บทที่ 63 มาทำไมกัน

บทที่ 63 มาทำไมกัน

ลู่หมิงยวนยังไม่รู้ว่าทุกการเคลื่อนไหวของตนถูกพี่ชายใหญ่จับตาดูอยู่อย่างไม่คลาดสายตา หลังจากจัดการส่งคนไปวิ่งเต้นที่ศาลต้าหลี่แล้ว เขาก็ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะก้าวเท้าตรงไปยังศาลบรรพชน

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่ายังไม่เอ่ยปาก ลู่ฝูอิงจึงจำต้องคุกเข่าอยู่ในศาลบรรพชนต่อไป

นอกจากอิ๋นซิ่งที่ถูกเฝิงหลิงสั่งให้มาใส่ยาให้ตรงเวลาแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดมาเยี่ยมนางอีกเลย

แต่ก่อนยามที่ตนถูกลงโทษ ท่านแม่ยังแอบส่งของอร่อยมาให้ ทว่าตอนนี้นางอยู่ในศาลบรรพชนมาเนิ่นนานเพียงนี้ นอกจากข้าวต้มกุ๊ยกับผักดองแล้วก็ไม่มีสิ่งอื่นใดเลย

ท่านแม่บอกว่ารักถนอมนางมิใช่หรือ ทั้งที่รับปากว่าจะต้มข้าวหมากหวานให้นางแท้ๆ!

ลู่ฝูอิงทั้งโกรธทั้งน้อยใจ ขณะที่กำลังร้องไห้ก็พลอยรู้สึกปวดระบมที่ใบหน้าขึ้นมาอีก พอนึกถึงท่านพ่อที่ตบหน้านาง ลู่ฝูอิงก็ยิ่งเคียดแค้น

นางคิดว่าที่ท่านแม่ไม่มาเยี่ยมนางย่อมต้องถูกท่านพ่อขัดขวางเป็นแน่ ตอนนี้ในใจของท่านพ่อมีสตรีอื่นแล้ว เขาไม่รักนางอีกต่อไปแล้ว

รอให้นางออกไปได้ก่อนเถอะ จะต้องหาทางขับไล่หญิงชั่วผู้นั้นออกไปให้จงได้!

เพิ่งจะคิดเช่นนั้น นางก็ได้ยินเสียงของท่านพ่อดังขึ้น

"อิงเอ๋อร์? อิงเอ๋อร์?"

ลู่ฝูอิงชะงักไป ความขุ่นเคืองก่อนหน้านี้มลายหายไปจนสิ้น นางหันขวับกลับไป มองผู้มาเยือนด้วยสีหน้าดีใจระคนประหลาดใจ

"ท่านพ่อ!"

ลู่หมิงยวนก้าวเท้าเข้ามา เมื่อเห็นบุตรสาวนอนฟุบอยู่บนเบาะรองนั่ง จึงอุ้มนางขึ้นมาด้วยความปวดใจอยู่บ้าง

"อิงเอ๋อร์ของพ่อต้องลำบากแล้ว"

ลู่ฝูอิงจมูกแสบพลัน น้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาทันใด

"ท่านยังรู้อีกหรือว่าลูกต้องลำบาก! ตอนนั้นท่านไม่ช่วยลูกขอร้องสักคำ ซ้ำยัง... ฮือๆๆ ยังตีลูกอีก ฮือๆๆ..."

เมื่อลู่หมิงยวนนึกขึ้นมาได้ ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง

ตอนนั้นเขาหน้ามืดตามัวเพราะความโกรธจริงๆ แต่นั่นก็เพราะ...

เขาเม้มปากแน่น "อิงเอ๋อร์ วันหน้าห้ามพูดจาว่าผู้อื่นดีกว่าพ่อเช่นนั้นอีก เจ้าเป็นลูกสาวแท้ๆ ของพ่อ การพูดจาเช่นนี้มิใช่เอามีดมากรีดลงบนขั้วหัวใจของพ่อหรอกหรือ พ่อเองก็เสียใจมากเช่นกัน"

ลู่ฝูอิงชะงักงัน เดิมทีนางนึกว่าท่านพ่อมาเพราะเป็นห่วงตน แต่เปิดปากประโยคแรกกลับกลายเป็นการสั่งสอนเสียได้

นางมุดตัวออกจากอ้อมอกของลู่หมิงยวน แล้วจ้องเขาตาเขียว

"แล้วนั่นมิใช่เพราะท่านพ่อทำไม่ดีกับลูกก่อนหรอกหรือ ท่านพ่อเสียใจแล้วลูกไม่เสียใจหรืออย่างไร"

"เจ้า!"

ถูกบุตรสาวย้อนเอาเช่นนี้ ลู่หมิงยวนก็เกิดโทสะขึ้นมาบ้าง ทว่าคำพูดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากพลันทำให้นึกถึงจุดประสงค์ที่ตนมาที่นี่ได้ จึงทำได้เพียงข่มอารมณ์แล้วเกลี้ยกล่อม

"เอาเถอะๆ เป็นความผิดของพ่อเอง พ่อขอโทษเจ้า วันหน้าจะไม่ทำเช่นนี้อีกแล้ว"

ลู่ฝูอิงส่งเสียงฮึเบาๆ อย่างพอใจขึ้นมาบ้าง จากนั้นจึงเอื้อมมือลูบคลำตามตัวลู่หมิงยวน

ทว่าคลำอยู่ครึ่งค่อนวัน กลับพบว่าบนตัวของลู่หมิงยวนว่างเปล่าไร้สิ่งใด

ลู่ฝูอิงเบิกตากว้างทันที

"ท่านพ่อ ของล่ะ"

ลู่หมิงยวนอึ้งไปเล็กน้อย ตามความคิดไม่ทัน "ของอะไร"

"น่องไก่ไงเจ้าคะ หรือไม่ก็เนื้อทอดแผ่น หากไม่มีจริงๆ ขนมหวานก็ยังดี! ท่านพ่อ ท่านคงมิได้มามือเปล่าหรอกนะ ท่านรู้หรือไม่ว่าลูกต้องทนใช้ชีวิตอย่างไรในศาลบรรพชนนี้ ข้าวต้มกุ๊ยกับผักดองผู้ใดจะอยากกินกัน บ่าวพวกนั้นยังกินดีกว่าลูกเสียอีก! ท่านบอกว่ารักถนอมลูกมิใช่หรือ หากเป็นท่านแม่มาหาลูก ไม่มีทางมามือเปล่าเด็ดขาด!"

คราวนี้ลู่หมิงยวนยิ่งกระอักกระอ่วนใจหนักกว่าเดิม

ตลอดมาเขาวางตัวเป็นบิดาผู้เข้มงวด ทุกคราที่ลู่ฝูอิงถูกลงโทษในศาลบรรพชน คนที่คอยห่วงใยดูแลประคบประหงมล้วนเป็นชวีเจียวหลง นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาเยือน จึงไร้ประสบการณ์โดยสิ้นเชิง

ยิ่งไปกว่านั้น การที่เขามาในครั้งนี้แต่แรกก็มิได้ตั้งใจมาเยี่ยมบุตรสาวโดยเฉพาะ ย่อมไม่ได้เตรียมสิ่งใดมาเป็นธรรมดา

"นี่... ท่านย่าของเจ้าล้มป่วย พ่อยุ่งมากจนลืมไปเสียสนิท เดี๋ยวพ่อจะให้ห้องครัวจัดส่งมาให้เจ้าก็แล้วกัน"

"ท่านย่าป่วยหรือ" นัยน์ตาของลู่ฝูอิงเป็นประกายขึ้นมาทันใด "เช่นนั้นก็ดียิ่งน่ะสิ ยังจะต้องส่งอะไรมาอีกเล่า ท่านพ่อรีบปล่อยลูกออกไปเร็วเข้า ศาลบรรพชนนี้หนาวเย็นจะตาย ลูกไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว!"

ลู่หมิงยวนหน้าสลดลงทันควัน "ดีอะไรกัน อิงเอ๋อร์ นั่นท่านย่าแท้ๆ ของเจ้านะ เจ้าพูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร"

ถูกสาดน้ำเย็นรดใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า รอยยิ้มของลู่ฝูอิงจึงแข็งค้างอยู่บนใบหน้า นางมองไปยังลู่หมิงยวน

"ท่านพ่อ ท่านไม่ได้นำของอร่อยมาให้ลูก ทั้งยังไม่คิดจะปล่อยลูกออกไป เช่นนั้นท่านมาทำไมกัน"

ถูกบุตรสาวจ้องมองด้วยสายตาเช่นนั้น ลู่หมิงยวนรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง ทว่าเขาก็ยังผ่อนคลายสีหน้าลง ยื่นมือไปกุมไหล่ของบุตรสาวไว้

"พ่อไม่ได้หมายความเช่นนั้น อีกสองวันนี้พ่อต้องหาทางทำให้ท่านย่าของเจ้ายอมใจอ่อนแน่นอน เพียงแต่ไม่ใช่ตอนนี้ มิเช่นนั้นหากท่านย่าของเจ้ารู้ว่าพ่อฉวยโอกาสตอนที่นางป่วยปล่อยเจ้าออกไป จะมิมัวแต่โมโหกว่าเดิมหรือ ประเดี๋ยวถูกลงโทษหนักกว่าเดิมจะทำอย่างไร พ่อทำเพื่อเจ้าทั้งนั้น"

ได้ยินคำนี้ แม้จะฟังดูมีเหตุผล ทว่าในใจลู่ฝูอิงยังคงไม่สบอารมณ์ สีหน้ามิได้คลายลงเท่าใดนัก เพียงเอ่ยถามว่า

"แล้วตกลงท่านพ่อมาทำไมกัน มาดูว่าลูกตายแล้วหรือยังหรือเจ้าคะ"

"พูดจาอะไรเช่นนี้"

ลู่หมิงยวนคิดจะดุด่าอยู่บ้าง แต่พอนึกถึงเป้าหมายของตน คำพูดที่มาถึงริมฝีปากจึงถูกกลืนกลับลงไป

ทำได้เพียงสะกดกลั้นอารมณ์เกลี้ยกล่อมลู่ฝูอิงอยู่พักใหญ่ รับปากว่าจะหาของอร่อยและของเล่นสารพัดมาให้ ถึงปลอบประโลมคนตรงหน้าให้อยู่หมัดได้ในที่สุด

ครั้นสบโอกาสอันควร ลู่หมิงยวนจึงเอ่ยขึ้นว่า

"อิงเอ๋อร์ คันศรซั่วเยวี่ยที่พ่อเคยบอกกับเจ้าคราวก่อน เจ้ายังจำได้หรือไม่"

ลู่ฝูอิงชะงักไปเล็กน้อย เอียงคอคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเบิกดวงตากลมโตพยักหน้า

"จำได้เจ้าค่ะ! ก่อนนี้ท่านพ่อบอกว่าคันศรซั่วเยวี่ยงดงามยิ่งนัก! ฝีมือประณีตยิ่งกว่าช่างในวังเสียอีก! ท่านพ่อยังบอกอีกว่าหากผู้ใดครอบครองคันศรซั่วเยวี่ยจะยิงถูกเป้าทุกลูก! เหมาะกับลูกที่สุด!"

ทว่าพอนึกถึงตรงนี้ นางก็ย่นใบหน้าเล็กๆ ลง "แต่ท่านพ่อมิได้บอกหรือว่าคันศรซั่วเยวี่ยไม่ได้อยู่ในมือท่าน"

ลู่หมิงยวนบีบจมูกนางเบาๆ "ก่อนหน้านี้พ่อไม่ได้บอกเจ้าเพราะกลัวว่าจะทำให้ท่านย่าของเจ้าโมโห ความจริงแล้วคันศรซั่วเยวี่ยอยู่ที่บ้านท่านตาของเจ้ามาโดยตลอด วันนี้แม่ของเจ้าเพิ่งไปเอามันกลับมา"

"อยู่ที่ท่านแม่หรือเจ้าคะ" ลู่ฝูอิงชะงักไป จากนั้นก็ขมวดคิ้ว "แล้วเหตุใดท่านแม่ถึงไม่มอบให้ลูกแต่แรกเล่า! หากลูกพกคันศรซั่วเยวี่ยไปลานล่าสัตว์ มีหรือจะพ่ายแพ้ให้เจาอี๋!"

ลู่หมิงยวนลูบผมบุตรสาว "คาดว่าคงเป็นเพราะเรื่องที่ลานล่าสัตว์คราวนี้ แม่ของเจ้าจึงคิดว่าไม่อาจปล่อยให้อิงเอ๋อร์ของเราต้องไปรับความน้อยเนื้อต่ำใจข้างนอกได้ ถึงได้ตั้งใจไปเอาคันศรซั่วเยวี่ยจากตระกูลท่านตามาให้เจ้าโดยเฉพาะ"

"ลูกรู้อยู่แล้วเชียวว่าท่านแม่ดีต่อลูกที่สุด!"

ลู่ฝูอิงเชิดคางขึ้นอย่างลำพอง ทว่าสีหน้ายังคงมีความไม่พอใจอยู่บ้าง "ท่านแม่ก็นี่กระไร มีของดีถึงเพียงนี้จะเก็บซ่อนไว้ทำไมกัน! นางใช้ก็ไม่เป็น มอบให้ลูกเสียแต่แรกก็สิ้นเรื่องแล้วมิใช่หรือ"

ต่อคำพูดที่ว่า "นางใช้ก็ไม่เป็น" ของลู่ฝูอิง ลู่หมิงยวนมิได้เอ่ยขัด แววตาเพียงวาววับขึ้น ก่อนยิ้มแล้วเอ่ยว่า

"คงเป็นเพราะเมื่อก่อนเห็นว่าอิงเอ๋อร์ยังเด็ก กลัวว่าเจ้าจะยกไม่ไหว บัดนี้อิงเอ๋อร์โตแล้ว แม่ของเจ้าย่อมต้องวางแผนเผื่อเจ้าให้มาก ถึงได้ไปเอากลับมาให้เจ้า เจ้าคิดว่าท่านย่าของเจ้าล้มป่วยเพราะเหตุใดเล่า ก็เพราะแม่ของเจ้าแล่นไปบ้านท่านตาเพื่อเอาคันศรนี้มาให้เจ้านี่แหละ ถึงทำให้ท่านย่าโมโหจนล้มป่วย แม่ของเจ้าดีต่อเจ้าถึงเพียงนี้ พอเจ้าไปเอาคันศรซั่วเยวี่ยมาแล้ว จะต้องตั้งใจฝึกฝนให้ดี เข้าใจหรือไม่"

ลู่ฝูอิงตบอกตัวเองเบาๆ "วางใจเถิดเจ้าค่ะท่านพ่อ!"

ลู่หมิงยวนลอบโล่งอกในใจ "ดี เช่นนั้นรอเจ้าไปเอาคันศรซั่วเยวี่ยมาจากแม่ของเจ้าแล้วค่อยมาหาพ่อ ถึงเวลานั้นพ่อจะสอนเจ้าใช้เอง จะได้ไม่ต้องให้เจาอี๋มารังแกเจ้าได้อีก!"

"เจ้าค่ะ!" ลู่ฝูอิงชอบฟังคำนี้ที่สุด ความขุ่นมัวก่อนหน้านี้พลันมลายหายไปจนสิ้น

เมื่อบรรลุเป้าหมาย ลู่หมิงยวนจึงกำชับให้ลู่ฝูอิงพักผ่อนให้ดีตามมารยาท พลางลุกขึ้นหมายจะจากไป ทว่ากลับถูกลู่ฝูอิงคว้าชายเสื้อไว้หมับ

"ท่านพ่อ ท่านรอก่อนเจ้าค่ะ"

ลู่หมิงยวนหันกลับมา "มีอะไรหรืออิงเอ๋อร์"

ลู่ฝูอิงหรี่ตาลง "ท่านพ่อ ลูกเพิ่งนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้เจ้าค่ะ"