บทที่ 77 ไม่เสแสร้งอีกต่อไป

บทที่ 77 ไม่เสแสร้งอีกต่อไป

สีหน้าของลู่หมิงยวนยิ่งย่ำแย่ลงไปอีก

เขาอึกอักอยู่นาน สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจแล้วเอ่ยความจริงออกมา

"เจียวหลง ข้า... ข้าพูดแล้วเจ้าอย่าได้โกรธเคืองไปนะ..."

ชวีเจียวหลงหลุบตาลง ซ่อนประกายคมกริบในแววตาไว้

"ท่านโหวอยากจะพูดอะไรหรือเจ้าคะ"

"ลั่วอวี่โหรวมิใช่ถูกพาตัวไปสอบปากคำที่ศาลต้าหลี่หรอกหรือ ข้า... เมื่อวานข้าติดต่อเพื่อนขุนนางให้ช่วยวิ่งเต้นเรื่องนี้ไปแล้ว นี่... หลายคนอาจจะออกหน้าไปแล้วด้วยซ้ำ ข้าไม่อาจไปขอร้องให้พวกเขาออกหน้าซ้ำอีกรอบได้ ดังนั้น..."

เขาพูดจาอึกอักอ้อมแอ้ม พลางลอบสังเกตสีหน้าของชวีเจียวหลงอยู่ตลอดเวลา

ทว่าชวีเจียวหลงกลับมิได้แสดงโทสะรุนแรงอย่างที่เขาคิดไว้

นางเพียงเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสีหน้าฉงนใจ

"ภรรยาไม่เข้าใจ เหตุใดต้องวิ่งเต้นด้วยเจ้าคะ แม่นางลั่วเป็นเพียงหญิงกำพร้า จะไปเกี่ยวข้องกับการลอบสังหารที่ลานล่าสัตว์ได้อย่างไร การถูกพาตัวไปศาลต้าหลี่ก็แค่การสอบปากคำตามขั้นตอน เมื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ได้แล้วย่อมปล่อยตัวนางออกมาเอง เหตุใดท่านโหวต้องเปลืองแรงถึงเพียงนี้ หรือว่าแม่นางลั่วนาง..."

"ไม่ใช่!"

ลู่หมิงยวนรีบเอ่ยขัด คำพูดเช่นนี้แม้จะเป็นแค่การคาดเดาก็ไม่อาจพูดส่งเดชได้ มิฉะนั้นหากมีผู้ใดได้ยินแล้วแพร่งพรายออกไป โทษทัณฑ์ฐานก่อกบฏนี้เขาไม่อาจแบกรับไหว

"เจียวหลง เรื่องในราชสำนักเจ้าไม่เข้าใจหรอก เจ้าและข้าต่างรู้ดีว่าเรื่องลอบสังหารที่ลานล่าสัตว์เป็นเรื่องใหญ่หลวงเพียงใด หากฝ่าบาทยังสืบหาผลลัพธ์ไม่ได้ย่อมไม่ยอมรามือ ทว่าคนร้ายไหนเลยจะยอมนั่งรอความตายเล่า ประจวบเหมาะกับยามนี้ที่หญิงกำพร้าผู้นั้นถูกผลักขึ้นสู่กระแสน้ำเชี่ยวกราก ยากจะรับประกันได้ว่าผู้อยู่เบื้องหลังจะไม่ฉวยโอกาสนี้ป้ายสีความผิดให้แก่นาง แต่นางเป็นคนที่ข้าพาเข้าเมืองหลวงมา ย่อมไม่มีผู้ใดเชื่อว่าหญิงกำพร้าตัวเล็ก ๆ จะอุกอาจเทียมฟ้าได้ถึงเพียงนี้ ถึงเวลานั้นคนที่ต้องรับเคราะห์แทนก็คือข้า!"

ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งร้อนรน

"อีกทั้งเจ้าหลินเจียนผู้นั้นก็ไม่ลงรอยกับข้ามาแต่ไหนแต่ไร เรื่องปราบโจรที่ฝ่าบ่าวมอบหมายให้ข้า เขาก็ไม่พอใจอยู่ก่อนแล้ว ยามนี้เมื่อมีโอกาสโค่นข้าให้ล้มลงได้ในคราวเดียว มีหรือที่เขาจะปล่อยให้หลุดมือ หากเขาซ้ำเติมขึ้นมา... การลอบปลงพระชนม์ฝ่าบาทนั้นเป็นความผิดฐานกบฏ มีโทษถึงขั้นริบทรัพย์ประหารเก้าชั่วโคตรเชียวนะ! ที่ข้าทำไปก็เพื่อความรอบคอบ เจียวหลง เจ้าต้องเข้าใจข้าได้อย่างแน่นอนใช่หรือไม่ เพราะฉะนั้นเรื่องของเวยเอ๋อร์ คงต้องพึ่งพาเจ้าแล้ว..."

เขาช่างอ้างเหตุผลได้เป็นวรรคเป็นเวรเสียจริง

"ภรรยาเข้าใจเจ้าค่ะ แต่ท่านโหว..." ชวีเจียวหลงจ้องมองเขาเขม็ง "คราวก่อนองค์รัชทายาทตรัสคำใดไว้ท่านก็ได้ยินแล้ว หากต้องไปขอร้องให้พระองค์ช่วยเวยเอ๋อร์อีก..."

ลู่หมิงยวนชะงักงันไป

หลังจากลังเลใจอยู่ครู่ใหญ่ แววตาของเขาก็สับสนวูบไหว ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปในที่สุด

"ก่อนหน้านี้เจ้ายังบอกเองว่าองค์รัชทายาทมิใช่คนเช่นนั้น ไปเถอะเจียวหลง ไม่ต้องกลัว"

ปากบอกว่าไม่ต้องกลัว แต่ความหมายของคำพูดนี้กลับชัดเจนว่าเป็นการส่งแกะเข้าปากเสือ ต้องการให้นางยอมสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อลู่ฝูเวย

เพราะหากองค์รัชทายาทคิดจะทำอะไรกับนางจริง ๆ ตัวเขาที่อยู่ในจวนโหวก็ไม่อาจขัดขวางได้อยู่ดี

ชวีเจียวหลงแค่นยิ้มเย้ยหยัน ทว่าสิ่งที่นางเย้ยหยันมิใช่ลู่หมิงยวน แต่เป็นตัวนางเองในชาติก่อน

เพื่อบุตรชายของตน ถึงกับผลักไสภรรยาขึ้นเตียงของชายอื่น คนสารเลวใจหมาป่าเห็นแก่ตัวพรรค์นี้ ชาติก่อนนางกลับยอมละทิ้งทุกอย่างเพื่อเขาได้อย่างไรกัน

แววตาของชวีเจียวหลงค่อย ๆ เย็นเยียบลง

"ไม่ล่ะ ข้ากลัว"

ลู่หมิงยวนขมวดคิ้ว สังเกตเห็นว่านางใช้คำว่า "ข้า" หาใช่ "ภรรยา"

ลู่หมิงยวนหันกลับมา ทว่ากลับสบเข้ากับสายตาอันคมกริบดั่งคมดาบของชวีเจียวหลง

"เจียวหลง..."

"ลู่หมิงยวน ก่อนที่เจ้าจะบอกให้ข้าไปช่วยลู่ฝูเวย รบกวนเจ้าคิดให้ดีเสียก่อนว่าผู้ใดเป็นคนส่งลู่ฝูเวยเข้าไป เจ้าคิดว่าข้าจะใส่ใจความเป็นความตายของเขาจริง ๆ หรือ"

"เจ้า! เจียวหลง เจ้าหมายความว่าอย่างไร นั่นมันบุตรชายแท้ ๆ ในไส้ของเจ้านะ!"

"ข้าแซ่ชวีมิได้แซ่ลู่! มันบังอาจลบหลู่กองทัพตระกูลชวีต่อหน้าข้า ข้าก็กล้าเอาชีวิตมัน! ท่านโหวบอกมิใช่หรือว่าเขายังเด็ก ไม่เคยเห็นความเกรียงไกรของกองทัพตระกูลชวี เช่นนั้นก็ดีเลย ส่งลงปรโลกไปเปิดหูเปิดตาดูให้ชัดเจนเสีย!"

"ชวีเจียวหลง!"

ชวีเจียวหลงนอกจากจะไม่หวาดกลัวแล้ว ยังก้าวเท้าเข้าไปหาเขาอีกสองก้าว

"ไม่ต้องตะเบ็งเสียงดังถึงเพียงนั้นข้าก็ได้ยิน ลู่หมิงยวน หากเจ้าไม่พอใจข้า จะเขียนหนังสือหย่าขับข้าออกไปก็ได้ทั้งนั้น"

เมื่อถ้อยคำนี้หลุดออกมา ทั้งสองคนก็แทบจะฉีกหน้าตัดขาดกันอย่างสิ้นเชิงแล้ว

เดิมทีแผนการของชวีเจียวหลงมิได้กำหนดไว้เร็วถึงเพียงนี้ ทว่าวันนี้เกิดเรื่องของลู่ฝูเวยขึ้น นางไม่มีทางช่วยลู่ฝูเวยอย่างเด็ดขาด ไม่ว่าผลลัพธ์สุดท้ายของลู่ฝูเวยจะเป็นเช่นไร ลู่หมิงยวนย่อมต้องเกิดความระแวงแคลงใจต่อนางเป็นแน่

เช่นนั้นแล้วยามนี้ก็ไม่มีสิ่งใดต้องเสแสร้งอีกต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้ชื่อเสียงเรื่องที่นางผดุงความยุติธรรมไม่เห็นแก่คนในครอบครัวก็ได้แพร่สะพัดออกไปแล้ว ต่อให้ลู่หมิงยวนเขียนหนังสือหย่าขับนางออกไป ชาวบ้านก็มีแต่จะกล่าวหาว่าลู่หมิงยวนใจแคบไร้สำนึกแยกแยะผิดชอบชั่วดี ขอเพียงกระแสสังคมยังเข้าข้างฝ่ายนาง นางก็ไม่กังวลว่าจะทำให้กองทัพตระกูลชวีต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง

ทว่าน่าเสียดาย ลู่หมิงยวนไม่กล้า

เขาจ้องเขม็งไปยังชวีเจียวหลง เอ่ยคำว่า "ดี" ติดกันถึงสามครั้ง ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

จนกระทั่งเขาเดินจากไปไกลแล้ว หงหลีจึงก้าวเข้ามาขมวดคิ้วเอ่ยถามว่า

"ที่ดีนี่หมายความว่าอย่างไรกันเจ้าคะ เขายอมรับแล้วหรือ นี่คือจะกลับไปเขียนหนังสือหย่าแล้วหรือเจ้าคะ"

ชิงซิ่งสะกิดชนนางเบา ๆ ทีหนึ่ง แต่ก็ถูกหงหลีถลึงตาใส่กลับมา

ชวีเจียวหลงแค่นหัวเราะเบา ๆ "เขาไม่กล้าหรอก ลู่หมิงยวนเจ้าเล่ห์ปราดเปรื่องเพียงใด การขับข้าออกไปในเวลานี้ไม่มีประโยชน์อันใดต่อเขาสักนิด"

"ถุย! เจ้าพวกสารเลวใจดำอำมหิต เหตุใดคนเช่นนี้ถึงได้กลายมาเป็นท่านเขยไปได้!"

"หงหลี!" ครั้งนี้ชิงซิ่งเรียกชื่อนางออกมาตรง ๆ

หงหลีเพิ่งตระหนักได้ว่าคำพูดนี้แฝงความหมายว่าชวีเจียวหลงตาบอดไร้สายตาไปด้วย จึงรีบตบปากตนเองหนึ่งที "บ่าวปากพล่อยเองเจ้าค่ะ บ่าวหมายควา..."

"เจ้าพูดไม่ผิดหรอก สายตาข้ามันย่ำแย่จริง ๆ"

ชวีเจียวหลงเอ่ยขัดนางอย่างเปิดอก

หงหลีรู้สึกปวดใจแทน "คุณหนู..."

"ไม่เป็นไร ฉีกหน้ากันเสียก็ดี ข้าเองก็เหนื่อยกับการเสแสร้งเต็มทน คอยดูเถิด วันที่จะได้หย่าขาดอยู่ไม่ไกลแล้ว"

*

วันรุ่งขึ้น ณ ท้องพระโรงจินหลวน

"มีราชกิจให้กราบทูล หากไร้ราชกิจขอเชิญเลิกประชุมขุนนาง—" หัวหน้าขันทีคังเหรินขานเสียงกังวาน

ลู่หมิงเซิงก้าวล้ำออกมาเบื้องหน้าเป็นคนแรก

"ฝ่าบาท! กระหม่อมมีฎีกากราบทูลพ่ะย่ะค่ะ!"

หนังตาของลู่หมิงยวนกระตุกวูบ

ลู่หมิงเซิงประคองแผ่นหยกฮู่ น้ำเสียงกึกก้องดังกังวานไปทั่วท้องพระโรง "กระหม่อมขอถวายฎีกาฟ้องร้องติ้งหยางโหวลู่หมิงยวน ฐานปกครองเรือนหละหลวม สั่งสอนบุตรไร้คุณธรรม! ลู่ฝูเวยผู้เป็นบุตรชายลบหลู่มารดาและคิดทำร้ายบุพการีกลางถนน ทั้งยังใส่ร้ายป้ายสีผู้ภักดีผู้พลีชีพเพื่อชาติ ช่างเป็นความผิดมหันต์อกตัญญูยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ!"

เรื่องราวเมื่อวานลุกลามใหญ่โตถึงเพียงนั้น แท้จริงแล้วเหล่าขุนนางต่างก็ได้ยินระแคะระคายกันมาบ้าง ทว่ากลับไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าลู่หมิงเซิงจะเป็นผู้ออกหน้ากราบทูลก่อน จึงเกิดเสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่ขึ้นทันที

ลู่หมิงยวนสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน รีบก้าวออกจากแถว "ฝ่าบาท กระหม่อม..."

"กระหม่อมเห็นพ้องด้วยพ่ะย่ะค่ะ!" เสนาบดีศาลต้าหลี่เสิ่นเยี่ยนเอ่ยขึ้นถูกจังหวะ ถือฎีกาก้าวไปข้างหน้า "เมื่อวานนี้ฮูหยินติ้งหยางโหวได้เดินทางมาร้องเรียนบุตรชายคนโตที่ศาลต้าหลี่ด้วยตนเอง หลังจากการสืบสวนตรวจสอบ พบว่าลู่ฝูเวยมีความผิดครบทั้งสี่ประการอันได้แก่ ไร้ความภักดี ไร้เมตตาธรรม ไร้ความกตัญญู และไร้คุณธรรม ที่น่าชิงชังยิ่งไปกว่านั้นคือ คนผู้นี้บังอาจใส่ร้ายป้ายสีผลงานศึกของแม่ทัพใหญ่ชวีอย่างเปิดเผยพ่ะย่ะค่ะ!"

ขุนนางฝ่ายบุ๋นคนอื่น ๆ ที่เตรียมการไว้แต่แรกแล้วก็ไม่ยอมน้อยหน้า พากันถือฎีกาก้าวออกจากแถวตามมา

"ฝ่าบาท พวกกระหม่อมเองก็ได้ยินเรื่องนี้มาบ้างเช่นกัน..."

สีพระพักตร์ของฮ่องเต้ค่อย ๆ ทะมึนลง นิ้วพระหัตถ์เคาะเบา ๆ บนที่พักแขนของบัลลังก์มังกร "นำขึ้นมา"

คังเหรินรีบนำฎีกาของลู่หมิงเซิง เสิ่นเยี่ยน ตลอดจนฎีกาถวายรายงานเอาผิดลู่หมิงยวนและลู่ฝูเวยของเหล่าขุนนางขึ้นไปทูลเกล้าฯ ถวาย

ฮ่องเต้ทรงเปิดอ่านทีละเล่ม ยิ่งทอดพระเนตรหัวคิ้วก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็ปิดฎีกาลงเสียงดัง "เพียะ" "ลู่ชิง นี่คือบุตรชายคนดีที่เจ้าสั่งสอนออกมาอย่างนั้นหรือ"

ลู่หมิงยวนคุกเข่าลงเสียงดังตุบ "กระหม่อมสั่งสอนไร้ความสามารถ ขอฝ่าบาทโปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ! เพียงแต่บุตรชายไร้การศึกษาของกระหม่อมยังเยาว์วัยไร้เดียงสา..."

"สิบห้าปียังเรียกว่าเยาว์วัยอยู่อีกหรือ" หลินเจียนก้าวออกจากแถวแล้วแค่นยิ้มเยาะทันควัน "เมื่อครั้งอดีตตอนที่แม่ทัพใหญ่ชวีอายุเท่านี้ ได้นำทัพขับไล่การรุกรานของซีหรงไปถึงสามคราแล้ว!"

เสิ่นเยี่ยนยิ่งก้มศีรษะลงต่ำ "คดีนี้เมื่อวานได้ไต่สวนกันในศาล มีชาวบ้านมากมายมาร่วมเป็นพยาน พวกเขาต่างพากันส่งเสียงสรรเสริญความเที่ยงธรรมของฮูหยินโหว พร้อมทั้งร้องขอให้ลงทัณฑ์บุตรอกตัญญูอย่างเด็ดขาด กระหม่อมจึงยากจะตัดสินโดยพลการ ทว่าในสายตาของกระหม่อม หากเรื่องนี้มิได้รับการจัดการอย่างรอบคอบ เกรงว่าจะทำให้ผู้คนใต้หล้าต้องหมดศรัทธาพ่ะย่ะค่ะ!"

ลู่หมิงยวนยังคิดจะเอ่ยสิ่งใดอีก ทว่าสายพระเนตรอันเฉียบคมของฮ่องเต้เฒ่าก็กวาดมองตรงมาเสียก่อน

เขาพลันไม่กล้ากล่าววาจาใดอีก

องค์รัชทายาทขมวดคิ้ว ลังเลอยู่ชั่วครู่ กำลังคิดจะก้าวออกจากแถว ฮ่องเต้เฒ่าก็ได้ตรัสขึ้นมาเสียแล้ว

"ถ่ายทอดราชโองการของเรา ลู่ฝูเวยไร้ความภักดี ไร้ความกตัญญู ไร้เมตตาธรรม ไร้คุณธรรม ให้เนรเทศไปยังแดนตะวันตกเฉียงเหนือ เกณฑ์ไปเป็นแรงงานทาสเฝ้าชายแดน..."