บทที่ 75 ไม่จำเป็น

บทที่ 75 ไม่จำเป็น

ไป๋ซื่อกวาดสายตามองนางตั้งแต่หัวจดเท้า แววตาและรอยยิ้มแฝงความนัย

"กลับมาครานี้นับว่าคุ้มค่ายิ่ง น้องสะใภ้ช่างต่างไปจากแต่ก่อนเหลือเกิน"

"อ้อ?"

ชวีเจียวหลงส่งเสียงรับในลำคออย่างไม่ยินดียินร้าย ก่อนจะย้อนถาม

"แล้วในสายตาพี่สะใภ้ใหญ่ นี่นับเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันเล่า"

"ข้าดูแล้ว อย่างไรเสียสำหรับน้องสะใภ้ก็คงไม่ใช่เรื่องร้ายแน่" ไป๋ซื่อยิ้มพลางเลือกตอบแบบบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น

ชวีเจียวหลงนึกขำในใจ ดูพี่สะใภ้ใหญ่คนนี้ของนางสิ ช่างรอบคอบระแวดระวังเพียงใด แม้รอบด้านจะไร้ผู้คน ก็ยังไม่ยอมเปิดเผยจุดยืนของตนเองอย่างชัดเจน

แต่นางก็หาได้ใส่ใจไม่ อย่างไรเสียความสัมพันธ์พี่สะใภ้น้องสะใภ้ที่บางเบาดุจปีกจักจั่นนี้ ก็คงรักษาไว้ได้อีกไม่นานอยู่แล้ว

"เช่นนั้นที่พี่สะใภ้ใหญ่มาหาข้า มีเรื่องใดหรือ..."

ชวีเจียวหลงเติบโตที่ไซ่เป่ย ไม่เหมือนไป๋ซื่อที่มาจากแถบธารน้ำเจียงหนาน นางจึงมีรูปร่างสูงโปร่งเรียวยาวโดยกำเนิด ยามทั้งสองยืนเคียงกัน นางจึงสูงกว่าไป๋ซื่อเกือบครึ่งศีรษะ

ส่งผลให้ยามไป๋ซื่อมองนาง ต้องแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย

เช่นเดียวกับยามนี้

ไป๋ซื่อเงยหน้าสบตากับนางตรงๆ "ข้าแค่อยากถามว่า ในเมื่อเกิดเรื่องวุ่นวายในวันนี้ขึ้นแล้ว ประโยชน์ของข้าที่มีต่อน้องสะใภ้ก็คงหมดไป น้องสะใภ้จะทวงคืนอำนาจดูแลเรือนกลับไปหรือไม่"

ชวีเจียวหลงชะงักไปเล็กน้อย นางหลุบตามองไป๋ซื่อแวบหนึ่ง ครั้นใคร่ครวญวาจานั้นในใจรอบหนึ่งแล้ว จึงหัวเราะอย่างจนใจ

"พี่สะใภ้ใหญ่คิดว่า ข้ายกอำนาจดูแลเรือนให้ท่าน เพื่อจะให้ท่านช่วยปกปิดเรื่องที่พูดกับฮูหยินเซี่ยงที่ลานล่าสัตว์อย่างนั้นหรือ"

ไป๋ซื่อได้ยินคำย้อนถามของนาง ก็เริ่มนึกฉงนขึ้นมาบ้างแล้ว

"มิใช่หรอกหรือ ยามนั้นผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์มีเพียงเจ้ากับข้า จิ่นจู แล้วก็หญิงกำพร้าผู้นั้น จิ่นจูยังเด็กนัก คำพูดของเด็กย่อมไม่มีใครเชื่อ ถือว่าไม่น่ากังวล ส่วนลั่วอวี่โหรวยามนี้ก็มิได้อยู่ในจวน ขอเพียงข้าช่วยพูดปิดปาก เรื่องการแต่งงานของเวยเอ๋อร์ย่อมบิดเบือนกลบเกลื่อนไปได้อย่างง่ายดาย"

หญิงกำพร้าผู้นั้นจะได้กลับจวนเมื่อใดก็ยังไม่รู้ ต่อให้กลับมา ก็ไม่มีทางยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดลอยๆ ขอเพียงชวีเจียวหลงยื้อเวลาไปสักพัก ให้ฮูหยินผู้เฒ่าเข้าใจผิดคิดว่าตระกูลเซี่ยงเป็นฝ่ายไม่ยอมเกี่ยวดอง ด้วยนิสัยรักหน้าตาของฮูหยินผู้เฒ่า ย่อมไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีกแน่นอน ถึงเวลานั้นเรื่องก็ย่อมเงียบหายไปเอง

แม้ไป๋ซื่อจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดชวีเจียวหลงจึงต้องขัดขวางการแต่งงานที่เห็นได้ชัดว่าส่งผลดีต่อลู่ฝูเวย ทว่าหากมองในมุมของนางแล้ว ลู่หมิงเซิงกับลู่หมิงยวนไม่เคยเป็นพี่น้องร่วมทุกข์ร่วมสุขประเภทรุ่งเรืองร่วมกัน หากแต่ฝ่ายหนึ่งรุ่งเรือง อีกฝ่ายย่อมต้องถดถอย

ลู่หมิงยวนยิ่งปีนป่ายขึ้นไปสูงเท่าใด ลู่หมิงเซิงก็ยิ่งถูกเหยียบจมดินลงไปมากเท่านั้น

นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางอยากเห็นเลยสักนิด

การกระทำของชวีเจียวหลงจึงตรงกับใจนางพอดี ไม่ว่าจุดประสงค์ของอีกฝ่ายคืออะไร เท่าที่ดูในตอนนี้ การช่วยชวีเจียวหลงมิได้ส่งผลเสียต่อไป๋ซื่อ นางย่อมไม่ปฏิเสธ

ทว่าในยามหน้าสิ่วหน้าขวาน ลู่ฝูเวยกลับไปมีเรื่องวิวาทกับผู้อื่นจนก่อเรื่องใหญ่ ครานี้ถึงขั้นถูกโยนเข้าคุกหลวงไปแล้ว

ฮูหยินผู้เฒ่าคงไม่มีหน้าไปสู่ขอกับตระกูลเซี่ยงอีก เรื่องที่ลานล่าสัตว์ย่อมไม่มีใครรื้อฟื้น ประโยชน์ของนางจึงหมดความหมายไปโดยปริยาย

แม้การไม่ได้ดูแลเรือนจะน่าเสียดาย ทว่าไป๋ซื่อมีสัญชาตญาณอันเฉียบแหลมในการรับมือกับคนฉลาด

นางมีลางสังหรณ์อยู่รางๆ ว่าในจวนเวลานี้ คนที่ไม่ควรล่วงเกินที่สุด ก็คือน้องสะใภ้ที่จู่ๆ ก็นิสัยเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนผู้นี้

นางจึงยอมสละอำนาจนี้ด้วยตนเอง เพื่อฉวยโอกาสสร้างบุญคุณผูกไมตรีกับอีกฝ่าย

แต่เมื่อดูสีหน้าของชวีเจียวหลงในตอนนี้ ดูเหมือนว่า... นางจะคิดผิดไปหรือ

ชวีเจียวหลงส่ายหน้าให้นาง

"พี่สะใภ้ใหญ่เฉลียวฉลาด ข้าก็จะไม่ปิดบัง ในตอนแรกที่ยอมสละอำนาจดูแลเรือน ย่อมมีเหตุผลข้อนี้รวมอยู่ด้วยจริงๆ..."

"เช่นนั้น..."

"แต่นั่นก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น"

ชวีเจียวหลงเอ่ยขัดขึ้น "ความจริงแล้วเหตุผลหลักคือ ภาระหน้าที่นี้ ข้าไม่อยากทำมันอีกต่อไปแล้วต่างหาก"

"มะ... ไม่อยากทำแล้วรึ" ไป๋ซื่อเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา

นางคิดไว้สารพัดความเป็นไปได้ ทว่ากลับนึกไม่ถึงว่าคำตอบจะเรียบง่าย ตรงไปตรงมาจนถึงขั้นน่าขันพรรค์นี้

"น้องสะใภ้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังพูดอะไรอยู่ การดูแลเรือนนั่นคืออำนาจที่สำคัญที่สุดของนายหญิงคุมเรือนเชียวนะ"

"ข้ารู้ แต่ข้าหาได้แยแสไม่"

ชวีเจียวหลงมองนาง มุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน

"พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าดูแลจัดการงานในจวนโหวมาสิบห้าปี แต่ท่านลองดูสิ ทั่วทั้งจวนโหวนี้ มีสักกี่คนที่มองข้าเป็นนายหญิงอย่างแท้จริง"

ไป๋ซื่อถึงกับพูดไม่ออก

แม้ไป๋ซื่อจะพำนักอยู่ในเมืองหลวงได้ไม่นาน ทว่ากลับกระจ่างแจ้งในสถานการณ์ภายในจวนเป็นอย่างดี ทั้งยังรู้ว่าความเป็นอยู่ของชวีเจียวหลงในจวนติ้งหยางโหวลำบากยากเข็ญเพียงใด

ชวีเจียวหลงยักไหล่ "ข้าเหน็ดเหนื่อยทำหน้าที่นายหญิงแห่งจวนโหวอย่างเต็มกำลัง แต่กลับมิเคยได้รับสถานะอันคู่ควรของนายหญิงแห่งจวนโหวเลยสักนิด หึ..."

ชวีเจียวหลงแค่นหัวเราะเยาะ "ข้าเกรงว่าจะยังสู้นางกำนัลชั้นสองในเรือนท่านไม่ได้ด้วยซ้ำ"

สาวใช้ชั้นสองยังพอจะออกคำสั่งกับบ่าวไพร่ระดับล่างได้บ้าง ทว่าชวีเจียวหลงที่เหนื่อยสายตัวแทบขาด กลับไม่อาจสั่งการผู้ใดได้เลย

"ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นข้าเป็นลาใช้งาน ข้าก็ยอมเป็นลาให้เขากดขี่อย่างไม่ปริปากบ่นมาถึงสิบห้าปี ทว่าพี่สะใภ้ใหญ่..."

ดวงตาคู่นั้นของชวีเจียวหลงที่กระจ่างใสทว่ากลับแฝงความร่วงโรยทอดมองไปยังไป๋ซื่อ

"ข้าหาใช่ลาไม่ ข้าคือม้าศึกแห่งไซ่เป่ย"

ประโยคอันราบเรียบยิ่ง ทว่ากลับทำให้ไป๋ซื่อรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

นางอึกอักคล้ายอยากจะเอ่ยสิ่งใดอยู่นาน สุดท้ายก็ทำได้เพียงทอดถอนใจออกมาคำหนึ่ง

"เช่นนั้นเจ้า..."

"ตำแหน่งนี้สำหรับข้าแล้วเป็นเพียงพันธนาการ ทว่าพี่สะใภ้ใหญ่ต้องการมันมากกว่าข้า อีกทั้งท่านยังกำราบคนข้างล่างได้อยู่หมัด ยิ่งไปกว่านั้น ยามนี้ท่านมิต้องคอยติดตามพี่ใหญ่ร่อนเร่ไปทั่วเหมือนแต่ก่อนแล้ว ดังนั้น มอบให้ท่านจึงเหมาะสมที่สุด มิหนำซ้ำ ท่านมิใช่ยังต้องทาบทามหาคู่ครองให้จิ่นจูหรอกหรือ เรื่องนี้เป็นประโยชน์ต่อนาง ท่านไม่มีความจำเป็นต้องปฏิเสธ และอย่าได้คิดว่าติดหนี้บุญคุณข้า ให้ถือเสียว่า... เป็นการขอขมาที่ข้าเคยปรักปรำจิ่นจูในคราวนั้นก็แล้วกัน"

การมีมารดาที่คอยดูแลจัดการเรือน ย่อมหมายความว่าบุตรสาวผู้นั้นมีความสามารถพอที่จะเป็นนายหญิงคุมเรือนได้เช่นกัน

วันหน้าเมื่อข่าวที่ไป๋ซื่อเป็นผู้ดูแลจัดการเรือนในจวนโหวแพร่ออกไป จิ่นจูที่เป็นบุตรสาวภรรยาเอกของบุตรอนุ ก็จะถูกผู้คนดูแคลนน้อยลงบ้าง

ไป๋ซื่อพยักหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อน

เมื่อเห็นชวีเจียวหลงจะเดินจากไป ไป๋ซื่อใคร่ครวญดูแล้วจึงเอ่ยรั้งนางไว้อีกครั้ง

"เช่นนั้น... พรุ่งนี้ที่เจ้ากรมศาลต้าหลี่จะถวายฎีกาเรื่องของลู่ฝูเวยต่อฝ่าบาท จำต้องให้สามีข้าช่วยทูลขอความเมตตาหรือไม่"

ชวีเจียวหลงชะงักฝีเท้า เอี้ยวศีรษะกลับมา ยิ้มให้ไป๋ซื่อด้วยรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง

"มิต้อง"

ไป๋ซื่อชะงักงัน

ชวีเจียวหลงหันหน้ากลับไปสาวเท้าเดินหน้าต่อ ทว่าน้ำเสียงเกียจคร้านกลับแว่วเข้าหูไป๋ซื่ออย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ

"นี่เป็นโอกาสอันดียิ่ง พี่สะใภ้ใหญ่ อาศัยจังหวะที่พี่ใหญ่กำลังดูแลฮูหยินผู้เฒ่า ท่านก็ออกไปสืบสาวราวเรื่องความเป็นมาทั้งหมดบนท้องถนนให้กระจ่างแจ้งเสีย จากนั้นค่อยนำไปบอกเล่าให้พี่ใหญ่ฟัง... หึ พี่ใหญ่ย่อมรู้ดีว่าควรต้องทำเช่นไร"

ด้วยนิสัยเถรตรงเช่นลู่หมิงเซิง ย่อมต้องยื่นฎีกาเอาผิดลู่หมิงยวนไปพร้อมกับลู่ฝูเวยอีกฉบับแน่

ชวีเจียวหลงกลับถึงเรือนหลัก ชิงซิ่งเห็นสีหน้านางเหนื่อยล้า—อย่างไรเสียวันนี้ก็ผ่านศึกติดกันถึงสองครา จึงรีบเข้ามาช่วยบีบนวดไหล่ให้นาง

ชวีเจียวหลงเพิ่งรู้สึกว่าร่างกายผ่อนคลายสบายตัวขึ้นมาบ้าง ก็พลันได้ยินเสียงเอะอะกระหืดกระหอบของลู่ฝูอิงดังขึ้น

"ท่านแม่! ท่านแม่! ข้าได้ยินมาว่าพี่ใหญ่ถูกศาลต้าหลี่จับตัวไปแล้ว! ท่านรีบไปช่วยเขาเร็วเข้าเจ้าค่ะ!"

จากนั้นร่างเล็กๆ ของลู่ฝูอิงก็ปรากฏขึ้นในสายตาของชวีเจียวหลง ทั้งที่ก้นตนเองยังเจ็บระบม ใบหน้าซีดเซียวปานนั้น ทว่ายังมีแก่ใจมาพะวงถึงพี่ชายใหญ่ของนางได้อีก

ชวีเจียวหลงตอบอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน "ข้าจะไปช่วยได้อย่างไร มิใช่คิดว่าบิดาเจ้าเก่งกาจกว่าหรือ เรื่องพรรค์นี้เจ้าควรไปอ้อนวอนบิดาเจ้าโน่น"

ลู่ฝูอิงฟังแล้วเห็นว่ามีเหตุผล จึงหันหลังมุ่งตรงไปยังห้องหนังสือทันที

ทว่ายังมิทันได้ก้าวพ้นประตู ก็ได้ยินเสียงจากด้านในแว่วออกมาเสียก่อน

"ท่านโหว เรื่องทางด้านคุณชายใหญ่...?"

น้ำเสียงของลู่หมิงยวนแฝงความเกรี้ยวกราด "เส้นสายของข้าเมื่อวานถูกใช้เพื่อช่วยนังเด็กกำพร้านั่นไปจนหมดสิ้นแล้ว! ยามนี้จะยังมีบุญคุณที่ไหนไปช่วยเจ้าลูกทรพีผู้นั้นได้อีก?!"