บทที่ 60 โมโหจนเป็นลม

บทที่ 60 โมโหจนเป็นลม

บรรยากาศเงียบสงัดลงไปชั่วขณะ

สีหน้าของลู่หมิงยวนเขียวคล้ำ หัวข้อสนทนาที่เขาอุตส่าห์เบี่ยงเบนไปได้เมื่อครู่ วนไปเวียนมากลับวกกลับมาที่เดิมจนได้

ลู่หมิงเซิงแค่นเสียงฮึดฮัดอย่างหนักหน่วง

"น้องรองไม่สนใจข้อห้ามของลานล่าสัตว์ พากลุ่มคนไม่เกี่ยวข้องไปลานล่าสัตว์ สมควรถูกยื่นฎีกาเอาผิดมิใช่หรือ น้องสะใภ้ เจ้าเองก็เถอะ ถึงน้องรองจะมีใจให้หญิงกำพร้าผู้นั้น เจ้าก็ไม่ควรตามใจถึงเพียงนี้ เจ้าเป็นถึงนายหญิง เหตุใดจึงทำตัวไร้ประโยชน์เช่นนี้ เจ้าต้องยืนหยัดขึ้นมา ไม่ใช่น้องรองพูดอะไรก็เออออตามไปเสียหมด แล้วยังมีท่านแม่อีก..."

เขาหันปลายหอกไปที่ฮูหยินผู้เฒ่าอีกครั้ง "แต่ก่อนลูกไม่ค่อยได้อยู่จวน ไม่คิดเลยว่าจวนโหวจะเละเทะวุ่นวายถึงเพียงนี้ ท่านเองก็บอกว่าการดูแลกิจการในเรือนเป็นหน้าที่ของนายหญิง ท่านก็ควรใช้ชีวิตบั้นปลายให้สุขสบาย อย่าได้คอยชี้นิ้วสั่งการไปเสียทุกเรื่อง มิเช่นนั้นน้องสะใภ้จะดูแลจวนโหวได้อย่างไรกัน พวกบ่าวไพร่ตกลงต้องฟังท่านหรือฟังน้องสะใภ้กันแน่ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป จวนโหวไม่วุ่นวายจนเละเทะไปหมดหรือขอรับ"

จะว่าไปแล้ว ลู่หมิงเซิงเป็นขุนนางผู้ตรวจการมาหลายปีไม่ได้สูญเปล่าจริงๆ เวลาพ่นคำด่าออกมาไม่ไว้หน้าญาติพี่น้องคนใด กราดยิงใส่ทุกคนอย่างไม่เลือกหน้า

สีหน้าของลู่หมิงยวนและฮูหยินผู้เฒ่าต่างดูย่ำแย่ยิ่งนัก พวกเขาเคยถูกใครชี้หน้าด่ากราดเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน

ชวีเจียวหลงกลั้นขำ สีหน้าแสร้งทำเป็นอับอายพลางเอ่ยอธิบาย "เอ๊ะ ท่านพี่ใหญ่ เรื่องนี้... มีความเข้าใจผิดอันใดหรือไม่เจ้าคะ ข้าเป็นฝ่ายเสนอตัวพาแม่นางลั่วไปลานล่าสัตว์เอง ไม่เกี่ยวกับท่านพี่..."

"พอได้แล้ว!"

ลู่หมิงเซิงขัดขึ้นมาด้วยความโมโหที่นางไม่ได้ดั่งใจ

"อย่าว่าแต่เจ้าไม่มีเหตุผลต้องพาหญิงกำพร้าไปลานล่าสัตว์เลย ต่อให้เป็นเจ้าที่อยากพาไปจริงๆ เจ้าไม่รู้ธรรมเนียม เขาก็ไม่รู้ด้วยหรือ ควรจะตักเตือนห้ามปรามให้ดี แต่กลับร่วมเหลวไหลไปด้วย จะบอกว่าเขาไม่ได้จงใจข้าก็ไม่เชื่อหรอก! ข้ารู้ว่าเจ้ารักมั่นต่อน้องรองลึกซึ้ง แต่ถึงเวลาเช่นนี้แล้ว เจ้ายังจะช่วยพูดแทนเขาอีกหรือ เจ้าคิดเผื่อเขา แล้วเขาเคยคิดเผื่อเจ้าบ้างหรือไม่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าวันนี้ในท้องพระโรงเขาพูดว่าอย่างไร"

ไม่รอให้ลู่หมิงยวนห้ามปราม ลู่หมิงเซิงก็ร่ายเหตุการณ์ในตอนนั้นออกมาจนหมดเปลือก

ชวีเจียวหลงฟังแล้ว แท้จริงมิได้ประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย

แต่นางยังคงนึกยินดี ยินดีที่ตนเลือกกลับมาในช่วงเวลาอาหารเย็นพอดี แล้วเปิดโปงเรื่องนี้ต่อหน้าทุกคน

มิเช่นนั้นลู่หมิงยวนคงไม่มีทางเล่าเรื่องเหล่านี้ให้นางฟังอย่างแน่นอน และนางคงพลาดละครฉากใหญ่ที่สนุกสนานถึงเพียงนี้ไปแล้ว

สุดท้ายลู่หมิงเซิงจึงกล่าวว่า

"วันนี้หากมิใช่องค์รัชทายาททรงพระปรีชา และเหล่าขุนนางแยกแยะถูกผิดได้ ไม่แน่ว่าเจ้าคงต้องถูกลงโทษไปพร้อมกับน้องรองแล้ว! น้องสะใภ้ เรื่องเหล่านี้เดิมทีไม่ควรให้พี่สามีอย่างข้ามาพูด แต่ภายภาคหน้า เจ้าต้องวางท่าทีของนายหญิงให้สมฐานะ อย่าได้ยอมก้มหัวทนรับความอยุติธรรมมากเกินไปนัก!"

เมื่อได้ยินคำว่า "องค์รัชทายาททรงพระปรีชา" สีหน้าของลู่หมิงยวนก็มืดครึ้มจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้

"ท่านพี่ใหญ่! ข้าบอกแล้วว่าตอนนั้นข้าเพียงกังวลว่าเจียวหลงจะถูกเอาความ ถึงได้ร้อนใจไปบ้าง คนอื่นไม่เชื่อข้าก็ช่างเถอะ แม้แต่ท่านก็ไม่เชื่อข้าด้วยหรือ"

ลู่หมิงเซิงแค่นเสียงเย็นชา "ข้าเชื่อแค่หลักฐานเท่านั้น!"

ชวีเจียวหลงยกมือขึ้นซับน้ำตาที่หางตา ยอบกายคารวะลู่หมิงเซิงเล็กน้อย "ท่านพี่ใหญ่ตักเตือนได้ถูกต้องเจ้าค่ะ แต่ท่านพี่มิใช่คนเช่นนั้นจริงๆ ข้าเชื่อใจท่านพี่เจ้าค่ะ"

"เจ้า!"

ลู่หมิงเซิงมองดูท่าทางดื้อด้านไม่ยอมตาสว่างของนางแล้ว โมโหจนพูดไม่ออก

เขารู้สึกว่าน้องสะใภ้ผู้นี้เป็นโคลนเลนที่ปั้นไม่ขึ้นจริงๆ แม้วรยุทธ์จะสูงส่ง แต่ในฐานะนายหญิงแล้ว ช่างห่างไกลจากคำว่าผ่านเกณฑ์ยิ่งนัก

ยังดีที่ยามนี้ตนไม่ต้องออกไปตรวจการข้างนอก ลู่หมิงเซิงลอบตัดสินใจในใจ ดูท่าภายภาคหน้าเขาคงต้องคอยจับตาดูจวนโหวให้มากขึ้นเสียแล้ว มิเช่นนั้นน้องสะใภ้กำราบน้องรองไม่อยู่ คงไม่รู้ว่าจะปล่อยให้น้องรองก่อเรื่องผิดพลาดอีกมากเพียงใด

ลู่หมิงยวนนวดหว่างคิ้ว ได้ยินชวีเจียวหลงพูดช่วยตน แต่ในใจกลับไม่ได้รู้สึกยินดีสักเท่าใด

จะมาเชื่อใจหรือไม่เชื่อใจอะไรกัน เดิมทีก็เป็นนางที่เสนอตัวพาหญิงกำพร้าผู้นั้นไปลานล่าสัตว์ก่อนแท้ๆ แต่สุดท้ายความผิดทั้งหมดกลับตกอยู่ที่ตนเพียงผู้เดียว

ลู่หมิงยวนอัดอั้นโทสะไว้เต็มอก หาที่ระบายไม่ได้ น้ำเสียงจึงพลอยแข็งกระด้างขึ้น ขมวดคิ้วมองไปยังชวีเจียวหลง

"ดังนั้นเจียวหลง เจ้ายังไม่ได้ตอบข้าเลย เรื่องที่หญิงกำพร้าผู้นั้นไปปรากฏตัวบนแท่นสูง เหตุใดเจ้าจึงไม่บอกข้า"

นี่เป็นการดึงความสนใจของทุกคนกลับมาอีกครั้ง

เขาไม่พูดก็แล้วไป พอพูดขึ้นมา ชวีเจียวหลงก็ยิ่งดูน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นไปอีก

"ท่านพี่โปรดพิจารณาดูเถิด เมื่อครู่มิใช่บอกไปแล้วหรือว่า ข้ากลับถึงจวนก็ถูกฮูหยินผู้เฒ่าซักไซ้เอาความ ครั้นท่านพี่กลับมาถึงจวน ก็ยังพลอยร่วมตำหนิข้าไปกับฮูหยินผู้เฒ่าอีก หากมิใช่เพราะพี่ใหญ่มาถึงทันเวลาช่วยชี้แจงให้ ข้าคงมิอาจแก้ต่างให้ตนเองได้แล้ว... จากนั้นจวนต่างๆ ก็ส่งของขวัญขอบคุณมา ราชโองการของฝ่าบาทก็มาถึง ฮูหยินผู้เฒ่ายังลงโทษอิงเอ๋อร์อีก ข้าต้องทั้งตรวจนับคลัง ทั้งห่วงอาการบาดเจ็บของอิงเอ๋อร์ เดิมทีก็ยุ่งจนหัวหมุนแทบไม่ได้หยุดพักอยู่แล้ว ท่านยังจะให้ข้าตัดขาดการไปมาหาสู่กับฮองเฮาอีก..."

ชวีเจียวหลงยิ่งพูดยิ่งดูน้อยเนื้อต่ำใจ น้ำตาไหลรินเช็ดเท่าไรก็ไม่หมดสิ้น

"ข้าเพียงแต่โต้แย้งด้วยเหตุผลไปไม่กี่คำ คืนนั้นท่านก็ไม่ยอมกลับเรือนหลักเสียแล้ว ท่านพี่ ท่านลองตรองดูเถิด เรื่องราวถาโถมเข้ามาไม่ขาดสายเช่นนี้ ข้าจะเอาเวลาว่างที่ไหนไปบอกท่านเรื่องแม่นางลั่วกัน"

ลู่หมิงยวนถึงกับพูดไม่ออก

พอถูกชวีเจียวหลงไล่เรียงเช่นนี้ ลู่หมิงยวนก็พบว่า ความรับผิดชอบใหญ่หลวงที่สุดกลับตกอยู่ที่ตนเองจริงๆ

เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง ถอยหลังไปหมื่นก้าว หากเมื่อคืนเขาไม่ประชดประชันด้วยการไปค้างที่ห้องหนังสือ แต่กลับมายังเรือนหลัก เจียวหลงย่อมมีโอกาสเล่ารายละเอียดที่ลานล่าสัตว์ให้เขาฟัง ทว่าเขากลับไม่ทำ

ที่แย่ไปกว่านั้นคือ การกระทำนี้กลับถูกพี่ใหญ่นำไปป่าวประกาศกลางท้องพระโรง กลายเป็นหลักฐานชี้ชัดว่าเขากับเจียวหลงสามีภรรยาบาดหมางกัน จนเกือบทำให้เขาต้องแปดเปื้อนมลทินว่าเนรคุณทรยศ

ลู่หมิงยวนทุบศีรษะตนเองอย่างเจ็บใจ พลางนึกถึงสายตาของเจียวหลงตอนที่ตนเอ่ยปากถามคำถามนี้เมื่อครู่

เมื่อคืนตนไม่กลับห้อง เจียวหลงก็คงเสียใจมากพออยู่แล้ว ตนกลับยังไปคาดคั้นว่าเหตุใดนางจึงไม่ยอมอธิบายสถานการณ์ให้ฟัง นางจะไม่น้อยใจได้อย่างไร

"เจียวหลง ข้า... เฮ้อ ข้าเพียงแต่ร้อนใจจนหน้ามืดตามัวไป เจ้า... เจ้าอย่าร้องไห้เลย..."

ฮูหยินผู้เฒ่าทนเห็นท่าทางของลู่หมิงยวนที่ถูกภรรยาบงการจนอยู่หมัดเช่นนี้ไม่ได้ที่สุด จึงแค่นเสียงเย็นกล่าวว่า

"หากคิดจะบอก ยามใดก็บอกได้ทั้งนั้น! เรื่องใหญ่โตปานนี้ ต่อให้หมิงยวนไม่กลับห้อง เจ้าไปหาเขาที่ห้องหนังสือมิได้หรืออย่างไร เจ้าจะรู้หรือไม่ว่าเพราะเจ้าปิดบังเรื่องสำคัญถึงเพียงนี้ ถึงได้ทำร้ายหมิงยวนจนเกือบถูกมองเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับมือสังหารในวันนี้ หมิงยวนเกือบถูกปลดจากตำแหน่งแล้ว! เจ้ายังกล้ากลับดำเป็นขาวปัดความรับผิดชอบอยู่อีก ข้าเห็นทีว่าจวนโหวคงได้ล่มจมด้วยน้ำมือสตรีโง่เง่าเช่นเจ้าเข้าสักวัน!"

ประโยคสุดท้ายนั้นรุนแรงยิ่งนัก ใบหน้าของชวีเจียวหลงพลันซีดเผือดลงทันใด

ใต้เท้าผู้ตรวจการผู้เปี่ยมด้วยความยุติธรรมล้นพ้นในกมลสันดานทนฟังต่อไปไม่ได้อีก จึงเอ่ยปากขึ้นมาอีกครา

"ท่านแม่พูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร อย่าได้คิดจะโยนความผิดทุกอย่างไปที่น้องสะใภ้ตลอดเวลา! หากจะว่ากันตามจริง วันนี้น้องรองรอดพ้นจากการถูกปลดตำแหน่งมาได้ ยิ่งควรจะต้องขอบคุณน้องสะใภ้เสียด้วยซ้ำ!"

เขาเอ่ยทวนพระดำรัสของฮ่องเต้เฒ่าในเวลานั้นออกมาอีกครั้ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมคุณธรรมอย่างองอาจ

"ความหมายในพระดำรัสของฝ่าบาท ข้าคิดว่าทุกคนที่มีหูอยู่ในที่นี้ย่อมฟังออก หากมิใช่เพราะทรงเกรงว่าการปลดน้องรองออกจากตำแหน่งจะทำให้น้องสะใภ้ต้องพลอยลำบากไปด้วย วันนี้จวนติ้งหยางโหวคงรักษาเอาไว้ไม่ได้แล้ว! ท่านแม่ ท่านยังมองไม่ออกอีกหรือ แม้แต่ฝ่าบาทยังไม่อยากให้น้องสะใภ้ต้องทนรับความอยุติธรรม เหตุใดท่านกลับยิ่งก่นด่าซ้ำเติมน้องสะใภ้สารพัด ข้าขอพูดจาไม่รื่นหูสักคำ แม้แต่บรรดาศักดิ์โหวของน้องรอง เดิมทีก็ได้มาเพราะพึ่งใบบุญของน้องสะใภ้ ต่อให้จวนติ้งหยางโหวจะกราบไหว้บูชาน้องสะใภ้ไว้บนหิ้งก็ยังไม่นับว่าเกินเลย! การกระทำของท่านแม่ในยามนี้ รังแต่จะดูเหมือนพวกข้ามแม่น้ำแล้วรื้อสะพาน ช่างน่ารังเกียจสิ้นดี!"

"บังอาจ!"

"พี่ใหญ่!"

ฮูหยินผู้เฒ่ากับลู่หมิงยวนลุกพรวดขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน ลู่หมิงยวนเห็นได้ชัดว่าถูกแทงใจดำอย่างจัง ส่วนฮูหยินผู้เฒ่ายิ่งตบโต๊ะเสียงดังสนั่น จนอาหารทั้งโต๊ะสั่นสะเทือนตามไปด้วย

"ลู่หมิงเซิง เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังพูดอยู่กับใครกัน!"

ลู่หมิงเซิงเองก็ยืนขึ้น แผ่นหลังเหยียดตรง "ต่อให้ลูกไปอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาท ลูกก็ยังจะพูดเช่นนี้!"

ในที่สุดฮูหยินผู้เฒ่าก็ทนโทสะไม่ไหวจนหมดสติไป

"ท่านแม่!"

ลู่หมิงยวนร้องอุทานด้วยความตกใจ รุดเข้าไปประคองนางไว้ทันควัน ทั้งยังเร่งสั่งให้คนไปตามหมอประจำจวน บรรยากาศพลันโกลาหลวุ่นวายไปชั่วขณะ

ไป๋ซื่อถือโอกาสขยับเข้าไปใกล้ชวีเจียวหลง แล้วกระซิบเสียงเบาว่า

"น้องสะใภ้คงยังไม่รู้กระมัง เมื่อช่วงบ่าย หญิงกำพร้าผู้นั้นถูกศาลต้าหลี่คุมตัวไปแล้ว"

ชวีเจียวหลงเลิกคิ้วขึ้น