บทที่ 67 การโยกย้าย

บทที่ 67 การโยกย้าย

นิ้วมือของชวีเจียวหลงงอเกร็งเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

มีชีวิตมาสองชาติภพ นางเพิ่งมารู้เอาป่านนี้ว่า ข้าวของมากมายที่เคยให้ลู่ฝูอิงไป สุดท้ายกลับตกไปอยู่ในมือของลู่หมิงยวนทั้งหมด

นางรู้สึกว่ามันทั้งเหลวไหลและน่าขันสิ้นดี

หากเขาอยากได้ก็แค่เอ่ยปากกับนางตรงๆ ไยต้องอ้อมค้อมถึงเพียงนี้?

แต่พอคิดดูอีกที ศักดิ์ศรีของลู่หมิงยวนบิดเบี้ยวไปนานแล้ว แม้แต่ที่มาของบรรดาศักดิ์ติ้งหยางโหวเขายังไม่ยอมรับ แล้วจะกล้าให้ผู้อื่นล่วงรู้ได้อย่างไรว่าตนหมายปองข้าวของจากตระกูลเดิมของภรรยา

ทว่าของดีในจวนแม่ทัพมีมากมายเหลือเกิน เขาจึงตัดใจปล่อยผ่านไม่ได้

ดังนั้น ของน่ะต้องเอาแน่ แต่จะให้เขาเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอกับภรรยาไม่ได้ ต้องให้ภรรยาเป็นฝ่ายตามใจลูกจนเกินงาม ยัดเยียดข้าวของล้ำค่าสารพัดให้ลูกในเวลาที่ไม่เหมาะสม ส่วนเขาน่ะหรือ? เขาก็แค่เห็นว่าเด็กๆ ยังเล็กนัก ชั่วคราวนี้ยังไม่จำเป็นต้องใช้ จึงรับไว้ช่วยดูแลแทนก็เท่านั้น

อยากได้ทั้งขึ้นทั้งร่อง ช่างเป็นลู่หมิงยวนที่ดียิ่งนัก

ชวีเจียวหลงเอ๋ย ชาติก่อนเจ้าไปหลงรักสุภาพบุรุษจอมปลอมหน้าเนื้อใจเสือพรรค์นี้ได้อย่างไรกัน?

ลู่ฝูอิงยังคงจ้อไม่หยุดปาก

"ท่านแม่ ท่านเก็บคันศรซั่วเยวี่ยไว้ให้ข้าก่อนนะเจ้าคะ ฮึ อีกห้าวันข้าก็ต้องกลับสำนักศึกษาแล้ว ถึงตอนนั้นเจาอี๋ต้องมาคิดบัญชีกับข้าแน่ หากไม่มีคันศรซั่วเยวี่ยข้าต้องแพ้แน่นอน! ข้าอยากจะรู้นักว่าในสายตาท่านพ่อ ระหว่างข้ากับนังแพศยานั่นใครจะสำคัญกว่ากัน! ถ้าถึงตอนนั้นท่านพ่อยังไม่ไล่นังแพศยานั่นออกไป ข้าจะไม่ยอมรับเขาเป็นพ่ออีกต่อไปแล้ว! แต่ท่านแม่ ท่านต้องให้คันศรซั่วเยวี่ยแก่ข้านะเจ้าคะ! ข้าไม่อยากขายหน้าแพ้ให้เจาอี๋ต่อหน้าคนมากมายหรอก!"

ชวีเจียวหลงได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้ว "อิงเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าถึงคิดว่าได้คันศรซั่วเยวี่ยไปแล้วจะชนะเล่า"

"หรือว่าไม่จริงล่ะเจ้าคะ"

ลู่ฝูอิงมองนางด้วยความประหลาดใจ "ท่านพ่อบอกว่า ใครมีคันศรซั่วเยวี่ย ผู้นั้นก็ยิงถูกเป้าทุกลูก! ถึงตอนนั้นข้าจะต้องเอาชนะเจาอี๋จนราบคาบให้ได้!"

ช่างไร้สาระสิ้นดี

ชวีเจียวหลงนึกไม่ออกเลยว่า ลู่หมิงยวนพูดคำนี้ออกมาเพื่อหลอกล่อลู่ฝูอิง หรือว่าเป็นสิ่งที่เขาคิดอยู่ในก้นบึ้งหัวใจจริงๆ กันแน่

ในใจเขาคิดจริงๆ หรือว่า ชื่อเสียงเกียรติยศอันเกรียงไกรที่ท่านพ่อของนางสร้างขึ้นในอดีต อาศัยเพียงแค่อาวุธที่ประดิษฐ์ขึ้นอย่างประณีตเหล่านี้?

จิตใจของชวีเจียวหลงเย็นเยียบไปหมด ไม่มีสิ่งใดอยากจะเอ่ยกับลู่ฝูอิงอีกต่อไปแล้ว

นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แค่นยิ้มเยาะ "ได้ ข้าจะเก็บไว้ให้เจ้า"

ลู่ฝูอิงเห็นนางจะไป ก็ไม่ลืมที่จะกำชับ

"ท่านแม่ ข้าบอกไว้ก่อนนะเจ้าคะ หากท่านพ่อตัดสินใจไล่ผู้หญิงคนนั้นออกไปแล้ว ท่านห้ามขอร้องแทนมันเด็ดขาด! ไม่อย่างนั้น... ไม่อย่างนั้น..."

ลู่ฝูอิงไม่กล้าพูดว่าจะไม่ยอมรับนางเป็นแม่อีกแล้ว อ้ำอึ้งอยู่นานถึงพูดออกมาได้แค่ว่า "ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่สนใจท่านแม่อีกต่อไปแล้ว!"

ฝีเท้าของชวีเจียวหลงชะงักไปเล็กน้อย นางเอี้ยวศีรษะกลับมา หลุบสายตามองอีกฝ่ายจากมุมสูง

"เช่นนั้นเจ้าก็วางใจได้ ท่านพ่อของเจ้าไม่มีทางไล่นางไปหรอก เจ้าคงยังไม่รู้ แม่นางลั่วถูกคุมตัวไปศาลต้าหลี่ตั้งแต่เมื่อวาน ตอนนี้พ่อของเจ้ากำลังคิดหาทางช่วยนางออกมาอยู่เลย"

ลู่ฝูอิงเบิกตากว้างแทบถลน "ท่านว่าอย่างไรนะ?!"

ทว่าชวีเจียวหลงไม่คิดจะพูดอะไรกับนางอีก สาวเท้าก้าวออกไป

ด้านหลังมีเสียงกรีดร้องโวยวายของลู่ฝูอิงไล่หลังมา

"ท่านแม่! ท่านแม่กลับมาก่อน! ท่านพูดให้ชัดเจนนะ!"

"ท่านโง่หรือเปล่า! โอกาสดีถึงเพียงนี้! ท่านก็ไปขัดขวางท่านพ่อสิ!"

"ท่านแม่! ข้าไม่ยอมให้นางกลับมาอีกแล้ว! ข้าไม่ยอม! ท่านได้ยินหรือไม่!"

ชวีเจียวหลงทำเป็นหูทวนลม

ชิงซิ่งเดินตามออกมาด้วย เห็นสีหน้าของชวีเจียวหลงดูเหม่อลอยไปบ้าง จึงเอ่ยปลอบด้วยความเวทนาปนห่วงใย

"ฮูหยิน ไม่คุ้มที่จะโมโหกับเรื่องเช่นนี้หรอกเจ้าค่ะ ฝีมือของท่านแม่ทัพมีหรือที่คนพวกนี้จะมาวิพากษ์วิจารณ์เพียงไม่กี่คำได้"

สายลมพัดผ่านวูบหนึ่ง ปรอยผมข้างขมับของชวีเจียวหลงปลิวไสว นางยกมือขึ้นลูบผมเบาๆ พลางดึงสติกลับมาแล้วยิ้มให้ชิงซิ่ง

"ไม่ได้ถึงกับโกรธหรอก ข้าแค่คิดว่า ขนาดลู่หมิงยวนที่เคยไปไซ่เป่ยมาแล้วยังคิดเช่นนี้ แล้วในนครเยว่จิงอันกว้างใหญ่แห่งนี้ ในหมู่ขุนนางผู้สูงศักดิ์ที่เสพสุขไปวันๆ จะมีอีกสักกี่คนที่มีความคิดเหมือนเขา? คนพวกนั้นคงคิดกันกระมังว่าการทำศึกสงครามเป็นเรื่องง่ายดาย หากพวกตนได้ออกรบก็ทำได้เหมือนกัน?"

ชิงซิ่งเม้มริมฝีปาก สีหน้าดูย่ำแย่อย่างเห็นได้ชัดเช่นกัน

"เพราะฉะนั้น" ชวีเจียวหลงก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าว น้ำเสียงมั่นคงดั่งฝีเท้าของนาง "ข้าต้องหาทางทำให้คนพวกนั้นได้เห็นชัดๆ ว่าคนไร้ประโยชน์ก็คือคนไร้ประโยชน์ ต่อให้ศาสตราวุธล้ำค่าที่ยอดช่างตีขึ้นมาตกไปอยู่ในมือพวกเขา สุดท้ายก็ไม่ต่างอะไรกับเศษเหล็กผุพัง"

ชิงซิ่งคล้ายเข้าใจความหมายของชวีเจียวหลง "ฮูหยินคิดจะ...?"

"ใช่"

มุมปากของชวีเจียวหลงยกยิ้มเย็นเยียบแฝงความเฉียบคม "ก่อนหน้านี้ข้ายังคิดอยู่ว่าจะอาศัยช่วงที่นางพักฟื้นสองสามวันนี้ หาโอกาสเคี่ยวกรำวิชายิงธนูให้นางสักหน่อย เกรงว่าจะออกไปทำข้าขายหน้า แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว"

ลู่ฝูอิงแซ่ลู่ คนที่จะขายหน้าย่อมไม่ใช่คนของนางเสียหน่อย?

ลู่หมิงยวนมีฝีมือระดับไหน ก็ควรให้ทุกคนได้เห็นกันชัดแจ้ง นางไม่จำเป็นต้องช่วยปิดบังแทนเขา

ทว่าเรื่องนี้จำต้องวางแผนให้รอบคอบ อย่างไรเสียนางก็ยังอยู่ในจวนติ้งหยางโหว นางต้องกระชากผ้าปิดความอับอายของจวนโหวออก ในขณะเดียวกันก็ต้องมั่นใจว่าตนเองจะไม่ถูกดึงเข้าไปพัวพัน

นางไม่อาจปล่อยให้จวนแม่ทัพในอดีตต้องมาแปดเปื้อนมลทินแม้เพียงเศษเสี้ยวเพราะตนเองอีก

*

ลู่หมิงยวนออกไปข้างนอกทั้งวัน ไม่รู้ว่ายุ่งอยู่กับเรื่องของลั่วอวี่โหรว หรือเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนทำให้เสียศักดิ์ศรีจนไม่กล้าสู้หน้าชวีเจียวหลง สรุปแล้วกว่าจะกลับเข้าจวนได้ก็ถึงเวลาอาหารค่ำ

ฮูหยินผู้เฒ่าอาการดีขึ้นมากแล้ว ยามนี้นั่งตัวตรงอยู่บนตำแหน่งประธาน

บรรยากาศเงียบสงัดจนน่ากลัว

ลู่หมิงยวนไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์นัก "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน?"

ฮูหยินผู้เฒ่าแค่นเสียงเย็น "เจ้ามาได้ประจวบเหมาะพอดี หมิงยวน ภรรยาของเจ้าตอนนี้เห็นแก่ตำแหน่งครูฝึกพรรค์นั้นจนถึงกับไม่ยอมดูแลงานในเรือน เรื่องนี้เจ้าจะว่าอย่างไร?"

ลู่หมิงยวนชะงักไป เห็นได้ชัดว่าเพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรก

เขาขมวดคิ้วมองชวีเจียวหลง "เจียวหลง นี่มันเรื่องอะไรกัน?"

ชวีเจียวหลงลุกขึ้น ยอบกายคารวะลู่หมิงยวนด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

"ท่านโหวอย่าได้ตำหนิเลยเจ้าค่ะ ใกล้ถึงวันที่จะเริ่มสอนในฐานะครูฝึกแล้ว ข้าเองก็กังวลกับวิชายิงธนูของอิงเอ๋อร์เหลือเกิน จึงคิดจะอาศัยช่วงสองวันนี้ที่พอมีเวลาว่างช่วยขัดเกลาให้นาง ทว่าหากเป็นเช่นนี้ งานในจวนก็ย่อมดูแลไม่ทั่วถึง ประจวบเหมาะกับยามนี้พี่ใหญ่และพี่สะใภ้ใหญ่ไม่ต้องเดินทางไปรับตำแหน่งนอกเมืองหลวงแล้ว ข้าจึงอยากรบกวนให้พี่สะใภ้ใหญ่ช่วยดูแลแทน..."

แววตาของลู่หมิงยวนไหววูบเล็กน้อย

สอนวิชายิงธนูให้ลู่ฝูอิง เช่นนั้นคันศรซั่วเยวี่ย...

เขามองมารดาที่สีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา ย่อมรู้ดีว่านางไม่ได้จะบีบให้เจียวหลงดูแลกิจการในเรือนให้ได้ เพียงแค่ไม่ชอบใจที่เจียวหลงพาคุณหนูสายตรงของจวนโหวไปจับดาบจับทวนเท่านั้น

ทว่าคราวนี้ เขาไม่อาจเข้าข้างมารดาได้

เขายิ้มพลางกล่าวกับฮูหยินผู้เฒ่า

"ท่านแม่ เจียวหลงพูดมีเหตุผลขอรับ อิงเอ๋อร์ยิงธนูไม่เอาไหน ยามนี้เจียวหลงมีตำแหน่งเป็นถึงครูฝึกขี่ม้ายิงธนู หากอิงเอ๋อร์ทำได้แย่เกินไป เกรงว่าจะกลายเป็นขี้ปากผู้อื่นได้ จะเตรียมตัวอย่างเร่งด่วนสักหน่อยก็ไม่เสียหาย อีกทั้งเรี่ยวแรงคนเรามีจำกัด ให้พี่สะใภ้ใหญ่ช่วยดูแลแทนก็ใช่ว่าจะไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเจียวหลงคงเหน็ดเหนื่อยเกินไป"

"เจ้า..."

ฮูหยินผู้เฒ่าขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจว่าเหตุใดบุตรชายจึงหักหน้านางกะทันหันเช่นนี้

แต่ก็เหมือนที่ลู่ฝูอิงเคยพูดไว้ ต่อหน้าผู้คนมากมายถึงเพียงนี้ นางไม่เคยหักหน้าบุตรชายแท้ๆ ของตนเองเลย สุดท้ายจึงได้แต่ยอมรับ "ช่างเถอะ เจ้าเป็นประมุขของบ้าน เจ้าพูดเช่นนี้แล้ว ข้าคนแก่จะทำอะไรได้อีก?"

ลู่หมิงยวนยิ้มปลอบ "ก็แค่สองสามวันนี้แหละขอรับ รอเจียวหลงว่างแล้วย่อมกลับมารับช่วงต่อตามเดิม พี่สะใภ้ใหญ่ไม่ใช่คนประเภทที่ละโมบอำนาจจนไม่ยอมปล่อยมือเสียหน่อย"

ประโยคหลังนี้แฝงแววข่มขู่และเตือนสติอยู่กลายๆ

รอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋ซื่อจางหายไป "น้องรองพูดเช่นนี้ ดูจะเอาใจคนถ่อยมาวัดใจวิญญูชนเกินไปหน่อยแล้ว"

คำว่า 'คนถ่อย' ทำเอาลู่หมิงยวนโกรธจนหน้าตึง

ชวีเจียวหลงช่วยไกล่เกลี่ยได้ถูกจังหวะ เรื่องนี้จึงผ่านพ้นไปได้

ระหว่างมื้ออาหาร ไป๋ซื่อพูดคุยกับชวีเจียวหลงถึงเหล่าบุรุษหนุ่มผู้มีความสามารถในเมืองหลวง หวังจะให้นางช่วยออกความเห็นเรื่องคู่ครองของลู่จิ่นจู

ทว่าเพิ่งพูดไปได้ไม่กี่ประโยค ฮูหยินผู้เฒ่าคล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ๆ ก็เอ่ยถามชวีเจียวหลง

"สะใภ้ชวี คราวก่อนที่ให้เจ้าไปพบฮูหยินเซี่ยงที่ลานล่าสัตว์เพื่อตกลงเรื่องการแต่งงานของเว่ยเอ๋อร์ให้เรียบร้อย เรื่องนั้นเจ้าจัดการไปถึงไหนแล้ว?"

ชวีเจียวหลงปรายหางตามองไป๋ซื่อแวบหนึ่ง กำลังจะอ้าปากตอบ บ่าวรับใช้ชายคนหนึ่งก็วิ่งพรวดพราดเข้ามา

"ท่านโหว! ฮูหยิน! แย่แล้วขอรับ! คุณชายใหญ่ไปมีเรื่องชกต่อยกับคนข้างนอกแล้วขอรับ!"