บทที่ 64 ยอดบุตรีกตัญญู

บทที่ 64 ยอดบุตรีกตัญญู

ลู่หมิงยวนเกิดลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีขึ้นมา ทว่ายังคงแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนให้บุตรสาว

"เรื่องอันใดหรือ"

"เมื่อก่อนท่านพ่อเคยบอกลูกว่าท่านแม่มีพัดกลไกที่ร้ายกาจมากอยู่เล่มหนึ่ง ให้ลูกไปขอจากท่านแม่มาใช้ป้องกันตัว แต่พอลูกได้มาเล่นยังไม่ทันถึงสองสามวัน ท่านพ่อก็เอาไปโดยอ้างว่าพัดนั่นอันตราย อิงเอ๋อร์ยังเด็กเกินไป บอกว่ารอให้อิงเอ๋อร์โตกว่านี้ค่อยคืนให้อิงเอ๋อร์ ทว่าตอนนี้อิงเอ๋อร์ก็สิบขวบแล้ว พัดเล่มนั้นท่านพ่อจะคืนให้เมื่อใดหรือเจ้าคะ"

สีหน้าของลู่หมิงยวนชะงักค้างไปทันที ก่อนจะคลี่ยิ้มอย่างสุขุม "เป็นความผิดของพ่อเอง วันๆ มัวแต่ยุ่งอยู่กับงานราชการ พอเก็บพัดนั่นไว้แล้วก็เลยลืมเสียสนิท รอให้คราวนี้เจ้าออกจากศาลบรรพชนเมื่อใด พ่อจะคืนให้เจ้าทันที"

ลู่ฝูอิงยังคงไม่ยอมปล่อยมือที่กำชายเสื้อของเขาไว้

นางจ้องมองลู่หมิงยวนเขม็ง

"แล้วคันศรซั่วเยวี่ยเล่าเจ้าคะ คราวนี้พอลูกไปขอจากท่านแม่มาแล้ว ท่านพ่อคงไม่เอาไปเก็บรักษาให้อิงเอ๋อร์โดยอ้างว่าอิงเอ๋อร์ยังเด็กอีกหรอกนะ"

ลู่หมิงยวนแทบจะรักษารอยยิ้มที่มุมปากเอาไว้ไม่อยู่

เขาฝืนดึงมุมปาก แต่คิ้วกลับขมวดมุ่น เผยสีหน้าไม่พอใจ "อิงเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าถึงคิดกับพ่อเช่นนี้ได้เล่า"

ลู่ฝูอิงแค่นเสียงเบาๆ "แต่ก่อนท่านพ่อใช้ลูกไม้นี้เอาของของอิงเอ๋อร์ไปตั้งเท่าไร เงินอั่งเปาเมื่อปีก่อนกับปีก่อนนู้นที่ท่านแม่ให้ก็อยู่ที่ท่านพ่อ ท่านพ่อเจ้าคะ จะไม่ให้อิงเอ๋อร์คิดเช่นนี้ได้อย่างไร"

ลู่หมิงยวนรู้สึกผิดอยู่บ้างจริงๆ จึงจำต้องผ่อนน้ำเสียงลงเพื่อเกลี้ยกล่อมต่อ

"นั่นก็เพราะพ่อกลัวว่าเจ้าจะถือเงินออกไปใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายถึงได้ช่วยเก็บไว้ให้ พ่อจะอยากได้เงินของเจ้าไปทำไมกันเล่า"

ลู่ฝูอิงมุ่ยปากไม่พูดไม่จา

ลู่หมิงยวนทำได้เพียงย่อตัวลงอีกครั้ง

"เด็กดี พ่อสัญญาว่าคราวนี้จะไม่เอาคันศรซั่วเยวี่ยของเจ้าไปแน่ พ่อยังรอให้เจ้านำคันศรซั่วเยวี่ยไปเอาคืนเจาอี๋สักยกเพื่อกู้หน้าให้พ่ออยู่นะ"

ลู่ฝูอิงคิดดูแล้วก็เห็นว่าจริง ทว่าพอกลอกตาไปมา นางก็รู้สึกว่านี่เป็นโอกาสอันดี

นางพลันกล่าวขึ้นว่า

"อยากให้ลูกกู้หน้าให้ท่านพ่อก็ได้ ท่านพ่อต้องสัญญากับลูกก่อนว่าจะไล่นังผู้หญิงเลวคนนั้นออกไป! ขอแค่ไม่ให้ลูกต้องเห็นหน้านางอีก ลูกจะไปขอคันศรซั่วเยวี่ยจากท่านแม่มา แล้วตั้งใจฝึกยิงธนูกับท่านพ่อ..."

"อิงเอ๋อร์!"

พอเอ่ยถึงหัวข้อนี้ สีหน้าของลู่หมิงยวนก็สลดขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด

"ผู้หญิงเลวอันใดกัน เลิกเหลวไหลได้แล้ว! พ่อบอกแล้วว่านั่นคือแขก นางแค่มาพักที่จวนเราชั่วคราว พอถึงเวลาพ่อก็จะส่งนางกลับไป เจ้าอย่ามาทำให้พ่อลำบากใจเลย"

พอลู่ฝูอิงได้ยินเช่นนั้น โทสะก็แล่นพล่านจนแทบจะทนไม่ไหว

"เรียกว่าทำให้ลำบากใจได้อย่างไร แขกอันใดกัน นางแทบจะปีนขึ้นมาเหยียบหัวลูกอยู่แล้ว มีตรงไหนที่เหมือนแขกบ้าง พอถึงเวลาหรือ เมื่อใดถึงจะเรียกว่าถึงเวลา รอให้ท่านพ่อแต่งนางเข้ามาหรือเจ้าคะ"

"บังอาจ!"

ลู่หมิงยวนตวาดเสียงกร้าว "อิงเอ๋อร์! เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรอยู่ ในสายตาเจ้าพ่อเป็นคนเช่นนั้นหรือ"

ลู่ฝูอิงโกรธจนขอบตาแดงก่ำ หยาดน้ำตาคลอเบ้า "ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นอะไรเล่า ท่านพ่อดูสภาพของตนเองในตอนนี้เสียสิ! แต่ก่อนท่านพ่อไม่เคยโกรธลูกเพราะคนอื่น ยิ่งไม่เคยลงไม้ลงมือกับลูกเลยสักครั้ง! แต่ตั้งแต่ที่นังแพศยานั่นเข้ามา ท่านพ่อก็ตีลูกไปสองครั้งแล้ว!"

ลู่หมิงยวนเองก็โมโหจนเจ็บแปลบที่หน้าอก "นี่มันเป็นเพราะนางหรืออย่างไร เจ้าฟังที่ตัวเองพูดออกมาสิ อ้าปากก็มีแต่คำหยาบคายไร้มารยาท มีตรงไหนที่สมกับเป็นคุณหนูแห่งจวนโหวบ้าง"

"หยาบคายไร้มารยาทตรงไหนกัน นางทำตัวแพศยาเองแล้วจะให้ลูกชมเชยนางหรือไร"

"เจ้า!"

เมื่อเห็นมือของลู่หมิงยวนยกขึ้นมาอีกครั้ง ลู่ฝูอิงก็เชิดคอขึ้น "ทำไมหรือเจ้าคะ ท่านพ่อจะตีอิงเอ๋อร์อีกหรือ ตีสิ!"

มือของลู่หมิงยวนชะงักค้างอยู่กลางอากาศเช่นนั้น ผ่านไปครู่ใหญ่จึงค่อยลดลง พยายามใช้เหตุผลกับลู่ฝูอิง

"อิงเอ๋อร์ ระหว่างพ่อกับนางไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าคิดจริงๆ ใจที่พ่อมีต่อแม่ของเจ้า เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ"

ลู่ฝูอิงแค่นหัวเราะ "อิงเอ๋อร์ไม่รู้ อิงเอ๋อร์รู้เพียงแค่คนทั้งจวนต่างก็พูดกันว่าท่านแม่เป็นคนเถื่อนที่มาจากไซ่เป่ย ท่านแม่ไม่คู่ควรกับท่านพ่อ ท่านพ่อ... อย่าคิดว่าลูกไม่รู้นะว่าท่านพ่อเองก็รังเกียจที่ท่านแม่ทำให้ขายหน้า ไม่อย่างนั้นเวลาออกไปร่วมงานเลี้ยง ท่านพ่อจะไม่มีทางพาท่านแม่ไปด้วยเลยได้อย่างไร"

"เหลวไหล!" ลู่หมิงยวนขมวดคิ้ว เขาจ้องมองลู่ฝูอิงราวกับเพิ่งเคยได้ยินคำพูดเหล่านี้จากปากบุตรสาวเป็นครั้งแรก "พูดจาอะไรกัน พ่อจะไปรังเกียจแม่ของเจ้าได้อย่างไร ที่พ่อไม่พาแม่ของเจ้าออกไปด้วย ก็แค่เพราะท่านย่าของเจ้าไม่อนุญาต..."

"คำพูดนี้ท่านพ่อเอาไว้หลอกท่านแม่เถอะ หลอกข้าไม่ได้หรอก ท่านแม่ไร้ความสามารถจริงๆ ท่านพ่อจะรังเกียจแล้วอย่างไรเล่า ข้าไม่ได้โทษท่านพ่อเสียหน่อย ทั้งข้า ทั้งพี่ใหญ่ และพี่รองต่างก็รังเกียจ แต่ท่านพ่อ ท่านแม่ทำตัวขายหน้าก็เป็นเรื่องของนาง ทว่าหากท่านพ่อหย่าขาดกับท่านแม่เพราะสตรีที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนหนึ่ง คนที่ต้องขายหน้าก็คือพวกเรา ข้าไม่ยอมเด็ดขาด!"

"อิงเอ๋อร์! เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรอยู่ พ่อเคยบอกตั้งแต่เมื่อใดว่าจะหย่ากับแม่ของเจ้า... ไม่สิ เจ้าจะไปรังเกียจแม่ของเจ้าได้อย่างไรกัน ความกตัญญูของเจ้าถูกสุนัขกินไปหมดแล้วหรือ!"

ลู่ฝูอิงอดกลอกตาไม่ได้ ท่านพ่อของนางช่างเสแสร้งเก่งจริงๆ ถึงเวลาปานนี้แล้ว ทั้งยังไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย ก็ยังจะเสแสร้งอยู่อีก

นางขี้เกียจจะเถียงกับเขา จึงตัดบทเปลี่ยนเรื่องอย่างหงุดหงิด

"ช่างเถอะ ตอนนี้ข้าไม่อยากคุยเรื่องนี้กับท่านพ่อแล้ว หากท่านพ่ออยากให้ข้าไปเอาคันศรซั่วเยวี่ยจากท่านแม่ ก็ต้องไล่นังแพศยานั่นไปเสีย ไม่อย่างนั้นข้าก็ไม่ไป อย่างมากก็ปล่อยให้คันศรซั่วเยวี่ยเน่าเปื่อยคามือท่านแม่ไปเถอะ!"

"ลู่ฝูอิง!"

ครานี้ลู่หมิงยวนโมโหจนถึงขั้นเรียกชื่อจริงของนางออกมาตรงๆ

ลู่ฝูอิงเชิดคอขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวฟ้าดิน ลู่หมิงยวนทำอะไรนางไม่ได้ ได้แต่สูดหายใจเข้าลึกๆ ฝืนสะกดอารมณ์ให้สงบลงครู่หนึ่ง จึงเอ่ยกับนางอีกครั้ง

"อิงเอ๋อร์ พ่อจะพูดตามตรงกับเจ้า หญิงกำพร้าผู้นั้นยังมีประโยชน์ต่อพ่ออยู่ ชั่วคราวนี้จึงยังขับไล่นางไปไม่ได้ เจ้าช่วยเข้าใจพ่อหน่อยได้หรือไม่"

อย่าว่าแต่นางหญิงกำพร้าผู้นั้นพัวพันกับคดีความในลานล่าสัตว์จนถูกคุมตัวไปยังศาลต้าหลี่เลย ลู่หมิงยวนเพื่อรักษาหมวกขุนนางบนหัวตนเองไว้ ก็ต้องช่วยลั่วอวี่โหรวออกมาจากศาลต้าหลี่อย่างบริสุทธิ์ผุดผ่องให้จงได้ มิฉะนั้นหากจับตัวการผู้อยู่เบื้องหลังไม่ได้ขึ้นมา เขาอาจต้องกลายเป็นแพะรับบาป โทษฐานปลงพระชนม์ฮ่องเต้นั้นไม่ใช่เรื่องที่คนทั่วไปจะแบกรับไหว

ยิ่งไปกว่านั้น การที่เจ้าหลินเจียนประจันหน้าท้าทายในท้องพระโรงวันนี้ ก็เห็นได้ชัดว่ากำลังจ้องจะฮุบเรื่องการปราบโจรตาเป็นมัน เขาไม่อยากเหนื่อยเปล่าแล้วสุดท้ายไม่ได้อะไรกลับมาเลยสักอย่าง ดังนั้นไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็ต้องปกป้องลั่วอวี่โหรวไว้ให้ได้

ทว่าเรื่องพวกนี้เขาก็ไม่อาจบอกกล่าวกับเด็กอายุสิบขวบได้อย่างตรงไปตรงมา ได้แต่หวังว่าบุตรสาวคนนี้จะรู้ความขึ้นมาบ้าง

แต่น่าเสียดาย ลู่ฝูอิงไม่ได้รู้ความถึงเพียงนั้นอย่างเห็นได้ชัด

ข้ออ้างบ่ายเบี่ยงของเขาในสายตาของลู่ฝูอิง ก็คือการปกป้องหญิงกำพร้าผู้นั้นอย่างชัดเจน ลู่ฝูอิงจึงแค่นเสียงฮึ

"ข้าไม่ฟังเรื่องพวกนี้หรอก ข้าบอกแล้ว หากท่านพ่อไม่ไล่หญิงกำพร้าคนนั้นไป ข้าก็จะไม่ไปขอคันศรซั่วเยวี่ยจากท่านแม่เด็ดขาด!"

ถูกบุตรสาวของตนข่มขู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความอดทนของลู่หมิงยวนก็มลายสิ้น

สีหน้าของเขาเคร่งขรึมลงอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

"ตามใจเจ้า!"

ไม่อยากได้คันศรซั่วเยวี่ยรึ

หึ ลู่หมิงยวนรู้จักลู่ฝูอิงดียิ่ง ของดีขนาดนั้น นางจะไม่ต้องการได้อย่างไร

ยังกล้ามาข่มขู่เขาอีกรึ

เขาอยากจะรู้นักว่านางจะทนไปได้สักกี่น้ำ

ตอนที่เขากลับถึงห้อง ชวีเจียวหลงเพิ่งวางตำราในมือลงพอดี

ลู่หมิงยวนปรายตามองหน้าปกแวบหนึ่ง เป็นตำรา "นวี่เจ๋อ"

เขารู้สึกจนใจอยู่บ้าง "เมื่อก่อนเจ้ามิใช่ไม่ชอบอ่านตำราพวกนี้ที่สุดหรอกหรือ"

ชวีเจียวหลงถอนหายใจ "นั่นสิ ไม่ชอบอ่าน จึงได้เสียเปรียบไปตั้งเท่าไร อีกประเดี๋ยวก็ต้องไปเป็นอาจารย์สอนเหล่าคุณหนูตระกูลสูงแล้ว อย่างไรเสียก็ถือว่าเป็นอาจารย์คนหนึ่ง กิริยาท่าทางจะหยาบกระด้างเกินไปไม่ได้ ข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อรักษาหน้าตาของจวนโหว เป็นเพียงการจุดธูปกราบพระยามจวนตัวเท่านั้น"

กล่าวจบ มิทันให้ลู่หมิงยวนได้เอ่ยปาก นางก็กวาดสายตามองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจดเท้า "ได้ยินว่าเมื่อครู่นี้ท่านโหวไปหาอิงเอ๋อร์ที่ศาลบรรพชนมารึ"