บทที่ 65 เบื้องหลัง

บทที่ 65 เบื้องหลัง

สีหน้าของลู่หมิงยวนฉายแววกระอักกระอ่วนวาบผ่าน

เขาแสร้งกระแอมเบา ๆ "ใช่แล้ว อาศัยช่วงที่ท่านแม่ยังไม่ตื่น ไปดูเสียหน่อยว่าอิงเอ๋อร์ฟื้นตัวเป็นอย่างไรบ้าง"

ชวีเจียวหลงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า ยิ้มพลางกล่าวว่า "เมื่อก่อนตอนอิงเอ๋อร์ถูกลงโทษในศาลบรรพชน ท่านพี่ยุ่งอยู่กับราชการจนแทบมิได้ไปดู นางยังถามถึงท่านกับข้าทุกครา ครานี้ท่านโหวไปเยี่ยมนางได้ อิงเอ๋อร์คงดีใจมากเป็นแน่"

คำพูดนี้ฟังเผิน ๆ มิได้มีสิ่งใดผิดปกติ ทว่าเมื่อลู่หมิงยวนใคร่ครวญดู กลับรู้สึกตะขิดตะขวงใจชอบกล

อาจเป็นเพราะสองวันมานี้มีเรื่องกลัดกลุ้มมากเกินไปจนทำให้เขาหวาดระแวงไปเอง มักรู้สึกว่าประโยคที่ภรรยาบอกว่า "เมื่อก่อนมิได้ไปดู" นั้น แฝงความหมายประชดประชันเขาอยู่กลาย ๆ

ทว่าเมื่อคิดดูอีกที เจียวหลงเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมาเสมอมา ย่อมไม่ใช่คนประเภทนั้น

หรืออาจเป็นเพราะการที่เขาไปเยี่ยมลู่ฝูอิงครานี้ นางมิได้แสดงความดีใจอย่างที่ภรรยาเอ่ยไว้ ทำให้ในใจเขารู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

ทว่าเขาก็ไม่คิดจะบอกเรื่องนี้กับภรรยา เพียงขานรับคำหนึ่ง แล้วกำชับให้นางอย่าอ่านหนังสือนานเกินไปจนเสียสายตา จากนั้นจึงเดินไปชำระล้างร่างกาย

ชวีเจียวหลงรอจนลู่หมิงยวนเดินพ้นไปแล้ว จึงปรายตามองหนังสือในมือตนเอง

ตัวอักษรที่ปรากฏแก่สายตาคือ

"การศึกคือวิถีแห่งเล่ห์กล สามารถแต่แสร้งทำเป็นไร้สามารถ จักใช้แต่แสร้งทำเป็นไม่ใช้ ใกล้แต่แสร้งทำเป็นไกล ไกลแต่แสร้งทำเป็นใกล้ ล่อลวงด้วยผลประโยชน์ เข้าตีเมื่อศัตรูระส่ำระสาย ป้องกันเมื่อศัตรูพร้อมพรั่ง หลบเลี่ยงเมื่อศัตรูแข็งแกร่ง ยั่วโทสะเมื่อศัตรูใจร้อน อ่อนน้อมเพื่อให้อีกฝ่ายลำพองใจ ทำให้เหน็ดเหนื่อยเมื่อศัตรูสุขสบาย ยุแยงให้แตกแยกเมื่อศัตรูสามัคคี โจมตีในยามที่ศัตรูไม่ทันระวัง บุกจู่โจมในยามที่ศัตรูไม่คาดคิด นี่คือเคล็ดลับแห่งชัยชนะของพิชัยสงคราม อันมิอาจถ่ายทอดบอกกล่าวก่อนได้"

จะเป็น "หลักสตรี" เสียที่ไหนกัน เป็นเพียง "พิชัยสงครามซุนจื่อ" ที่สวมปกของ "หลักสตรี" ไว้เท่านั้น

นางปิดหนังสือลงส่ง ๆ เก็บไว้ด้านในสุดของโต๊ะหนังสือ แล้วลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอน

ชิงซิ่งกำลังจุดเครื่องหอมอยู่ ตอนที่ชวีเจียวหลงก้าวเข้ามา นางเพิ่งปิดฝากระถางกำยานลงพอดี ควันสีครามจาง ๆ ลอยอ้อยอิ่งออกมาจากลวดลายฉลุบนฝา เป็นกลิ่นดอกกล้วยไม้หอมละมุน ซึ่งเป็นกลิ่นเดียวกับเครื่องหอมสงบจิตที่ชวีเจียวหลงจุดอยู่เป็นประจำ

อย่างน้อยแม้แต่ตัวชวีเจียวหลงเองก็ยังแยกความแตกต่างไม่ออก

ชวีเจียวหลงเลิกคิ้ว "ฝีมือของหงหลีนี่ไม่เลวเลยจริง ๆ"

ชิงซิ่งยิ้มกล่าว "นางบอกว่ากลัวฮูหยินจะต้องใช้วันใดวันหนึ่ง หลายปีมานี้จึงไม่เคยละเลยแม้แต่น้อยเจ้าค่ะ"

ชวีเจียวหลงมีความรู้สึกอันซับซ้อน ขณะที่ซาบซึ้งใจก็ยิ่งทวีความรู้สึกผิดมากขึ้น

ชาตินี้ นางจะต้องปกป้องพวกนางทุกคนให้จงได้

"ดึกมากแล้ว เจ้าก็ถอยไปพักผ่อนเถอะ"

ชิงซิ่งค้อมกายรับคำอย่างนอบน้อม

ครู่ต่อมา ลู่หมิงยวนที่ชำระกายเรียบร้อยแล้วก็ก้าวเข้ามา เห็นภรรยาสวมชุดนอนสีขาวนวลนั่งอยู่ริมหน้าต่าง เหม่อมองหิมะยามค่ำคืนที่โปรยปรายอยู่ด้านนอก

ความงดงามของชวีเจียวหลงนั้นเป็นที่ประจักษ์อย่างไร้ข้อกังขา นางเคยได้ชื่อว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งไซ่เป่ย ทว่าหลังจากแต่งให้เขาแล้ว ในเมืองหลวงที่คลาคล่ำไปด้วยผู้สูงศักดิ์ ยามออกไปข้างนอก สิ่งแรกที่ทุกคนสังเกตเห็นกลับเป็นความหยาบกระด้างไร้มารยาทของนาง จนบดบังความงามอันโดดเด่นนั้นไปโดยไม่รู้ตัว

บัดนี้กาลเวลาล่วงเลยไปสิบห้าปี ดวงหน้านางกลับไม่ปรากฏร่องรอยแห่งความชรา ตรงกันข้ามกลับดั่งผลไม้ที่สุกงอมเต็มที่ เปล่งประกายเสน่ห์เย้ายวนอันเป็นเอกลักษณ์

แววตาของลู่หมิงยวนทวีความลุ่มหลงขึ้นอีกสองส่วน เขาก้าวเข้าไปโอบกอดนางจากด้านหลัง น้ำเสียงเจือความไม่พอใจเล็กน้อย

"อากาศหนาวถึงเพียงนี้ สวมเสื้อผ้าบางตาแล้วยังเปิดหน้าต่างดูหิมะอีก หากเป็นหวัดขึ้นมาจะทำอย่างไร"

ชวีเจียวหลงปิดหน้าต่างลงอย่างว่าง่าย พลางยิ้มกล่าว "ข้ามิได้บอบบางปานนั้นเสียหน่อย อีกทั้งหิมะเพิ่งจะเริ่มตก ไม่เป็นไรหรอก"

นางหันกลับมา คิ้วตาอันประณีตงดงามยิ่งดูจับตาจับใจใต้แสงเทียนที่วูบไหว

"เจียวหลง" เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก "เมื่อคืนข้ามีเรื่องวุ่นวายมากเกินไปจึงได้ค้างที่ห้องหนังสือ เจ้ามิได้ถือโทษโกรธข้าใช่หรือไม่"

"จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเล่า"

ชวีเจียวหลงยิ้มจนตาหยี "ข้ารู้ดี ท่านโหวราชการรัดตัว อีกทั้งท่านโหวก็มิได้ไปค้างที่อื่น ข้าจะไร้เหตุผลถึงเพียงนั้นได้อย่างไร"

ลู่หมิงยวนถอนหายใจด้วยความโล่งอก พลางโอบเอวนางไว้แผ่วเบา "เจียวหลง เช่นนั้นคืนนี้..."

ชวีเจียวหลงยิ้มเอียงอาย จูงมือเขาเดินไปข้างเตียง แล้วเริ่มลงมือผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา

ยามปลดกระดุมเสื้อ นิ้วมือของนางก็ลูบไล้ผ่านผิวเนื้อตรงแผงอกของเขาอย่างจงใจปนไม่ตั้งใจ

นี่เป็นรสเสน่หาที่ทั้งสองคุ้นเคยกันในกาลก่อน นางมักจะหยอกเย้าปลุกเร้าเขาก่อนด้วยความซุกซนเสมอ

จนกระทั่งมือของชวีเจียวหลงเอื้อมไปดึงสายรัดเอวของเขา ลู่หมิงยวนกลับคว้าข้อมือนางเอาไว้หมับ

ชวีเจียวหลงชะงักไป เงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย

"มีอันใดหรือ"

ลู่หมิงยวนมีสีหน้ากระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ทว่ายังคงฝืนรักษาสีหน้าเอาไว้แล้วเค้นยิ้มกล่าวว่า

"เจียวหลง ขะ...ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังมีราชการบางอย่างที่ยังมิได้สะสาง..."

ชวีเจียวหลงมีสีหน้าหม่นหมองลงเล็กน้อย "เรื่องนี้...เร่งด่วนมากหรือ"

ท่าทีที่ดูผิดหวังทว่ายังคงฝืนแสดงความเข้าอกเข้าใจของนาง ประหนึ่งเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงลงบนขั้วหัวใจของเขา

เขาเกือบจะใจอ่อนแล้ว ทว่า...

เขาจำต้องตัดใจแข็ง สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ "ใช่ เร่งด่วนมาก พรุ่งนี้เข้าเฝ้าเช้าก็ต้องทูลถวายรายงานต่อฝ่าบาทแล้ว"

"เช่นนั้นก็เถิด" นางชักมือกลับอย่างหงอยเหงา "ท่านโหวรีบไปเถอะ สะสางให้เสร็จโดยเร็ว อย่าได้หักโหมจนเกินไปนัก"

ลู่หมิงยวนรู้สึกผิดอยู่บ้าง จึงดึงมือนางมาจุมพิตเบา ๆ "ได้ ดึกดื่นป่านนี้แล้ว เจ้าพักผ่อนแต่หัวค่ำเถิด มิต้องรอข้า"

"ข้าเข้าใจแล้ว"

ลู่หมิงยวนจัดแจงเสื้อผ้าของตนใหม่อีกครั้ง แล้วหมุนตัวเดินจากไป

ส่วนชวีเจียวหลงพลันสลัดสีหน้าทั้งหมดทิ้งไป นางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาอย่างเย็นชา แล้วเช็ดมือของตนเองอย่างเชื่องช้าและพิถีพิถัน

วันนี้ในท้องพระโรง ลู่หมิงยวนเกือบต้องแบกรับคำก่นด่าว่าเนรคุณทรยศเพราะการถวายฎีกาฟ้องร้องของลู่หมิงเซิง

ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่าบาทยังทรงตรัสอย่างชัดเจนว่า ที่ทรงละเว้นโทษให้ลู่หมิงยวนก็เพราะเห็นแก่นาง

ไม่ว่าจะด้วยจุดประสงค์ใด คืนนี้ลู่หมิงยวนจะต้องร่วมห้องกับนางอย่างแน่นอน เพื่อพิสูจน์ว่าความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาของพวกเขามิได้มีปัญหา

ทว่าบัดนี้ ลั่วอวี่โหรวถูกคุมตัวไปยังศาลต้าหลี่ ลู่ฝูอิงก็ถูกลงโทษอยู่ในศาลบรรพชน ชวีเจียวหลงจึงไม่มีข้ออ้างที่เหมาะสมอีก หากปฏิเสธซ้ำอีกย่อมดูจงใจเกินไป

ดังนั้น หากคิดจะหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ หนทางเดียวคือต้องทำให้ลู่หมิงยวนเป็นฝ่ายล้มเลิกไปเอง

ยังดีที่ตอนนี้นางมีหงหลีอยู่

อันบุรุษนั้นย่อมรู้ดีที่สุดถึงร่างกายของตนเอง ว่ามีความรู้สึกหรือไม่นั้นมิจำเป็นต้องรอถึงขั้นสุดท้าย ชวีเจียวหลงเพียงปลุกเร้าหยอกเย้าเขาเล็กน้อยตอนปลดเสื้อผ้า ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาตระหนักถึงปัญหาแล้ว

เพื่อมิให้ต้องขายหน้าต่อหน้านาง เขาจึงทำได้เพียงหาข้ออ้างปลีกตัวออกไป

ส่วนเรื่องที่ว่าจะจับร่องรอยได้หรือไม่นั้นหรือ

ชวีเจียวหลงแค่นหัวเราะ เรื่องที่กระทบต่อศักดิ์ศรีของบุรุษเช่นนี้ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่มีทางไปหาหมอในทันทีแน่ หรือต่อให้ไป ก็คงต้องหาเวลาแอบไปเป็นการส่วนตัว

ถึงเวลานั้นฤทธิ์ยาของกำยานก็คงสลายไปหมดสิ้นแล้ว หมอก็คงได้แต่วินิจฉัยว่าเขาอาจจะเหน็ดเหนื่อยตรากตรำเกินไปในช่วงนี้หรือไม่ก็จิตใจหม่นหมอง ประกอบกับช่วงนี้ในจวนโหวมีเรื่องน่ารำคาญใจไม่หยุดหย่อน ในระยะเวลาสั้น ๆ นี้ เขาไม่มีทางสงสัยแน่นอน

ส่วนเรื่องที่ว่ากระดาษไม่อาจห่อหุ้มไฟได้ตลอดไปน่ะหรือ

หาสำคัญอันใดไม่ ถึงเวลานั้นนางคงออกจากจวนโหวไปเนิ่นนานแล้ว หากไฟนี้ห่อหุ้มไม่อยู่จริง ก็ลามมาไม่ถึงหัวนางอยู่ดี

ชวีเจียวหลงหลับตาลงอย่างสงบสุข และหลับสบายไปตลอดทั้งคืน

ตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ชวีเจียวหลงก็ไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าตามธรรมเนียม

อีกฝ่ายตื่นแล้วอย่างแน่นอน เพียงแต่นอนป่วยกระเสาะกระแสะ เมื่อก่อนมีกิริยาหยาบกระด้างของชวีเจียวหลงคอยเปรียบเทียบ นางจึงยังมองไป๋ซื่อด้วยความพอใจอยู่บ้าง ทว่าบัดนี้เนื่องจากพฤติกรรมอกตัญญูกำเริบเสิบสานของลู่หมิงเซิง ฮูหยินผู้เฒ่าจึงพาลเกลียดชังไป๋ซื่อไปด้วย

ได้ยินสะใภ้ทั้งสองมาคารวะให้ตนสุขสงบ นางจะสงบสุขได้อย่างไรกัน ไม่ทำให้อายุขัยสั้นลงก็ถือว่าดวงแข็งมากแล้ว

นางตอบรับส่งเดชไปสองประโยคด้วยอารมณ์บูดบึ้ง แล้วโบกมือไล่สะใภ้ทั้งสองออกไป

ยามเดินออกมาจากเรือนหรงฮุย ไป๋ซื่อกวาดตามองเห็นว่าไร้ผู้คน จึงกระซิบกับชวีเจียวหลงเสียงเบา

"น้องสะใภ้ พี่สะใภ้มีเรื่องน่าสนใจเรื่องหนึ่งจะบอกเจ้า"

ชวีเจียวหลงเลิกคิ้วขึ้น

แม้แต่นางเองก็ยังคิดไม่ถึงว่า เรื่องของลั่วอวี่โหรวจะบังเกิดผลลัพธ์รวดเร็วปานนี้

ทว่าเมื่อฟังไป๋ซื่อพูดจบ ชวีเจียวหลงกลับเป็นฝ่ายชะงักงันไปเอง

ผู้อยู่เบื้องหลังลั่วอวี่โหรว กลับกลายเป็นคนที่นางคาดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อย