บทที่ 61 ล้วงความ

บทที่ 61 ล้วงความ

ได้ยินว่าลั่วอวี่โหรวถูกศาลต้าหลี่คุมตัวไป ชวีเจียวหลงก็ประหลาดใจอยู่บ้างจริง ๆ

เพราะชาติก่อนไม่มีเรื่องราวช่วงนี้เกิดขึ้น

ทว่าพอนางลองคิดดูอีกที กลับรู้สึกว่านี่อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร

เบื้องหลังของลั่วอวี่โหรวมีคนหนุนหลังอยู่จริงหรือไม่ รอผลการสืบสวนของศาลต้าหลี่ก็คงรู้

หากลั่วอวี่โหรวสามารถก้าวออกจากศาลต้าหลี่ได้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน นั่นย่อมแสดงว่าเบื้องหลังของนางไม่เพียงมีคนคอยหนุน ทว่าภูมิหลังของผู้หนุนหลังยังยิ่งใหญ่ไม่ธรรมดา

หากนางออกมาไม่ได้...

ชวีเจียวหลงครุ่นคิด เช่นนั้นนางคงต้องหาหนทางอื่นเพื่อหย่าขาดกับลู่หมิงยวน

ขณะกำลังเหม่อลอย ก็ได้ยินไป๋ซื่อเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"น้องสะใภ้ลองทายดูสิว่า หญิงกำพร้าผู้นั้นยังจะก้าวพ้นประตูศาลต้าหลี่ออกมาได้หรือไม่"

ชวีเจียวหลงเลิกคิ้ว

นี่ไป๋ซื่อคิดจะ... ล้วงความอย่างนั้นหรือ

ชวีเจียวหลงรู้สึกว่านี่นับเป็นโอกาสอันดี จึงแย้มยิ้มอย่างว่าง่ายแล้วตอบไปว่า

"น่าจะได้กระมัง แม่นางลั่วเป็นคนดียิ่ง ทั้งท่านโหวก็โปรดปรานนางเป็นพิเศษ คงตัดใจปล่อยให้นางทนลำบากในศาลต้าหลี่ไม่ลงหรอก"

แววตาของไป๋ซื่อไหววูบขึ้นมาทันใด

ความหมายของคำพูดนี้... หรือว่าน้องรองจะคอยวิ่งเต้นอยู่เบื้องหลัง ด้วยเส้นสายของจวนติ้งหยางโหว การจะลากตัวหญิงกำพร้าไร้ที่พึ่งออกมาจากศาลต้าหลี่สักคน ย่อมไม่ใช่เรื่องยากเย็นอันใด

เพียงแต่ทำเช่นนี้ มิเท่ากับเป็นการใช้อำนาจเอื้อประโยชน์ส่วนตน บิดเบือนกฎหมายอย่างโจ่งแจ้งหรอกหรือ

เห็นทีต้องบอกให้สามีคอยจับตาดูทางศาลต้าหลี่ไว้ให้ดี หากจับจุดอ่อนหรือข้อผิดพลาดได้จริง เกรงว่าจะช่วยให้หน้าที่การงานก้าวหน้าขึ้นไปได้อีกขั้น

ตำแหน่งขุนนางผู้ตรวจการขั้นหกชั้นรอง ยังต่ำเกินไปนัก

ไป๋ซื่อแย้มยิ้มอย่างสุขุมพลางตบหลังมือชวีเจียวหลงเบา ๆ "เจ้าเนี่ยนะ ใจดีกับหญิงกำพร้าผู้นั้นเกินไปแล้ว ข้าได้ยินมาว่าตอนอยู่ลานล่าสัตว์ นางไปปรากฏตัวอยู่บนพลับพลาที่ประทับของฝ่าบาทกับฮองเฮา เรื่องนี้เจ้าไม่สงสัยเลยหรือ"

"เรื่องนี้..."

ชวีเจียวหลงเพิ่งคิดจะเอ่ยปาก พลันสดับได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังก้าวใกล้เข้ามา

ดวงตาของชวีเจียวหลงหรี่ลงเล็กน้อย คำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปากพลันเปลี่ยนทิศทางในทันที

"ไม่ปิดบังพี่สะใภ้ เมื่อครู่สถานการณ์ชุลมุนเกินไป ข้าจึงยังไม่มีโอกาสได้พูด เรื่องใหญ่โตเพียงนี้มีหรือที่ข้าจะไม่สงสัย เพียงแต่เมื่อวานข้าไปถามนางด้วยตัวเอง นางบอกว่าเห็นมือสังหารแล้วตกใจจนลนลาน จึงวิ่งหนีไปทางที่มีองครักษ์อยู่เยอะตามสัญชาตญาณ ด้วยเหตุนี้จึง..."

ฝ่าบาทและฮองเฮาประทับอยู่บนพลับพลา องครักษ์ตรงนั้นย่อมหนาแน่นที่สุดเป็นธรรมดา

ไป๋ซื่อถึงกับพูดไม่ออก "คำพรรค์นี้เจ้าก็เชื่อหรือ"

ชวีเจียวหลงมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าไร้เดียงสา "มีปัญหาอันใดหรือ"

ไป๋ซื่อกำลังจะเอ่ยปาก ลู่หมิงยวนก็ก้าวออกมาจากหลังฉากกั้นเสียก่อน

ไป๋ซื่อพลันกลืนคำพูดลงคอ แล้วเอ่ยถามลู่หมิงยวนด้วยสีหน้าห่วงใย "น้องรอง ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นอย่างไรบ้าง"

ลู่หมิงยวนตอบอย่างมีมารยาทแต่แฝงความเย็นชา "หมอประจำจวนบอกว่าไม่เป็นอะไรมาก เพียงแต่โทสะกำเริบจนหน้ามืด ตอนนี้เทียบยาไว้แล้ว ลำบากพี่สะใภ้ต้องเป็นห่วง"

"คนกันเองทั้งนั้น ไยต้องเกรงใจถึงเพียงนี้ ต้องการให้ข้ากับน้องสะใภ้เข้าไปปรนนิบัติหรือไม่"

"ไม่จำเป็นหรอก พี่สะใภ้ช่วยเกลี้ยกล่อมให้พี่ใหญ่กลับไปได้ก็นับว่าช่วยข้ามากแล้ว มิเช่นนั้นข้าเกรงว่าประเดี๋ยวท่านแม่ตื่นขึ้นมาจะถูกเขาทำให้โมโหอีก ท่านหมอบอกว่าท่านแม่อายุมากปานนี้แล้ว ต้องระวังอย่าให้มีโทสะเด็ดขาด"

แม้ลู่หมิงเซิงจะพูดจาไม่ไว้หน้า แต่การทำให้มารดาเอกของตนโมโหจนหมดสติเช่นนี้ ลึก ๆ แล้วย่อมรู้สึกผิด เขาจึงยืนกรานจะรอดูให้เห็นกับตาว่ามารดาฟื้นคืนสติเสียก่อนถึงจะยอมกลับไปได้อย่างวางใจ

ลู่หมิงยวนเพียงกลัวว่าถึงเวลานั้น อีกฝ่ายน่ะวางใจ แต่ท่านแม่กลับต้องมาช้ำใจแทน

สีหน้าของไป๋ซื่อดูกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ทว่าน้ำเสียงก็แฝงความไม่พอใจอย่างยิ่ง

"น้องรองพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร นิสัยพี่ใหญ่ของเจ้าก็เป็นเช่นนั้น มีอะไรก็พูดตรง ๆ วาจาอาจไม่รื่นหูนัก หากเจ้าเห็นว่าฟังยาก ข้าขออภัยแทนเขาได้ แต่หากเจ้าคิดว่าเขาพูดไม่ถูก ก็โต้แย้งกลับมาได้นี่ พูดก็พูดเถอะ วันนี้ที่ท่านแม่เป็นลม หากความผิดของพี่ใหญ่เจ้ามีสี่ส่วน ความผิดของน้องรองก็ต้องมีอย่างน้อยหกส่วน หากไม่ใช่เพราะเจ้าประพฤติตนไม่เหมาะสม มีหรือจะทำให้พี่ใหญ่ของเจ้าโกรธถึงเพียงนี้"

ลู่หมิงยวนเม้มปากแน่น

เขารู้ดีว่าพี่สะใภ้ผู้นี้ภายนอกดูอ่อนโยนยอมคน แต่แท้จริงแล้วกลับซ่อนเข็มไว้ในปุยนุ่น รับมือและหลอกล่อได้ยากกว่าเจียวหลงที่ดูร้ายกาจเอาแต่ใจเป็นไหน ๆ

น้ำเสียงของเขาจึงอ่อนลง

"พี่สะใภ้อย่าได้โกรธเลย ข้าไม่ได้มีเจตนาจะตำหนิพี่ใหญ่ เพียงแต่ท่านแม่อายุมากแล้ว ไม่อาจทนรับการกระทบกระเทือนอารมณ์ได้จริง ๆ พี่สะใภ้พาพี่ใหญ่กลับไปก่อนเถิด รอให้ท่านแม่ฟื้นแล้วข้าปลอบโยนท่านจนอารมณ์ดีขึ้น พี่ใหญ่ค่อยหาโอกาสมาขอขมาก็ยังไม่สาย จะได้ไม่ต้องเติมฟืนเข้ากองไฟ หากเรื่องแพร่งพรายออกไปจะส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของพี่ใหญ่เปล่า ๆ"

ไป๋ซื่อกล่าวอย่างไม่ยินดียินร้ายว่า "ยังคงเป็นน้องรองที่รอบคอบ เช่นนั้นคงต้องลำบากน้องรองแล้ว" จากนั้นจึงก้าวเข้าไปเกลี้ยกล่อมลู่หมิงเซิงให้กลับไป

ครั้นคนขัดหูขัดตาจากไปหมดแล้ว ลู่หมิงยวนจึงหันไปมองชวีเจียวหลง "เจียวหลง ที่เจ้าพูดเมื่อครู่เป็นความจริงหรือ"

ชวีเจียวหลงขมวดคิ้ว ทำท่าทางราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ "ท่านโหวหมายถึงเรื่องใดหรือ"

"หญิงกำพร้าผู้นั้นวิ่งไปยังแท่นสูง เพียงเพื่อหลบหนีการตามล่าของมือสังหารจริงหรือ"

ชวีเจียวหลงหลุบตาลง "อย่างไรนางก็บอกข้าเช่นนี้ ข้าดูแล้วก็ไม่คล้ายว่าโกหก"

ลู่หมิงยวนถอนหายใจด้วยความโล่งอก "เช่นนั้นก็ดีแล้ว"

ชวีเจียวหลงมองเขาด้วยสีหน้าฉงน "คำพูดนี้ของท่านโหวหมายความว่าอย่างไรหรือ"

ลู่หมิงยวนไม่ตอบ เพียงตบบ่าของนางเบา ๆ "ไม่มีอะไร เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเอง วันนี้เจ้าคงเหนื่อยแล้ว กลับไปพักผ่อนก่อนเถิด"

แม้ชวีเจียวหลงจะมีสีหน้ากังขา แต่ก็ยังคงพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

"ท่านโหวเองก็อย่าได้หักโหมนัก ควรถนอมร่างกายเป็นสำคัญนะเจ้าคะ"

ลู่หมิงยวนยิ้มพลางสวมกอดนาง "ได้"

จากนั้นจึงปล่อยชวีเจียวหลง แล้วรีบร้อนจากไป

ชวีเจียวหลงเองก็เก็บงำสีหน้าบนใบหน้า แล้วเดินกลับเรือนหลัก

จนกระทั่งปลอดคน ชิงซิ่งจึงขมวดคิ้วเอ่ยปาก "ฮูหยิน บ่าวมีเรื่องหนึ่ง ไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่เจ้าค่ะ"

"มีอะไรหรือ"

"เมื่อครู่ดูเหมือนคุณหนูจิ่นจูจะเอาแต่เหม่อมองคันศรซั่วเยวี่ยในมือบ่าวเจ้าค่ะ"

หางตาของชวีเจียวหลงเลิกขึ้นเล็กน้อย "โอ้ มีเจตนาร้ายหรือไม่"

ชิงซิ่งส่ายหน้า "เทียบกับเจตนาร้ายแล้ว คล้ายกับ...อยากรู้อยากลองเสียมากกว่าเจ้าค่ะ"

ชวีเจียวหลงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา

"น่าสนใจดี"

ในความทรงจำของนาง ไม่ยักจำได้ว่าลู่จิ่นจูเป็นวรยุทธ์

ทว่าลู่จิ่นจูกับลู่จิ่นเช่อมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน หากลู่จิ่นเช่อจะแอบสอนวิชาหมัดมวยให้ผู้เป็นน้องสาวบ้างก็ไม่แปลกอันใด

เพียงแต่ว่า...

ชวีเจียวหลงย่อมรู้ดี แม้ภายนอกไป๋ซื่อจะไม่แสดงออก แต่แท้จริงแล้วในใจก็คิดเหมือนฮูหยินผู้เฒ่า ไม่ยอมรับสตรีหยาบกระด้างดุดันเช่นนางอย่างยิ่ง

ในสายตาของไป๋ซื่อ สตรีควรจะรู้หนังสือเปี่ยมมารยาท อ่อนหวานเพียบพร้อม การฝึกยุทธ์รำกระบี่เป็นเรื่องของคนชั้นต่ำหยาบคายเท่านั้น

หากให้ไป๋ซื่อรู้เรื่องนี้เข้า...

ชวีเจียวหลงส่ายหน้า ลู่จิ่นจูคงต้องเดือดร้อนเป็นแน่

เด็กคนนี้ถึงวัยหมั้นหมายแล้ว หากช่วงนี้เกิดเรื่องพิเรนทร์อันใดจนกระทบต่อชื่อเสียง ไป๋ซื่อคงแทบคลั่งตาย

"ช่างเถิด เจ้าทำเป็นไม่เห็นสิ่งใดก็พอ แล้วก็เฝ้าคันศรซั่วเยวี่ยไว้ให้ดีด้วย"

"เจ้าค่ะ"

"ตงเถาจัดการเรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่"

"เจ้าค่ะ โดนโบยเสร็จแล้ว พ่อบ้านถือหนังสือสัญญาขายตัวออกจากจวนไป คาดว่าคงไปหาสำนักนายหน้าค้าทาสเพื่อขายออกไปเจ้าค่ะ"

ชวีเจียวหลงส่งเสียง "อืม" ในลำคอ "ฉวยโอกาสตอนที่ฮูหยินผู้เฒ่าป่วยหนัก เลื่อนขั้นหงหลีขึ้นมา"

หงหลีก็เหมือนกับชิงซิ่ง คือติดตามนางมาจากไซ่เป่ย

ชิงซิ่งพูดน้อย สุขุมรอบคอบ อยู่เคียงข้างชวีเจียวหลงมานานที่สุด และเพราะรู้จักชวีเจียวหลงดีที่สุด ในยามจำเป็นจึงสามารถแปลงโฉมเป็นชวีเจียวหลงเพื่อตายแทนนางได้ นับเป็นเงาที่บิดาทิ้งไว้ให้นาง

น่าเสียดายที่ชาติก่อน เงานี้ยังมิทันได้แสดงฝีมือ ก็ถูกลั่วอวี่โหรวใส่ร้ายจนต้องตายเสียก่อน

หากเทียบกับชิงซิ่งแล้ว หงหลีใจร้อนกว่า วรยุทธ์ไม่สูงนัก แต่วิชาตัวเบาไม่เลว ทั้งยังเชี่ยวชาญการปรุงเครื่องหอม เพียงแต่คุมปากไม่อยู่ พูดจาเฉือดเฉือน เมื่อครั้งนั้นฮูหยินผู้เฒ่าจึงสั่งย้ายหงหลีออกไปจากข้างกายนางเป็นคนแรก ชาติก่อนยิ่งต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสภายใต้น้ำมือของลั่วอวี่โหรว

ชาติก่อนชวีเจียวหลงโง่งมมาทั้งชีวิต ติดค้างผู้คนมากมาย บัดนี้มีโอกาสได้เริ่มต้นใหม่อีกครา นางย่อมไม่ยอมให้พวกเขาต้องเดินซ้ำรอยเดิมอีกเด็ดขาด

ดวงตาของชิงซิ่งเป็นประกายขึ้นมา "จริงหรือเจ้าคะ"

ทว่าพอพูดจบ นางก็ขมวดคิ้วอีก "แต่ภายหลังพอฮูหยินผู้เฒ่าได้สติ จะไม่สั่งย้ายอาหลีออกไปอีกหรือเจ้าคะ"

ชวีเจียวหลงจิ้มหน้าผากนางเบา ๆ "วางใจเถิด ข้าไม่ให้โอกาสนั้นแก่นางแน่"

ชิงซิ่งรู้สึกว่านับตั้งแต่ท่านโหวพาหญิงกำพร้าผู้นั้นกลับมา ฮูหยินก็ดูเปลี่ยนไปมาก

ทว่านางไม่รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องแย่ จึงแย้มยิ้มด้วยความยินดี "บ่าวจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!"

ทว่าชิงซิ่งเพิ่งก้าวพ้นประตูไป ก็วกกลับมาอย่างรวดเร็ว ชวีเจียวหลงขมวดคิ้ว "มีอะไรหรือ"

ชิงซิ่งกระซิบเสียงเบา "ฮูหยิน จินจวี๋บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะรายงานเจ้าค่ะ"