บทที่ 59 เครื่องชูรสก่อนมื้ออาหาร

บทที่ 59 เครื่องชูรสก่อนมื้ออาหาร

บรรยากาศเงียบกริบลงไปชั่วขณะ

ลู่หมิงยวนเกือบจะเก็บสีหน้าไม่อยู่เสียแล้ว

เขาเม้มปากแน่น "มิใช่ เป็นพี่ใหญ่ต่างหาก"

ชวีเจียวหลงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแสดงสีหน้ากระอักกระอ่วน แต่ก็ปรับสีหน้ากลับมาได้อย่างรวดเร็ว พลางมองไปยังฝั่งตรงข้าม

"จริงหรือ เช่นนั้นก็ต้องขอแสดงความยินดีกับพี่ใหญ่ด้วยจริงๆ ตอนนี้พี่ใหญ่ดำรงตำแหน่งเป็น...?"

ลู่หมิงเซิงมิได้รู้สึกกระดากอายแม้แต่น้อย เขายืดแผ่นหลังตรงและพยักหน้าให้ชวีเจียวหลง "ขุนนางผู้ตรวจการ ขั้นหกชั้นโท"

ดวงตาของชวีเจียวหลงเป็นประกาย สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

"ขุนนางผู้ตรวจการหรือ เช่นนั้นต่อไปพี่ใหญ่ก็จะได้อยู่เมืองหลวงบ่อยขึ้นแล้วสิเจ้าคะ"

ผู้ตรวจการนั้น หากว่าตามชื่อตำแหน่งแล้ว จำต้องออกตรวจตราตามหัวเมืองตลอดทั้งปี ไปคราหนึ่งกินเวลาหลายเดือน หากยาวนานหน่อยก็อาจถึงครึ่งปีหรือหนึ่งปีเต็ม ทว่าขุนนางผู้ตรวจการกลับต่างออกไป ส่วนใหญ่จะประจำการอยู่ในเมืองหลวง แม้จะถูกส่งตัวออกไปข้างนอก ก็เป็นเพียงการตรวจตราในระยะสั้น และสามารถกลับเมืองหลวงได้ในเวลาอันรวดเร็ว

ลู่หมิงเซิงยิ้มน้อยๆ สีหน้าแฝงความภาคภูมิใจที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ "ใช่แล้ว ขุนนางผู้ตรวจการประจำการอยู่ที่สำนักผู้ตรวจการ ไม่ต้องตรากตรำเดินทางไปข้างนอกเหมือนแต่ก่อนอีก"

สำหรับชวีเจียวหลงแล้ว นี่นับเป็นข่าวดีอย่างแท้จริง

ชาติก่อนลู่หมิงเซิงมิได้เลื่อนตำแหน่งรวดเร็วเช่นนี้ อยู่ในจวนได้ไม่นานก็ถูกส่งตัวออกไปข้างนอกอีก เมื่อในจวนขาดเขาไป เรื่องโสมมทั้งหลายที่ลู่หมิงยวนกับลั่วอวี่โหรวก่อไว้จึงถูกปิดบังไว้ได้อย่างมิดชิด

บัดนี้ลู่หมิงเซิงประจำการอยู่ในเมืองหลวง นางไม่จำเป็นต้องหาคนไปปล่อยข่าวลือเลยด้วยซ้ำ ลู่หมิงเซิงก็จะเป็นผู้ป่าวประกาศพฤติกรรมของลู่หมิงยวนออกไปด้วยท่าทีที่เที่ยงธรรมและเป็นกลางที่สุดเอง

ชาติก่อนคนทั่วทั้งจวนโหวต่างพากันรังเกียจว่านางทำให้ขายหน้ามิใช่หรือ

เช่นนั้นก็ให้ท่านขุนนางผู้ตรวจการผู้นี้ได้เห็นกับตาตัวเองเสียเถอะ ว่าผู้ใดกันแน่ที่น่าขายหน้า

ชวีเจียวหลงแย้มยิ้มบนใบหน้า ก่อนจะหันไปมองไป๋ซื่อและลู่จิ่นจู

"ดียิ่งนัก! ต่อไปพี่สะใภ้ใหญ่กับจิ่นจูก็ไม่ต้องทนทุกข์เหน็ดเหนื่อยกับการเดินทางอีกแล้ว ภายหน้ามีพี่สะใภ้ใหญ่คอยช่วยเหลือ ข้าเองก็คงเบาแรงลงไปได้มาก แล้วยังมีจิ่นจูอีก คราวนี้พี่สะใภ้ใหญ่ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องที่อยู่ไม่เป็นหลักแหล่งจนเลือกคู่ครองดีๆ ไม่ได้แล้ว เมืองหลวงมีบุรุษหนุ่มผู้มีความสามารถมากมาย ค่อยๆ เลือกได้ตามสบาย"

วาจานี้เรียกได้ว่าตรงกับใจของไป๋ซื่อพอดิบพอดี

"นั่นน่ะสิ ก่อนหน้านี้ข้ายังกลัดกลุ้มว่าจิ่นจูต้องระหกระเหินไปกับพวกเรา เรื่องการแต่งงานก็ไม่รู้ว่าจะตกลงกันได้เมื่อใด ยังคิดอยู่เลยว่าหากไม่ได้จริงๆ คราวหน้าก็จะไม่ให้นางติดตามพวกเราออกจากจวนแล้ว ให้นางอยู่เมืองหลวง ให้น้องสะใภ้ช่วยดูให้ข้าเสียหน่อยว่ามีผู้ใดเหมาะสมบ้าง..."

ยังไม่ทันที่ไป๋ซื่อจะพูดจบ ชวีเจียวหลงก็รีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน

"ไอ้หยา นี่เป็นเรื่องสำคัญชั่วชีวิตของจิ่นจูนะเจ้าคะ ข้าจะไปตัดสินใจแทนได้อย่างไร อีกอย่างสายตาของข้าก็ไม่ได้ดีเด่อะไร เดี๋ยวจะกลายเป็นการทำร้ายจิ่นจูของพวกเราเสียเปล่าๆ ให้พี่สะใภ้ใหญ่ผู้เป็นมารดาแท้ๆ ช่วยคัดกรองเองย่อมดีที่สุด"

ลู่หมิงยวนรู้สึกว่าอาจเป็นเพราะวันนี้พี่ใหญ่เหยียบย่ำเขาจนได้เลื่อนตำแหน่ง จึงส่งผลกระทบต่ออารมณ์ความรู้สึกของเขาอยู่บ้าง

มิเช่นนั้นแล้ว ประโยคที่เจียวหลงเพิ่งพูดไปว่า "สายตาของข้าก็ไม่ได้ดีเด่อะไร" เหตุใดฟังดูแล้วเหมือนแอบเหน็บแนมเขากลายๆ เช่นนี้เล่า

คงเป็นความรู้สึกไปเองกระมัง

ต้องเป็นเพราะเขาคิดมากจนอ่อนไหวเกินไปแน่ๆ

ไป๋ซื่อเองก็เอ่ยตอบอย่างมีมารยาท "พูดอะไรเช่นนั้นเล่า น้องสะใภ้ ข้าจะไม่เชื่อใจเจ้าได้อย่างไรกัน เพียงแต่หากข้าที่เป็นแม่ไม่ได้อยู่ด้วย ในใจก็คงอดรู้สึกเสียดายไม่ได้ โชคดีที่ยามนี้ทุกสิ่งราบรื่นน่าปีติยินดียิ่ง"

สองพี่สะใภ้น้องสะใภ้พูดคุยหยอกล้อกัน ดูผิวเผินแล้วประหนึ่งรักใคร่กลมเกลียวยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆ เสียอีก

ชวีเจียวหลงกลับเอ่ยถามขึ้นมาในจังหวะนี้ได้อย่างเหมาะเจาะ

"จะว่าไปข้าก็ยังไม่ได้ถามเลย พี่ใหญ่เหตุใดจึงได้เลื่อนตำแหน่งกะทันหันเช่นนี้หรือเจ้าคะ เป็นเพราะการออกไปตรวจตราคราวก่อนมีผลงานอะไรหรือ หรือว่าจับขุนนางกังฉินที่หลอกลวงเบื้องบนกดขี่เบื้องล่างได้ พี่ใหญ่เล่าให้ฟังหน่อยสิเจ้าคะ ข้าไม่ค่อยได้ออกจากจวน ไม่มีความรู้กว้างขวางเหมือนพวกท่าน ฟังเป็นเรื่องเล่าสนุกๆ ก็ยังดี"

สีหน้าของลู่หมิงยวนชักจะเก็บไม่อยู่ขึ้นมาจริงๆ แล้ว

เรื่องบางเรื่องเดิมทีเขาตั้งใจว่าจะรอจนกินมื้อเย็นเสร็จ แล้วค่อยไปซักไซ้ภรรยาเป็นการส่วนตัว

แต่ใครจะไปคาดคิดว่าเพราะพี่ใหญ่ของตนได้เลื่อนขั้น ภรรยาเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา จึงได้โพล่งถามออกมากลางโต๊ะอาหารเสียอย่างนั้น!

หากปล่อยให้เจียวหลงรู้ว่าพี่ใหญ่ได้เลื่อนตำแหน่งเพราะถวายฎีกาเอาผิดตนเองแล้วละก็ มิใช่ว่าเขาต้องอับอายขายหน้าจนหมดสิ้นหรอกหรือ!

ลู่หมิงยวนขบกรามแน่น ชิงเอ่ยปากตัดหน้าก่อนที่ลู่หมิงเซิงจะทันได้ตอบ

"เจียวหลง จะว่าไปข้าก็ยังไม่ได้ถามเจ้า ข้าเพิ่งได้ยินมาในวันนี้ว่าเมื่อวานที่ลานล่าสัตว์ ลั่วอวี่โหรวถึงกับวิ่งขึ้นไปบนพลับพลาสูงที่ฝ่าบาทและฮองเฮาประทับอยู่เชียวหรือ เรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ เหตุใดพอกลับถึงจวนแล้วเจ้าจึงไม่บอกข้า"

ชวีเจียวหลงชะงักไป จากนั้นขมวดคิ้วมองไปยังลู่หมิงยวน สีหน้านั้นคล้ายอยากเอ่ยแต่ก็หยุดไว้ ทั้งยังแฝงความประหลาดพิกลอยู่หลายส่วน

ประหนึ่งไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงถามคำถามเช่นนี้ออกมาได้

ลู่หมิงยวนถูกสีหน้านี้ทิ่มแทงเข้าให้ ในใจพลันรู้สึกไม่สบอารมณ์ สีหน้าจึงแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงลงทันที

"นี่มันสีหน้าอะไรกัน พูดมา!"

สีหน้าของชวีเจียวหลงพลันเย็นชาลงเช่นกัน ครานี้นางไม่นั่งต่อแล้ว ลุกขึ้นทำความเคารพลู่หมิงยวน

"ในเมื่อท่านโหวต้องการให้ข้าตอบ เช่นนั้นข้าก็จะช่วยฟื้นความจำให้ท่านโหวสักหน่อย เมื่อวานตอนที่ข้ากลับถึงจวน ฮูหยินผู้เฒ่าไม่พูดพร่ำทำเพลงก็เอาผิดข้าทันที ยามนั้นพี่สะใภ้ใหญ่ก็อยู่ด้วย พี่สะใภ้ใหญ่เป็นพยานให้ข้าได้"

ไป๋ซื่อเลิกคิ้วขึ้น ชำเลืองมองฮูหยินผู้เฒ่าที่นั่งสงบนิ่งอยู่ด้านบนแวบหนึ่ง ก่อนจะหลุบตาลงแล้วเอ่ยด้วยท่าทีที่เป็นกลางที่สุด

"ใช่เจ้าค่ะ ตอนนั้นข้ากับน้องสะใภ้เพิ่งจะก้าวเข้าเรือนหรงฮุย ถ้วยชาใบหนึ่งก็พุ่งตรงเข้าใส่หน้าน้องสะใภ้ หากมิใช่เพราะน้องสะใภ้วรยุทธ์สูงส่ง ยกมือรับไว้ได้ทัน ปล่อยให้ถ้วยชานั้นกระแทกเข้าเต็มหน้า วันนี้น้องสะใภ้จะยังมีชีวิตมานั่งอยู่ตรงนี้หรือไม่ก็ยังไม่รู้ได้ ไม่แน่ว่าพอถ้วยแตกกระจาย แม้แต่ข้าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็คงพลอยโดนลูกหลงไปด้วย"

พอวาจานี้เอ่ยออกมา ลู่หมิงเซิงก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป

"มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ"

เขาขมวดคิ้วแน่น ส่งสายตาไม่เห็นพ้องอย่างยิ่งไปยังฮูหยินผู้เฒ่า

"ท่านแม่! ท่านเป็นถึงฮูหยินผู้เฒ่าของจวนโหว ไฉนจึงลงมือทำร้ายคนตามอำเภอใจเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้นน้องสะใภ้มีผลงานความชอบ เหน็ดเหนื่อยตรากตรำจากการเดินทางไปลานล่าสัตว์ ท่านในฐานะแม่สามี สมควรถามไถ่ห่วงใยสะใภ้ มีเหตุผลกลใดมาลงไม้ลงมือโดยไม่แยกแยะผิดชอบชั่วดีเช่นนี้กัน"

ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจนไม่อยากกินข้าวสำรับนี้อีกต่อไปแล้ว

เหตุใดพูดไปพูดมาก็กลับมาโทษนางอีกแล้วเล่า

ชวีเจียวหลงคราวนี้กลับเอ่ยปากช่วยคลี่คลายสถานการณ์ได้ถูกจังหวะพอดี "คิดว่าท่านแม่คงเกรงว่าข้าจะไปก่อเรื่องผิดพลาดที่ลานล่าสัตว์ จึงได้ใจร้อนวู่วามลงมือไปด้วยความตระหนกตกใจ อย่างไรเสียข้าก็มิได้เป็นอะไรแล้ว พี่ใหญ่โปรดอย่าได้ตำหนิท่านแม่เลย"

คำพูดนี้ไม่พูดยังพอทำเนา พอเอ่ยออกมาลู่หมิงเซิงยิ่งมีโทสะ สายตาที่มองชวีเจียวหลงแฝงแววตำหนิขึ้นมาทันที

"นี่มันวาจาอันใดกัน หากพูดตามที่เจ้าว่า ต่อไปคนพวกที่เจตนาทำร้ายผู้อื่นมิมิต้องพูดว่า 'คนยังไม่ตายสักหน่อย จะมาเอาความข้าได้อย่างไร' กันหมดหรือ น้องสะใภ้ ความกตัญญูของเจ้าก็ต้องมีขอบเขตบ้าง! การกระทำของท่านแม่ในครั้งนี้เหลวไหลสิ้นดี หากตามใจจนเคยตัวกับพฤติกรรมเยี่ยงนี้ เจ้ามีวรยุทธ์สูงส่งย่อมหลบพ้น แล้วผู้อื่นเล่า นี่ทำไปก็เพื่อผลดีของท่านแม่ และเพื่อผลดีของจวนโหวเราทั้งสิ้น!"

"บังอาจ!" ฮูหยินผู้เฒ่าสุดจะทนทานแล้วจริง ๆ "ลู่หมิงเซิง เจ้ากำลังสั่งสอนแม่ของเจ้าอย่างนั้นหรือ ความกตัญญูของเจ้าเอาไปโยนให้สุนัขกินหมดแล้วรึ!"

ทว่าลู่หมิงเซิงกลับไม่ยอมอ่อนข้อ ทั้งยังไม่วางก้ามโอหัง ยามที่เขาเคยเป็นผู้ตรวจการขั้นเจ็ด เขายังกล้าถวายฎีกาเอาผิดขุนนางใหญ่ขั้นสามของราชสำนัก นับประสาอะไรกับแค่ฮูหยินผู้เฒ่า

"ท่านแม่กล่าวผิดแล้ว บิดามารดามีความผิดแล้วไม่ตักเตือนชี้แนะ นั่นเรียกว่ากตัญญูอย่างโง่เขลา! คนเราพึงยึดถือความถูกผิดเป็นที่ตั้งก่อน แล้วค่อยว่าด้วยน้ำใจไมตรี มิเช่นนั้นมิใช่เห็นแก่ความสัมพันธ์ส่วนตัวหรอกหรือ การตามใจอย่างไร้ขอบเขตไม่ว่าจะเมื่อใดก็ไม่สมควรกระทำทั้งสิ้น ปฏิบัติต่อบุตรหลานเป็นเช่นนี้ ปฏิบัติต่อบิดามารดาเป็นเช่นนี้ แม้กระทั่งอยู่เบื้องพระพักตร์ฝ่าบาท ก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน!"

"เจ้า!"

ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจนมือสั่นระริก "ดี ดีมาก เจ้าถวายฎีกาเอาผิดน้องชายเจ้าไปหนหนึ่งจนได้ลิ้มรสความหอมหวานแล้ว ตอนนี้เลยมาวางท่าต่อหน้าข้าใช่หรือไม่ พรุ่งนี้เข้าเฝ้าเจ้าคงคิดจะถวายฎีกาเอาผิดข้าด้วยเลยกระมัง!"

ชวีเจียวหลงแสร้งประหลาดใจได้ถูกจังหวะ

"อุ๊ย! พี่ใหญ่ได้เลื่อนตำแหน่งเพราะถวายฎีกาเอาผิดท่านโหวหรือเจ้าคะ จะเป็นไปได้อย่างไรกัน ท่านโหวทำสิ่งใดผิดหรือ"

ลู่หมิงยวน "..."