บทที่ 58 ละครฉากเด็ด

บทที่ 58 ละครฉากเด็ด

ดังนั้นชวีเจียวหลงจึงอยู่ฝึกยิงธนูที่จวนแม่ทัพมาตลอด จนกระทั่งสามารถยิงธนูสิบดอกพร้อมกันเข้าเป้าที่มีชีวิตได้ทุกดอก นางจึงอาศัยแสงอัสดงยามเย็นกลับมายังจวนโหว

เป็นเวลาอาหารเย็นพอดี

ลู่หมิงยวน ลู่หมิงเซิง ไป๋ซื่อ และลู่จิ่นจูต่างอยู่กันพร้อมหน้า

ฮูหยินผู้เฒ่านั่งหน้าบึ้งตึงอยู่บนที่นั่งประธาน

เมื่อเห็นชวีเจียวหลง สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าและลู่หมิงยวนก็ดูไม่น่ามองอย่างยิ่ง โดยเฉพาะลู่หมิงยวน เขาสั่งกำชับสาวใช้ที่เรือนหลักไว้เป็นพิเศษ และรอคอยนางอยู่ในห้องหนังสือมาตลอดช่วงบ่าย แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นการรอเก้อ!

"โชคดีที่ยังมาทันเวลา"

ชวีเจียวหลงทำท่าทางเหมือนโล่งอกพลางซับเหงื่อเม็ดเล็กที่ขมับ

ครั้นกำลังจะนั่งลง นางก็นึกขึ้นได้ว่าในมือยังถือคันธนูอยู่ จึงส่งธนูซั่วเยวี่ยให้ชิงซิ่งก่อน แล้วเดินไปล้างมือด้านข้าง จากนั้นจึงก้าวมาที่โต๊ะอาหาร

ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้นั่งลง ฮูหยินผู้เฒ่าก็ตบโต๊ะเสียงดัง "ปัง" ลู่จิ่นจูขยับตัวเข้าไปแนบชิดข้างกายไป๋ซื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ทว่าชวีเจียวหลงกลับนั่งลงด้วยสีหน้าปกติ บนใบหน้ายังประดับด้วยรอยยิ้ม "เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ ใครทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าต้องโมโหถึงเพียงนี้กัน?"

ฮูหยินผู้เฒ่าถูกคำถามที่แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องนี้บีบจนเจ็บแน่นหน้าอก

"บังอาจนัก ชวีซื่อ! ข้าอนุญาตให้เจ้านั่งแล้วรึ!"

ชวีเจียวหลงชะงักไป ราวกับเพิ่งจะตระหนักได้ว่าตนเองเป็นผู้ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าโมโห นางหันหน้าไปมองด้วยความงุนงง "...นี่ ไม่ทราบว่าข้าทำความผิดอันใดหรือเจ้าคะ?"

ฮูหยินผู้เฒ่าแค่นเสียงฮึอย่างแรง

"ยังจะมาเสแสร้งแกล้งโง่อีกรึ! ปกติข้าพร่ำเตือนอยู่บ่อยครั้ง ว่านายหญิงจวนโหวจะกลับบ้านเดิมตามอำเภอใจได้อย่างไร! เจ้าช่างเก่งนัก ไม่เพียงแอบกลับจวนแม่ทัพตามลำพัง ซ้ำยังรั้งอยู่นานหลายชั่วยาม! กิริยาเช่นนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน! ทำไม จวนโหวอันกว้างใหญ่แห่งนี้มันรั้งเจ้าไว้ไม่อยู่แล้วรึ!"

"นี่..." ชวีเจียวหลงมีสีหน้าเจ็บช้ำน้ำใจ "ข้าตกใจยิ่งนัก คำว่า 'แอบกลับ' หมายความว่าอย่างไรกันเจ้าคะ ก่อนออกจากจวนข้าได้บอกกล่าวเรื่องการเดินทางกับตงเถาไว้แล้ว ทั้งยังแจ้งเหตุผลอย่างชัดเจน หรือว่าตงเถาไม่ได้รายงานต่อฮูหยินผู้เฒ่าหรือเจ้าคะ"

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ สีหน้าของชวีเจียวหลงก็แฝงโทสะขึ้นมาหลายส่วน "นังบ่าวชั้นต่ำจอมเจ้าเล่ห์ช่างกล้านัก! บังอาจตัดสินใจเอาเอง ซุกซ่อนเรื่องราวไม่ยอมรายงาน! ละเลยคำสั่งของผู้เป็นนายเช่นนี้ ใช้ได้ที่ไหนกัน! ฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าคะ ท่านต้องลงโทษนางสถานหนักนะเจ้าคะ!"

ฮูหยินผู้เฒ่าสีหน้าขรึมลงเล็กน้อย

การมีสายสืบอยู่ในเรือนหลักของนายหญิงถือเป็นเรื่องปกติในตระกูลใหญ่ ทว่าเรื่องพรรค์นี้ล้วนรู้กันอยู่ในใจ ไหนเลยจะนำมาพูดบนโต๊ะอย่างโจ่งแจ้งได้? บัดนี้กลับถูกชวีเจียวหลงใช้คำพูดไม่กี่คำฉีกผ้าม่านบังตาออกจนหมดสิ้น ไม่ว่าตงเถาจะเป็นคนของนางเพียงใด แต่ในทางเปิดเผยแล้ว อย่างไรเสียก็เป็นบ่าวรับใช้ของนายหญิง

มีเหตุผลที่ไหนกันที่นายหญิงผู้คุมเรือนจะต้องรายงานการกระทำของตนแก่สาวใช้? การสลับลำดับสูงต่ำเช่นนี้ หากแพร่งพรายออกไปมิกลายเป็นเรื่องน่าขันให้ผู้คนหัวเราะเยาะหรือไร?

แต่ชวีเจียวหลงกลับพูดอย่างเป็นธรรมชาติตรงไปตรงมา ด้วยท่าทีที่เคยชินและยอมรับชะตากรรมโดยไม่ขัดขืน กลับยิ่งทำให้ดูเหมือนว่าฮูหยินผู้เฒ่าเช่นนางทำตัวระรานไร้เหตุผล รังแกและบีบคั้นสะใภ้

เมื่อถูกชวีเจียวหลงรุกฆาตกลับมาอย่างนิ่มนวล ฮูหยินผู้เฒ่าก็ถึงกับจุกจนพูดไม่ออก

ไป๋ซื่อเลิกคิ้วขึ้นอย่างเงียบเชียบ มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา

น่าสนใจยิ่ง สะใภ้ร่วมเรือนของตนผู้นี้ที่ปกติเป็นคนตรงไปตรงมาไร้เล่ห์เหลี่ยม จู่ ๆ ก็ดูเหมือนจะฉลาดขึ้นมาแล้วงั้นหรือ?

ทว่าลู่หมิงยวนที่อยู่ด้านข้างกลับมีใบหน้าบึ้งตึงและหันไปมองลู่หมิงเซิง

เป็นไปตามคาด หว่างคิ้วของลู่หมิงเซิงขมวดมุ่นเป็นปมแน่น แสดงสีหน้าไม่เห็นด้วย และยังไม่ทันที่ลู่หมิงยวนจะได้ทันระวังตัว ลู่หมิงเซิงก็เอ่ยปากขึ้นมาแล้ว

"ท่านแม่โปรดอย่าหาว่าลูกก้าวก่ายเลยขอรับ แต่ลูกมีคำพูดหนึ่งหากไม่ได้กล่าวคงอึดอัดใจยิ่ง การกระทำของท่านในครั้งนี้เกินไปจริง ๆ! แม้ท่านจะเป็นแม่สามี แต่ก็ไม่ควรควบคุมเรือนหลักอย่างเข้มงวดถึงเพียงนี้! หากวันนี้มิใช่เพราะนังบ่าวชั้นต่ำนั่นกำแหงข่มเหงนาย น้องสะใภ้ยังจะต้องกล้ำกลืนฝืนทนไปอีกนานเท่าใด? ศักดิ์ศรีของนายหญิงจวนโหวผู้สง่างามจะอยู่ที่ใดกัน? ต่อไปจะวางตัวต่อหน้าพวกบ่าวไพร่ได้อย่างไร?"

พูดจบ เขาก็หันขวับไปจ้องลู่หมิงยวนด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

"น้องรอง เจ้ารู้เรื่องนี้หรือไม่? หากเจ้ารู้ เหตุใดจึงปล่อยให้ท่านแม่ทำเรื่องเช่นนี้? เจ้าเลอะเลือนไปแล้วหรือไร? หากเจ้าไม่รู้ เจ้าที่เป็นผู้นำจวนโหวก็เหลวไหลเกินไปแล้ว! ถึงกับปล่อยให้บ่าวไพร่คนหนึ่งมารังแกข้ามหัวภรรยาเอกได้!"

คำตำหนิด่าทอที่สาดใส่ไม่ยั้ง ทำเอาสองแม่ลูกตรงหน้า

ลู่หมิงยวนหันไปมองชวีเจียวหลง รอให้นางเป็นฝ่ายเอ่ยปาก

เพราะในยามนี้ มีเพียงให้นางออกหน้าชี้แจงจึงจะเหมาะสมที่สุด

หรือไม่ก็ต้องพูดทำนองว่า "พี่ใหญ่เข้าใจผิดแล้ว ท่านโหวราชการรัดตัว จึงมิได้สังเกตเรื่องหยุมหยิมเหล่านี้ ย่อมเป็นเรื่องปกติ" หรือไม่ก็ "พี่ใหญ่กล่าวหนักเกินไปแล้ว ที่ฮูหยินผู้เฒ่าทำเช่นนี้ พูดไปแล้วก็ล้วนหวังดีต่อข้า" เพื่อผ่อนเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก ผ่อนเรื่องเล็กให้กลายเป็นไม่มีเรื่อง

ทว่าเมื่อนางมองไป ชวีเจียวหลงกลับก้มหน้าลง หลั่งน้ำตาออกมาเงียบๆ โดยไม่ปริปากแม้แต่คำเดียว

ราวกับตนต้องทนรับความอยุติธรรมมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็มีคนยอมกล่าวคำทวงความเป็นธรรมให้แก่นางเสียที

ลู่หมิงเซิงเหลือบมองคราหนึ่ง ยิ่งรู้สึกว่าสิ่งที่ตนพูดมิได้เกินจริงแม้แต่น้อย แผ่นหลังจึงยิ่งยืดตรงขึ้น "ดูสิ น้องสะใภ้ต้องทนรับความอยุติธรรมถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ท่านแม่ วันนี้ท่านต้องให้คำอธิบายแก่น้องสะใภ้ มิเช่นนั้นธรรมเนียมปฏิบัติของจวนโหวจะเสื่อมเสีย ก่อให้เกิดปัญหาตามมาไม่รู้จบ!"

ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกหน้ามืดตามัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นางไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเดิมทีตนเป็นฝ่ายจะเอาความกับชวีเจียวหลง เหตุใดสุดท้ายกลับกลายเป็นตนที่ต้องให้คำอธิบายแก่อีกฝ่ายไปได้?

ซ้ำร้ายบุตรชายของนางเองก็ยังกล่าวว่า

"พี่ใหญ่อย่าได้โมโหไปเลย ล้วนเป็นความผิดของข้าเองที่ปกติราชการรัดตัว ไม่ค่อยได้ใส่ใจเรื่องราวในเรือนหลัง เจียวหลงเองก็เอาใจใส่ข้าเกินไป จึงไม่เคยเอ่ยเรื่องพวกนี้กับข้าสักคำ... แต่ข้าคิดว่าเรื่องนี้จะต้องมีความเข้าใจผิดบางประการเป็นแน่ ท่านแม่จะเป็นคนเช่นนั้นไปได้อย่างไร? เพียงกังวลว่าเจียวหลงจะขาดตกบกพร่องในเรื่องมารยาทจนทำผิด จึงส่งคนมาคอยช่วยดูแลเท่านั้น เพียงแต่ตงเถานางนั้นอาศัยบารมีนายเที่ยวข่มเหงผู้อื่น เจียวหลงก็กตัญญู นึกว่านางเป็นตัวแทนของท่านแม่จริงๆ จึงยอมปล่อยเลยตามเลยจนลุกลามมาถึงขั้นนี้ ท่านแม่เพียงจัดการนังบ่าวชั้นต่ำผู้นั้นเสียก็สิ้นเรื่อง วันหน้าย่อมไม่ให้เจียวหลงต้องทนรับความอยุติธรรมเช่นนี้อีก"

ฮูหยินผู้เฒ่าย่อมรู้ดีว่าวันนี้หากไม่จัดการตงเถาก็คงไม่ได้ มิเช่นนั้นลู่หมิงเซิงที่เพิ่งได้ลิ้มรสความสะใจจากการผดุงคุณธรรมข้ามหัวคนในครอบครัว ย่อมไม่แคล้วทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ นำเรื่องนี้ไปขยายความแล้วยื่นฎีกาถวายรายงานเอาผิดหมิงยวนในราชสำนักเป็นแน่

"หมิงยวนพูดถูกแล้ว เด็กๆ! ตงเถารังแกนายหลอกลวงเบื้องบน ต่อหน้าทำดีลับหลังทำร้าย ลากตัวออกไปโบยด้วยไม้กระบองหนักสามสิบที! แล้วขับไล่ออกจากจวนโหวไปเสีย!"

การกำจัดสายสืบไปได้คนหนึ่งโดยไม่ต้องเปลืองแรงลงมือเอง ทำให้ชวีเจียวหลงอารมณ์ดียิ่งนัก

นางซับน้ำตา สีหน้าเปี่ยมด้วยความซาบซึ้งใจ "ขอบคุณพี่ใหญ่ที่สายตาเฉียบแหลมมองเห็นทะลุปรุโปร่ง และขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่าที่ทวงความเป็นธรรมให้แก่สะใภ้เจ้าค่ะ"

คำว่าสายตาเฉียบแหลมมองเห็นทะลุปรุโปร่งเห็นได้ชัดว่าเยินยอได้ถูกใจลู่หมิงเซิงยิ่งนัก เขายืดตัวนั่งหลังตรง ทั้งยังไม่ลืมที่จะตักเตือนกำชับ

"น้องสะใภ้เป็นถึงนายหญิงผู้ดูแลจวน ย่อมต้องวางท่าทางให้สมกับเป็นนายหญิง อย่าได้ทำตัวหงอขลาดเขลาเช่นในวันนี้อีกเป็นอันขาด"

"พี่ใหญ่สั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว สะใภ้จะจดจำไว้เจ้าค่ะ"

ฮูหยินผู้เฒ่ายังคงกล้ำกลืนความคับแค้นนี้ไม่ลง เมื่อเห็นท่าทีนอบน้อมรับฟังคำสั่งสอนของชวีเจียวหลง จึงกัดฟันถามขึ้น

"เช่นนั้น สะใภ้ตระกูลชวี เจ้าไม่คิดจะอธิบายแก่ข้าสักหน่อยหรือ ว่าแท้จริงแล้วมีธุระสำคัญอันใด ถึงทำให้เจ้าไม่แยแสกฎระเบียบของจวนโหว รั้งอยู่ที่จวนแม่ทัพจนตะวันตกดินเช่นนี้?"

ชวีเจียวหลงตอบอย่างสงบนิ่ง

"สะใภ้ยามนี้มีตำแหน่งเป็นอาจารย์สตรีแห่งสำนักกั๋วจื่อเจี้ยน อีกสองวันก็ต้องเข้าไปฝึกสอนเหล่าสตรีชั้นสูงที่ลานฝึกยุทธ์แล้ว เพื่อมิให้เกิดความผิดพลาดจนทำให้จวนโหวต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง ย่อมต้องเตรียมตัวให้พร้อมเป็นธรรมดา ที่จวนแม่ทัพมีทั้งอาวุธวิเศษที่ท่านพ่อทิ้งไว้ให้ ทั้งยังมีลานฝึกยุทธ์ที่กว้างขวางเพียงพอให้สะใภ้ได้ฝึกซ้อม สะใภ้ฝึกเพลินจนลืมเวลาจึงได้กลับมาช้า หวังว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะโปรดอภัยเจ้าค่ะ"

คำพูดของนางมีเหตุผลทุกประการ แต่ฮูหยินผู้เฒ่ากลับยิ่งบันดาลโทสะจนแทบคลั่ง

"นายหญิงแห่งจวนโหวควรถือเอาการดูแลเรือน ปรนนิบัติสามี และสั่งสอนบุตรเป็นหน้าที่สำคัญ ยามนี้กลับยอมเหน็ดเหนื่อยกายใจเพื่อตำแหน่งลอยๆ สักตำแหน่ง มิใช่เป็นการละทิ้งหน้าที่หลักไปจับเรื่องไม่เป็นเรื่องหรอกหรือ? เจ้าอย่าได้ลืมฐานะของตนเอง!"

"ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวเช่นนี้ไม่ถูกเจ้าค่ะ" ชวีเจียวหลงเอ่ยโต้แย้งอย่างไม่รีบร้อน "ในเมื่อฝ่าบาททรงมอบหมายเรื่องนี้ให้แก่สะใภ้ สะใภ้ย่อมต้องทำให้ดีที่สุด มิเช่นนั้นจะไม่เข้าข่ายลวงเบื้องบนหรอกหรือเจ้าคะ?"

ไม่รอให้ฮูหยินผู้เฒ่าได้เอ่ยปาก ชวีเจียวหลงก็หันไปมองลู่หมิงเซิง "พี่ใหญ่เห็นว่าอย่างไรเจ้าคะ?"

ลู่หมิงเซิงพยักหน้าเห็นพ้องอย่างชื่นชม "น้องสะใภ้กล่าวได้ถูกต้องแล้ว ดังคำที่ว่าอยู่ในตำแหน่งใดย่อมต้องทำหน้าที่นั้น ไม่ว่าตำแหน่งขุนนางจะเป็นเพียงชื่อตำแหน่งหรือมีอำนาจจริง ก็ล้วนต้องทุ่มเทสุดกำลัง ถวายความจงรักภักดีต่อฝ่าบาทอย่างสุดหัวใจ! ท่านแม่ ท่านใจแคบเกินไปแล้วจริงๆ!"

ฮูหยินผู้เฒ่าแทบจะถูกบุตรอนุผู้นี้ทำให้โกรธจนอกแตกตาย

แม้นางจะไม่ชอบลู่หมิงเซิง แต่ก็ถือว่าตนเองมิเคยปฏิบัติไม่ดีต่อบุตรอนุผู้นี้ตลอดเวลาที่ผ่านมา เหตุใดวันนี้เขาถึงได้ตั้งแง่เป็นศัตรูกับนางครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นนี้?

จู่ๆ นางก็รู้สึกเสียใจกับความใจกว้างมีเมตตาของตนในอดีตขึ้นมา รู้เช่นนี้ สู้ปล่อยให้เจ้าลูกทรพีผู้นี้ตายไปตั้งแต่ยังเล็กเสียยังจะสะใจกว่า!

ลู่หมิงยวนก็รู้ว่ายามนี้มารดาตนคงไม่อาจได้เปรียบสิ่งใดแล้ว จึงทำได้เพียงข้ามเรื่องนี้ไป "เอาละ กับข้าวจะเย็นชืดหมดแล้ว กินข้าวกันก่อนเถิด"

ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกว่าบุตรชายของตนยังคงรู้ใจที่สุด สีหน้าจึงผ่อนคลายลงสองส่วน ก่อนส่งสัญญาณให้ทุกคนเริ่มลงมือรับประทาน

ทว่าชวีเจียวหลงกลับยังไม่ยอมรามือ คล้ายกับเพิ่งสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง จึงเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจว่า

"เอ๊ะ? มื้อเย็นวันนี้ดูจะโอ่อ่าสมบูรณ์เป็นพิเศษ ในจวนมีเรื่องมงคลอันใดหรือเจ้าคะ? อ๊ะ ถึงกับมีขนมเซิงเกาด้วยหรือนี่? หรือว่าท่านพี่ได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว?"

ขนมเซิงเกานี้ มีความหมายแฝงถึงการเลื่อนขั้นเจริญก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง ยามปกติย่อมมิได้มีให้กินบ่อยๆ

นางหันไปมองลู่หมิงยวนด้วยสีหน้าเปี่ยมล้นด้วยความเลื่อมใสศรัทธา