บทที่ 71 จับตัวไป

บทที่ 71 จับตัวไป

เจียนเฉิงเหลือบไปเห็นลู่ฝูเวยที่ใบหน้าบวมปูดเขียวช้ำในทันที จึงตวาดเสียงกร้าว "ลู่ฝูเวย! เจ้าลักลอบออกจากสำนักกั๋วจื่อเจี้ยน ซ้ำยังก่อเหตุวิวาทกลางถนน รู้หรือไม่ว่ามีความผิดสถานใด!"

ลู่ฝูเวยพลันหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นเต็มขมับ

เขากลืนน้ำลายลงคอไปตามสัญชาตญาณ ในปากยังคงหลงเหลือกลิ่นคาวเลือดที่ตนจำต้องฝืนกลืนลงไปก่อนหน้านี้ คล้ายเพิ่งจะนึกขึ้นได้ในยามนี้ว่า ตนเองลอบหนีออกจากสำนักกั๋วจื่อเจี้ยน หากถูกเจียนเฉิงจับตัวกลับไป...

สำนักกั๋วจื่อเจี้ยนเข้มงวดเรื่องกฎระเบียบที่สุด ครั้งนี้เขาคงไม่พ้นต้องโดนโบย ดีไม่ดีอาจถูกขับออกจากสำนักด้วยซ้ำ

บรรดาชาวบ้านที่ยืนมุงดูต่างพากันชี้ไม้ชี้มือ เสียงซุบซิบนินทาดั่งมดนับไม่ถ้วนกำลังไต่ยั้วเยี้ยอยู่ข้างหู ทำให้เขาอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

"ท่านแม่! ท่านพ่อ! ช่วยข้าด้วย!"

เขาอดรนทนไม่ไหวต้องร้องขอความช่วยเหลือ น้ำเสียงเปี่ยมล้นด้วยความเว้าวอน ประหนึ่งคนจมน้ำที่คว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้

พ่อของเขาคือติ้งหยางโหว ส่วนมารดาก็เพิ่งช่วยชีวิตฝ่าบาทมาเมื่อไม่นานนี้ ขอเพียงทั้งสองคนออกปาก ไม่ว่าอย่างไรสำนักกั๋วจื่อเจี้ยนย่อมต้องผ่อนปรนละเว้นโทษให้อย่างแน่นอน

ภายในใจเขายังคงมีความหวังริบหรี่อยู่ เขาเป็นบุตรชายที่พ่อให้ความสำคัญที่สุด น้องชายอย่างลู่ฝูชิงนั้นสติปัญญาธรรมดา วรยุทธ์ก็ไม่เอาไหน ทำได้เพียงเดินบนเส้นทางขุนนางฝ่ายบุ๋น มีเพียงตนเท่านั้นที่เป็นความหวังของจวนติ้งหยางโหวทั้งจวน พ่อไม่มีทางทอดทิ้งเขาแน่!

ส่วนท่านแม่น่ะหรือ

ท่านแม่รักและตามใจเขามาโดยตลอด วันวานต่อให้เขาทำผิด ขอเพียงกล่าวขอโทษขอไปที ท่านแม่ก็ให้อภัยตนแล้ว วันนี้ถึงแม้... ถึงแม้ตนจะพูดจารุนแรงเกินไปสักหน่อย แต่ท่านแม่ก็ไม่ได้ยินกับหูตนเองมิใช่หรือ ขอเพียงเขากลับไปออดอ้อนเอาใจ ทำให้ท่านแม่เชื่อว่าตนถูกใส่ร้ายก็พอแล้ว

ต่อให้ท่านแม่ไม่ยอมเชื่อ แต่นางก็ลงไม้ลงมือไปแล้ว ตนเองก็บาดเจ็บถึงเพียงนี้ นางก็ควรจะหายโกรธได้แล้วกระมัง

ท่านแม่ต้องตัดใจทอดทิ้งตนไม่ลงเป็นแน่

ลู่ฝูเวยวาดฝันไว้อย่างงดงาม ทว่าน่าเสียดาย ทุกอย่างกลับไม่เป็นไปตามที่เขาคาดคิด

คนทั้งสองตรงหน้าเขา ดูเหมือนจะไม่มีปฏิกิริยาอันใดทั้งสิ้น

เจียนเฉิงผู้นำขบวนมองไปยังคนทั้งสอง ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม

"คารวะท่านโหว คารวะฮูหยิ... คารวะอาจารย์ชวีขอรับ"

ยามนี้ชวีเจียวหลงเป็นถึงครูฝึกแห่งสำนักกั๋วจื่อเจี้ยน หากว่ากันตามกฎระเบียบแล้วถือเป็นผู้บังคับบัญชาของเจียนเฉิง ภายในสำนักกั๋วจื่อเจี้ยน ฐานะนี้ย่อมอยู่เหนือสถานะฮูหยินท่านโหว เจียนเฉิงจึงเปลี่ยนคำเรียกขานได้ทันท่วงที

เพียงแต่ภาพตรงหน้าช่างดูน่าขันยิ่งนัก ฮูหยินท่านโหวไร้ซึ่งฝุ่นละอองแปดเปื้อน แม้จะสวมเสื้อกันหนาวสีเรียบ ทว่ากลิ่นอายกลับสูงส่งสง่างาม ตรงกันข้ามกับติ้งหยางโหวที่ผมเผ้าหลุดลุ่ย สภาพดูไม่ได้ ย่อมไม่หลงเหลือสง่าราศีของท่านโหวเลยแม้แต่น้อย

ลู่หมิงยวนไม่ได้เอ่ยปาก ความรู้สึกอัปยศอดสูที่ถูกภรรยาตัดกวนรวบผมขาดกระจุยเมื่อครู่ยังไม่จางหาย ราวกับสิ่งที่ชวีเจียวหลงตัดขาดไปมิใช่เพียงแค่กวนรวบผม หากแต่ตัดเอาเสียงของเขาหายไปด้วย สองหมัดที่กำแน่นของเขาปูดโปนด้วยเส้นเลือด ทว่าสุดท้ายก็มิได้บันดาลโทสะออกมา

ชวีเจียวหลงกลับผงกศีรษะรับการคารวะของเจียนเฉิงอย่างมีมารยาท น้ำเสียงราบเรียบ

"เจียนเฉิงมิต้องเกรงใจ ท่านทำตามกฎระเบียบอย่างเที่ยงธรรมเถิด ไม่ต้องกังวลสิ่งใด"

เจียนเฉิงลอบถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ไหล่ที่เกร็งแน่นผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เรื่องที่ชวีเจียวหลงรักและตามใจบุตรนั้น คนทั่วทั้งนครเยว่จิงต่างเคยได้ยินมาบ้าง ก่อนมาเจียนเฉิงยังกังวลว่านางจะอาละวาดหาเรื่องจนทำให้ผู้อื่นกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

หากเป็นเมื่อก่อน พวกเขาอาจไม่ต้องสนใจไยดี ทว่ายามนี้อีกฝ่ายเป็นถึงครูฝึกแห่งสำนักกั๋วจื่อเจี้ยน อีกทั้งยังเคยช่วยชีวิตฝ่าบาทเอาไว้ ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็มิกล้าล่วงเกิน หากพลั้งพลาดไปแม้เพียงนิด ตำแหน่งเจียนเฉิงเล็ก ๆ นี้ของตนก็คงรักษาไว้ไม่อยู่

ทว่าหากจะให้ปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปง่าย ๆ เช่นนั้น มิใช่เท่ากับบอกให้ทุกคนรู้หรอกหรือว่า กฎระเบียบของสำนักกั๋วจื่อเจี้ยนเป็นเพียงเรื่องลวงตา หากภายภาคหน้ามีคนเอาเยี่ยงอย่าง จะจัดการหรือไม่จัดการเล่า

สิ่งที่เรียกว่ากฎระเบียบ เมื่อถูกทำลายลงครั้งหนึ่ง ย่อมหมดสิ้นความศักดิ์สิทธิ์ที่จะควบคุมผู้ใดได้อีก

ก่อนมาพวกเขาถึงขั้นปรึกษาหารือกันอยู่นาน พยายามหาหนทางที่บัวไม่ช้ำน้ำไม่ขุ่น ทว่าจนกระทั่งลู่ฝูเวยมาอยู่ตรงหน้า ก็ยังไม่มีผู้ใดเสนอความคิดเห็นที่ดีออกมาได้

เคราะห์ดีที่เรื่องที่พวกเขากังวลมิได้เกิดขึ้น

ทุกคนต่างลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

เจียนเฉิงรีบยกมือขึ้น ส่งสัญญาณให้ผู้คุ้มกันเข้าไปจับกุมตัวลู่ฝูเวย

ลู่ฝูเวยไม่กล้าขัดขืน ได้แต่ยอมให้จับกุมแต่โดยดี ทว่าหางตากลับคอยเหลือบมองไปยังทิศทางหนึ่งอยู่ตลอดเวลา

ชวีเจียวหลงหรี่ตาลงเล็กน้อย ยกมือชี้ไปยังทิศทางนั้น พลางเอ่ยเตือนเจียนเฉิง "ตรงนั้น ระวังปลาที่รอดตาข่ายไปด้วย"

ลู่ฝูชิงที่กำลังเตรียมจะเผ่นหนีถึงกับตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง

รู้อย่างนี้น่าจะรีบหนีไปแต่แรก! จะอยู่ดูเรื่องสนุกทำไมกัน!

เขาเร่งฝีเท้าขึ้นอย่างกะทันหัน หมายจะหนีรอดจากการจับกุม ทว่าก่อนหน้านี้ด้วยการต่อสู้อันดุเดือดตื่นตาของชวีเจียวหลง บริเวณนี้จึงเนืองแน่นไปด้วยผู้คนมานานแล้ว เขาไม่อาจวิ่งได้เร็วเลยแม้แต่น้อย เพิ่งจะเบียดออกไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็ถูกเหล่าผู้คุ้มกันตะครุบตัวไว้ได้

"ยังกล้าหนีอีกรึ! มานี่!"

เหล่าผู้คุ้มกันอาจไม่รู้จักลู่ฝูชิง แต่พวกเจียนเฉิงล้วนรู้จักดี

หลังจากอึ้งจนพูดไม่ออกกับสองพี่น้องคู่นี้อยู่นาน จึงหันกลับมาประสานมือขอบคุณชวีเจียวหลง

"ท่านอาจารย์เปี่ยมคุณธรรม ขอบคุณยิ่งขอรับ"

ชวีเจียวหลงแย้มยิ้มแล้วพยักหน้ารับ

เจียนเฉิงโบกมือสั่ง "พาตัวไป!"

ทว่าเพิ่งเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกชวีเจียวหลงเรียกเอาไว้ "ช้าก่อน"

หัวใจของเจียนเฉิงกระตุกวูบ พลางคิดในใจว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายดายเช่นนั้นจริง ๆ ฮูหยินติ้งหยางโหวคงยังตัดใจให้บุตรชายของตนเองไปตกระกำลำบากไม่ได้กระมัง?

เหล่าเจียนเฉิงต่างสบตากันด้วยรอยยิ้มเจื่อน ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมา

"ท่านอาจารย์ยังมีสิ่งใดจะชี้แนะอีกหรือขอรับ"

"มิกล้าเรียกว่าชี้แนะหรอก"

ชวีเจียวหลงส่ายหน้า คล้ายมองไม่เห็นสีหน้าของพวกเจียนเฉิง เอ่ยอย่างราบเรียบ

"เพียงแต่ข้าคิดขึ้นมาได้ว่า ในเมื่อยามนี้ข้าเป็นครูฝึกขี่ม้ายิงธนูแห่งสำนักกั๋วจื่อเจี้ยน ย่อมต้องทำตนเป็นแบบอย่าง มีเพียงสั่งสอนบุตรสาวบุตรชายของตนให้ดี ในภายภาคหน้าเหล่าเชื้อพระวงศ์จึงจะวางใจส่งบรรดาคุณหนูผู้สูงศักดิ์มาให้ข้าคอยสั่งสอน"

ผู้คนต่างไม่เข้าใจความหมายของนางอยู่บ้าง

เจียนเฉิงผู้นำกลุ่มจึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "ความหมายของท่านอาจารย์คือ...?"

"รบกวนเหล่าเจียนเฉิง ก่อนจะคุมตัวบุตรอกตัญญูสองคนนี้กลับไปยังสำนักกั๋วจื่อเจี้ยน ช่วยไปศาลต้าหลี่กับข้าสักเที่ยวเถิด"

เจียนเฉิงชะงักงันไป

"ศะ... ศาลต้าหลี่หรือขอรับ"

"ใช่"

ชวีเจียวหลงทอดสายตาสู้แสงตะวันอันริบหรี่ในฤดูหนาว พลางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

"ข้าต้องการ... ฟ้องร้องบุตรชายของข้า"