บทที่ 79 ระลอกคลื่น

บทที่ 79 ระลอกคลื่น

เสิ่นเยี่ยนพากลุ่มคนของตนจากไปอย่างผ่าเผย ทิ้งให้บรรยากาศตรงนั้นตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าประหลาด

ลู่ฝูอิงโกรธจนตาแดงก่ำ

"พี่ใหญ่! ท่านเห็นแล้วใช่หรือไม่!"

พูดจบ นางก็พุ่งเข้าใส่ลั่วอวี่โหรวโดยไม่รอให้ผู้ใดทันได้ตั้งตัว

"วันนี้ข้าจะฉีกหน้าหญิงแพศยาอย่างเจ้าให้เละ! เป็นเพราะเจ้าที่ทำร้ายพี่ใหญ่ของข้า! ข้าจะฆ่าเจ้า!"

สีหน้าของนางดุดันถมึงทึงยิ่งนัก ลั่วอวี่โหรวตกใจจนหน้าซีดเผือด รีบหลบไปอยู่ด้านหลังลู่หมิงยวนตามสัญชาตญาณ

ทว่าลู่ฝูอิงยั้งมือไม่ทัน กรงเล็บจึงข่วนเข้าที่ใบหน้าของลู่หมิงยวนอย่างจังจนเกิดเป็นรอยเลือดทางยาวขึ้นมาทันที

"โอ๊ย!"

ลู่หมิงยวนร้องด้วยความเจ็บปวด เขายกมือขึ้นแตะ เมื่อเห็นคราบเลือดบนปลายนิ้ว โทสะก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันควัน

"ลู่ฝูอิง!"

ลู่ฝูอิงเองก็ตกใจเช่นกัน เดิมทียังรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่พอถูกลู่หมิงยวนตวาดใส่แบบนี้ ซ้ำยังเห็นลั่วอวี่โหรวด้านหลังเขา ความน้อยเนื้อต่ำใจก็ประทังขึ้นมาทันที

"ท่านพ่อ! ท่านยังจะปกป้องนางอีกหรือ!"

สองวันนี้ลู่หมิงยวนอัดอั้นโทสะไว้เต็มอกอยู่แล้ว ยามนี้ยังถูกบุตรสาวตนเองข่วนหน้าอีก เขาจึงเงื้อมือขึ้นฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของลู่ฝูอิงฉาดใหญ่ทันที

ฝ่ามือนี้ต่างจากทุกครา แรงกระแทกหนักหน่วงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนลู่ฝูอิงถูกตบกระเด็นล้มก้นกระแทกพื้น

บาดแผลที่ก้นของนางเดิมทียังไม่หายดี โดนเช่นนี้เข้าไปก็เจ็บปวดจนหน้าซีดเผือด

ยามปกติหลังลู่หมิงยวนลงไม้ลงมือ ใบหน้ามักจะเผยความรู้สึกผิดอยู่บ้าง ทว่าบัดนี้กลับมีเพียงความรังเกียจชิงชังเต็มเปี่ยม

"เอะอะก้าวร้าว ไร้สัมมาคารวะ มีตรงไหนเหมือนสตรีสูงศักดิ์จากตระกูลใหญ่บ้าง! วันๆ เอาแต่เข่นฆ่าราวี ช่างเหมือนแม่ของเจ้าไม่มีผิด!"

ลู่ฝูอิงและลู่ฝูเวยเบิกตากว้างพร้อมกันแล้วหันไปมองชวีเจียวหลง

ทว่ากลับเห็นชวีเจียวหลงมิได้แม้แต่จะขยับคิ้ว มีเพียงมุมปากที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน

แววตาของลั่วอวี่โหรวไหววูบ นางดึงแขนเสื้อของลู่หมิงยวนเบาๆ อย่างได้จังหวะ

"ท่านโหว อย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ ผู้ต่ำต้อยเป็นเพียงหญิงกำพร้า ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ต้องขอบคุณฮูหยินและท่านโหวที่คอยดูแล คำพูดของท่านเมื่อครู่นี้ ช่างทำร้ายจิตใจของฮูหยินเหลือเกิน..."

น้ำเสียงของนางนุ่มนวลอ่อนหวาน ดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านหัวใจของลู่หมิงยวน

ทว่าในเวลานี้ ชวีเจียวหลงกลับเอ่ยปากขึ้นอย่างไม่ช้าไม่เร็ว

"แม่นางลั่วอยู่ในคุกสองวันนี้ คงยังไม่รู้กระมังว่าท่านโหวถูกลดบรรดาศักดิ์แล้ว ยามนี้ควรเรียกว่าท่านปั๋วเสียมากกว่า"

โทสะของลู่หมิงยวนที่เพิ่งจะสงบลงไปบ้าง ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้งในพริบตา

ลั่วอวี่โหรวชะงักไป "เอ๊ะ... เป็นไปได้อย่างไรกัน..."

ลู่ฝูอิงถลึงตาจ้องนางอย่างดุร้าย "ก็เพราะเจ้ามิใช่หรือไร! เลิกเสแสร้งแกล้งทำตรงนี้ได้แล้ว!"

น้ำตาของลั่วอวี่โหรวร่วงเผาะลงมาทันใด "ข้า... ข้าไม่รู้เรื่อง..."

นางรีบคุกเข่าลงทันที "ท่านโหว เป็นความผิดของผู้ต่ำต้อยเองเจ้าค่ะ! ผู้ต่ำต้อย..."

"อย่าไปฟังนางพูดจาเหลวไหล เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า"

ลู่หมิงยวนยื่นมือไปประคองลั่วอวี่โหรวลุกขึ้น พลางปกป้องนางไว้ด้านหลัง แล้วตวาดใส่ลู่ฝูอิงอย่างเกรี้ยวกราด

"เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีกหรือ หากมิใช่เพราะพี่ใหญ่ของเจ้าก่อเรื่องก่อราว ไฉนเลยจะลามมาถึงจวนโหว แม่นางลั่วบริสุทธิ์ผุดผ่อง แม้แต่ศาลต้าหลี่ก็ยังยืนยันความบริสุทธิ์ของนางแล้ว ถึงคราวเด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้ามาใส่ร้ายนางตั้งแต่เมื่อใดกัน ส่วนลู่ฝูเวยเล่า ก่อเหตุทะเลาะวิวาทกลางถนน ลบหลู่ผู้ภักดี ก่อกรรมสังหารบิดามารดา พยานหลักฐานมัดแน่นหนา ตกต่ำจนมีจุดจบเช่นวันนี้ ล้วนเป็นเพราะเขาหาเรื่องใส่ตัวทั้งสิ้น!"

แววตาที่เดิมทีดับมอดราวดั่งเถ้าถ่านของลู่ฝูเวยพลันตวัดมองไปยังลู่หมิงยวน

"ท่านพ่อ! คำพูดพวกนั้นเห็นๆ อยู่ว่าเป็นท่าน..."

ทว่าน่าเสียดายที่เขายังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกลู่หมิงยวนตวาดขัดขึ้นอย่างเด็ดขาด "หุบปาก! ถึงป่านนี้แล้วยังกล้าแก้ตัวอีกรึ!"

ลู่ฝูอิงพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก ดวงตาคู่นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยเพลิงโทสะและความเคียดแค้น

"เหอะ พี่ใหญ่ก่อเรื่องก่อราวหรือ ท่านอย่ามากลับดำเป็นขาวแถวนี้เลย! พี่ใหญ่ก็แค่ตีรันฟันแทงกับคนอื่นกลางถนน แต่นางเล่า นางฝ่าฝืนคำสั่งแอบลอบเข้าลานล่าสัตว์! แม้แต่ข้ายังถูกฝ่าบาทสั่งโบย แต่ผลลัพธ์คือนางกลับไม่ระคายเคืองผิวแม้แต่น้อย ท่านพ่อ ท่านคิดว่าลูกยังเล็กจนไม่ประสีประสาอะไรจริงๆ หรือ ท่านก็แค่เปลี่ยนใจไปแล้ว! สังหารบิดามารดาหรือ ตอนนั้นท่านก็อยู่ในเหตุการณ์ ไฉนถึงไม่ห้ามปรามเล่า อ้อ ข้ารู้แล้ว ตอนนั้นท่านพ่อคงแทบจะหวังให้พี่ใหญ่พลั้งมือฆ่าท่านแม่ให้ตายไปเลย เพื่อจะได้สละตำแหน่งฮูหยินให้หญิงแพศยาผู้นี้สินะ!"

คำพูดนี้แม้แต่ชวีเจียวหลงยังเลิกคิ้วขึ้น นางหลุบตามองลู่ฝูอิงแวบหนึ่ง นับว่าเป็นมุมมองที่คาดไม่ถึงทีเดียว

ทว่าลู่หมิงยวนกลับโกรธจนหน้ามืดตามัว

"บังอาจ! ลู่ฝูอิง เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอยู่กับผู้ใด!"

"ข้ารู้กระจ่างแจ้งยิ่งนัก! ข้ากำลังพูดอยู่กับคนใจจืดใจดำไร้น้ำใจเนรคุณผู้หนึ่งอย่างไรเล่า!"

"กำเริบเสิบสานกันใหญ่แล้ว! วันนี้หากข้าไม่ตีลูกอกตัญญูเช่นเจ้าให้ตายก็อย่ามาเรียกข้าว่าพ่อ!"

ลู่หมิงยวนสาวเท้าตั้งท่าจะปรี่เข้าไปหาลู่ฝูอิง ทว่ากลับถูกลั่วอวี่โหรวดึงรั้งไว้

ลั่วอวี่โหรวน้ำตาคลอเบ้า นางส่ายหน้าให้เขาไม่หยุด "อย่าเจ้าค่ะ! ท่านโหว ผู้น้อยไม่อยากเห็นท่านต้องบาดหมางกับคนในครอบครัวเพราะผู้น้อย ทั้งหมดเป็นความผิดของผู้น้อยเอง ครั้งนี้สร้างความเดือดร้อนให้จวนโหวแล้ว ผู้น้อยละอายใจต่อท่านโหวและฮูหยินยิ่งนัก ทั้งไม่มีหน้าจะรั้งอยู่ในจวนนี้ต่อไปอีก ผู้น้อยจะขอจากไปเดี๋ยวนี้ ได้โปรดคุณหนูอย่าได้โกรธเคืองท่านโหวเลย ถึงอย่างไรเขาก็เป็นบิดาของเจ้านะ!"

ครั้นนางกล่าวจบก็คลายมือออก ขณะหมุนกายหยาดน้ำตาใสบริสุทธิ์พลันร่วงเผาะจากดวงตา ชวนให้ผู้คนเวทนายิ่งนัก

ลู่หมิงยวนพลิกมือคว้าข้อมือบอบบางของนางเอาไว้

"ข้าบอกแล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า"

ลู่หมิงยวนหันกลับมา สายตาเย็นเยียบกวาดมองลู่ฝูอิงและลู่ฝูเวย ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของชวีเจียวหลงในที่สุด

"ชวีเจียวหลง นี่คือลูกๆ แสนประเสริฐที่เจ้าตามใจจนเสียคนอย่างไรเล่า!"

ชวีเจียวหลงปรายตามองเขาแวบหนึ่งแล้วแค่นยิ้มเย็น "นั่นสิ ข้าตามใจพวกเขาเกินไปจริงๆ ทว่ายามปกติผู้ที่มีหน้าที่คอยอบรมสั่งสอนพวกเขาอย่างเข้มงวดมิใช่ท่านโหวกับฮูหยินผู้เฒ่าหรอกหรือ ก็ไม่เห็นพวกท่านจะสั่งสอนได้ดีสักเท่าใดนี่"

"เจ้า!"

ลู่หมิงยวนพูดไม่ออก อึกอักอยู่นานก็จนปัญญาจะโต้แย้ง สุดท้ายทำได้เพียงทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง "พวกเจ้าก็เอาตัวให้รอดก็แล้วกัน!"

จากนั้นจึงจูงลั่วอวี่โหรวสาวเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว

ลู่ฝูเวยยืนนิ่งอยู่กับที่ มองตามแผ่นหลังของบิดา ประกายความหวังระริกสุดท้ายในแววตาดับวูบลงโดยสิ้นเชิง

เขาค่อยๆ ก้มหน้าลง น้ำเสียงแหบพร่า "...ท่านแม่ ลูกขอโทษขอรับ"

"คนที่เจ้าติดค้างคำขอโทษไม่ใช่ข้า"

ชวีเจียวหลงก้าวขึ้นหน้าไปสองก้าว มองดูเขาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

"ลู่ฝูเวย ข้าขอถามเจ้า ตั้งแต่เล็กจนโตคำพูดสำนึกผิดทำตัวประจบประแจงเหล่านั้น ผู้ใดเป็นคนสอนเจ้า"

ลู่ฝูเวยชะงักงัน ไม่รู้ว่าท่านแม่ถามเรื่องนี้ไปเพื่ออะไร ได้แต่ตอบไปตามความจริง "บางส่วนท่านพ่อสอน บางส่วนเป็นอวิ๋นหลิงขอรับ"

อวิ๋นหลิง สาวใช้คนสนิทข้างกายลู่ฝูเวย และเป็นคนของฮูหยินผู้เฒ่าเช่นกัน

ข้อสันนิษฐานแรกได้รับการยืนยันแล้ว ชวีเจียวหลงจึงเอ่ยถามต่อ

"เช่นนั้นของที่ข้ามอบให้เจ้าตั้งแต่เล็กจนโต หน้าไม้กว้านหง ตะขอเหล็กลูกโซ่ พัดกระดูกเหล็ก ของพวกนี้สุดท้ายไปอยู่ที่ใดหมดแล้ว"

ลู่ฝูเวยขมวดคิ้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า

"มีบางชิ้นที่ลูกใช้ไม่เป็น พอไปถามท่านพ่อ ท่านพ่อก็บอกว่าลูกยังเด็กเล่นไม่ได้ จึงเก็บรักษาไว้ให้ก่อน บางชิ้นก็ให้อวิ๋นหลิงเก็บเอาไว้ก่อน แล้วท่านพ่อก็เอาของเล่นอื่นมาให้ ลูกก็เลยลืมไป น่าจะยังอยู่กับอวิ๋นหลิงขอรับ..."

เขาพูดถึงตรงนี้ก็เม้มริมฝีปากแน่น "ท่านแม่ ท่านคิดจะทวงของพวกนี้คืนทั้งหมดหรือขอรับ"

ท่านแม่ผิดหวังในตัวเขาถึงเพียงนี้เชียวหรือ

ทว่าชวีเจียวหลงกลับแค่นหัวเราะเยาะ

ทวงคืนหรือ ที่ไหนจะทวงคืนได้ง่ายดายปานนั้น

หากไม่ผิดจากที่คาด ของเหล่านั้นในยามนี้คงตกไปอยู่ในมือของลู่หมิงยวนหมดสิ้นแล้ว

ทว่าของพวกนั้น ล้วนเป็นสิ่งที่ท่านพ่อทิ้งไว้ให้นางในอดีต

ต่อให้ต้องเผาทิ้ง นางก็ไม่มีวันเหลือไว้ให้ลู่หมิงยวนเด็ดขาด

"นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องมาใส่ใจ ออกเดินทางได้แล้ว ไปลิ้มรสดูว่าผืนทรายทางตะวันตกเฉียงเหนือมีรสชาติเช่นไร หวังว่าจะถูกปากเจ้า"

ลู่ฝูเวยเม้มริมฝีปากแน่น เขารู้ดีว่าท่านแม่กำลังนำประโยค "หากมิใช่เพราะชะตาดีได้แต่งให้ท่านพ่อ ป่านนี้นางก็คงยังกินทรายอยู่ที่ไซ่เป่ยกระมัง" คืนกลับมาให้เขา

ลู่ฝูเวยที่เงียบขรึมมาตลอดพลันสะบัดหลุดจากผู้คุม คุกเข่าลงบนพื้นอย่างแรง โขกศีรษะให้ชวีเจียวหลงสามครั้งจนเกิดเสียงดังสนั่น "ท่านแม่ ลูกอกตัญญู บางทีเวลานี้ท่านอาจจะผิดหวังในตัวลูกจนถึงที่สุดแล้ว ลูกจะพูดอะไรท่านก็คงไม่สนใจไยดี ทว่าตัวลูก...ไม่เคยคิดจะฆ่าท่านเลยสักนิด ลูกเพียงแค่...อยากจะเอาชนะมากเกินไปเท่านั้นขอรับ..."

ยามที่เขาเงยหน้าขึ้น หน้าผากก็เขียวช้ำไปแถบหนึ่งแล้ว "การไปของลูกครานี้ เกรงว่าคงยากจะได้ปรนนิบัติกตัญญูอีก ขอเพียงท่านแม่..."

สายตาของเขากวาดมองลู่ฝูอิงที่ใบหน้าซีดขาวทว่าขอบตากลับแดงก่ำ "...ช่วยดูแลน้องสาวให้ดีด้วยขอรับ"

แววตาของชวีเจียวหลงในที่สุดก็เกิดระลอกคลื่นไหววูบขึ้นมาสายหนึ่ง