บทที่ 70 วาสนาดีเช่นนี้ยกให้เจ้า เจ้าจะเอาหรือไม่

บทที่ 70 วาสนาดีเช่นนี้ยกให้เจ้า เจ้าจะเอาหรือไม่

ลู่หมิงยวนไหนเลยจะคาดคิดถึงความพลิกผันเช่นนี้ เห็นเพียงประกายกระบี่เย็นเยียบพุ่งตรงเข้ามา ในช่วงเวลาคับขันเป็นตาย เขาก้มตัวหลบตามสัญชาตญาณ

ไม่เร็วไม่ช้า พอดีจังหวะ

เสียงฟึ่บดังขึ้น กระบี่ยาวฟันกวานหยกบนศีรษะของเขาขาดเป็นสองท่อน ก่อนจะเฉียดผ่านกระหม่อมของลู่ฝูเวยลอยออกไป ปักลงบนกำแพงที่ไม่ไกลนักอย่างแรงจนเกิดเสียงเคร้งดังสนั่น

บนถนนเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง

ดีที่ลู่ฝูเวยยังอายุน้อย หากเขาโตกว่านี้สักสองสามปี รูปร่างสูงกว่านี้อีกหน่อย หลังฟันกวานครอบผมของลู่หมิงยวนขาดแล้ว กระบี่เล่มนั้นคงปักเข้ากลางหว่างคิ้วของเขาไปแล้ว

ยามนี้ลู่หมิงยวนผมเผ้าหลุดลุ่ย สภาพน่าอนาถยิ่ง สีหน้าน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด

เพียงแต่ไม่รู้ว่าแววตามืดมนคุกรุ่นนั้น เกิดจากที่ชวีเจียวหลงทำให้เขาต้องอับอายขายหน้า หรือเป็นเพราะบุตรชายแท้ ๆ ผลักเขาออกมาเป็นโล่มนุษย์ในจังหวะวิกฤตกันแน่

ชวีเจียวหลงหันกลับมา มองลู่ฝูเวยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"กระบี่คือศาสตราวุธของวิญญูชน มิใช่อาวุธของคนถ่อย ทำไมหรือ เจ้าเรียนวิชากระบี่กับพ่อเจ้ามานานถึงเพียงนี้ เขามิเคยสั่งสอนแม้แต่คุณธรรมแห่งกระบี่ขั้นพื้นฐานที่สุดให้เจ้าเลยรึ เจ้าหวังจะใช้วิธีการต่ำช้าเยี่ยงนี้ สังหารทัพซีหรงห้าแสนนายให้สิ้นซากงั้นหรือ"

ลู่ฝูเวยตกใจจนแข้งขาอ่อนแรง ในเวลานี้ไหนเลยจะฟังคำพูดของชวีเจียวหลงเข้าหู เขาได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ เบิกตากว้างพลางแผดเสียงถาม

"ท่านแม่! ท่านทำอะไรน่ะ ท่านคิดจะฆ่าข้าจริง ๆ หรือ ข้าเป็นลูกแท้ ๆ ของท่านนะ!"

ชวีเจียวหลงแค่นหัวเราะ "หากมิใช่เพราะเจ้าเป็นลูกแท้ ๆ ของข้า เจ้าคิดว่าเมื่อครู่กระบี่เล่มนั้นจะเพียงแค่เฉียดผ่านกระหม่อมของเจ้าไปรึ"

คนที่ดูเป็นย่อมมองออกว่า ในช่วงสุดท้ายชวีเจียวหลงออมมือไว้

มิใช่เพราะใจอ่อน ทว่าราชสำนักนี้ยึดหลักเมตตาธรรมในการปกครอง หากเกิดเรื่องฆ่าบุตรกลางถนนขึ้นมา นางจะต้องรับโทษประหารขั้นสูงสุด

แม้ว่านางอยากจะฆ่าลู่ฝูเวยจริง ๆ แต่เห็นได้ชัดว่า เจ้าลูกทรพีผู้นี้ยังไม่คู่ควรให้นางเอาชีวิตตนเองมาพังทลายลงที่นี่

ทว่าเมื่อมองลู่หมิงยวนที่สีหน้ามืดทะมึน ชวีเจียวหลงก็รู้สึกว่ามิใช่ไร้ประโยชน์เสียทีเดียว

เพียงแต่น่าเสียดายไปบ้าง หากลู่หมิงยวนตอบสนองช้ากว่านี้อีกนิดก็คงดี

เช่นนี้ลู่ฝูเวยก็จะได้เป็นคนทำบิดาแท้ ๆ ของตนตาย จัดการปัญหาได้สองเรื่องพร้อมกัน ดีจะตายไป

เหลียนสือเหยี่ยที่อยู่ด้านข้างพลันหัวเราะออกมาอย่างผิดจังหวะ

"ก่อนหน้านี้คุณชายใหญ่ลู่บอกว่าท่านแม่ของตนวาสนาดีเพราะบิดาตาย ข้าก็นึกว่าพูดจาไม่ระวังปาก ตอนนี้ดูแล้ว คุณชายลู่เองก็คงอยากได้วาสนาดีแบบนี้จริง ๆ สินะ"

รอบด้านมีเสียงหัวเราะคิกคักแว่วมา เห็นได้ชัดว่าแม้ทุกคนอยากจะหัวเราะ แต่ก็มิได้เปิดเผยโจ่งแจ้งอย่างเหลียนสือเหยี่ย

ลู่ฝูเวยพอได้ยินคำพูดของเหลียนสือเหยี่ยก็เดือดดาล พูดกันตามตรงเรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเกิดจากคนผู้นี้เข้ามายุ่งไม่เข้าเรื่องทั้งสิ้น!

ไม่รู้เหมือนกันว่าสมองของเขาเติบโตมาอย่างไร คนที่เมื่อครู่ยังลอบโจมตีมารดาแท้ ๆ แค้นเคืองจนแทบอยากจะกำจัดทิ้ง ยามนี้กลับหันไปมองชวีเจียวหลงด้วยสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจ

"ท่านแม่! เขารังแกข้า! วรยุทธ์ของท่านเก่งกาจถึงเพียงนั้น สั่งสอนเขาให้ข้าหนัก ๆ เลย!"

ชวีเจียวหลง: "..."

อย่าว่าแต่ชวีเจียวหลงเลย แม้กระทั่งชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างก็ส่งเสียงฮือฮาอย่างเหยียดหยาม

คิดว่าทุกคนความจำเสื่อมกันหรือไร

ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าผู้ใดกล่าวหามารดาแท้ ๆ ว่าเป็นเพียงเศษสวะไร้ค่า อาศัยแค่ความกตัญญูของบุตรชายแท้ ๆ อย่างเขาที่ยอมถอยให้เรื่อยมาจึงได้ลำพองใจไปเอง ยามนี้ยังมีหน้ามาเอ่ยปากขอความช่วยเหลืออีกหรือ

ชวีเจียวหลงปั้นหน้าเย็นชา เพิ่งคิดจะเอ่ยปาก เหลียนสือเหยี่ยกลับก้าวออกมาข้างหน้า ดวงตาเป็นประกายคู่นั้นจับจ้องมาที่นาง

"ช่างประจวบเหมาะ สือเหยี่ยเองก็อยากประลองฝีมือกับใต้เท้าชวีสักสองสามกระบวนท่า ไม่ทราบว่าใต้เท้าชวีจะช่วยชี้แนะได้หรือไม่"

ทันทีที่เหลียนสือเหยี่ยเอ่ยปาก ความสูงต่ำระหว่างเขากับลู่ฝูเวยก็ประจักษ์ชัดทันที

เขาไม่เอ่ยถึงความบาดหมางระหว่างตนกับลู่ฝูเวยแม้แต่น้อย เพียงแต่กล่าวคำว่า "ชี้แนะ" อย่างสุภาพนอบน้อม

คนนอกคนหนึ่งยังให้ความเคารพต่อนาง มากกว่าลู่ฝูเวยที่เป็นบุตรชายแท้ ๆ เสียอีก

เมื่อชวีเจียวหลงได้ยินคำว่า "ใต้เท้าชวี" คิ้วที่ขมวดมุ่นก็ค่อย ๆ คลายออกเล็กน้อย

นางมองไปยังเหลียนสือเหยี่ย แววตาของเด็กหนุ่มผู้นี้เปล่งประกายเจิดจ้า เห็นได้ชัดว่ามิใช่เพราะประชดประชัน ทว่าอยากจะประลองกระบวนท่ากับนางจริง ๆ

นิสัยเหมือนเหลียนโจวไม่มีผิด พอเจอคู่ต่อสู้ฝีมือสูงส่งก็อยากจะประลองด้วยเพื่อหยั่งเชิงความสามารถของตนเอง อีกทั้งยังเป็นการกระตุ้นตนเองในวันข้างหน้าด้วย

แน่นอนว่า ชวีเจียวหลงย่อมรู้ดีว่า ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งซ่อนอยู่

เหลียนสือเหยี่ยต้องรู้เรื่องที่นางต้องการฟื้นฟูกองทัพตระกูลชวีมาจากเหลียนโจวเป็นแน่ และยามนี้ก็เป็นโอกาสอันดียิ่งในการสร้างชื่อเสียงให้แก่ตนเอง

หากให้ผู้คนได้รับรู้ว่านางเอาชนะจ้วงหยวนฝ่ายบู๊ประจำรุ่นนี้ได้ ย่อมช่วยลดทอนอุปสรรคในการไปยังลานฝึกยุทธหลวงในภายภาคหน้าได้ไม่น้อย

หลังจากใคร่ครวญอยู่ชั่วครู่ ในที่สุดชวีเจียวหลงก็พยักหน้า "ตกลง ข้ายังคงไม่ใช้อาวุธ เจ้าตามสบายเถิด"

เหลียนสือเหยี่ยหัวเราะอย่างเปิดเผยร่าเริง "ข้ามิใช่คนถ่อยจำพวกฉวยโอกาสยามผู้อื่นเพลี่ยงพล้ำ แม้ข้าจะอยากประลองมือเปล่ากับท่านมากเพียงใด แต่เช่นนั้นย่อมเลี่ยงการแตะเนื้อต้องตัวมิได้ ซึ่งจะทำให้ชื่อเสียงของท่านเสียหายขอรับ"

เหลียนสือเหยี่ยครุ่นคิดเล็กน้อย กวาดสายตามองไปรอบด้าน ก่อนจะไปหยุดลงที่ต้นไม้ริมถนนซึ่งแขวนโคมไฟประดับไว้

ยามนี้เป็นช่วงเดือนสิบสองอันหนาวเหน็บ ต้นไม้เหลือเพียงกิ่งก้านแห้งกรัง หากมิใช่เพราะใกล้เทศกาลส่งท้ายปีเก่าจนมีโคมไฟมาแขวนประดับเพิ่มสีสัน ก็คงมิต่างอันใดกับฟืนแห้ง

เหลียนสือเหยี่ยกระโดดตัวลอยขึ้นไป หักกิ่งไม้ลงมาสองท่อนอย่างรวดเร็ว แล้วหันกลับมายิ้มให้ชวีเจียวหลง

"พวกเราใช้สิ่งนี้ประลองกัน เป็นอย่างไรขอรับ"

ครั้นชวีเจียวหลงพยักหน้ารับ เหลียนสือเหยี่ยจึงโยนกิ่งไม้ท่อนหนึ่งไปให้นาง

ชั่วพริบตาที่ชวีเจียวหลงยกมือรับ กลิ่นอายทั่วร่างของเหลียนสือเหยี่ยก็พลันแปรเปลี่ยน พุ่งทะยานเข้าจู่โจมด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง

ชวีเจียวหลงตอบสนองฉับไว พลิกข้อมือเพียงคราเดียว กิ่งไม้แห้งก็ประหนึ่งกระบี่ วาดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งอันเฉียบคม สกัดกั้นการรุกของเหลียนสือเหยี่ยได้อย่างแม่นยำ กิ่งไม้สองท่อนปะทะกัน พลันบังเกิดเสียงกังวานราวกับโลหะและศิลาฟาดฟันกันอย่างน่าอัศจรรย์!

แววตาของเหลียนสือเหยี่ยยิ่งฉายเจตจำนงแห่งการต่อสู้เข้มข้นขึ้น หมุนกายตวัดกิ่งไม้แห้งในมือดั่งมังกรเลื้อย กวาดจู่โจมช่วงล่างของชวีเจียวหลงทันที ชวีเจียวหลงไม่หลบไม่เลี่ยง ปลายเท้าแตะพื้นเบา ๆ ทะยานร่างขึ้นสู่อากาศดั่งนกนางแอ่นเหิน ก่อนจะฟันกิ่งไม้แห้งลงตามแรง ตรงดิ่งสู่หัวไหล่ของเหลียนสือเหยี่ย!

เหลียนสือเหยี่ยตอบสนองว่องไว เอี้ยวตัวหลบแล้วตวัดกิ่งไม้ย้อนกลับเฉียงขึ้น ประหนึ่งคมดาบปาดเข้าหาข้อมือของชวีเจียวหลง ชวีเจียวหลงกดข้อมือลงเล็กน้อย ปัดกิ่งไม้ออกเบา ๆ ยืมแรงต้านแรงเบี่ยงเบนการโจมตีของเขาให้เบนออกไป ขณะเดียวกันก็รวบนิ้วมืออีกข้างดั่งกระบี่ จิ้มสกัดตรงเข้าที่หน้าอกของเหลียนสือเหยี่ย!

เหลียนสือเหยี่ยรูม่านตาหดเล็กลง รีบถอยกู่ร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว ทว่ายังคงถูกลมปราณจากปลายนิ้วซัดเข้าใส่ จนหน้าอกสะเทือนไหวเล็กน้อย

"เพลงกระบี่ใจร้อนเกินไป" ชวีเจียวหลงวิจารณ์เรียบ ๆ

เหลียนสือเหยี่ยได้ยินดังนั้น แววตาก็เป็นประกายวับ ปรับเปลี่ยนฝีเท้าทันควันแล้วบุกเข้ามาอีกครา ครั้งนี้กระบวนท่าของเขาสุขุมหนักแน่นยิ่งขึ้น กิ่งไม้แห้งพุ่งแทงดั่งทวนยาว ทั้งรวดเร็วและดุดันเฉียบขาด!

ชวีเจียวหลงพยักหน้าเบา ๆ ปัดกิ่งไม้แห้งออกอย่างนุ่มนวล ร่างกายพลิ้วไหวดั่งปุยนุ่นเพียงชั่วพริบตาก็อ้อมไปอยู่เบื้องหลังเหลียนสือเหยี่ย กิ่งไม้แห้งประหนึ่งแส้ จี้ลงตรงกลางแผ่นหลังของเขาแผ่วเบา

"หากอยู่ในสนามรบ กระบวนท่านี้เจ้าตายไปแล้ว" ชวีเจียวหลงเอ่ย

เหลียนสือเหยี่ยเม้มริมฝีปากแน่น

"เอาใหม่อีกครั้ง!" เขาแค่นเสียงต่ำ ไม่คิดออมมืออีกต่อไป ปลดปล่อยวิชาทั้งหมดที่ร่ำเรียนมาออกมาจนสิ้น

กระบวนท่าของเขาดุดันว่องไว กิ่งไม้ในมือราวกับเป็นกระบี่คมกริบเล่มจริง ทั้งแทง เสย ฟัน ผ่า ทุกกระบวนท่าล้วนเล็งตรงจุดตาย ท่าร่างก็รวดเร็วเหลือล้นจนแทบจะกลายเป็นเงาติดตา วนเวียนรุกไล่ชวีเจียวหลงทีละก้าวอย่างกระชั้นชิด

ทว่าชวีเจียวหลงกลับยังคงสุขุมเยือกเย็น ย่างก้าวของนางมั่นคงยิ่ง การปัดป้องทุกครั้งแม่นยำพอเหมาะพอดี กิ่งไม้ในมือนางราวกับมีชีวิตจิตใจ บางคราดั่งทวนยาวแทงทะลวง บางคราดั่งแส้อ่อนตวัดกวาด พลิกแพลงยากหยั่งถึง

"กระบวนท่ากระบี่แม้เฉียบคม แต่ช่วงล่างยังไม่มั่นคงพอ" สิ้นเสียงของนาง กิ่งไม้แห้งก็พุ่งจี้ตรงไปยังลำคอของเหลียนสือเหยี่ยดั่งสายฟ้าฟาด!

เหลียนสือเหยี่ยรูม่านตาหดเกร็ง รีบถอยหลังอย่างฉุกละหุก หลบการโจมตีนี้ไปได้อย่างหวุดหวิด เหงื่อเย็นผุดซึมออกมาที่ขมับ ทว่าเขายิ่งสู้กลับยิ่งฮึกเหิม

ร่างของทั้งสองสอดประสานพัวพัน เสียงกิ่งไม้ปะทะกันดังก้องไม่ขาดสาย ผู้คนที่ยืนมุงดูรอบข้างต่างมองจนตาลาย ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ผ่านไปหลายสิบกระบวนท่า ชวีเจียวหลงพลันชะงักร่าง กิ่งไม้แห้งพุ่งตรงเข้าชี้ที่ขั้วหัวใจของเหลียนสือเหยี่ยอย่างแม่นยำไร้ที่ติ

การจู่โจมของเหลียนสือเหยี่ยหยุดชะงักลงทันที

เขาก้มมองกิ่งไม้แห้งที่จ่ออยู่ตรงหน้าอกตน เงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างเปิดเผย ประสานมือคารวะ "เพลงกระบี่ของใต้เท้าชวีลึกล้ำประดุจเทพเซียน สือเหยี่ยยอมรับนับถือจากใจจริงขอรับ"

จากนั้น สายตาของเขาก็เบนไปจับจ้องลู่ฝูเวยที่ยืนอ้าปากค้างตะลึงงันไปแล้ว

"คุณชายใหญ่ลู่ นี่หรือคือท่านแม่ที่เจ้าบอกว่าเอาแต่ถืออาวุธฟันสะเปะสะปะน่ะ"

ลู่ฝูเวยพลันหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที

พอดีกับในยามนั้น พลันได้ยินเสียงฝีเท้าอันเป็นระเบียบพร้อมเพรียงดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ—

ขบวนเจียนเฉิงแห่งสำนักกั๋วจื่อเจี้ยนนำผู้คุ้มกันรุดหน้ามาอย่างเร่งรีบ