บทที่ 68 ลองพูดให้ข้าฟังดูที

บทที่ 68 ลองพูดให้ข้าฟังดูที

แม้แต่ชวีเจียวหลงก็คาดไม่ถึง นางเพิ่งจะบอกกับเหลียนโจวไปหยก ๆ ว่าหากเจอลู่ฝูเวยก็มิต้องเกรงใจ คล้อยหลังเพียงครู่เดียว ลู่ฝูเวยก็เปิดฉากวางมวยกับเหลียนสือเหยี่ยเข้าเสียแล้ว

ที่สำคัญคือวันนี้มิใช่วันหยุด ลู่ฝูเวยแอบหนีออกมาจากสำนักกั๋วจื่อเจี้ยน

การที่เขาเปิดศึกตะลุมบอนกับเหลียนสือเหยี่ยอย่างเอิกเกริกเช่นนี้ พอกลับไปย่อมต้องถูกลงโทษสถานหนักเป็นแน่

ลู่หมิงยวนร้อนใจจนแทบบ้า ไม่ทันได้สนใจชวีเจียวหลงด้วยซ้ำ รีบสั่งให้บ่าวรับใช้นำทางแล้วสาวเท้ากึ่งวิ่งรุดไปทันที

เหลียนสือเหยี่ยคือจ้วงหยวนฝ่ายบู๊คนล่าสุดที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ผู้คนในเหตุการณ์จึงจำเขาได้มิน้อย ส่วนลู่ฝูเวยยิ่งมิต้องเอ่ยถึง เพราะบิดามารดาของเขาต่างเป็นหัวข้อสนทนายามว่างของชาวนครเยว่จิงอยู่แล้ว

เมื่อคนคู่นี้มาปะทะกัน ฝูงชนที่ชอบมุงดูเรื่องสนุกจึงแห่แหนเข้ามาจนล้อมรอบพื้นที่ไว้แน่นขนัดชนิดที่น้ำยังไหลผ่านไม่ได้

ที่ชวนให้ผู้คนทอดถอนใจที่สุดก็คือ ลู่ฝูเวยผู้นั้นอายุมากกว่าเหลียนสือเหยี่ยอย่างเห็นได้ชัด ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบกลับเป็นฝ่ายถูกไล่ต้อนอยู่ข้างเดียว

ภาพตรงหน้าน่าขันสิ้นดี

ที่น่าขันยิ่งกว่านั้นคือ ลู่ฝูชิงที่มาด้วยกันเอาแต่หดหัวคุดคู้อยู่ตรงมุม หลบเลี่ยงเพราะกลัวผู้อื่นจะจำตนได้

ยามที่ลู่หมิงยวนรุดมาถึง ลู่ฝูเวยก็ถูกซัดจนหน้าตาบวมปูดเขียวช้ำไปหมดแล้ว

เขาตวาดลั่นด้วยใบหน้าเกรี้ยวกราด "หยุดมือ! พวกเจ้าหยุดมือเดี๋ยวนี้!"

เขาก้าวเข้าไปดึงรั้งตัวเหลียนสือเหยี่ยไว้

เหลียนสือเหยี่ยกำลังสู้จนตาแดงก่ำ พอถูกกระชากเช่นนี้ ด้วยความเดือดดาลจึงหวดหมัดสวนกลับไปทันที

ลู่หมิงยวนไหนเลยจะคาดคิดว่าเจ้าหนุ่มตรงหน้าจะไม่ไว้หน้าตนแม้แต่น้อย นึกจะลงมือก็ลงมือทันควัน ยามไม่ทันตั้งตัวจึงถูกชกเข้าเต็มเปา—

หมัดของเหลียนสือเหยี่ยซัดเข้าที่เบ้าตาซ้ายของลู่หมิงยวนจัง ๆ

ฝูงชนรอบด้านต่างสูดหายใจเฮือกด้วยความตกตะลึง

เหลียนสือเหยี่ยชะงักไป สติสัมปชัญญะฟื้นคืนมาอย่างยากเย็น จึงค่อย ๆ ชักหมัดกลับไปเงียบ ๆ

"...ท่านคือ?" เหลียนสือเหยี่ยขมวดคิ้ว แม้ในแววตาจะมีความรู้สึกผิดอยู่บ้าง ทว่าสีหน้ากลับฉายแววไม่สบอารมณ์เสียมากกว่า

ทว่าลู่ฝูเวยกลับถลันมาอยู่ตรงหน้าลู่หมิงยวนแล้วแผดเสียงใส่เหลียนสือเหยี่ย

"ดีนี่! เจ้าบังอาจต่อยท่านพ่อของข้า! เจ้าตายแน่!"

พอยินว่าผู้มาคือบิดาบังเกิดเกล้าของลู่ฝูเวย ความรู้สึกผิดในดวงตาของเหลียนสือเหยี่ยก็พลันมลายหายไป

เหอะ รู้อย่างนี้ว่าเป็นคนผู้นี้ หมัดเมื่อครู่ควรจะซัดตาให้ระเบิดไปเลยเสียดีกว่า!

ไอ้พวกตาบอดไร้แวว!

เหลียนสือเหยี่ยหมุนข้อมือเล็กน้อย พลางเก็บมืออย่างไม่ยี่หระ "ที่แท้ก็ติ้งหยางโหว เสียมารยาทแล้ว เมื่อครู่ข้าพลั้งมือไป หวังว่าท่านโหวจะไม่ถือสา"

ลู่หมิงยวนยกมือขึ้นกุมตาตนเอง สีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด "คุณชายเหลียน เจ้ายังเด็ก โหวเช่นข้าจะไม่เอาความกับเจ้าก็ได้ แต่เจ้าต้องให้คำอธิบายแก่ข้า—เหตุใดจึงต้องทุบตีบุตรชายข้ากลางถนนเยี่ยงนี้?"

เหลียนสือเหยี่ยแค่นหัวเราะ กวาดสายตามองไปยังลู่ฝูเวยที่อยู่ด้านหลังลู่หมิงยวน น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน

"ท่านโหวไยมิถามบุตรชายของท่านดูก่อนเล่า ว่าเมื่อครู่นี้พูดจาอะไรไว้ที่โรงน้ำชา?"

ลู่ฝูเวยอ้าปากพะงาบ ๆ ทว่าถ้อยคำมาถึงริมฝีปาก หางตากลับเหลือบไปเห็นชวีเจียวหลงที่เดินตามมาทีหลัง แววตาจึงพลันส่อพิรุธและละล่ำละลักปฏิเสธเสียงแข็ง

"ข้าไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย! เป็นเขาที่เข้ามาหาเรื่องข้าก่อน!"

สายตาที่เหลียนสือเหยี่ยใช้มองเขายิ่งทวีความเหยียดหยาม "กล้าทำแต่ไม่กล้ารับ ติ้งหยางโหวสั่งสอนบุตรได้ดีจริง ๆ ช่างเปิดหูเปิดตาข้าน้อยนัก"

สีหน้าของลู่หมิงยวนมืดครึ้มจนแทบคั้นน้ำออกมาได้ "คุณชายเหลียน ระวังวาจาด้วย ต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ บังอาจใส่ร้ายซื่อจื่อแห่งจวนโหว แม้เจ้าจะเป็นจ้วงหยวนฝ่ายบู๊คนล่าสุด โหวเช่นข้าก็ไม่มีทางละเว้นเจ้าแน่!"

คุณชายเหลียน? จ้วงหยวนฝ่ายบู๊คนล่าสุด?

ชวีเจียวหลงชะงักไป มองไปยังคนผู้นั้นโดยสัญชาตญาณ

ใบหน้าของเด็กหนุ่มเด็ดเดี่ยวคมคาย เครื่องหน้าหล่อเหลาคมชัด ดูไปแล้วมีเค้าโครงของเหลียนโจวในอดีตอยู่หลายส่วนจริง ๆ

เหลียนสือเหยี่ยเชิดคางขึ้น สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความโอหังและไม่เกรงกลัวตามประสาเด็กหนุ่ม

"ช่างเป็นต่อหน้าธารกำนัลที่ดีจริง ๆ ในเมื่อติ้งหยางโหวก็รู้ว่ามีคนอยู่ที่นี่มากมาย หรือบุตรชายท่านคิดว่าวาจาเมื่อครู่ มีเพียงข้าน้อยคนเดียวที่ได้ยินหรืออย่างไร?"

สายตาของเขาตวัดกลับไปมองลู่ฝูเวย แววตาดูแคลน "เหอะ หากเมื่อครู่เจ้ายอมพูดความจริง ข้ายังจะนับถือเจ้าสักสามส่วน ตอนนี้ดูท่าแล้ว นอกจากจะเป็นคนไร้ประโยชน์ที่ฝีมือดาษดื่น ยังเป็นคนขี้ขลาดตาขาวที่ไม่กล้ารับผิดชอบสิ่งใดอีก!"

"เจ้า!"

ใบหน้าของลู่ฝูเวยแดงก่ำด้วยความโกรธ แผดเสียงโต้กลับ "ใครไม่กล้ารับกัน! ข้าก็แค่พูดความจริงไปไม่กี่ประโยค มันเกี่ยวอันใดกับเจ้าด้วย?!"

"อ้อ? ความจริงอะไรหรือ ลองพูดให้ข้าฟังดูที"

ชวีเจียวหลงก้าวออกมาจากฝูงชนอย่างไม่รีบร้อน

แววตาของลู่ฝูเวยพลันวูบไหวอย่างกระอักกระอ่วน "ท่านแม่ ท่าน... ท่านมาได้อย่างไร?"

เหลียนสือเหยี่ยชะงักไปเล็กน้อย พลันหันไปมองชวีเจียวหลง แววตาของเขาทอประกายขึ้นมาชั่ววูบ ก่อนจะคล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาลง

ชวีเจียวหลงสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในสีหน้าของเขา นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย และเข้าใจได้ในเวลาอันรวดเร็ว

คนในกองทัพตระกูลชวีต่างเคารพบูชาบิดาของนางประดุจเทพเจ้า ส่วนตัวนางเองก็ได้รับสืบทอดวิชามาจากผู้เป็นพ่อตั้งแต่เยาว์วัย สามขวบกวัดแกว่งแส้ ห้าขวบถือกระบี่ พอสิบขวบก็สามารถควบม้าแบกทวนออกศึกสังหารศัตรูได้แล้ว

คิดว่าพวกเหลียนโจวเวลาอบรมสั่งสอนบุตรหลานในยามปกติ คงหนีไม่พ้นที่จะยกวีรกรรมอันห้าวหาญในวัยเยาว์ของนางขึ้นมาเล่า เพื่อกระตุ้นให้เด็กๆ เกิดความฮึกเหิมมุมานะ เมื่อนานวันเข้า นางจึงไม่เพียงกลายเป็นตำนานในใจของเด็กเหล่านี้ ทว่าแม้กระทั่งบุตรธิดาในไส้ของนาง ก็ยังพลอยมีประกายแห่งเรื่องเล่าอันยิ่งใหญ่ติดตัวไปด้วย

ทว่าผลลัพธ์ในวันนี้ เมื่อได้ประมือกับลู่ฝูเวย กลับพบว่าคนผู้นี้มีฝีมือเพียงผิวเผินดาษดื่น จึงย่อมเกิดความผิดหวังขึ้นมาอย่างไม่อาจเลี่ยง และพลอยทำให้ความเลื่อมใสศรัทธาที่มีต่อนางลดทอนลงไปอย่างมากด้วย

"ได้ยินว่าเจ้าไปมีเรื่องตีรันฟันแทงกับผู้อื่น ในฐานะคนเป็นแม่ย่อมต้องมาดูเสียหน่อย มาสิ เวยเอ๋อร์ บอกแม่มาว่าเจ้าพูดอะไรไปบ้าง หากเป็นอีกฝ่ายหาเรื่องก่อกวนก่อนจริงๆ แม่จะล้างแค้นให้เจ้าเอง"

สีหน้าของลู่ฝูเวยฉายแววหงุดหงิดงุ่นง่าน "ท่านแม่อย่ามาสร้างความวุ่นวายเลย! ตรงนี้ไม่มีเรื่องของท่าน! ท่านกลับไปเถอะ มีท่านพ่อช่วยข้าคนเดียวก็พอแล้ว!"

ครั้งนี้ยังไม่ทันที่ชวีเจียวหลงจะได้เอ่ยปาก เหลียนสือเหยี่ยก็แค่นหัวเราะเยาะออกมา

"อย่างไรหรือ คุณชายใหญ่ลู่เกิดร้อนตัวขึ้นมาแล้วหรือ ไม่กล้าบอกฮูหยินติ้งหยางโหวหรือไรว่าเจ้าเที่ยวไปเหยียดหยามก่นด่ามารดาแท้ๆ ของตนเองข้างนอกอย่างไร และกล่าววาจาสามหาวดูกองทัพตระกูลชวีในอดีตไว้อย่างไรบ้าง"

แววตาของชวีเจียวหลงค่อยๆ เย็นเยียบลงทีละน้อย

"อ้อ? เวยเอ๋อร์ เรื่องนี้เป็นความจริงหรือ"

ลู่ฝูเวยก้มหน้าก้มตาไม่กล้าปริปาก ลู่หมิงยวนพยายามหัวเราะกลบเกลื่อนไกล่เกลี่ย "เจียวหลง เวยเอ๋อร์ของเราเจ้ายังไม่รู้นิสัยอีกหรือ เขาจะไปพูดเช่นนั้นได้อย่างไร ในเรื่องนี้จะต้องมีเรื่องเข้าใจผิดอันใดแน่"

บรรดาไทยมุงที่เฝ้าดูเรื่องสนุกโดยไม่กลัวว่าเรื่องจะบานปลายเริ่มทนฟังไม่ไหว จึงอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงตะโกนขึ้นมา

"เข้าใจผิดอะไรกันเล่า พวกเราล้วนได้ยินกันถ้วนหน้า! เมื่อครู่คุณชายใหญ่ลู่บอกว่า ฮูหยินติ้งหยางโหวทั้งดุร้ายป่าเถื่อนทั้งโง่เง่า ก็แค่ดวงดีตรงที่บิดาตาย ฝ่าบาททรงเวทนาจึงมีโอกาสได้แต่งงานกับติ้งหยางโหว ไม่อย่างนั้นป่านนี้นางคงยังต้องทนกินฝุ่นทรายอยู่ที่ไซ่เป่ยโน่นแล้ว!"

ไม่รู้ว่าใครในฝูงชนตะโกนประโยคนี้ออกมา รอบข้างพลันเกิดเสียงฮือฮาดังอื้ออึงขึ้นมาทันที

เคราะห์ซ้ำยังมีคนรับลูกต่อ

"ใช่แล้วๆ! ข้าเองก็ได้ยินเหมือนกัน! คุณชายใหญ่ลู่ยังบอกอีกว่า มารดาของเขาไม่ได้มีวิทยายุทธ์กระบวนท่าอะไรเลยสักนิด ทำเป็นแค่ถืออาวุธฟันแทงมั่วซั่ว น่าสงสารเขานักที่เป็นบุตรชายแต่ต้องแสร้งทำเป็นพ่ายแพ้ทุกคราเพื่อเอาใจมารดา ผลปรากฏว่ามารดาของเขากลับหลงคิดว่าตนเองมีวรยุทธสะท้านภพ ที่แท้ก็ไม่ได้มีความหมายผายลมอันใดเลย!"

"ถูก ถูก ถูกแล้ว! คุณชายใหญ่ลู่ถึงขั้นพล่ามวาจาโอหังว่า การที่ท่านแม่ทัพใหญ่ชวีตายในศึกสงครามปีนั้นก็เพียงพอจะพิสูจน์แล้วว่ามีดีแต่ชื่อเสียงจอมปลอม พอเจอศัตรูเข้าจริงก็เผยธาตุแท้ออกมา ถึงได้พ่ายแพ้อย่างน่าอัปยศอดสูเช่นนั้น ทำเอาแคว้นต้าเยว่ของพวกเราต้องขายหน้า! หากคนที่บุกตะลุยอยู่แนวหน้าในตอนนั้นเป็นท่านพ่อติ้งหยางโหวของเขาละก็ อย่าว่าแต่ทัพซีหรงสามแสนนายเลย ต่อให้มีห้าแสนนายก็ฟันเสียจนไม่เหลือซากเกราะสักชิ้นเดียว!"

ทุกครั้งที่คำพูดของลู่ฝูเวยถูกผู้คนนำมาทวนซ้ำ เสียงถอนหายใจเย้ยหยันและวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านก็ดังระงมไม่ขาดสาย

จนท้ายที่สุด แม้กระทั่งลู่หมิงยวนก็ยังกระดากอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

คำพูดพรรค์นี้ แม้แต่เขาก็ยังไม่กล้าเอ่ยออกมา

ครั้นหันกลับไปมองสีหน้าของภรรยา เปลือกตาของลู่หมิงยวนก็กระตุกวูบ