บทที่ 74 เป็นลมอีกครา

บทที่ 74 เป็นลมอีกครา

ลู่ฝูเวยถูกคุมตัวเข้าคุกหลวง ส่วนลู่ฝูชิงนั้นมีเจียนเฉิงหลายท่านพาตัวกลับสำนักกั๋วจื่อเจี้ยน

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องชื่นชมของเหล่าชาวบ้าน ชวีเจียวหลงแย้มยิ้มพลางค้อมกายประสานมือขอบคุณพวกเขา

ครานี้ทุกคนกลับรู้สึกเกรงใจขึ้นมาบ้างแล้ว

แต่เดิมมีข่าวลือว่าฮูหยินติ้งหยางโหวเป็นสตรีดุดันร้ายกาจ ทว่าเมื่อได้เห็นในวันนี้ กลับไม่เหมือนอย่างที่ลือกันแม้แต่น้อย

ยามที่ลู่ฝูเวยวิวาทกับจ้วงหยวนฝ่ายบู๊ นางมิได้เหมือนติ้งหยางโหวที่เข้าข้างลู่ฝูเวยโดยไม่แยกแยะถูกผิด

นางสั่งสอนบุตรชายที่หาเรื่องใส่ตัวกลางถนน ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากเกือบถูกบุตรชายลงมือทำร้ายจนถึงแก่ชีวิต นางก็มิได้ยอมกล้ำกลืนฝืนทน แต่เลือกที่จะเห็นแก่ความถูกต้องจนยอมตัดขาดสายเลือด

ซ้ำในยามนี้หลังเรื่องราวยุติลง ยังค้อมกายขอบคุณทุกคนอย่างมีมารยาทอีกด้วย

แม้การกระทำจะดูเด็ดขาดแปลกแยกไปบ้าง แต่จะพูดว่าเป็นสตรีดุดันร้ายกาจได้อย่างไร อย่างมากก็แค่นับว่าเที่ยงธรรมไม่เห็นแก่หน้าใครเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้ฮูหยินโหวถึงขั้นเอาชนะจ้วงหยวนฝ่ายบู๊ได้ ทำให้ภาพสง่างามอันห้าวหาญของแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินที่หลับใหลอยู่ในความทรงจำส่วนลึกของทุกคนพลันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

ดั่งที่นางกล่าวไว้ ความสงบสุขร่มเย็นในทุกวันนี้ ล้วนแลกมาด้วยชีวิตของกองทัพตระกูลชวีสิบหมื่นนายในอดีตทั้งสิ้น

ชั่วขณะนั้นทุกคนต่างรู้สึกซับซ้อนในใจ โดยเฉพาะกลุ่มคนที่เคยคล้อยตามข่าวลือจนร่วมเย้ยหยันชวีเจียวหลง

แม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินสละชีพในสนามรบเพื่อปกป้องบ้านเมือง ทว่าบุตรสาวเพียงคนเดียวของเขากลับต้องมาแต่งเข้าเมืองหลวงและถูกเหยียดหยามเช่นนี้

ผู้คนต่างรู้สึกละอายใจ จึงรีบโบกไม้โบกมือให้นาง

"ฮูหยินโหวเกรงใจเกินไปแล้ว"

มีชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาก่อน

ทว่าเหลียนสือเหยี่ยกลับเอ่ยแก้ให้ถูกต้องในจังหวะนั้นพอดี "คือใต้เท้าชวีต่างหาก"

คำพูดนี้เตือนสติทุกคนขึ้นมาทันใด ใช่แล้ว ตอนนี้ชวีเจียวหลงเป็นอาจารย์สตรีเพียงคนเดียวของสำนักกั๋วจื่อเจี้ยน

ชาวบ้านหาได้สนใจเรื่องตำแหน่งลอยหรืออำนาจจริงไม่ พวกเขารู้เพียงว่าชวีเจียวหลงเป็นขุนนางสตรีเพียงคนเดียวของต้าเยว่ในยามนี้ ซ้ำยังเป็นถึงขั้นหกชั้นรองเชียวนะ!

ชายผู้นั้นจึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที "ใต้เท้าชวีเกรงใจเกินไปแล้ว!"

"ใต้เท้าชวียึดมั่นคุณธรรมยิ่ง!" มีคนกล่าวเสริมขึ้นมาอีก

"บิดาพยัคฆ์ย่อมไร้บุตรสุนัข! ใต้เท้าชวีแยกแยะถูกผิดชัดเจน! พวกเราเลื่อมใสยิ่งนัก!"

"สมแล้วที่เป็นบุตรีแม่ทัพตระกูลพยัคฆ์!"

ชวีเจียวหลงพลันรู้สึกขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาในทันใด

ในที่สุดก็มีคนจดจำได้แล้วว่า นางคือบุตรีแม่ทัพตระกูลพยัคฆ์

แม้ชาวบ้านจะเขลาเบาปัญญาและถูกยุยงได้ง่าย ทว่าก็เป็นเพราะพวกเขาซื่อตรงและมีใจบริสุทธิ์เช่นนี้เอง จึงถูกปลุกปั่นอารมณ์ได้ง่ายดาย

นี่คือราษฎรที่บิดาของนางเคยสละชีวิตเพื่อปกป้องคุ้มครอง

และเป็นเหล่าปวงประชาที่นางจะต้องแลกด้วยชีวิตเพื่อปกป้องในวันข้างหน้าเช่นกัน

ชวีเจียวหลงสะกดกลั้นหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาในดวงตา พลางผงกศีรษะน้อยๆ เพื่อขอบคุณเหลียนสือเหยี่ย

เหลียนสือเหยี่ยฉีกยิ้มให้นางจนเห็นฟันขาวสะอาดเต็มปาก

ชวีเจียวหลงหลุดยิ้มออกมาบางเบา จากนั้นจึงก้าวเท้าเดินกลับจวนโหว

ตั้งแต่ต้นจนจบ นางมิได้หันกลับไปมองลู่หมิงยวนแม้แต่แวบเดียว

เส้นเลือดที่หน้าผากของลู่หมิงยวนปูดโปน เขาเดินตามหลังนางไปเงียบๆ โดยไม่ปริปาก

พ้นจากวันนี้ไป จวนติ้งหยางโหวคงต้องกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งนครเยว่จิงอย่างสมบูรณ์

ทว่าแน่นอน ตัวตลกที่ว่านี้ย่อมไม่นับรวมชวีเจียวหลง

ชื่อเสียงของนางในหมู่ชาวบ้านเริ่มพลิกผันไปบ้างแล้ว แม้จะมีทั้งคนชื่นชมและก่นด่าปะปนกัน ทว่าอย่างน้อยคนที่เอ่ยปากชมก็มีมากกว่าแต่ก่อน

ในใจของชาวบ้านเองก็มีตราชั่งคอยชั่งวัดเช่นกัน

การกระทำของฮูหยินโหวในครานี้ นับเป็นการเปิดประวัติศาสตร์หน้าใหม่ที่มารดาเป็นผู้ฟ้องร้องบุตรอกตัญญู

บ้านไหนบ้างที่ไม่มีลูกหลานสืบสกุล ย่อมไม่มีผู้ใดกล้ารับประกันว่าคนรุ่นหลังของตนจะกตัญญูรู้คุณและเป็นคนดีทุกคน หากภายภาคหน้าในเรือนเกิดมีบุตรอกตัญญูขึ้นมา ทุกคนก็สามารถเอาอย่างตามแบบแผนนี้ได้

มิเช่นนั้นแล้ว คนเป็นพ่อแม่เหนื่อยยากมาชั่วชีวิต แต่กลับสั่งสอนได้ลูกเนรคุณออกมาคนหนึ่ง มิใช่ว่าจะตายตาไม่หลับหรอกหรือ

ดังนั้นผู้อาวุโสในหมู่ชาวบ้านส่วนใหญ่จึงสนับสนุนนาง ตรงกันข้ามกับคนรุ่นหนุ่มสาวที่พากันด่าทอว่านางผู้เป็นมารดานั้นเลือดเย็นไร้น้ำใจ

ทว่านั่นย่อมเป็นเรื่องในภายหลัง

ยามนี้ชวีเจียวหลงกับลู่หมิงยวนกลับมาถึงจวนโหว ฮูหยินผู้เฒ่าที่รอคอยอย่างร้อนใจรวมถึงคู่สามีภรรยาลู่หมิงเซิงต่างก็หันมองมาทางพวกเขา

—ก่อนหน้านี้สามีภรรยาลู่หมิงเซิงย่อมอยากตามไปดูเรื่องสนุกอยู่แล้ว ทว่าลู่หมิงยวนเกรงว่าลู่หมิงเซิงจะสบโอกาสยื่นฎีกาถวายรายงานอีก ก่อนออกไปจึงส่งสายตาให้ฮูหยินผู้เฒ่าคอยรั้งทั้งสองคนเอาไว้

ฮูหยินผู้เฒ่าย่อมมีความกังวลในจุดนี้เช่นกัน จึงได้ยกเรื่องความกตัญญูมากดข่มไว้ตลอด ลู่หมิงเซิงกับไป๋ซื่อจึงทำได้เพียงนั่งอยู่ที่เดิมอย่างจำนน ไม่กล้าขยับตัวทำอะไรบุ่มบ่าม

ยามนี้ทุกคนเห็นชวีเจียวหลงเดินกลับมาอย่างเรียบร้อยหมดจด ส่วนลู่หมิงยวนกลับผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ซ้ำพอมองไปข้างหลังก็ไม่เห็นลู่ฝูเวยตามกลับมาด้วย ชั่วขณะนั้นจึงต่างพากันงุนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก

ฮูหยินผู้เฒ่าร้อนใจ จึงเอ่ยถามขึ้นมาทันที

"หมิงยวน? เจ้าไปโดนอะไรมา? แล้วเวยเอ๋อร์เล่า?"

สีหน้าของลู่หมิงยวนพลันสลดลง ทว่ากลับเม้มปากแน่นไม่ยอมพูดจา

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเห็นสีหน้าเช่นนี้ ลางสังหรณ์ไม่ดีในใจยิ่งทวีความรุนแรง จึงหันปลายหอกไปทางชวีเจียวหลงทันที

"สะใภ้ชวี! เจ้าพูดมา! เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!"

ชวีเจียวหลงมองไปยังลู่หมิงยวน กลับเห็นว่าลู่หมิงยวนก็กำลังมองมาที่ตนเช่นกัน แววตาคู่นั้นทั้งเหี้ยมเกรียมและแฝงรอยเยาะหยัน ราวกับจะรอดูว่านางจะรายงานเรื่องนี้กับฮูหยินผู้เฒ่าอย่างไร

หึ?

เขาคงไม่ได้คิดหรอกนะว่าตนจะไม่กล้าพูดความจริงกับฮูหยินผู้เฒ่า?

ชวีเจียวหลงรู้สึกขบขัน ทว่าเมื่อนึกถึงตนเองในอดีตขึ้นมา กลับรู้สึกว่าคนที่น่าขันคือตัวนางเองต่างหาก

เพราะหากเทียบกับความอดทนยอมอ่อนข้อที่นางเคยมีต่อฮูหยินผู้เฒ่าในกาลก่อน นางคงไม่กล้าพูดออกไปจริง ๆ ด้วยกลัวว่าจะทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจนเป็นอะไรไป แล้วจะทำให้บุตรชายอย่างเขาวางตัวลำบาก

ชวีเจียวหลงสูดหายใจเข้าลึก หันไปยอบกายคารวะฮูหยินผู้เฒ่าอย่างนอบน้อม ทว่าวาจาที่เอ่ยออกมากลับมิได้เกรงอกเกรงใจปานนั้น

"เรียนฮูหยินผู้เฒ่า มิได้มีเรื่องใหญ่อันใดเจ้าค่ะ เพียงแต่เวยเอ๋อร์ก่อเหตุวิวาทกลางถนน ลูกสะใภ้จึงสั่งสอนไปบ้าง ระหว่างนั้นเวยเอ๋อร์หน้ามืดตามัว เอาท่านโหวมาเป็นโล่กำบัง จนทำให้ท่านโหวถูกตัดกวนครอบผมขาด ข้าทนโทสะไม่ไหว จึงเดินทางไปยังศาลต้าหลี่เพื่อฟ้องร้องเวยเอ๋อร์ต่อหน้าศาล ใต้เท้าเสิ่นผู้เป็นเสนาบดีศาลต้าหลี่ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความเที่ยงธรรม เมื่อไต่สวนพบว่าเป็นความจริง จึงสั่งคุมขังเวยเอ๋อร์ไว้ชั่วคราวเจ้าค่ะ"

เรื่องราวที่พรั่งพรูออกมามีมากมายเสียจนทำให้ลู่หมิงเซิงและไป๋ซื่อถึงกับยืนอึ้งตะลึงงันไปตาม ๆ กัน

ผู้ที่ได้สติกลับมาก่อนคือไป๋ซื่อ นางหันไปมองชวีเจียวหลง ในชั่วขณะนี้เกิดความเลื่อมใสชื่นชมในตัวอีกฝ่ายขึ้นมาจากใจจริง

ช่างอาจหาญบ้าบิ่นยิ่งนัก ยังอุตส่าห์กล้าใช้น้ำเสียงราบเรียบปานนี้เล่าให้ฮูหยินผู้เฒ่าฟัง ไม่กลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายโกรธจนสิ้นใจตายไปเลยหรืออย่างไร

ฮูหยินผู้เฒ่ายังมิได้โกรธจนสิ้นใจ เพียงแต่ตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดลอย ยังมิอาจดึงสติกลับคืนมาได้

ชวีเจียวหลงยังคงเอ่ยต่อไปอย่างไม่ช้าไม่เร็ว

"ดังนั้นฮูหยินผู้เฒ่าไม่ต้องเป็นกังวลไปเจ้าค่ะ ใต้เท้าเสิ่นบอกว่า พรุ่งนี้ช่วงเข้าเฝ้าจะกราบทูลเรื่องนี้ต่อเบื้องบน มอบหมายให้ฝ่าบาททรงตัดสิน คาดว่าอีกไม่นานเวยเอ๋อร์ก็คงได้ออกจากคุกแล้วเจ้าค่ะ"

เพียงแต่จะออกมาในสภาพเช่นไรนั้น คงยากจะบอกได้

ไม่แน่ว่าอาจจะถูกลากออกมาบั่นคอกระมัง?

"เจียวหลง!" ลู่หมิงยวนตวาดเสียงเย็นขึ้นมาทันที เขาก็ตกตะลึงกับวาจาตรงไปตรงมาของภรรยาเช่นกัน เพิ่งจะได้สติกลับมาในตอนนี้เอง

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าภรรยาจะกล้าเล่าทุกสิ่งทุกอย่างออกมาหมดเปลือกเช่นนี้ ด้วยความกลัวว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะโกรธจนเป็นอะไรไป จึงรีบส่งเสียงปราม

ทว่าเห็นได้ชัดว่า สายเกินไปเสียแล้ว

ชวีเจียวหลงพูดจบสิ้นหมดแล้ว

ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็เพิ่งจะตระหนักได้ว่าชวีเจียวหลงพูดสิ่งใดออกไป

ตาเหลือกค้างแล้วหมดสติไปอีกครา

"ท่านแม่!"

ลู่หมิงเซิงและลู่หมิงยวนต่างพุ่งเข้าไปประคองฮูหยินผู้เฒ่าไว้แทบจะพร้อมกัน

ไป๋ซื่อหันไปมองชวีเจียวหลง กลับเห็นอีกฝ่ายมิได้เลิกคิ้วขึ้นแม้แต่น้อย ยังคงหันไปสั่งการบ่าวรับใช้อย่างสุขุมลุ่มลึก

"ยังยืนบื้ออยู่ทำไมกัน? รีบไปตามหมอประจำจวนมาเร็วเข้า"

ลู่หมิงยวนหันกลับมามองชวีเจียวหลงด้วยสายตามีความหมายลึกซึ้ง ก่อนจะทำหน้าขรึมช่วยลู่หมิงเซิงประคองมารดาเข้าไปในห้องด้านใน

ชวีเจียวหลงช่างกตัญญูเสียจริง เมื่อรู้ว่าแม่สามีเป็นลมหมดสติเพราะถูกตนยั่วโทสะ จึงรู้กาลเทศะไม่ไปเสนอหน้าขัดหูขัดตาอยู่ต่อหน้าผู้อาวุโส หมุนกายเดินจากไปทันที

เมื่อไป๋ซื่อเห็นดังนั้น จึงรีบก้าวตามไป

ครั้นปลอดคนรอบข้าง นางจึงดึงรั้งชวีเจียวหลงไว้ พร้อมกับยกนิ้วหัวแม่มือให้อีกฝ่าย

ชวีเจียวหลงเลิกคิ้วขึ้น

"พี่สะใภ้ใหญ่หมายความว่าอย่างไรหรือ?"