บทที่ 72 ฟ้องร้อง

บทที่ 72 ฟ้องร้อง

ผู้คนในนครเยว่จิงต่างรู้สึกว่า เรื่องสนุกครึกครื้นในวันนี้มีให้ดูชมไม่หวาดไม่ไหว

เริ่มจากจ้วงหยวนฝ่ายบู๊คนล่าสุดกดคุณชายใหญ่ตระกูลลู่ลงกับพื้นแล้วซ้อม ตามด้วยฮูหยินติ้งหยางโหวประมือกับบุตรชายแท้ๆ ของตน จากนั้นติ้งหยางโหวก็ถูกฟันกวนหลุดจนขายหน้าหมดรูป ซ้ำจ้วงหยวนฝ่ายบู๊ยังเปิดศึกปะทะกับฮูหยินติ้งหยางโหวอีกรอบ ซึ่งฮูหยินโหวถึงกับเป็นฝ่ายชนะเสียด้วย!

แล้วบัดนี้เล่า ฮูหยินติ้งหยางโหวถึงกับจะไปศาลต้าหลี่เพื่อยื่นฟ้องบุตรชายแท้ๆ ของตนเอง!

นี่นับเป็นเรื่องแปลกประหลาดพิสดารโดยแท้!

นับแต่ก่อตั้งต้าเยว่มาจนถึงบัดนี้ ไม่เคยมีคดีความที่มารดาฟ้องร้องบุตรชายแท้ๆ ของตนมาก่อนเลย

แม้แต่ลู่หมิงยวน เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ของชวีเจียวหลงจบลง ก็พลันได้สติกลับมา

แม้เขาจะโกรธแค้นการกระทำก่อนหน้านี้ของลู่ฝูเวยอยู่เช่นกัน ทว่าหากปล่อยให้ชวีเจียวหลงพาลู่ฝูเวยไปศาลต้าหลี่จริงๆ จวนโหวทั้งจวนมิต้องอับอายขายหน้าจนหมดสิ้นหรอกหรือ!

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้ฮูหยินผู้เฒ่ายังเพิ่งเอ่ยถึงเรื่องการแต่งงานของลู่ฝูเวย หากเรื่องนี้ลุกลามใหญ่โต ชื่อเสียงของฝูเวยจะเป็นอย่างไร เรื่องแต่งงานเล่าจะทำเช่นไร วันหน้าผู้ใดยังจะกล้าส่งบุตรสาวตนเองแต่งเข้าจวนโหวอีก

"เจียวหลง ต่อให้ฝูเวยมีความผิดอยู่บ้าง รอเขากลับจวนแล้วพวกเราค่อยสั่งสอนตักเตือนเขาก็ได้ เอะอะไปถึงศาลต้าหลี่เช่นนี้ ดูไม่ค่อยเหมาะสมหรือไม่"

เขาพยายามเตือนสติให้ชวีเจียวหลงเปลี่ยนใจอย่างบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น ตามความคิดของเขา แต่ก่อนเจียวหลงเชื่อฟังคำพูดของเขาที่สุด เมื่อครู่นางคงเพียงแค่บันดาลโทสะ ไม่ว่าอย่างไรย่อมไม่ถึงขั้นไม่ไว้หน้าเขาเช่นนี้

ทว่าเขาคงลืมไปแล้วว่า ชวีเจียวหลงในยามนี้ ไม่ใช่นายหญิงจวนโหวผู้ยอมก้มหน้ารับกรรมเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไปแล้ว

"ไม่มีอันใดไม่เหมาะสมเจ้าค่ะท่านโหว ลู่ฝูเวยคิดสังหารมารดากลางถนน ทุกท่าน ณ ที่นี้ล้วนเป็นประจักษ์พยาน หากเรื่องนี้ปล่อยผ่านไปง่ายๆ รังแต่จะทำให้ผู้คนหัวเราะเยาะว่าจวนติ้งหยางโหวสั่งสอนบุตรไม่เป็น ข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อเห็นแก่ชื่อเสียงของจวนโหวทั้งสิ้น"

คำพูดนี้ของนางมีเหตุผลรองรับอย่างสมบูรณ์ ลู่หมิงยวนถึงกับหาข้อโต้แย้งใดๆ ไม่ได้ไปชั่วขณะ

และชวีเจียวหลงก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ทันตอบโต้ นางหันไปมองกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้า

"รบกวนท่านเจียนเฉิงทั้งหลายเดินทางไปกับข้าสักเที่ยวเถิด"

นางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบๆ แล้วเอ่ยขึ้นเสียงดัง "หากทุกท่านว่างเว้นจากธุระ จะร่วมเดินทางไปกับข้าด้วยก็ได้ จะได้ช่วยเป็นพยานให้แก่ข้า"

ชาวบ้านต่างหันมองหน้ากัน ทว่าผู้ที่ขานรับเป็นคนแรกกลับเป็นเหลียนสือเหยี่ย

"ข้าไปด้วย! อย่างไรเสียข้าก็เป็นผู้ที่รู้เห็นความเป็นมาของเรื่องทั้งหมดดีที่สุด!"

ชวีเจียวหลงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มพยักหน้า "ขอบใจมาก"

ลู่ฝูเวยยืนตะลึงงันไปแล้ว เขาคิดไม่ถึงเลยว่าท่านแม่จะเอาจริง!

เพราะเหตุใดกัน

มิใช่ว่าท่านแม่รักใคร่ตามใจพวกตนมากหรอกหรือ

"ท่านแม่! ท่านแม่จะทำอะไรน่ะ ข้าผิดไปแล้ว! ข้ารู้ตัวว่าผิดจริงๆ แล้ว! ข้าไม่ไปศาลต้าหลี่นะ ท่านอย่าพาข้าไปศาลต้าหลี่เลยได้หรือไม่"

ชวีเจียวหลงฟังคำพูดของลู่ฝูเวย ทว่าสีหน้ากลับเย็นชาไร้ความรู้สึกอย่างยิ่ง

หากจะกล่าวว่าในโลกนี้ยังมีสิ่งใดที่ไร้ค่ายิ่งกว่าวัชพืชริมทาง สิ่งนั้นย่อมเป็นการยอมรับผิดของลู่ฝูเวยอย่างไม่ต้องสงสัย

ชาติก่อนยามที่ลู่ฝูเวยก่อเรื่อง ชวีเจียวหลงพอรู้เรื่องเข้าก็โกรธจนจะลงโทษเขา เขาก็จะโผเข้าสู่อ้อมอกของชวีเจียวหลงด้วยท่าทางน่าสงสาร ร่ำไห้น้ำหูน้ำตาไหลพลางเอ่ยขอขมา

น้ำเสียงช่างจริงใจยิ่งนัก ถึงขั้นแย่งชิงกล่าวหลักคุณธรรมที่นางกำลังจะเอ่ยสั่งสอนออกมาเสียก่อน เพื่อพิสูจน์ว่าตนสำนึกผิดแล้วจริงๆ

ในยามนั้นชวีเจียวหลงรู้สึกว่า บุตรชายของตนยังคงรู้ความ เพียงแต่เยาว์วัยเกินไป เด็กย่อมมีพลั้งพลาดก่อเรื่องเป็นธรรมดา รู้จักผิดแล้วแก้ไขก็ประเสริฐกว่าผู้คนมากมายแล้ว

สุดท้ายนอกจากนางจะไม่ลงโทษแล้ว ยังถึงกับมอบรางวัลปลอบใจให้บุตรชายเสียด้วยซ้ำ

ทว่าเมื่อชวีเจียวหลงนำมาปะติดปะต่อกับคำพูดของลู่ฝูอิงก่อนหน้านี้ บัดนี้นางถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ของรางวัลเหล่านั้นที่นางมอบให้ ดูเหมือนในเวลาต่อมาแทบจะไม่เคยเห็นอยู่ในมือของบุตรชายอีกเลย

พวกมันหายไปที่ใดกันเล่า

หึ

คิดดูแล้ว ส่วนใหญ่คงตกเข้าไปอยู่ในกระเป๋าของลู่หมิงยวนกระมัง

ยิ่งคิดตามแนวทางนี้ ชวีเจียวหลงก็ยิ่งนึกขึ้นมาได้มากกว่าเดิม

เรื่องของบุตรธิดาทั้งหลายนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ยอมให้นางยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวมากนัก เฉกเช่นสาวใช้ข้างกายของลู่ฝูอิงที่ไม่อนุญาตให้นางส่งคนของตนเองไปดูแล ส่วนข้างกายบุตรชายทั้งสอง บรรดาคนเก่าแก่ของจวนตระกูลชวีที่นางส่งไป ก็ถูกฮูหยินผู้เฒ่าหาข้ออ้างสารพัดลงโทษขับไล่ออกไปตั้งแต่แรก

ดังนั้นนางจึงแทบไม่ได้ก้าวก่ายเรื่องของบุตรธิดาทั้งหลายเลย รวมถึงหลังจากที่ลู่ฝูเวยกับลู่ฝูชิงเข้าเรียน พวกเขาเรียนสิ่งใดในสำนักศึกษาทุกวันและมีผลการเรียนเป็นอย่างไร ลู่หมิงยวนก็ไม่เคยเอ่ยปากบอกนางแม้แต่คำเดียว

สิ่งที่ชวีเจียวหลงได้ยินได้ฟังเข้าหู ก็มีเพียงวันใดที่บุตรชายได้รับคำชมจากอาจารย์ แล้ววิ่งโร่มาหานางเพื่อทวงรางวัลเท่านั้น

หรือไม่ยามที่บุตรชายไปก่อเรื่องที่สำนักศึกษา ด้วยความกลัวจะถูกบิดาลงโทษ จึงวิ่งโร่มาสารภาพผิดกับนาง เพื่อขอให้นางช่วยพูดขอร้องให้

ทว่าการสารภาพผิดที่ว่าส่วนใหญ่ก็แค่การเอาอกเอาใจประจบสอพลอ สุดท้ายแล้วย่อมไม่เคยกลับ

หากลองคิดดูในตอนนี้ คำพูดประจบเอาใจพวกนั้น ใครเป็นคนเสี้ยมสอนกันแน่?

เด็กตัวแค่นี้จะไปรู้หลักเหตุผลใหญ่โตมากมายมาจากไหนกัน หากเข้าใจหลักการเหล่านั้นจริง แล้วจะก่อเรื่องตั้งแต่แรกได้อย่างไร

ดังนั้นจึงเป็นไปได้อย่างยิ่งว่า ที่ตอนนั้นพวกเขามาพูดเรื่องพวกนี้กับนาง ล้วนลอกเลียนแบบมาจากพ่อของตนทั้งดุ้น

พวกเขาไม่เข้าใจความหมายเบื้องหลังหลักการเหล่านั้นเลยสักนิด รู้เพียงแค่ทำตามที่บิดาบอก ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา บิดาก็ไม่มีทางลงโทษพวกเขา

นานวันเข้า พวกเขาก็เริ่มเคยชินกับหลักการเหล่านี้ ถึงขั้นมองเป็นเพียงเรื่องขอไปที ไม่เคยคิดไตร่ตรองความหมายเบื้องหลัง และยิ่งไม่เคยตระหนักถึงความผิดของตนเองอย่างแท้จริง

ชวีเจียวหลงแค่นยิ้มเยาะในใจ ช่างเป็นบุตรสาวบุตรชายที่ดีของตระกูลลู่เสียจริง

เมื่อมีจ้วงหยวนฝ่ายบู๊ประจำรุ่นนี้นำขบวน ชาวบ้านย่อมคลายความหวาดกลัว ด้วยวิสัยของคนชอบดูเรื่องสนุกไม่กลัวเรื่องบานปลาย ฝูงชนจึงพากันเดินตามขบวนองครักษ์ของสำนักกั๋วจื่อเจี้ยนมุ่งหน้าไปยังศาลต้าหลี่อย่างเนืองแน่น

ฝูงชนจำนวนมากเดินผ่านย่านการค้า ย่อมดึงดูดสายตาของผู้คนไม่น้อย จึงมีคนมุงทยอยเข้ามาสอบถามว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น ครั้นรู้ต้นสายปลายเหตุแล้วก็รีบกระโดดเข้าร่วมขบวนทันที

กระทั่งมาถึงหน้าประตูศาลต้าหลี่ ด้านหลังของพวกชวีเจียวหลงก็มีคนตามมานับพัน มองเผินๆ คล้ายมีไพร่พลนับหมื่นกรีธาทัพมาก็ไม่ปาน

ทำเอาทหารยามหน้าประตูศาลต้าหลี่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

นี่พวกเขากำลังทำอะไรกัน?

ดูท่าทางดุดันฮึกเหิมของคนเหล่านี้แล้ว หรือคิดจะก่อกบฏกัน?

พวกทหารยามเตรียมพร้อมรับมืออย่างเคร่งเครียด และมีคนรีบสาวเท้าไปรายงานผู้ว่าการศาลต้าหลี่แล้ว

ทว่าชวีเจียวหลงกลับมองข้ามสีหน้าราวกับเผชิญหน้าศัตรูตัวฉกาจของพวกทหารยามไปโดยสิ้นเชิง นางก้าวขึ้นหน้าเป็นคนแรก หยิบไม้ตีกลองขึ้นมา แล้วตีกลองร้องทุกข์จนดังกึกก้อง

หน้ากลองสะบัดฝุ่นฟุ้งกระจายด้วยแรงตีอันมหาศาล เสียงกลองดังกึกก้องสะเทือนไปทั่วหน้าศาลต้าหลี่ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านที่มุงดูพลันเซ็งแซ่ขึ้นมาทันที

พวกทหารยามมองหน้ากันเลิ่กลั่ก นายกองที่เป็นหัวหน้าจึงต้องกลั้นใจก้าวออกมา ประสานมือคารวะ "ฮูหยินท่านนี้ ไม่ทราบว่ามีความคับแค้นอันใดหรือ"

ชวีเจียวหลงยังมิทันได้เอ่ยปาก เหลียนสือเหยี่ยก็กอดอกแค่นยิ้มเย็น "ความคับแค้นงั้นหรือ? คุณชายใหญ่ตระกูลลู่คิดฆ่ามารดากลางถนน นี่ไม่นับเป็นความคับแค้นหรือไร!"

นายกองตกใจ กวาดสายตามองสลับไปมาระหว่างชวีเจียวหลงกับเหลียนสือเหยี่ย เห็นได้ชัดว่าเขาจำได้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคือจ้วงหยวนฝ่ายบู๊ประจำรุ่นนี้ที่กำลังเนื้อหอม จึงไม่กล้าบุ่มบ่ามทำอะไรชั่วขณะ

ในตอนนั้นเอง เสิ่นเยี่ยน ผู้ว่าการศาลต้าหลี่ ก็นำข้าราชการกลุ่มหนึ่งรีบรุดมา ครั้นเห็นฝูงชนอัดแน่นปิดทางเข้าประตู จึงขมวดคิ้วถาม "ผู้ใดมาตีกลองที่นี่"

ชวีเจียวหลงก้าวไปข้างหน้า ยอบกายคารวะ "ข้าชวีซื่อแห่งจวนติ้งหยางโหว ขอฟ้องร้องลู่ฝูเวยบุตรชายของข้า"

เสิ่นเยี่ยนชะงักไป เห็นได้ชัดว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขารับคดีเช่นนี้

สายตาของเขากวาดมองลู่ฝูเวยที่อยู่ด้านหลังนาง ก่อนจะเบนไปมองลู่หมิงยวนที่ใบหน้าเขียวคล้ำ แล้วเลิกคิ้วขึ้น

ถูกเพื่อนขุนนางจ้องมองด้วยสายตาประหลาดเช่นนี้ ลู่หมิงยวนรู้สึกแสบร้อนบนใบหน้าจนชาดิก ได้แต่เบือนหน้าหนีด้วยความอับอายขายหน้า

เมื่อเสิ่นเยี่ยนเห็นดังนั้น ในใจก็กระจ่างและรู้ความควรไม่ควรแล้ว

"ฮูหยินโหว เรื่องนี้มิใช่เรื่องเล็ก ท่านแน่ใจแล้วหรือว่าจะ..."

"ข้าแน่ใจ" ชวีเจียวหลงช้อนสายตาขึ้น ใบหน้าแน่วแน่เด็ดเดี่ยวเป็นที่สุด

เสิ่นเยี่ยนถูกสายตานั้นจับจ้องจนหัวใจสะท้าน รีบปรับสีหน้าจริงจังขึ้นทันที "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ขอเชิญฮูหยินเข้าไปชี้แจงรายละเอียดของคดีด้านในเถิด"

ลู่ฝูเวยเห็นท่าไม่ดีก็ลนลานจนสิ้นท่า กระชากแขนเสื้อของลู่หมิงยวนไว้แน่น "ท่านพ่อ! ท่านพ่อช่วยลูกด้วย! ลูกรู้ผิดแล้วจริงๆ ขอรับ!"

ลู่หมิงยวนขบกรามแน่น ตวาดเสียงเบา "ตอนนี้เพิ่งจะมารู้จักกลัวหรือ? ความกล้าตอนลงมือเมื่อครู่หายไปไหนเสียเล่า!"

เขาเงยหน้าขึ้นมองชวีเจียวหลง พยายามกอบกู้สถานการณ์เป็นครั้งสุดท้าย "เจียวหลง เรื่องอัปยศในเรือนไม่ควรแพร่งพรายสู่ภายนอก เจ้าคิดจะทำเช่นนี้จริงๆ หรือ..."

"ท่านโหว" ชวีเจียวหลงเอ่ยตัดบทเสียงเรียบ "หากท่านยังกล้าขวาง ข้าก็จะฟ้องร้องท่านไปด้วยอีกคน—ข้อหาให้ท้ายบุตรก่อกรรมทำชั่วและปกป้องลูกอกตัญญู ไม่ทราบว่าโทษทัณฑ์นี้ จวนโหวจะแบกรับไหวหรือไม่?"