บทที่ 78 คำตัดสิน

บทที่ 78 คำตัดสิน

"ฝ่าบาท!" ลู่หมิงยวนหน้าถอดสี รีบโขกศีรษะวิงวอนขอความเมตตา "ฝ่าบาทโปรดทรงเมตตาด้วยพ่ะย่ะค่ะ บุตรชายไม่เอาถ่านของกระหม่อมเขา..."

"ฮึ่ม!"

ฮ่องเต้เฒ่าแค่นเสียงหนัก ตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เมตตารึ? ติ้งหยางโหว เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่เขาใส่ร้ายป้ายสีคือผู้ใด? นั่นคือกองทัพตระกูลชวีที่ปกป้องคุ้มกันไซ่เป่ยมานานหลายสิบปี และสละชีพเพื่อแว่นแคว้นอย่างสมเกียรติในท้ายที่สุด! หากไม่มีแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินชวีเลี่ย! เจ้าคิดว่าวันนี้ตนเองจะยังได้มายืนพูดกับเราตรงนี้หรือ? บุตรชายไม่เอาถ่านรึ?

เหอะ เขาเป็นลูกสุนัขจริง ๆ เสียด้วย แต่นั่นก็คงเพราะมีพ่อสุนัขอย่างเจ้า! แม้แต่ฮูหยินโหวก็ยังรู้จักผดุงความยุติธรรม ส่งบุตรชายแท้ ๆ ของตนขึ้นศาลไต่สวน! กระทั่งใต้เท้าลู่ยังยื่นฎีกาถอดถอนแจกแจงความผิดของลู่ฝูเวย! แล้วเจ้าเล่า? ยังจะมาแก้ตัวแทนมันอยู่ตรงนี้อีก! แม้แต่ถูกผิดดีชั่วขั้นพื้นฐานที่สุดเจ้าก็ยังแยกแยะไม่ออกแล้วรึ? หืม?!"

ถ้อยคำเหล่านี้ถือว่าหนักหนาสาหัสยิ่ง ลู่หมิงยวนหน้าซีดเผือด หมอบกราบอยู่กับพื้นไม่กล้าลุกขึ้น ได้แต่หลับตาลงแล้วเอ่ยเสียงสั่นเครือ

"กระหม่อม... มีความผิดพ่ะย่ะค่ะ"

"เจ้ามีความผิดจริง ๆ นั่นแหละ!"

ฮ่องเต้เฒ่าขึ้นเสียง ตวาดลั่นอย่างเกรี้ยวกราด "ติ้งหยางโหว เจ้าคิดว่าคราวก่อนเราผ่อนปรนให้ เจ้าจะทำเรื่องเหลวไหลได้ตามใจชอบถึงเพียงนี้เลยรึ?"

"กระหม่อมมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ!"

"เจ้ามีสิ่งใดที่มิกล้ากันเล่า? ใครอยู่ข้างนอก! ถ่ายทอดราชโองการของเรา! ลู่หมิงยวนสั่งสอนบุตรไร้ความสามารถ ปล่อยปละละเลยให้ก่อเรื่อง ทั้งยังไม่สำนึกผิด! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้ลดบรรดาศักดิ์ลงเป็นติ้งหยางป๋อ! ชวีซื่อเพื่อปกป้องเกียรติยศของผู้วายชนม์ผู้ภักดี ยอมตัดญาติขาดมิตรผดุงความยุติธรรม การกระทำอันกล้าหาญเช่นนี้สมควรได้รับการปูนบำเหน็จ เลื่อนขั้นเป็นปั๋วซื่อขี่ม้ายิงธนูแห่งสำนักกั๋วจื่อเจี้ยนขั้นห้าชั้นเอก ได้รับเบี้ยหวัดสองเท่า อีกทั้งพระราชทานทองคำหนึ่งพันตำลึง ผ้าต่วนหนึ่งร้อยพับ เพื่อปลอบขวัญทายาทตระกูลผู้ภักดี!"

"เสนาบดีศาลต้าหลี่เสิ่นเยี่ยน ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความยุติธรรม ไม่ทำให้เราผิดหวัง ให้เพิ่มเบี้ยหวัดหนึ่งร้อยต้าน พระราชทานป้ายอักษรพระราชทาน 'กระจกเงากระจ่างแจ้งแขวนสูง' หนึ่งป้าย เพื่อเชิดชูคุณธรรม"

"ส่วนผู้ตรวจการลู่หมิงเซิง" แววตาของฮ่องเต้ฉายแววชื่นชม "ซื่อตรงเปิดเผย ปฏิบัติหน้าที่อย่างเคร่งครัด เถรตรงไม่ประจบสอพลอ มิได้เกียจคร้านเมื่อได้เลื่อนขั้น ไม่ลืมเจตจำนงเดิม ให้บันทึกความดีความชอบหนึ่งครั้ง พระราชทานลายพระหัตถ์ 'แบบอย่างผู้ตรวจการอันน่ายกย่อง' หนึ่งม้วน เพิ่มเบี้ยหวัดห้าสิบต้าน"

เสิ่นเยี่ยนโขกศีรษะอย่างนอบน้อม "กระหม่อมจะปฏิบัติหน้าที่อย่างเคร่งครัด มิให้ผิดต่อพระมหากรุณาธิคุณพ่ะย่ะค่ะ!"

ลู่หมิงเซิงยิ่งตื่นเต้นจนเสียงสั่นเครือ "กระหม่อมจะยึดมั่นในความเที่ยงธรรม เพื่อตอบแทนพระคุณพ่ะย่ะค่ะ!"

ฮ่องเต้เฒ่ากวาดสายตามองเหล่าขุนนาง "เรื่องราวในวันนี้ ขอให้ขุนนางทั้งหลายถือเป็นบทเรียน ต้าเยว่ของเราปกครองแผ่นดินด้วย 'มนุษยธรรมและคุณธรรม' ความจงรักภักดี กตัญญู และคุณธรรมคือรากฐานในการดำรงตน หวังว่าพวกเจ้าจะดำรงตนด้วยความเมตตาและความกตัญญู ยึดถือความสุจริตเที่ยงธรรมเป็นแบบอย่าง หากมีผู้ใดลบหลู่ผู้ภักดี ทำลายศีลธรรมจรรยาอีก เรา..."

ฮ่องเต้เฒ่าลุกขึ้นจากบัลลังก์มังกร สะบัดแขนเสื้อฉลองพระองค์ เสียงดังกึกก้องประดุจฟ้าร้อง "จะลงทัณฑ์สถานหนักโดยไม่ละเว้น!"

ขุนนางทั้งหลายกราบถวายบังคม "ฝ่าบาททรงพระปรีชาสามารถ!"

"เลิกประชุมเช้า!"

"ขอจงทรงพระเจริญ หมื่นปี หมื่น ๆ ปี"

ยามที่ราชโองการถูกส่งมาถึงจวนติ้งหยางโหว ฮูหยินผู้เฒ่าที่หมดสติไปตั้งแต่เมื่อวานยังคงไม่ฟื้น มิฉะนั้นคงได้เป็นลมไปอีกรอบเป็นแน่

แม้แต่ชวีเจียวหลงก็ยังคาดไม่ถึงว่าจะมีเรื่องน่ายินดีที่เกินความคาดหมายเช่นนี้

ก่อนหน้านี้ตำแหน่งครูฝึกขี่ม้ายิงธนูขั้นหกชั้นรอง เพราะเป็นเพียงตำแหน่งลอย ทุกคนต่างเฝ้ารอดูเรื่องน่าขันของนาง ทว่านางยังไม่ทันได้ไปสอนอย่างจริงจังสักคาบ ก็ก้าวกระโดดขึ้นเป็นปั๋วซื่อขี่ม้ายิงธนูแห่งสำนักกั๋วจื่อเจี้ยนขั้นห้าชั้นเอก กลายเป็นตำแหน่งจริงที่มีหน้าที่รับผิดชอบและได้รับเบี้ยหวัดสองเท่า

เข้าใกล้เป้าหมายของนางไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว

ชวีเจียวหลงมอบถุงเงินกำนัลแก่ขันทีคังเหรินตามธรรมเนียม

พอลับหลังคน ลู่หมิงยวนก็ไม่อาจฝืนปั้นรอยยิ้มบนใบหน้าไว้ได้อีกต่อไป

สีหน้าของเขาเขียวคล้ำ มือบีบราชโองการไว้แน่น ก่อนจะแผดเสียงคำรามใส่ชวีเจียวหลง

"เจ้าพอใจแล้วใช่หรือไม่?! ชวีเจียวหลง เจ้าช่างจิตใจโหดเหี้ยมยิ่งนัก! เหยียบย่ำอนาคตของสามีและบุตรชายตนเองเพื่อไต่เต้า เจ้าเสียทีที่เกิดมาเป็นภรรยาคน!"

ชวีเจียวหลงยังมิทันได้เอ่ยปาก ลู่หมิงเซิงก็ขมวดคิ้วทนฟังต่อไปไม่ไหว

"น้องรอง! เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใดกัน? แม้แต่ฝ่าบาทยังทรงชื่นชมที่น้องสะใภ้เห็นแก่คุณธรรม มาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้ายังแยกแยะถูกผิดไม่ออกอีกรึ?"

"หุบปาก!" ลู่หมิงยวนโกรธจัดจนใบหน้าบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ "ลู่หมิงเซิง เจ้าอย่ามาซ้ำเติมข้าตรงนี้! เจ้ากับชวีเจียวหลงมันก็พวกสารเลวพันธุ์เดียวกัน คิดจะเหยียบข้าเพื่อทะยานขึ้นสู่ที่สูงรึ เจ้าฝันไปเถอะ!"

"เจ้า!"

ลู่หมิงเซิงโกรธจนหมัดของบัณฑิตผู้นี้กำแน่น

ชวีเจียวหลงส่งสัญญาณให้ลู่หมิงเซิงไม่ต้องโต้เถียง นางเบี่ยงตัวผ่านแขนของลู่หมิงเซิงที่กางป้องตนไว้ แล้วก้าวตรงเข้าไปหาลู่หมิงยวนทีละก้าว

"ใช่ ข้าชวีเจียวหลงเสียทีที่เกิดมาเป็นภรรยาแล้วอย่างไร เจ้าคิดว่าข้าพิสมัยอยากเป็นภรรยาเจ้านักรึ? ท่านโหว... อ้อ ไม่สิ ตอนนี้ควรเรียกว่าท่านป๋อแล้ว"

มุมปากของชวีเจียวหลงยกยิ้มขึ้น เอ่ยเน้นคำอย่างไม่แยแส จงใจเหยียบย่ำลงบนจุดเจ็บปวดที่สุดของลู่หมิงยวนอย่างเต็มแรง

"หากท่านป๋อรู้สึกว่าข้าไร้คุณธรรมไม่คู่ควรกับตำแหน่ง สู้พวกเราไปหย่าขาดกันต่อหน้าพระพักตร์ดีหรือไม่"

ลู่หมิงเซิงได้ยินเช่นนั้นก็เหลือบมองชวีเจียวหลงแวบหนึ่ง ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก

"น้องสะใภ้ พูดจาเหลวไหลอะไรกัน เจ้ากับน้องรองสมรสพระราชทานตามพระราชโองการ อย่าได้เห็นเป็นเรื่องล้อเล่น"

ลู่หมิงยวนสูดหายใจเข้าลึก บังคับตนเองให้สงบลงอย่างยากเย็น แล้วเอ่ยด้วยใบหน้าแข็งค้าง

"จริงอย่างที่พี่ใหญ่กล่าว ขออภัยด้วยเจียวหลง เมื่อครู่ข้าพูดจาไม่ทันคิด เจ้าอย่าเก็บไปใส่ใจเลย"

จากนั้นโดยไม่รอให้ชวีเจียวหลงตอบกลับ เขาก็พูดตัดบทขึ้นมาเอง "ข้ายังมีราชการติดตัว ขอตัวไปสะสางก่อน"

ชวีเจียวหลงมองตามแผ่นหลังของลู่หมิงยวน พลางแย้มยิ้มเย้ยหยัน

สวะขี้ขลาด

แม้จะเกลียดชังนางเข้ากระดูกดำ แต่เขาก็ยังไม่กล้าเป็นฝ่ายเอ่ยปากหย่าขาดกับนางอยู่ดี

ลู่หมิงยวนยังนับว่าฉลาด วันนี้ต่อให้ฝ่าบาทจะลดบรรดาศักดิ์ของเขา แต่ก็ยังเลื่อนตำแหน่งให้นางเพื่อรักษาเกียรติ ทำราวกับกลัวว่านางจะได้รับความอยุติธรรมอย่างไรอย่างนั้น เขาไม่มีทางรนหาที่ซวยในเวลาเช่นนี้เป็นอันขาด

ลู่หมิงเซิงเอ่ยเกลี้ยกล่อมขึ้นประโยคหนึ่ง "วันหน้าน้องสะใภ้อย่าได้กล่าววาจาเช่นนี้อีกเลย"

ชวีเจียวหลงหลุบตาลง ตอบรับอย่างไม่กระโตกกระตาก "พี่ใหญ่ตักเตือนได้ถูกต้องแล้ว"

ส่วนนางจะฟังหรือไม่ นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ลู่หมิงเซิงได้ลายพระหัตถ์มาก็กำลังดีใจ เมื่อเห็นท่าทีของนางว่าง่าย จึงไม่เอ่ยสิ่งใดต่อ คิดจะกลับห้องหนังสือไปเข้ากรอบ หาตำแหน่งที่สะดุดตาแขวนประดับไว้ จึงเอ่ยลาแล้วจากไป

ทว่าไป๋ซื่อกลับกวาดตามองชวีเจียวหลง แล้วเอ่ยยิ้มๆ ว่า

"เรื่องในวันนี้ ต้องขอบใจน้องสะใภ้มากนะ"

ชวีเจียวหลงส่ายหน้า "พี่สะใภ้ใหญ่ไม่จำเป็นต้องขอบใจข้า พี่ใหญ่เที่ยงธรรมซื่อตรง มีเส้นทางขุนนางเช่นนี้ ย่อมเป็นสิ่งที่เขาสมควรได้รับอยู่แล้ว"

ไป๋ซื่อยกมือปิดปากหัวเราะเบาๆ ไม่ได้โต้เถียง ทว่าก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว พลางเอ่ยหยั่งเชิงว่า

"น้องสะใภ้ เจ้าอยากหย่าขาดจริงๆ หรือ"

ชวีเจียวหลงปรายตามองนางแวบหนึ่งแล้วยิ้มบางๆ ทว่ามิได้ตอบตรงๆ "เรื่องนี้ไม่ต้องรบกวนพี่สะใภ้ใหญ่ต้องกังวลหรอก"

จากนั้นก็หมุนตัวเดินจากไป

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ลู่ฝูเวยถูกเนรเทศ ลู่หมิงยวนและชวีเจียวหลงเดินทางไปส่ง โดยมีลู่ฝูอิงที่สีหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้นเดินตามมาข้างกาย

——ลู่ฝูชิงยังคงรับโทษอยู่ที่สำนักกั๋วจื่อเจี้ยน จึงไม่สะดวกมา

ลู่ฝูเวยคิดไม่ถึงเลยว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้ เขาเบิกตากว้างมองบิดามารดาของตน

"ท่านพ่อ ท่านแม่! เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้! พวกท่าน... พวกท่านไม่ช่วยข้าหรือ!"

ลู่หมิงยวนแค่นเสียงเย็น "เรื่องนี้คงต้องถามแม่ของเจ้าแล้ว"

ลู่ฝูเวยหันไปมองชวีเจียวหลง ทว่ากลับเห็นนางสีหน้าราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก คล้ายไม่มีสิ่งใดจะเอ่ย

ลู่ฝูอิงทนโทสะไม่ไหวจึงแผดเสียงขึ้นมา

"ท่านพ่อ! ถึงเวลาป่านนี้แล้วท่านยังคิดจะหลอกพี่ใหญ่อีกรึ! ชัดเจนว่าท่านยอมสละพี่ใหญ่เพื่อช่วยนังแพศยานั่น! ท่านยังกล้าโยนความผิดให้ท่านแม่อีกหรือ!"

ลู่ฝูเวยเบิกตากลมโตด้วยความตกตะลึง "อิงเอ๋อร์! เจ้าพูดอะไรนะ!"

ลู่หมิงยวนรีบยกมือขึ้นปิดปากลู่ฝูอิง ขมวดคิ้วตวาดเสียงเข้ม

"อย่าไปฟังน้องสาวเจ้าเพ้อเจ้อ พ่อจะไปทำ..."

ทว่ายังไม่ทันสิ้นเสียง เสิ่นเยี่ยนเสนาบดีศาลต้าหลี่ก็นำคนพาลั่วอวี่โหรวที่มีใบหน้าซูบเซียวอิดโรยเดินตรงเข้ามาตรงหน้าลู่หมิงยวน

"ใต้เท้าลู่ บัดนี้ขุนนางผู้นี้ตรวจสอบแน่ชัดแล้วว่าสตรีผู้นี้มิได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการลอบสังหารในลานล่าสัตว์แต่อย่างใด ตอนนี้ขอนำตัวนางมาส่งคืนให้จวนป๋อ หากมีสิ่งใดล่วงเกิน ต้องขอให้ติ้งหยางป๋อโปรดอภัยด้วย"