บทที่ 76 คำสั่ง

บทที่ 76 คำสั่ง

ลู่ฝูอิงเบิกตากว้าง ผลักประตูพรวดเข้าไปทันที

"ท่านพ่อ! ท่านหมายความว่าอย่างไรกัน ยอมช่วยนังผู้หญิงชั่วนั่นแต่กลับไม่ยอมช่วยพี่ใหญ่หรือ!"

ลู่หมิงยวนสะอึกไปชั่วขณะ ทว่าเมื่อถูกบุตรสาวคาดคั้นเช่นนี้ เขาก็พลันไม่สบอารมณ์ขึ้นมาอย่างยิ่ง

"ใครให้เจ้าเข้ามา! ที่นี่มีที่ให้เจ้าพูดหรือ ผู้ใหญ่คุยกัน เด็กอย่างเจ้าจะมาสอดปากทำไม!"

"นั่นพี่ชายแท้ๆ ของข้านะ! ท่านพ่อ! ท่านตอบข้ามาก่อน สรุปแล้วท่านจะช่วยเขาหรือไม่!"

ลู่หมิงยวนยังคงบ่ายเบี่ยงไม่ยอมตอบ "เด็กๆ พาตัวคุณหนูออกไป!"

"ท่านพ่อ! ท่านพ่อ ข้าไม่ไป! ท่านพูดให้กระจ่างก่อนสิ ท่านพ่อ!"

น่าเสียดายที่ลู่ฝูอิงเพิ่งจะอายุสิบขวบเท่านั้น เรี่ยวแรงเพียงน้อยนิดนั้นไม่อาจต้านทานสิ่งใดได้ ไม่นานก็ถูกบ่าวไพร่ลากตัวออกจากห้องหนังสืออย่างเด็ดขาด

ลู่ฝูอิงคิดจะบุกเข้าไปอีก ทว่าบ่าวไพร่กลับขวางหน้าไว้ "คุณหนู อย่าได้ทำให้บ่าวต้องลำบากใจเลยขอรับ"

"พวกเจ้า! ฮึ่ม!"

ลู่ฝูอิงโกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน หันหลังวิ่งแจ้นกลับไปหาชวีเจียวหลงอีกครั้ง

"ท่านแม่! ท่านแม่!"

ลู่ฝูอิงร้องตะโกน พลางวิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปในเรือนหลัก

"ท่านแม่! ท่านพ่อไม่ยอมช่วยพี่ใหญ่ จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ!"

ชวีเจียวหลงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าการปล่อยให้ลู่ฝูอิงไปหาลู่หมิงยวน จะเห็นผลลัพธ์รวดเร็วปานนี้

"พ่อของเจ้าจะมิช่วยพี่ใหญ่ของเจ้าได้อย่างไร เจ้าฟังผิดไปกระมัง" ชวีเจียวหลงหลอกล่อเอาความโดยไม่แสดงพิรุธ

ลู่ฝูอิงกระทืบเท้าเร่าๆ "ท่านพ่อบอกว่าก่อนหน้านี้ใช้บุญคุณเส้นสายทั้งหมดไปช่วยนังแพศยานั่นแล้ว ยามนี้จึงหาคนช่วยพี่ใหญ่มิได้เลยสักคน! จะทำอย่างไรดีเจ้าคะท่านแม่!"

แม้อยู่นอกเหนือความคาดหมาย ทว่าก็สมเหตุสมผล

สำหรับชวีเจียวหลงแล้ว นับเป็นข่าวดีเรื่องหนึ่ง

นางแสร้งทำเป็นเชื่อมั่นในตัวลู่หมิงยวนอย่างยิ่ง ขมวดคิ้วตำหนิอีกฝ่าย "เป็นไปมิได้ พ่อของเจ้าย่อมไม่ทอดทิ้งพี่ใหญ่ของเจ้าแน่"

"ข้าได้ยินมากับหูตัวเองนะ!" ลู่ฝูอิงร้อนรนจนแทบคลั่ง "ท่านแม่! ท่านรีบคิดหาวิธีเข้าสิเจ้าคะ!"

ชวีเจียวหลงมองนาง "แม้แต่พ่อของเจ้ายังไร้หนทาง แล้วข้าจะมีปัญญาทำสิ่งใดได้"

ลู่ฝูอิงคิดตามแล้วก็เห็นจริง ทว่าในใจยังคงมิยินยอม ทันใดนั้นดวงตาก็พลันเป็นประกาย

"ท่านแม่! ท่านไปหาท่านลุงรัชทายาทสิเจ้าคะ! เขาต้องช่วยพี่ใหญ่ได้แน่!"

"เหลวไหล! ความประพฤติเหลวแหลกของเจ้าที่ลานล่าสัตว์เกือบจะลากองค์รัชทายาทมาพัวพัน ทั้งยังทำให้เจาอี๋ถูกลดขั้น เจ้าจะให้แม่เอาหน้าไปอ้อนวอนลุงของเจ้าได้อย่างไร!"

"ข้า..."

คราวนี้ลู่ฝูอิงเริ่มรู้สึกละอายใจขึ้นมาบ้างแล้ว

"แต่...แต่เจาอี๋ก็ส่วนเจาอี๋ ท่านลุงก็ส่วนท่านลุงนี่เจ้าคะ..."

"งั้นหรือ" ชวีเจียวหลงแค่นหัวเราะ มองไปยังนาง "ตอนที่เจ้ารังเกียจว่าแม่ทำให้ขายหน้าข้างนอก ไฉนจึงไม่พูดบ้างเล่าว่าเจ้าก็ส่วนเจ้า ข้าก็ส่วนข้า?"

ลู่ฝูอิงชะงักงัน นึกไม่ถึงว่าท่านแม่จะพูดความคิดในใจของตนออกมาตรงไปตรงมาเช่นนี้ นางก้มหน้าลงพลางเอ่ยแย้งเสียงแผ่ว

"ข้าเคยรังเกียจท่านแม่ที่ไหนกัน..."

ชวีเจียวหลงมิได้โต้เถียงกับนาง "เอาเป็นว่า ทางฝั่งองค์รัชทายาทเจ้าอย่าได้คิดเชียว ตามธรรมเนียมแล้วพระธิดาขององค์รัชทายาทมีฐานันดรเป็นท่านหญิง ยามนี้เจาอี๋ถูกลดขั้นเป็นท่านหญิงอำเภอ ในราชสำนักไม่รู้มีผู้คนเท่าใดเฝ้ารอดูองค์รัชทายาทกลายเป็นตัวตลก ในเวลาเช่นนี้ยังจะไปขอให้พระองค์ช่วยอีก เจ้าคิดว่าเรื่องวุ่นวายขององค์รัชทายาทมีไม่มากพอหรือไร"

ลู่ฝูอิงเงียบกริบไปทันที

ผ่านไปครู่ใหญ่ น้ำตาของนางก็ร่วงเผาะๆ "แต่ว่าพี่ใหญ่จะทำอย่างไรดีเล่าเจ้าคะ..."

ชวีเจียวหลงโบกมือไล่นาง "พ่อของเจ้าก็แค่ปากแข็งใจอ่อนเท่านั้น ย่อมไม่มีทางทอดทิ้งพี่ใหญ่ของเจ้าแน่ เจ้ากลับไปรอฟังข่าวเถิด"

ลู่ฝูอิงสูดน้ำมูกฟุดฟิด

"จะ...จริงหรือเจ้าคะ"

ชวีเจียวหลงแค่นยิ้มหยันในใจ ทว่าสีหน้ากลับอ่อนโยนยิ่ง "ย่อมจริงแท้ เจ้ามิใช่เคยบอกว่าพ่อของเจ้าเก่งกาจที่สุดหรอกหรือ ในเมื่อเขาช่วยแม่นางลั่วได้ ย่อมต้องช่วยพี่ใหญ่ของเจ้าได้เช่นกัน"

ลู่ฝูอิงลองใคร่ครวญดูก็รู้สึกว่าท่านแม่พูดมีเหตุผล

พี่ใหญ่เป็นถึงบุตรชายแท้ๆ ของท่านพ่อ ต่อให้ท่านพ่อจะหลงใหลสตรีผู้นั้นเพียงใด ก็คงไม่ถึงขั้นปล่อยพี่ใหญ่ทิ้งไว้โดยไม่ไยดีจริงๆ กระมัง นางจึงพยักหน้ารับ

ชวีเจียวหลงเพิ่งจะส่งลู่ฝูอิงออกไป หันกลับมาก็เห็นลู่หมิงยวนก้าวเท้าเดินเข้ามา

ทั้งสองสบตากัน สีหน้าของลู่หมิงยวนซับซ้อนอย่างยิ่ง

มีทั้งผิดหวัง โทสะ ความแคลงใจ สรุปแล้วหลากหลายความรู้สึกปะปนระคนกัน

ชวีเจียวหลงกลับดูสงบนิ่งยิ่ง "ท่านโหวไฉนจึงมองข้าด้วยสายตาเช่นนี้หรือเจ้าคะ"

"เจียวหลง เจ้าคิดจะทำลายล้างเวยเอ๋อร์จริงๆ หรือ!"

ลู่ฝูเวยถูกนางส่งเข้าคุกหลวงด้วยมือของตนเอง ยามนี้ชวีเจียวหลงจึงคร้านที่จะเสแสร้งอีกต่อไป เอ่ยด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกว่า

"อย่างนั้นหรือเจ้าคะ แต่การที่เขาพูดจาคิดคดทรยศเช่นนั้นออกมาได้ แสดงว่าสันดานมันเน่าเฟะมาตั้งนานแล้ว มิใช่เพิ่งจะถูกทำลายเอาตอนนี้เสียหน่อย ท่านโหว ข้ากำลังช่วยท่านกวาดล้างคนชั่วในตระกูลต่างหาก"

"เหลวไหลสิ้นดี!"

ลู่หมิงยวนตวาดลั่นด้วยโทสะ

"เจียวหลง! อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ เจ้าก็แค่ไม่พอใจที่เวยเอ๋อร์ลบหลู่กองทัพตระกูลชวี! แต่เจียวหลง เจ้าอย่าลืมสิว่ากองทัพตระกูลชวีกลายเป็นอดีตไปแล้ว! ตอนนี้เจ้าคือฮูหยินโหว! เวยเอ๋อร์คือลูกในไส้ของเจ้า! เจ้าเอาอารมณ์กับคนในครอบครัวเพียงเพราะคนที่ตายไปแล้วได้อย่างไร ในฐานะนายหญิงของเรือน ไฉนจึงไม่รู้จักแยกแยะถึงเพียงนี้?!"

ช่างเป็นอดีตที่ดี ช่างเป็นคนที่ตายไปแล้วที่ดีเหลือเกิน

ชวีเจียวหลงพลันช้อนดวงตากลมโตกระจ่างคู่นั้นขึ้น จ้องมองเขาอย่างเย็นชา

"ฟังจากที่ท่านโหวพูด ดูเหมือนคำพูดพวกนั้นของลู่ฝูเวย ท่านเองก็เห็นพ้องด้วยสินะเจ้าคะ"

"ขะ...ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น!"

น้ำเสียงของลู่หมิงยวนอ่อนลงทันที เขาเบือนหน้าหนีไม่กล้าสบตากับชวีเจียวหลง

เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง ราวกับพยายามสะกดกลั้นความไม่พอใจในอกลง แล้วพยายามคุยกับนางด้วยเหตุผล

"เจียวหลง ข้าย่อมเคารพกองทัพตระกูลชวีเหมือนเจ้าอยู่แล้ว แต่เวยเอ๋อร์เขายังเป็นเพียงเด็ก! ก็แค่พลั้งปากพูดจาไม่ระวังไปบ้าง ท้ายที่สุดสำหรับเขาแล้วกองทัพตระกูลชวีก็กลายเป็นอดีตไปนานแล้ว เขาไม่รู้ถึงความเก่งกาจของกองทัพตระกูลชวี การพูดจาโอหังเช่นนั้นย่อมพอเข้าใจได้ หากเจ้าไม่พอใจ พากลับมาตำหนิติเตียนที่จวนสักสองสามประโยคก็สิ้นเรื่อง ไฉนต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตด้วยเล่า"

"ตำหนิติเตียนสักสองสามประโยคหรือเจ้าคะ ในอดีตข้าพูดน้อยไปหรืออย่างไร แล้วท่านดูสิ่งที่เขาทำสิ ประเดี๋ยวลอบทำร้ายมารดาแท้ๆ ประเดี๋ยวเอาบิดาแท้ๆ มาบังกระบี่ นี่น่ะหรือผลลัพธ์ของการตำหนิเขาสักสองสามประโยค!"

ชวีเจียวหลงแค่นหัวเราะ "ข้าสั่งสอนไม่ไหวแล้ว ในอดีตคนที่สั่งสอนเวยเอ๋อร์มากที่สุดก็คือท่านโหว ข้าเห็นว่าท่านโหวเองก็คงสั่งสอนเขาไม่ฟังเช่นกัน สู้ให้ศาลต้าหลี่สั่งสอนด้วยเสียงที่ดังกว่า ให้เขาจำใส่ใจได้ชัดเจนจะดีกว่า"

"แต่ถึงอย่างไรเวยเอ๋อร์ก็เป็นลูกแท้ๆ ของพวกเรานะ! เสือดุร้ายยังไม่กินลูกตัวเองเลย ข้ารู้ว่าเจ้าเอ็นดูลูกๆ มาโดยตลอด ยามนี้เขาต้องทนทุกข์อยู่ในคุกศาลต้าหลี่ เจ้าตัดใจลงคอจริงๆ หรือ"

ชวีเจียวหลงได้ยินถึงตรงนี้ ก็เข้าใจจุดประสงค์ในการมาของลู่หมิงยวนแล้ว

อ้อ เริ่มจากตำหนินางก่อน จากนั้นค่อยใช้ความผูกพันฉันแม่ลูกมากดดัน คิดจะให้นางออกหน้าไปช่วยลู่ฝูเวยออกมาสินะ

ดูท่าเขาคงจนปัญญาหาคนช่วยแล้วจริงๆ

ดูจากสภาพนี้ เพื่อลั่วอวี่โหรวแล้ว เขาคงลงแรงไปไม่น้อยเลยทีเดียว

นางอยากจะดูนักว่าปากอย่างลู่หมิงยวนจะพ่นงาช้างอะไรออกมาได้

"แล้วตามความเห็นของท่านโหว...?"

ลู่หมิงยวนสะบัดแขนเสื้อ หันหลังให้ แล้วออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"เจ้าจงเข้าวังเดี๋ยวนี้ ไปขอความเมตตาจากฮองเฮาหรือองค์รัชทายาท บอกว่าวันนี้เจ้าทำไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ยามนี้สำนึกเสียใจแล้ว ขอให้พวกเขาช่วยเจ้าพาตัวเวยเอ๋อร์ออกมาจากคุกศาลต้าหลี่ ขอเพียงพรุ่งนี้เสนาบดีศาลต้าหลี่ไม่นำเรื่องนี้ไปกราบทูลในท้องพระโรง เรื่องนี้ก็ถือว่าจบกันไป"

ช่างเป็นน้ำเสียงที่ฟังดูชอบธรรมเสียจริง

ชวีเจียวหลงแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห

นางย้อนถาม "แต่วันก่อนท่านพี่ยังบอกให้ข้าพยายามอย่าเข้าวังอยู่มิใช่หรือเจ้าคะ"

ลู่หมิงยวนสะอึกไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ว่า

"ยามนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน นี่มันจนปัญญาจริงๆ มิใช่หรือ!"

"อ้อ จนปัญญาหรือเจ้าคะ ท่านพี่รับราชการในราชสำนักมาหลายปี ปานนี้แล้วอย่าบอกนะว่าไม่มีกระทั่งขุนนางร่วมราชสำนักที่พอจะพูดคุยกับศาลต้าหลี่ได้แม้แต่คนเดียว"