บทที่ 66 คนขี้โรค

บทที่ 66 คนขี้โรค

"แปลกพิลึกจริง เมื่อวานศาลต้าหลี่คึกคักเป็นพิเศษ ด้านหน้ามีคนของท่านโหว ด้านหลังกลับยังมีหลีหวังอีก น้องสะใภ้ เจ้าว่าแม่นางลั่วผู้นี้เป็นเพียงหญิงกำพร้าตัวคนเดียว ไฉนถึงมีความสามารถกาจแก้วปานนี้ได้?"

หลีหวัง

ชวีเจียวหลงหรี่ตาลง

นี่คือท่านอ๋องผู้ไร้ตัวตนอย่างยิ่ง

องค์รัชทายาทน่ะหรือ ไม่ต้องพูดถึง ลูกรักแห่งสวรรค์ผู้คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด นับแต่เขาลืมตาดูโลกก็มีสายตานับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่เขา

ชางหวังเป็นโอรสของกุ้ยเฟย พระสนมเอกเป็นที่โปรดปราน จึงพลอยทำให้ชางหวังกลายเป็นคู่แข่งคนสำคัญที่สุดขององค์รัชทายาทไปด้วย

เสียนหวังเองก็มีชื่อเสียงเลื่องลือ ทว่ามิใช่ชื่อเสียงที่ดีอันใด ชนไก่จูงสุนัข เดินกร่างโอ้อวดไปทั่วเมือง ท่าทางเสเพลเกเรไม่เอาถ่านดั่งโคลนเลนที่ปั้นไม่ขึ้น

นอกเหนือจากนี้ ท่านอ๋ององค์อื่นๆ ล้วนแทบไม่มีตัวตน

จิ้นหวังมีพระชันษาสูงที่สุด ได้ไปยังดินแดนศักดินาตั้งแต่เนิ่นๆ อวี่หวังมีพระชันษาน้อยที่สุด เพิ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องเมื่อปีก่อน ตำหนักอ๋องยังสร้างไม่เสร็จ ยามนี้ยังคงพำนักอยู่ในวัง ส่วนหลีหวังน่ะหรือ... เป็นคนขี้โรคที่ร่างกายอ่อนแอ มารดาผู้ให้กำเนิดเป็นนางกำนัลต่ำต้อยที่ไม่อาจออกหน้าออกตา หลังจากร่วมอภิรมย์ชั่วข้ามคืนกับฮ่องเต้ที่ทรงพระเมามาย จึงอาศัยมีครรภ์มังกรยกฐานะตนขึ้นเป็นไฉเหริน

ทว่าก็หยุดอยู่เพียงเท่านั้น

ยามให้กำเนิดหลีหวังเกิดคลอดก่อนกำหนด ทั้งแม่และลูกจึงกลายเป็นโรคเรื้อรังติดตัว นางเป็นคนไร้วาสนา ฝืนทนอยู่ได้ไม่ถึงสองปีก็ละทิ้งโลกนี้ไป หลีหวังจึงถูกยกให้ไปอยู่ในนามของอวิ๋นเฟยผู้ไม่ค่อยเป็นที่โปรดปราน ทั้งสองต่างเก็บเนื้อเก็บตัวอย่างยิ่ง

หลังผ่านพิธีสวมกวานหลีหวังจึงย้ายออกมาข้างนอก เพียงแต่ร่างกายเขาอ่อนแอเกินไป จำต้องเรียกหมอหลวงมาตรวจรักษาอยู่เนืองๆ ฮ่องเต้เฒ่ามิได้โปรดปรานโอรสผู้นี้นักแต่ก็มิได้ปฏิบัติอย่างอยุติธรรม ทรงอนุญาตให้เขาพำนักอยู่ในเมืองหลวง เข้าออกวังหลวงได้ตลอดเวลา มิได้ขับไล่ไปอยู่ดินแดนศักดินาให้เอาชีวิตรอดตามยถากรรม

ทว่า...

ชวีเจียวหลงทบทวนความทรงจำในชาติก่อนอย่างละเอียด นางจำได้เลาๆ ว่า หลีหวังป่วยสิ้นพระชนม์ตั้งแต่เนิ่นๆ

ดูเหมือนจะสิ้นพระชนม์ก่อนที่องค์รัชทายาทจะขึ้นครองราชย์เสียอีก ในตอนนั้นลั่วอวี่โหรวยังมิได้รับการยกขึ้นเป็นภรรยาเอกคนที่สองด้วยซ้ำ

หลีหวังจะไปข้องเกี่ยวกับลั่วอวี่โหรวได้อย่างไร?

"น้องสะใภ้? น้องสะใภ้?"

เสียงของไป๋ซื่อดึงสติของชวีเจียวหลงให้กลับมา

"หืม? พี่สะใภ้ใหญ่ มีอันใดหรือ"

ไป๋ซื่อมองนางด้วยรอยยิ้ม ดวงตาคู่นั้นแฝงความหมายลึกซึ้ง "น้องสะใภ้กำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือ เหตุใดจึงเหม่อลอยไปเสียได้?"

"อ้อ ข้ากำลังคิดว่านี่อาจเป็นเรื่องบังเอิญกระมัง แม่นางลั่วจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะข้องเกี่ยวกับหลีหวัง บางทีเมื่อวานหลีหวังอาจมีธุระอื่นต้องไปศาลต้าหลี่พอดี จึงเป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น"

ไป๋ซื่อแทบจะกลอกตา

นางชักจะแยกไม่ออกแล้วว่าชวีเจียวหลงโง่เขลาจริงหรือแกล้งโง่กันแน่ ถึงเวลาปานนี้แล้วยังจะช่วยหาข้อแก้ต่างให้หญิงกำพร้าผู้นั้นอีกหรือ?

"น้องสะใภ้ เจ้าไว้ใจหญิงกำพร้าผู้นั้นถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

ชวีเจียวหลงยิ้มอย่างจริงใจ "พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านกลับมาทีหลัง ได้สัมผัสพูดคุยกับแม่นางลั่วน้อย นางเป็นคนดียิ่งนัก เข้าจวนมาก็ทำขนมให้ข้าตั้งหลายอย่าง ตัวข้าอยู่ในนครเยว่จิงนี้ นานทีปีหนจึงจะเจอคนที่คุยกันถูกคอ ข้าชอบนางมากเชียวละ"

ไป๋ซื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าพลันซับซ้อนขึ้นมาบ้าง

ชวีเจียวหลงอยู่ในเยว่จิง ไม่มีสหายเลยจริงๆ หากหญิงกำพร้าผู้นั้นลงมือจากจุดนี้ โอกาสสำเร็จย่อมมีสูงยิ่ง

ทว่าไป๋ซื่อนึกถึงท่าทีของชวีเจียวหลงต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเมื่อสองวันก่อน ก็รู้สึกว่ายามนี้ไม่อาจประมาทน้องสะใภ้ผู้นี้ของตนได้เลย

นางจึงทำได้เพียงหัวเราะกลบเกลื่อน "อาจจะเป็นเช่นนั้นกระมัง"

หากเป็นสุนัขจิ้งจอก ย่อมต้องโผล่หางออกมาในที่สุด อย่างไรเสียยามนี้สามีของนางก็สามารถอยู่เมืองหลวงได้ยาวนาน ไป๋ซื่อย่อมมีเวลาเหลือเฟือ

หลังจากแยกย้ายกับไป๋ซื่อ ชวีเจียวหลงมองตามแผ่นหลังของไป๋ซื่อด้วยสีหน้าเย็นชา

หากเรื่องนี้เกี่ยวพันไปถึงหลีหวัง เพื่อมิให้ล่วงเกินผู้มีอำนาจ ไป๋ซื่อย่อมต้องเกลี้ยกล่อมให้ลู่หมิงเซิงรอดูท่าทีไปก่อนอย่างแน่นอน

นั่นหมายความว่าต่อให้ลู่หมิงยวนยื่นมือเข้ามาก้าวก่ายเรื่องนี้ ลู่หมิงเซิงก็จะไม่ถวายฎีกาเอาผิดเขาชั่วคราว

เป็นเช่นนี้จริงๆ ด้วย ชาติก่อนที่นางพ่ายแพ้แก่ลั่วอวี่โหรว ก็มิใช่เพราะตนเองโง่เขลาไปเสียทั้งหมด

ลั่วอวี่โหรว มิได้เรียบง่ายธรรมดาเหมือนที่เห็นภายนอกเลย

แต่ก็ไม่เป็นไร ลั่วอวี่โหรวออกมาจากศาลต้าหลี่ได้ย่อมดีที่สุด จะได้ไม่ต้องเปลืองสมองคิดหาวิธีอื่นเพื่อหย่าขาดกับลู่หมิงยวน

ในเมื่อนางจะกลับมา เช่นนั้นก็ดำเนินไปตามแผนการเดิมแล้วกัน

ชวีเจียวหลงสำรวมสีหน้าเล็กน้อย หมุนฝีเท้าเปลี่ยนทิศทาง มุ่งหน้าไปยังศาลบรรพชน

ลู่ฝูอิงยังไม่ตื่นดี สะลึมสะลือลืมตาขึ้นมาเห็นชวีเจียวหลง ยังนึกว่าตนเองกำลังฝันไป

ครั้นโผเข้าสู่อ้อมอกของมารดาตามสัญชาตญาณ ความเจ็บปวดแล่นริ้วที่ก้นจึงทำให้นางตื่นเต็มตาในทันที

พอได้สติกลับมา ลู่ฝูอิงก็โมโหขึ้นมาทันควัน ส่งเสียงต่อว่าลั่น "ท่านแม่! เหตุใดท่านเพิ่งจะมาหาข้า!"

"ช่วงสองวันนี้แม่ยุ่งยิ่งนัก เดิมทีเมื่อวานก็คิดจะมาหาเจ้าอยู่แล้ว แต่พ่อของเจ้าบอกว่าจะมา แม่เห็นว่านี่เป็นครั้งแรกที่พ่อของเจ้ามาเยี่ยมเจ้าที่ศาลบรรพชน เทียบกับแม่แล้ว เจ้าคงจะดีใจกว่าหากได้พบเขา..."

"ดีใจอะไรกัน ข้าไม่เห็นจะดีใจสักนิด!"

ลู่ฝูอิงอ้าปากฟ้องทันที "ท่านพ่อมามือเปล่าแท้ๆ! ไม่คิดจะเอาของอร่อยติดไม้ติดมือมาให้ข้าสักอย่าง! ทั้งที่รับปากว่าจะให้คนส่งขนมมาให้ แต่เมื่อคืนข้ารอตั้งนานกลับไม่ได้อะไรเลย..."

พูดพลางนางก็เงยหน้าขึ้น จ้องมองชวีเจียวหลงด้วยสายตาคลางแคลงใจ "ท่านแม่ ท่านคงไม่ได้มามือเปล่าเหมือนกันหรอกนะ"

ชิงซิ่งหยิบห่อผ้าแพรที่บรรจุขนมประณีตออกมาจากแขนเสื้อ "จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าคะคุณหนู นี่คือขนมที่ฮูหยินสั่งให้บ่าวตั้งใจนำมาให้ท่านเจ้าค่ะ"

"ค่อยยังชั่วหน่อย"

ลู่ฝูอิงส่งเสียงฮึเบาๆ ในลำคอ ขณะหยิบขนมเข้าปากก็ยังไม่วายบ่นอุบ "ทำไมมีแต่ขนม คราวหน้าข้าจะกินน่องไก่กับขนมเปี๊ยะเนื้อ แล้วก็น้ำข้าวหมักด้วย น้ำข้าวหมักท่านต้องต้มให้ข้าด้วยตัวเอง ได้ยินหรือไม่ ท่านติดค้างข้ามาหลายมื้อแล้วนะ"

ชวีเจียวหลงขานรับ "อืม" สั้นๆ แล้วหยั่งเชิงอย่างแนบเนียน

"เมื่อคืนพ่อเจ้ามาหาเจ้า ไม่ได้เอาขนมมาให้เลยหรือ แม่ยังกำชับเขาเป็นพิเศษอยู่เลยว่าให้จำไว้ว่าต้องเอาขนมเปี๊ยะเนื้อที่เจ้าชอบที่สุดมาด้วย เหตุใดเขาถึง..."

พอได้ยินเช่นนี้ ลู่ฝูอิงก็โมโหขึ้นมาทันที

"นั่นปะไร! ท่านบอกเขาแล้วแท้ๆ เขายังไม่เอามาให้อีก! ยังจะมาพูดว่าสงสารข้า! ในใจเขามีแต่หญิงแพศยาผู้นั้นจริงๆ!"

ชวีเจียวหลงขมวดคิ้วขึ้นมาทันใด

"อิงเอ๋อร์! เจ้าพูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร หากคำพูดนี้เข้าหูท่านย่ากับพ่อของเจ้าเข้าล่ะก็ มีหวังต้องลงโทษเจ้าอีกเป็นแน่! อีกอย่างแม่บอกแล้วมิใช่หรือ แม่นางลั่วมิได้เป็นอย่างที่เจ้าคิด เจ้าอย่าได้คอยหาเรื่องนางนักเลย"

"ท่านแม่!"

ลู่ฝูอิงหน้าตาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจ "ท่านเลิกโง่เง่าเช่นนี้เสียทีได้หรือไม่! ตอนนี้ท่านพ่อหลงนางจนไม่ลืมหูลืมตาแล้ว! เมื่อคืนถึงกับทะเลาะกับข้าเพราะนางด้วยซ้ำ! ไฉนท่านยังจะไปพูดเข้าข้างคนนอกอยู่อีก!"

ชวีเจียวหลงหรี่ตาลง ฉวยโอกาสนี้ชักนำต่อ

"ทะเลาะหรือ"

นางทำสีหน้าประหลาดใจเป็นล้นพ้น "พ่อของเจ้าจะทะเลาะกับเจ้าได้อย่างไรกัน"

ลู่ฝูอิงอ้าปากขายพ่อแท้ๆ ของตนทันที

"ท่านพ่ออยากให้ข้ามาเอาคันศรซั่วเยวี่ยจากท่าน! แต่ก่อนทุกครั้งที่ให้ข้ามาขอของจากท่าน สุดท้ายของก็ตกไปอยู่ในกระเป๋าเขาทั้งหมด ครั้งนี้ข้าฉลาดขึ้นแล้ว จึงตกลงกันล่วงหน้าว่าคันศรซั่วเยวี่ยนี้ข้าจะไม่ให้เขาเด็ดขาด เขารับปากอย่างรวดเร็วแท้ๆ แต่ข้าไม่เชื่อ เลยยื่นเงื่อนไขให้เขาไล่นังแพศยานั่นออกไปก่อน ผลปรากฏว่าเขาโมโหขึ้นมาทันที ตวาดใส่ข้าเสียยกใหญ่ โมโหข้าเป็นบ้าเลย!"