บทที่ 62 แผนการ

บทที่ 62 แผนการ

จินจวี๋คือคนที่ชวีเจียวหลงเคยกำชับให้คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของลั่วอวี่โหรว

ฮูหยินผู้เฒ่ายึดทอนอำนาจของนางไปตั้งนานแล้ว อาจเพราะเกรงว่าหากนางรวมกลุ่มกับคนจากไซ่เป่ยพวกนี้แล้วจะยากแก่การควบคุม สรุปคือคนที่นางพามาจากบ้านเดิมในคราวนั้น นอกจากชิงซิ่งที่ยังได้อยู่ปรนนิบัติข้างกายแล้ว คนอื่นๆ ล้วนถูกแยกย้ายไปอยู่ตามจุดต่างๆ ทั่วจวนโหว ตลอดหลายปีมานี้มีฐานะต่ำต้อยและต้องทนรับสายตาเย็นชาเหยียดหยามสารพัด

จินจวี๋เป็นสาวใช้ปัดกวาดเช็ดถูประจำเรือนปีกตะวันตกมาโดยตลอด แม้ไม่มีอำนาจอะไร แต่ก็เพียงพอต่อการจับตาดูคนคนหนึ่ง

ชวีเจียวหลงอ้างว่ามื้อเย็นกินไปได้ไม่เท่าไร จึงจะไปดูที่ห้องครัวสักหน่อย นางเดินออกจากเรือนหลัก พอผ่านเขามอจำลองก็ชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย

ด้านในเขามอจำลองมีเสียงกระซิบแผ่วเบาของจินจวี๋ลอยมา

"ฮูหยิน ก่อนที่ลั่วอวี่โหรวจะถูกศาลต้าหลี่คุมตัวไป นางได้รับนกพิราบสื่อสารตัวหนึ่งเจ้าค่ะ เนื้อความข้างในไม่แน่ชัด พอนางรับจดหมายแล้วก็ปล่อยนกพิราบไป ไม่ได้ส่งจดหมายตอบกลับไปเจ้าค่ะ"

จินจวี๋พูดใจความสำคัญด้วยน้ำเสียงและจังหวะที่รวดเร็วอย่างยิ่ง

ชวีเจียวหลงขมวดคิ้วเล็กน้อย ริมฝีปากขยับเอ่ยเพียงว่า "ข้ารู้แล้ว" ก่อนจะเดินผ่านเขามอจำลองนั้นไป

ในสายตาของคนนอก ชวีเจียวหลงเพียงแค่ถูกบางสิ่งใต้เท้าดึงดูดความสนใจ นางก้มลงมองครู่หนึ่ง พอเห็นว่าไม่มีอะไรแปลกประหลาดจึงเดินหน้าต่อไป

ชวีเจียวหลงเดินไปรอบหนึ่งที่ห้องครัว แล้วยกจานขนมสองจานกลับมา

พอนั่งลง ชิงซิ่งก็ขมวดคิ้ว "หญิงกำพร้าผู้นั้นมีปัญหาจริงๆ ด้วย ฮูหยิน ตอนนี้เราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ"

ชวีเจียวหลงกินขนมอย่างใจเย็น แค่นยิ้มพลางกล่าว "รอ"

"รอหรือเจ้าคะ"

"ใช่แล้ว รอใต้เท้าผู้ตรวจการของเราสักหน่อย ดูสิว่าจะช่วยหาเบาะแสอะไรให้พวกเราได้บ้างหรือไม่"

ชิงซิ่งไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่นางก็ไม่ซักไซ้ต่อ เพียงพยักหน้ารับแล้วเอ่ยกับนางว่า

"หงหลีมาแล้วเจ้าค่ะ"

ชวีเจียวหลงรีบวางขนมลงในทันที แล้วบอกให้ชิงซิ่งพาหงหลีเข้ามา

"คุณ... ฮูหยิน!"

หงหลีคงอยากจะเรียก "คุณหนู" นางไม่ได้อยู่ข้างกายชวีเจียวหลงมานานเกินไป จึงยังปรับคำเรียกหาไม่ทัน

เมื่อได้เห็นคนที่มา ชวีเจียวหลงก็รู้สึกแสบจมูกขึ้นมาเล็กน้อย

"ฮูหยงฮูหยินอะไรกัน ข้าจะกลายเป็นฮูหยินเฒ่าอยู่รอมร่อแล้ว"

หงหลีน้ำตาคลอเบ้า พอได้ยินเช่นนั้นก็หลุดหัวเราะพรืดออกมา

"ยังอีกไกลเจ้าค่ะ ยายแก่หนังเหนียวคนนั้นยังไม่ลงโลงเลย ท่านจะนับว่าแก่ได้อย่างไรกัน"

"เจ้านี่นะ!"

ชวีเจียวหลงจิ้มหว่างคิ้วของนางเบาๆ "ยังคงปากไม่มีหูรูดเหมือนเดิม"

หงหลีแค่นเสียงหึเบาๆ "บ่าวแค่ทนดูท่าทางเสแสร้งวางโตของนางไม่ไหวเจ้าค่ะ"

ชิงซิ่งเองก็จนใจ "ข้าว่าเจ้าคงอยากโดนย้ายไปอีกรอบกระมัง ฮูหยินอุตส่าห์ดึงตัวเจ้าขึ้นมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย รู้จักระวังตัวบ้างเถอะ!"

"รู้แล้วน่า รู้แล้ว ข้าก็แค่พูดต่อหน้าพวกเจ้าเท่านั้นแหละ"

หงหลีเอ่ยพลางรับรองกับชวีเจียวหลงด้วยสีหน้าจริงจัง "ฮูหยินวางใจเถิดเจ้าค่ะ หงหลีจะไม่สร้างปัญหาให้ท่านแน่นอน"

"ปัญหาอะไรกันเล่า" ชวีเจียวหลงกอดนางไว้ "ไม่เป็นไร ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาข้าก็จะค้ำไว้เอง หงหลี พวกเราจะอยู่ในจวนโหวอีกไม่นานแล้ว ต่อไปไม่ต้องคอยระแวดระวังหดหัวทำตัวลำบากเช่นนั้นอีก"

หงหลีชะงักไป เห็นได้ชัดว่าเพิ่งรู้เรื่องนี้เป็นครั้งแรก ทว่าแววตาและหัวคิ้วกลับซ่อนความดีใจไว้ไม่อยู่

"คุณหนูหมายความว่า...?"

"ข้าจะหย่าขาดกับลู่หมิงยวน ข้าจะพาทุกคนกลับจวนแม่ทัพ หงหลี อยู่เคียงข้างข้าฟื้นฟูกองทัพตระกูลชวีขึ้นมาใหม่ ได้หรือไม่"

พอคำว่ากองทัพตระกูลชวีหลุดออกมา ขอบตาของหงหลีก็แดงก่ำขึ้นมาทันที นางหันไปมองชิงซิ่ง แต่กลับเห็นชิงซิ่งมีสีหน้าสงบนิ่ง ดูไม่ประหลาดใจแม้แต่น้อย

"ดีจริงนะชิงซิ่ง เรื่องใหญ่ปานนี้ ทำไมไม่ส่งข่าวบอกข้าล่วงหน้าบ้างเลย"

ชิงซิ่งค้อนขวับใส่นางทีหนึ่ง "เจ้าก็รู้ว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ไม่ดูบ้างเล่าว่ารอบตัวเจ้ามีแต่พวกผีเปรตมารร้ายหน้าไหนบ้าง ข้าจะกล้าพูดสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไร"

หงหลีคิดตามแล้วก็เห็นจริง จึงยอมปล่อยผ่านไป

นางหันกลับมากุมมือชวีเจียวหลงไว้ "หงหลีย่อมสนับสนุนทุกการตัดสินใจของคุณหนูอยู่แล้วเจ้าค่ะ หากคุณหนูต้องการ ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ หงหลีก็ไม่ขอปฏิเสธ!"

"ไม่ถึงขั้นต้องบุกน้ำลุยไฟหรอก" ชวีเจียวหลงยิ้ม "เพียงแต่ยามนี้มีเรื่องหนึ่งที่ต้องมอบหมายให้เจ้าไปจัดการจริงๆ"

"คุณหนูสั่งมาได้เลยเจ้าค่ะ"

ชวีเจียวหลงลังเลเล็กน้อย แม้รู้ดีว่ารอบข้างไม่มีผู้ใด แต่นางก็ยังเลือกที่จะโน้มตัวไปแนบหูหงหลี แล้วกระซิบบอกอะไรบางอย่างแผ่วเบา

สีหน้าของหงหลีและชิงซิ่งพลันเปลี่ยนไปอย่างมีสีสันตื่นตาตื่นใจในพริบตา

"คุณหนู..."

เห็นได้ชัดว่าหงหลียังไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง จึงอดถามย้ำเพื่อความแน่ใจไม่ได้ "ท่าน... เอาจริงหรือเจ้าคะ"

ชวีเจียวหลงเลิกคิ้วใส่นาง "ข้าดูเหมือนกำลังล้อเล่นหรือ"

หงหลีพินิจสีหน้าของนางอย่างละเอียด ดูแล้วไม่เหมือนจริงๆ

ครู่ต่อมาหงหลีก็คลี่ยิ้มออกมา พลางตบอกตนเอง "คุณหนูวางใจได้เลยเจ้าค่ะ! หงหลีจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!"

*

เรือนตะวันออก

ลู่หมิงเซิงถูกภรรยาเกลี้ยกล่อมให้กลับมา ในใจยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง

เห็นได้ชัดว่าบัณฑิตเฒ่าหัวโบราณผู้นี้ ด้านหนึ่งยืนกรานว่าตนเองมิได้ทำผิด แต่อีกด้านก็รู้สึกละอายใจที่ทำให้มารดาเอกต้องโกรธจนล้มป่วย

"ฮูหยิน วันนี้ข้าทำผิดไปจริงๆ หรือ"

ไป๋ซื่อส่ายหน้าอย่างจนใจ "ท่านพี่อย่าได้คิดมากเลย ตัวท่านเองก็บอกมิใช่หรือว่าคนเราไม่อาจกตัญญูอย่างมืดบอด จะให้ตามอารมณ์ของท่านแม่จนยอมปล่อยให้นางกลับดำเป็นขาวได้อย่างไรกัน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จิตใจของลู่หมิงเซิงพลันกลับมาแข็งกร้าวขึ้นอีกครา

"ฮูหยินพูดถูกแล้ว"

"ที่น้องเรียกท่านพี่กลับมา เพราะยังมีอีกเรื่องหนึ่งอยากจะพูด"

เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของไป๋ซื่อ ลู่หมิงเซิงก็ไม่กล้าเพิกเฉย

"เรื่องใดหรือ"

ไป๋ซื่อถ่ายทอดความหมายคำพูดก่อนหน้านี้ของชวีเจียวหลงให้ลู่หมิงเซิงฟังตรงๆ ก่อนจะกล่าวต่อว่า

"น้องกังวลว่าน้องรองจะทำเรื่องโง่เขลาเพื่อสตรีไร้ที่พึ่งผู้นั้น ท่านพี่ ท่านจะส่งคนไปจับตาดูทางศาลต้าหลี่โดยเร็วหรือไม่"

ลู่หมิงเซิงขมวดคิ้ว "น้องรองคงไม่ถึงกับแยกแยะไม่ออกกระมัง"

"เรื่องนี้ยากจะบอกได้"

ไป๋ซื่อถอนหายใจ "แม้กระทั่งเรื่องพาสตรีไร้ที่พึ่งไปลานล่าสัตว์เขายังทำได้ การจะช่วยปกป้องนางก็ไม่ใช่เรื่องที่เข้าใจยากอันใด อีกทั้ง..."

ไป๋ซื่อมองลู่หมิงเซิง

"จำได้หรือไม่ ฝ่าบาทตรัสไว้ว่าหากสตรีไร้ที่พึ่งผู้นั้นมีปัญหาจริงๆ จะลงทัณฑ์น้องรองอย่างหนัก แม้เพื่อรักษาบรรดาศักดิ์ของตนเองไว้ น้องรองย่อมไม่มีทางยอมให้สตรีผู้นั้นเกิดเรื่องเด็ดขาด ดังนั้น..."

สีหน้าของลู่หมิงเซิงพลันเขียวคล้ำ

"เขากล้าหรือ!"

ปากพูดเช่นนั้น ทว่าลู่หมิงเซิงกลับไม่มั่นใจแม้แต่น้อย ยามนี้จึงนั่งไม่ติดอีกต่อไป "จะปล่อยให้น้องรองทำเรื่องผิดพลาดเช่นนี้ไม่ได้ ข้าจะส่งคนไปศาลต้าหลี่เดี๋ยวนี้"