแม่กลางถนน เขาก็หลอกตัวเองได้ว่าเป็นเพราะหมดเรี่ยวแรงจากการสู้กับเหลียนสือเหยี่ยไปก่อนหน้า

แต่กระทั่งเหลียนสือเหยี่ยยังพ่ายแพ้ให้แก่ท่านแม่ เขาก็จำต้องประเมินฝีมือของท่านแม่ใหม่อีกครั้ง

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตอนนั้นเขาอยู่ในเหตุการณ์ จึงเห็นได้อย่างชัดเจนว่า กระบวนท่าของเหลียนสือเหยี่ยที่เคยซัดตนจนไร้ทางตอบโต้ ต่อหน้าท่านแม่กลับเปราะบางจนไม่อาจทานทนได้แม้แต่น้อย

ทว่าตั้งแต่เล็กจนโต คนรอบข้างล้วนบอกเขาว่าท่านแม่ป่าเถื่อนหยาบกระด้าง มีวรยุทธ์งูๆ ปลาๆ เพียงน้อยนิดก็โอ้อวดว่าตนเก่งกาจ แม้แต่ท่านพ่อก็ยังยอมรับกลายๆ ว่าท่านแม่สู้ตนไม่ได้ เขาจึงปักใจเชื่อมาโดยตลอด

ต่อให้ลู่ฝูเวยจะโง่เขลาเพียงใด ยามนี้ก็ตระหนักถึงปัญหาได้แล้ว

และการกระทำของท่านพ่อในวันนี้ ยิ่งทำให้เขาผิดหวังอย่างถึงที่สุด

ถ้อยคำเหยียดหยามกองทัพตระกูลชวีเหล่านั้น แม้ท่านพ่อจะมิได้กล่าวออกมาตรงๆ แต่น้ำเสียงและท่าทีล้วนบอกใบ้ไว้อย่างชัดเจน

ทว่ายามนี้ท่านพ่อกลับปฏิเสธไม่ยอมรับ

ลู่ฝูเวยไม่นึกแค้นที่ท่านแม่ฟ้องร้องตนเข้าศาลต้าหลี่อีกต่อไปแล้ว เขาชิงชังความไร้ความรับผิดชอบของท่านพ่อยิ่งกว่า ชิงชังที่อีกฝ่ายเลือกคนนอกแทนที่จะเป็นเขา

แม้แต่บุตรชายคนโตเช่นเขายังมีจุดจบเช่นนี้ น้องสาวใจร้อนวู่วามทั้งยังไม่ประสีประสา วันข้างหน้าคงยากจะอยู่อย่างสงบสุข เขาจึงไม่อาจวางใจได้

ลู่ฝูอิงยังไม่ทันเข้าใจว่าคำพูดของพี่ชายใหญ่หมายความว่าอย่างไร เจ้าหน้าที่ก็ขมวดคิ้วเอ่ยขึ้น

"เฮ้ๆๆ ได้เวลาไปแล้ว!"

ลู่ฝูเวยยันกายลุกขึ้นด้วยความอาลัยอาวรณ์ "อิงเอ๋อร์ จำคำของพี่ใหญ่ไว้ให้ดี"

กระทั่งเงาร่างของลู่ฝูเวยลับสายตาไปอย่างสิ้นเชิง ชวีเจียวหลงจึงหันไปมองลู่ฝูอิงที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างเย็นชา

"ไปกันเถอะ"

ลู่ฝูอิงวิญญาณหลุดลอย ยืนนิ่งอยู่กับที่มิยอมขยับ แต่ชวีเจียวหลงเห็นได้ชัดว่าไม่มีความตั้งใจจะรอนาง ก้าวขึ้นรถม้าไปโดยไม่เหลียวหลัง

"ท่านแม่!"

ลู่ฝูอิงได้สติก็รีบวิ่งตามไป นางปีนขึ้นไปบนรถม้า คำแรกที่เอ่ยออกมาคือ "ท่านแม่! ข้าเกลียดเขา! ข้าไม่อยากให้เขาเป็นพ่อของข้าอีกแล้ว!"

ชวีเจียวหลงปรายตามองนางแวบหนึ่ง มิใช่เพราะซาบซึ้งใจ หากแต่ในชาติก่อนลู่ฝูอิงก็เคยกล่าวคำพูดเดียวกันนี้

ยามนั้นนางหลงเชื่อ คิดว่าบุตรสาวยืนหยัดอยู่เคียงข้างตนอย่างหนักแน่น จึงซาบซึ้งใจยิ่งนัก จากนั้นก็มอบทุกสิ่งทุกอย่างที่ตนมีให้แก่ลู่ฝูอิง

แต่ผลลัพธ์คืออะไรเล่า

ข้าวของทุกชิ้นไม่ตกไปอยู่ในมือของลู่หมิงยวน ก็ตกไปอยู่ในมือของลั่วอวี่โหรว

ด้วยความเหน็บหนาวใจและผิดหวัง นางจึงเอ่ยถามว่า มิใช่ว่าไม่อยากให้ลู่หมิงยวนเป็นพ่อของเจ้าหรอกหรือ

ลู่ฝูอิงมองนางด้วยสีหน้าเย้ยหยันร้ายกาจ

"ถ้าข้าไม่พูดเช่นนั้น ท่านจะยอมยกสินเดิมทั้งหมดให้ข้าหรือ ท่านรู้หรือไม่ว่ายามนี้คนภายนอกนินทาท่านว่าอย่างไรบ้าง เพียงเพราะข้าเป็นลูกสาว ข้าก็ต้องพลอยถูกทุกคนหัวเราะเยาะไปกับท่านด้วย หากมิใช่อนุลั่วเอาเงินเหล่านั้นไปช่วยข้าวิ่งเต้นพูดจาดีๆ ให้ ข้าคงไม่กล้าก้าวเท้าออกจากประตูจวนโหวด้วยซ้ำ ท่านคงมิได้คิดจริงๆ หรอกนะว่าข้าจะโง่เขลาจนทิ้งท่านพ่อแล้วเลือกท่านน่ะ ท่านคู่ควรหรือ"

ยามนี้ได้ยินคำพูดนี้อีกครั้ง ในใจของชวีเจียวหลงจึงเหลือเพียงความเย้ยหยัน

แต่นางไม่แสดงออกทางสีหน้า เพียงมองอีกฝ่ายแล้วย้อนถาม "แล้วอย่างไร"

ลู่ฝูอิงปาดน้ำตา "ท่านแม่! พอกลับไปแล้วท่านมอบคันศรซั่วเยวี่ยให้ข้าเถอะ! ข้าจะตั้งใจเรียนกับท่าน! ข้าต้องฆ่านังแพศยานั่นให้ได้!"