บทที่ 73 เผชิญหน้ากลางศาล

บทที่ 73 เผชิญหน้ากลางศาล

สีหน้าของลู่หมิงยวนแข็งค้าง หุบปากเงียบลงทันที

ชาวบ้านที่มุงดูส่งเสียงฮือฮา มีคนตะโกนลั่น "ฮูหยินท่านโหวเกรียงไกรยิ่งนัก!"

เหลียนสือเหยี่ยยืนกอดอกอยู่ด้านข้าง มุมปากยกยิ้มบาง แววตาฉายประกายชื่นชม

เสิ่นเยี่ยนเห็นดังนั้นจึงไม่ลังเลอีกต่อไป โบกมือสั่งการ "ใครอยู่ตรงนี้ คุมตัวลู่ฝูเวยเข้าไปในศาล ฮูหยินท่านโหว เชิญ"

ชวีเจียวหลงพยักหน้า ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าสู่ศาลต้าหลี่

ด้านหลังมีเสียงร่ำไห้คร่ำครวญของลู่ฝูเวยกับเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านดังระงม ทว่าแผ่นหลังของนางยังคงเหยียดตรง ไม่หวั่นไหวแม้เพียงนิด

โถงว่าการศาลต้าหลี่เปี่ยมไปด้วยความน่าเกรงขามและเคร่งขรึม

เสิ่นเยี่ยนนั่งเด่นอยู่หลังโต๊ะว่าการ ฟาดไม้ปราบลงบนโต๊ะเสียงดังฉาด ทุกคนเบื้องล่างพลันเงียบกริบ

"ชวีซื่อ เจ้าต้องการฟ้องร้องบุตรชายในข้อหาใด"

ชวีเจียวหลงค้อมกายคารวะ สุ้มเสียงนุ่มนวลทว่าก้องกังวานหนักแน่น ดังก้องเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนในที่นั้น

"ข้าขอฟ้องร้องลู่ฝูเวย ในข้อหาไร้ภักดี ไร้เมตตา ไร้กตัญญู ไร้คุณธรรม! หวังว่าใต้เท้าจะสืบสวนอย่างถ่องแท้ และให้ความเป็นธรรมแก่ข้าด้วยเจ้าค่ะ!"

ทันทีที่แปดคำนี้หลุดออกมา ผู้คนพลันส่งเสียงฮือฮา

หากตัดเรื่องมารดาฟ้องร้องบุตรออกไป ลำพังเพียงข้อหาเหล่านี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้ลู่ฝูเวยตกต่ำจนมิอาจผงาดขึ้นมาได้อีกชั่วชีวิต

ฮูหยินท่านโหวผู้นี้ คิดจะส่งบุตรชายแท้ ๆ ของตนเองขึ้นลานประหารจริงหรือ

"เงียบ!" เสิ่นเยี่ยนตวาดเสียงกร้าว ก่อนจะหันไปทางชวีเจียวหลง "ฮูหยินท่านโหว กล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร"

ชวีเจียวหลงเอ่ยเสียงเย็นชา

"การใส่ร้ายกองทัพตระกูลชวีสิบหมื่นนายที่สละชีพเพื่อบ้านเมืองเมื่อสิบห้าปีก่อนอย่างเปิดเผย นับเป็นการลบหลู่ดวงวิญญาณผู้กล้า นี่คือไร้ภักดี การด่าทอมารดาผู้ให้กำเนิดกลางถนน นี่คือไร้กตัญญู การฝ่าฝืนจารีตมนุษยธรรม คิดหมายสังหารมารดา นี่คือไร้เมตตา การแอบหนีออกจากสำนักกั๋วจื่อเจี้ยนและวิวาทกับผู้อื่นกลางถนนจนทำลายชื่อเสียงของเหล่าอาจารย์ นี่คือไร้คุณธรรม"

สีหน้าของเสิ่นเยี่ยนยิ่งทวีความเคร่งเครียด

"มีหลักฐานแน่ชัดหรือไม่"

ชวีเจียวหลงเยือกเย็นสุขุม ยกมือชี้ไปทางเหลียนสือเหยี่ย "เหลียนสือเหยี่ย จ้วงหยวนฝ่ายบู๊ประจำการสอบครั้งนี้ เป็นพยานบุคคลได้เจ้าค่ะ"

เหลียนสือเหยี่ยประสานมือเดินก้าวขึ้นหน้า น้ำเสียงกระจ่างใส "เรียนใต้เท้า ผู้แซ่เหลียนได้ยินกับหูตนเองจริง ลู่ฝูเวยดูหมิ่นผู้ภักดีกลางถนน ทั้งยังชักกระบี่ใส่ฮูหยินท่านโหว หากมิใช่เพราะฮูหยินมีฝีมือล้ำเลิศ เกรงว่าคงถูกทำร้ายไปแล้วขอรับ"

ชวีเจียวหลงหันไปมองอีกด้านหนึ่ง "ท่านเจียนเฉิงทุกท่านย่อมเข้าใจกฎระเบียบของสำนักกั๋วจื่อเจี้ยนเป็นอย่างดี สามารถมอบพยานวัตถุได้เจ้าค่ะ"

เจียนเฉิงหลายคนสบตากันไปมา ก่อนจะค้อมกายตอบ "ลู่ฝูเวยแอบหนีออกจากสำนักกั๋วจื่อเจี้ยนจริงขอรับ หากใต้เท้าต้องการ สามารถส่งคนไปนำกฎระเบียบของสำนักกั๋วจื่อเจี้ยนมาได้ทันที"

ชวีเจียวหลงชี้ไปยังฝูงชนที่มุงดูอยู่ด้านนอกอีกครั้ง

"นอกจากนี้ ชาวบ้านที่อยู่ข้างนอกล้วนเป็นพยานได้ทั้งสิ้น!"

ชาวบ้านนอกศาลระเบิดเสียงฮือฮาดังลั่น มีคนตะโกน "เขาเอ่ยปากด่าทอท่านแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินจริง! ข้าเป็นพยานให้ได้!"

"ข้าก็ได้ยินเหมือนกัน! เขาบอกว่าท่านแม่ทัพใหญ่ชวีมีชื่อเสียงเพียงแต่ในนาม!"

"เขายังด่าทอมารดาแท้ ๆ ของตัวเอง บอกว่าฮูหยินท่านโหวไม่ได้เรื่องสักนิด!"

"ตอนที่เขาประลองยุทธ์กับฮูหยินท่านโหวเมื่อครู่พวกเราก็เห็นกันหมด! เขาถึงกับลอบโจมตีมารดาแท้ ๆ ของตน เอาดาบยาวแทงใส่แผ่นหลังของฮูหยินท่านโหว! หากมิใช่เพราะฮูหยินวรยุทธ์สูงส่ง จะมีชีวิตรอดมาร้องทุกข์ที่นี่ได้อย่างไรกัน!"

"มิใช่แค่นั้นนะ! ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานเขายังเอาบิดาแท้ ๆ ของตัวเองมาเป็นโล่กำบังอีก! ใต้เท้าดูติ้งหยางโหวสิ กวานบนศีรษะของท่านโหวยังถูกกระบี่ฟันหลุดตอนหลบเลย! เขาไม่เพียงแต่จะฆ่ามารดาของตัวเอง แม้แต่บิดาก็ยังไม่เว้น!"

"คนเช่นนี้ยังเป็นบุตรหลานตระกูลใหญ่ได้อีกหรือ วันหน้าหากออกสู่สนามรบ มิใช่ว่าทหารหาญทุกคนต้องกลายเป็นโล่กันเกาทัณฑ์ให้เขาหรอกหรือ!"

"ลงทัณฑ์ลู่ฝูเวยสถานหนัก! จะปล่อยให้คนพรรค์นี้นำทัพออกศึกในวันหน้าไม่ได้เด็ดขาด!"

"ลงทัณฑ์ลู่ฝูเวยสถานหนัก!"

เสียงของชาวบ้านเริ่มประสานเป็นเสียงเดียวกัน ดังกึกก้องราวกับเกลียวคลื่น

เสิ่นเยี่ยนฟาดไม้ปราบลงบนโต๊ะ ตวาดขึ้นอีกครั้งว่า "เงียบ!" จากนั้นจึงเบนสายตาไปยังลู่ฝูเวย

"ลู่ฝูเวย คำกล่าวเหล่านี้เป็นความจริงหรือไม่"

ลู่ฝูเวยหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ นึกไม่ถึงว่าท่านแม่จะเอาจริง เขาคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น พลางหันไปมองบิดาตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับเห็นลู่หมิงยวนตีหน้าขรึมเบือนหน้าหนีไปเสีย

"ขะ...ข้าแค่โมโหจนขาดสติ ไม่ได้คิดจะทำร้ายท่านแม่จริง ๆ..." เขาทำได้เพียงแก้ตัวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"ไม่ได้คิดอย่างนั้นรึ" ชวีเจียวหลงแค่นยิ้มเย็น "ปลายกระบี่ชี้ตรงมาที่กลางหลังของข้า นี่เรียกว่าไม่ได้คิดหรือ ตอนนั้นหากข้าหลบไม่พ้น ลู่ฝูเวย เจ้าบอกข้ามาสิว่าข้าจะมีจุดจบเช่นไร"

"ข้า..."

ลู่ฝูเวยพูดไม่ออก

ใช่แล้ว หากตอนนั้นท่านแม่มิได้ตอบสนองทันท่วงที ยามนี้คงได้หลั่งเลือดตายคาที่ไปแล้ว

"ตอบข้ามา!" ชวีเจียวหลงขึ้นเสียง ตวาดถามอย่างเกรี้ยวกราด

ลู่ฝูเวยกัดริมฝีปากล่างแน่น ทว่ากลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ในใจนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง

แต่แรกเริ่มเดิมที เขาไม่เคยคิดจะฆ่าท่านแม่เลยสักนิด

เขาเองก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นตนเองหน้ามืดตามัวไปได้อย่างไร ถึงได้ลงมือทำเรื่องพรรค์นั้นออกไป

ทั้งที่ ทั้งที่ในยามปกติ ตัวเขาเองก็รังเกียจเดียดฉันท์การลอบกัดเยี่ยงคนถ่อยเช่นนั้นยิ่งนัก

เขามองดวงตาคู่นั้นของมารดาที่เย็นเยียบและไร้ซึ่งความรู้สึก พลันรู้สึกโหวงเหวงในอกขึ้นมาจับใจ

ท่านแม่ในความทรงจำ สายตาที่มองเขาอบอุ่นอ่อนโยนประดุจสายน้ำมาโดยตลอด ทว่ายามนี้ เขากลับอ่านพบประกายแห่งความเคียดแค้นชิงชังอยู่ในแววตาของนาง

ดูเหมือนว่าท่านแม่... จะไม่มีวันให้อภัยเขาอีกแล้วจริง ๆ

ในใจเขาขมขื่น คำแก้ตัวอีกมากมายติดค้างอยู่ที่ลำคอ ไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้อีก

เสิ่นเยี่ยนเห็นดังนั้น ก็รู้ว่าที่ชวีเจียวหลงกล่าวมิได้ผิดเพี้ยนไปแม้แต่น้อย

สายตาที่มองไปยังลู่ฝูเวยจึงแฝงแววดูแคลนขึ้นมาทันใด

เขาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเย็นชาในทันที

"ตามกฎหมายต้าเยว่ โทษฐานอกตัญญูต้องถูกโบยหนึ่งร้อยไม้ เนรเทศสามพันลี้ ส่วนการหมิ่นเกียรติวีรชนผู้ภักดียิ่งมีโทษถึงประหารชีวิตในทัน..."

เสิ่นเยี่ยนยังมิทันสิ้นเสียง ลู่หมิงยวนก็ทนต่อไปไม่ไหวจนต้องเปิดปากขึ้นมาในที่สุด

ลู่ฝูเวยได้รับการถ่ายทอดวิชามาจากเขาโดยตรง ไม่ว่าอย่างไรเขาย่อมไม่อาจทนมองอีกฝ่ายถูกบั่นศีรษะได้!

"ใต้เท้าเสิ่น! บุตรชายข้ายังเยาว์วัยไร้เดียงสา พูดจาพล่อยไปโดยไม่คิด..."

"ท่านโหว!" ชวีเจียวหลงตวาดขัดเสียงกร้าว "สิ่งที่เวยเอ๋อร์ทำลายมิใช่เพียงเกียรติยศชื่อเสียงของจวนโหว ทว่ายังเป็นการลบหลู่ความสงบสุขที่เหล่าทหารหาญนับแสนนายแลกมาด้วยชีวิต! หากวันนี้ไม่ลงทัณฑ์สถานหนัก วันหน้าผู้ใดยังจะยอมพลีชีพเพื่อต้าเยว่ของเราอีก จะเอาคำว่าเยาว์วัยไร้เดียงสามาปัดสวะให้พ้นตัวเช่นนี้ได้อย่างไร!"

นางหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับฝูงชนที่ออกันแน่นขนัดนอกโถงพิจารณาคดี เสียงของนางดังกังวานหนักแน่น "ท่านพ่อผู้ล่วงลับของข้า ชวีเลี่ย เคยนำทัพกองทัพตระกูลชวีหนึ่งแสนนายพิทักษ์ชายแดน สุดท้ายพลีชีพไปพร้อมกับกองทัพซีหรงสามแสนนาย ทว่าบัดนี้ หลานตาแท้ ๆ ของเขากลับมายืนเหยียบย่ำความดีความชอบในการศึกของเขาอยู่ตรงนี้! ควรลงทัณฑ์สถานหนักหรือไม่?!"

ชาวบ้านนอกโถงได้ยินเช่นนั้น ต่างพากันจ้องเขม็งด้วยความโกรธแค้น

มีคนตะโกนก้อง "ลงทัณฑ์ลูกอกตัญญูสถานหนัก!"

ชั่วพริบตาเดียว เสียงก่นด่าก็ซัดกระหน่ำเข้ามาราวกับเกลียวคลื่น

เสิ่นเยี่ยนปรายตามองติ้งหยางโหวที่ยืนอึกอักพูดไม่ออกอยู่ข้าง ๆ แล้วหันไปมองกลุ่มชาวบ้านที่กำลังโกรธเกรี้ยวอยู่ด้านนอก ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "คนอยู่หรือไม่! คุมตัวลู่ฝูเวยไปขังในคุกหลวง รอให้เปิ่นกวนถวายฎีกาต่อฝ่าบาทแล้วค่อยลงทัณฑ์สถานหนัก!"