บทที่ 69 ยอดลูกกตัญญู

บทที่ 69 ยอดลูกกตัญญู

เขาไม่เคยเห็นสีหน้าเช่นนั้นบนใบหน้าของภรรยามาก่อนเลย

ชั่วพริบตานั้น ลู่หมิงยวนรู้สึกว่าจิตสังหารที่พลุ่งพล่านในแววตาของภรรยา แทบจะฉีกกระชากเขากับลู่ฝูเวยให้เป็นชิ้นๆ

แต่พอเพ่งมองดูอีกที จิตสังหารนั้นกลับคล้ายเป็นเพียงภาพลวงตาของเขา

ชวีเจียวหลงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นแล้วหัวเราะเบาๆ นางเป็นคนงดงามอยู่แล้ว รอยยิ้มนั้นจึงแลดูดุจหิมะต้นฤดูใบไม้ผลิที่เริ่มละลาย

ลู่หมิงยวนลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"เจียวหลง เรื่องนี้ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดเป็นแน่ คำพูดนี้ย่อมมิใช่ความในใจของเวยเอ๋อร์..."

"อย่างนั้นหรือ"

ชวีเจียวหลงแย้มยิ้มพลางก้าวเข้ามาหาสองพ่อลูกทีละก้าว

ลู่ฝูเวยหลบไปอยู่ข้างหลังลู่หมิงยวนตามสัญชาตญาณ "ท่านแม่ ข้า..."

"ชิ้ง—"

เสียงกระบี่ยาวถูกชักออกจากฝักดังขัดเสียงของลู่ฝูเวย

เป็นชวีเจียวหลงที่ยื่นมือออกไปชักกระบี่ประจำกายของลู่หมิงยวนออกมา

ลู่หมิงยวนสีหน้าเปลี่ยนไป "เจียวหลง เจ้าจะทำอะไร"

"ท่านโหวอย่าได้ตื่นตระหนกไปเลย"

ชวีเจียวหลงปากบอกว่าอย่าตื่นตระหนก แต่กลับผลักลู่หมิงยวนออก แล้วยัดกระบี่ยาวในมือใส่มือของลู่ฝูเวย

"มาสิ เวยเอ๋อร์ มิใช่บอกว่าแม่คนนี้เอาแต่ถืออาวุธฟันสะเปะสะปะหรอกหรือ วันนี้แม่จะไม่ใช้อาวุธ เจ้ามาสอนแม่หน่อยสิว่ากระบี่ยาวเล่มนี้ควรใช้อย่างไร"

ลู่หมิงยวนตกใจ รีบห้ามปรามทันที

"ไม่ได้! เป็นบุตรจะลงไม้ลงมือกับมารดากลางถนนได้อย่างไร อีกทั้งเจ้าเป็นถึงนายหญิงจวนโหว การกระทำเช่นนี้ยิ่งไม่สมควร"

เขาเน้นเสียงหนักที่คำว่า 'นายหญิงจวนโหว' เพื่อจงใจเตือนสติชวีเจียวหลง อย่าได้ลืมกฎระเบียบของจวนโหว หากกล้าใช้กำลังกลางถนน พอกลับจวนไปฮูหยินผู้เฒ่าย่อมไม่ปล่อยนางไว้แน่

หากเป็นเมื่อก่อน ชวีเจียวหลงคงหน้าซีดเผือดแล้วรามือไปนานแล้ว ทว่าลู่หมิงยวนลืมไปว่า ชวีเจียวหลงในยามนี้ไม่ใช่ภรรยาที่ยอมจำนนและว่าง่ายในความทรงจำของเขาอีกต่อไป

นางไม่แม้แต่จะปรายตามอง เพียงกล่าวเรียบๆ ว่า

"ท่านโหวกล่าวผิดแล้ว ตอนนี้ข้ามิได้เป็นเพียงฮูหยินของท่านโหว แต่ยังเป็นครูฝึกขี่ม้ายิงธนูขั้นหกขั้นรองแห่งสำนักกั๋วจื่อเจี้ยน หากแม้แต่บุตรชายตนเองยังสั่งสอนไม่ได้ แล้วจะไปทำให้ผู้อื่นยอมรับได้อย่างไร"

เมื่อเห็นลู่หมิงยวนยังคิดจะเกลี้ยกล่อม ชวีเจียวหลงก็เอียงหน้ามาถาม "หรือว่า... ท่านโหวอยากจะมาแทนเวยเอ๋อร์เอง"

แทนอะไร

แทนลู่ฝูเวยมาสู้กับนางงั้นหรือ

สีหน้าของลู่หมิงยวนเปลี่ยนเป็นเขียวสลับคล้ำ ชวีเจียวหลงก็หมดความอดทนแล้ว

นางหรี่ตาลงฉับพลัน กลิ่นอายทั่วร่างพลันเปลี่ยนไป แปรฝ่ามือเป็นคมดาบ ฟาดตรงเข้าใส่ใบหน้าของลู่ฝูเวยทันที

ลู่ฝูเวยรู้สึกเพียงลมปราณเฉียบคมพุ่งเข้าใส่ จึงรีบยกกระบี่ขึ้นปัดป้องอย่างลนลาน

ทว่ากลับเห็นพลังฝ่ามือของชวีเจียวหลงหักเลี้ยวฉับพลัน แปรเปลี่ยนจากฟันเป็นเฉือน ปลายนิ้วกรีดผ่านคมกระบี่ของเขาจนเกิดเสียงเสียดสีของโลหะแสบแก้วหู

ลู่ฝูเวยรู้สึกเพียงง่ามมือชาหนึบ ตัวกระบี่ถูกแรงกระแทกเบี่ยงไปถึงสามชุ่น

กระบี่ยาวเกือบจะหลุดจากมือ

ลู่ฝูเวยสีหน้าย่ำแย่ การประลองกับเหลียนสือเหยี่ยก่อนหน้านี้ก็ทำให้เขาขายหน้าจนหมดสิ้นแล้ว หากยังต้องมาพ่ายแพ้ให้มารดาผู้ป่าเถื่อนของตนเองต่อหน้าธารกำนัลอีก ต่อไปยามเดินในเมืองหลวง เขาคงถูกผู้คนหัวเราะเยาะจนตายเป็นแน่

"ท่านแม่ ท่านเอาจริงหรือ" แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดำมืด "คราวก่อนเป็นลูกที่กตัญญู ยอมเอาใจให้ท่านชนะไปสองครั้ง แต่วันนี้ลูกจะไม่ยอมออมมือให้อีกแล้ว"

ที่เขาพูดเช่นนี้ก็เพื่อหวังให้มารดายอมล้มเลิกไปเอง แม้เขาจะปักใจเชื่อว่าคราวก่อนที่มารดาชนะได้เป็นเพราะตนประมาทศัตรู ทว่ากระบวนท่าของมารดานั้นพิสดารยิ่ง หากต้องลงมือกันจริงๆ ในใจเขากลับไร้ความมั่นใจอย่างประหลาด

ชวีเจียวหลงยืนห่างออกไปห้าก้าว ขาซ้ายย่อลงเล็กน้อย สองมือตั้งท่าป้องกัน

"ได้สิ งัดความสามารถทั้งหมดของเจ้าออกมา ให้แม่ดูหน่อยว่าหลายปีมานี้เจ้าเรียนรู้จากพ่อเจ้ามาได้มากน้อยเพียงใด"

เมื่อเห็นมารดายังคงดื้อดึงไม่ยอมเลิกรา ลู่ฝูเวยจึงสูดหายใจลึกแล้วยกกระบี่พุ่งเข้าใส่ทันที

"เช่นนั้นลูกคงต้องล่วงเกินแล้ว!"

ประกายกระบี่พลันสว่างวาบ คมกระบี่แหวกอากาศพุ่งตรงเข้าสู่ลำคอของชวีเจียวหลง

กระบี่นี้ของลู่ฝูเวยไม่มีการออมแรงแม้แต่น้อย ปลายกระบี่ยามแหวกอากาศถึงกับกรีดเสียงหวีดแหลม

ยามนี้เขาหน้ามืดตามัวไปแล้ว ในหัวมีเพียงความคิดที่ว่าตนต้องชนะให้ได้ ดังนั้นกระบวนท่าที่ใช้ออกจึงเหี้ยมเกรียมนัก ราวกับว่าคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้ามิใช่มารดาผู้ให้กำเนิด หากแต่เป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ไม่เผาผีกัน

เพลงกระบี่ของลู่หมิงยวนมีจุดเด่นอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือท่วงท่าสง่างามเป็นเลิศ

ดังนั้นไม่กี่กระบวนท่าที่ลู่ฝูเวยทุ่มเทออกไปสุดกำลัง เมื่อมองเผินๆ จึงดูเหมือนยอดฝีมืออยู่หลายส่วน

ลู่ฝูเวยได้ยินเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงของฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบๆ ก็พึงพอใจยิ่ง

ทว่าชวีเจียวหลงกลับมิได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย รอจนกระทั่งปลายกระบี่อยู่ห่างจากตัวนางเพียงสามชุ่น นางจึงเอียงคอเบี่ยงศีรษะหลบฉับพลัน สองนิ้วมือขวาประกบแนบดุจคมมีด ทาบเข้ากับสันกระบี่แล้วดีดขึ้นอย่างรุนแรง

"เคร้ง—"

กระบี่เหล็กกล้าชั้นดีส่งเสียงสั่นสะเทือนกังวานราวกับสายธนู ลู่ฝูเวยรู้สึกเพียงว่ามีพลังประหลาดสายหนึ่งแล่นผ่านตัวกระบี่เข้ามา แขนขวาทั้งข้างพลันปวดชาจนยากจะทนทาน

เขารีบถอยเท้าเอนกายไปด้านหลังอย่างลนลาน คมกระบี่กรีดครูดไปบนแผ่นหินชิงสือจนเกิดประกายไฟ จึงพอจะสลายพลังสายนั้นออกไปได้

"ช้าเกินไป" เสียงของชวีเจียวหลงดังขึ้นข้างหูลู่ฝูเวยอย่างกะทันหัน

ลู่ฝูเวยหันขวับไปด้วยความตระหนกตกใจ ทว่ากลับพบว่ามารดาได้ประชิดเข้ามาตรงหน้าตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้

มือซ้ายของนางงองุ้มเป็นกรงเล็บคว้าจับกระดูกข้อมือข้างที่ถือกระบี่ของเขาไว้ เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหลังมือขวา ก่อนจะซัดหมัดหนักหน่วงเข้าใส่ทรวงอกของลู่ฝูเวยอย่างโหดเหี้ยม

"พลั่ก!"

ลู่ฝูเวยลอยละลิ่วกระเด็นออกไป ยามร่วงกระแทกลงพื้น เขารู้สึกเพียงว่าอวัยวะภายในทั้งห้าและอวัยวะกลวงทั้งหกของตนแทบจะเคลื่อนย้ายตำแหน่งไปหมดเพราะหมัดนั้นของมารดา

เขากลิ้งไปกับพื้นสามตลบอย่างหมดสภาพ กระบี่หลุดจากมือพุ่งไปปักคาเสาไม้แขวนธงร้านสุราริมถนน

บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าหวาดหวั่น มีเพียงเสียงสั่นสะเทือนหึ่งๆ จากปลายด้ามกระบี่ที่ยังคงดังกังวานไม่หยุด

"ยอดเยี่ยม!" เสียงโห่ร้องชื่นชมดังขึ้นจากในฝูงชน ชวีเจียวหลงมองตามไป ผู้ที่เป็นหัวเรือใหญ่กลับกลายเป็นเหลียนสือเหยี่ย

ดวงตาคู่นั้นของเด็กหนุ่มเป็นประกายเจิดจ้าจนน่าตกใจ ความเคารพเลื่อมใสในแววตามิอาจปิดบังไว้ได้แม้แต่น้อย

ผู้คนรอบข้างต่างได้สติกลับมาเช่นกัน พลันส่งเสียงโห่ร้องสรรเสริญดังกึกก้องอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ทว่าชวีเจียวหลงมิได้สนใจ นางทะยานร่างไปดึงกระบี่เล่มยาวออกมา แล้วโยนกลับไปตรงหน้าลู่ฝูเวยอีกครั้ง

"จับกระบี่ไม่มั่นคง ท่อนล่างไม่หนักแน่น เอาใหม่"

ลู่ฝูเวยพลิกตัวลุกขึ้นยืน เมื่อได้ยินเสียงอุทานชื่นชมมารดาจากรอบทิศ คราวนี้เขาก็เกิดจิตสังหารขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว

เขากลืนรสคาวหวานในลำคอลงไป กัดฟันชักกระบี่คู่กายขึ้นมา พลันเปลี่ยนทิศทางกระบี่พลิกแพลงพิสดาร ทุกคนรู้สึกเพียงว่าเบื้องหน้าพร่ามัว ลู่ฝูเวยเคลื่อนไหวรวดเร็วเสียจนเหลือเพียงเงาติดตา ขณะที่กลางอากาศพลันปรากฏประกายดวงดาวเย็นเยียบเจ็ดดวงขึ้นมาฉับพลัน

ประกายดาวเย็นเยียบทั้งเจ็ดดวงมิได้สว่างขึ้นตามลำดับ หากแต่เบ่งบานขึ้นพร้อมๆ กัน ดุจนางสวรรค์โปรยบุปผาครอบคลุมจุดชีพจรใหญ่ทั่วร่างของชวีเจียวหลง เพลงกระบี่ "เจ็ดดาราสับสน" ท่านี้คือไม้ตายก้นกุฏิขั้นสุดยอดที่ท่านพ่อถ่ายทอดให้แก่เขา ยามที่เจ็ดดาราตกลงมา คนฝั่งตรงข้ามย่อมต้องตายสถานเดียวอย่างไม่ต้องสงสัย

ฝูงชนส่งเสียงร้องอุทาน ลู่หมิงยวนยิ่งตะโกนลั่น "เวยเอ๋อร์! อย่า!"

ทว่าชวีเจียวหลงกลับไม่หลบไม่เลี่ยง เส้นผมยาวสยายปลิวไสวรับกระแสอนุภาพกระบี่ ปลายเท้าแตะแผ่วเบา นางกลับพุ่งทะยานสองมือเปล่าเข้าใส่เจ็ดดาราที่ประจักษ์แก่สายตานั้นโดยตรง

ฝ่ามือและกระบี่ปะทะกันเกิดเสียงโลหะเสียดสีก้อง ข้อมือของนางพลิกพริ้วดั่งผีเสื้อกรีดกราย ทุกครั้งล้วนฟาดลงตรงจุดที่เปราะบางที่สุดของสันกระบี่อย่างแม่นยำ หลังสิ้นเสียงกังวานใสครั้งที่เจ็ด ประกายดาวเย็นเยียบทั้งเจ็ดดวงที่เปี่ยมด้วยจิตสังหารก็ถูกคลี่คลายอย่างง่ายดาย และร่างของชวีเจียวหลงก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าลู่ฝูเวยแล้ว

ทุกคนเห็นเพียงชวีเจียวหลงตวัดขากวาดพื้นหนึ่งครา เตะลู่ฝูเวยลอยละลิ่วกระเด็นออกไปอีกหน

ทั้งสองคนแทบจะร่วงแตะพื้นพร้อมๆ กัน

เพียงแต่ลู่ฝูเวยกระแทกกลิ้งกับพื้นอย่างแรง ส่วนชวีเจียวหลงสองเท้าเหยียบลงบนแผ่นหินชิงสืออย่างมั่นคง แผ่วเบาราวกับนกนางแอ่นเกาะกิ่งไม้ มิได้ส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย แม้แต่ชายแขนเสื้อก็มิได้ยับย่นยุ่งเหยิงสักนิด

แต่เนื่องจากกระบวนท่าตวัดขากวาดพื้น ชวีเจียวหลงจึงหมุนตัวร่อนลง ยามนี้นางจึงหันหลังให้ลู่ฝูเวยพอดี

ลู่ฝูเวยหน้ามืดตามัวด้วยจิตสังหารไปแล้ว เขากุมข้อมือตนเองไว้แล้วพลันลุกพรวดขึ้นลงมือฉับพลัน เขาคว้ากระบี่ยาวบนพื้น แล้วขว้างใส่แผ่นหลังของมารดาโดยไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น!

แสงประกายเย็นเยียบวาบผ่าน หูของชวีเจียวหลงขยับไหว ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย จู่ๆ ก็กระโดดลอยตัวยกขาขึ้น ปลายรองเท้าปักเกี่ยวเข้ากับด้ามกระบี่อย่างแม่นยำ แล้วพลิกตัวเตะหมุนกลับหลัง—

กระบี่เล่มนั้นกลับเปลี่ยนทิศทาง พุ่งเสียบเข้าหาลู่ฝูเวยแทน

ลู่ฝูเวยคาดไม่ถึงเลยว่าแม้แต่การลอบทำร้าย มารดาก็ยังรับมือได้อย่างราบรื่นถึงเพียงนี้ ชั่วพริบตานั้นเขาจึงหลบไม่ทันเสียแล้ว

สมองขาวโพลนไปหมด ลู่ฝูเวยรู้สึกขึ้นมาในชั่วขณะนั้นว่าตนเองกำลังจะต้องตายจริงๆ แล้ว

หางตาพลันเหลือบไปเห็นบิดาที่อยู่ข้างกาย ในช่วงเวลาชั่วประกายไฟแลบ ลู่ฝูเวยกลับกระชากลู่หมิงยวนมาบังไว้ตรงหน้าตนเองในทันที!