บทที่ 57 หวนพานพบ

บทที่ 57 หวนพานพบ

"เหลียนโจว ไม่ได้พบกันเสียนาน"

ขอบตาของเหลียนโจวพลันแดงระเรื่อ เขาทรุดกายคุกเข่าข้างเดียวลงกับพื้นทันที แล้วทำความเคารพนางอย่างนอบน้อม

"คุณหนู ไม่ได้พบกันนานเหลือเกินขอรับ"

ชวีเจียวหลงสาวเท้าเข้าไปประคองเขาขึ้นอย่างรวดเร็ว ปลายจมูกพลันรู้สึกแสบปร่าเล็กน้อย

นางตบไหล่เหลียนโจวเบา ๆ พลางสะกดกลั้นน้ำตาแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ "ดำขึ้น ทว่าก็ดูกำยำขึ้นมากทีเดียว"

"ขอรับ" เหลียนโจวกวาดตามองนางเช่นกัน ครู่หนึ่งต่อมากระเดือกจึงขยับขึ้นลง "แต่คุณหนูผอมลงไปมาก"

เหลียนโจวอายุมากกว่าชวีเจียวหลงเพียงไม่กี่เดือน และด้วยความที่ทั้งสองอายุไล่เลี่ยกัน ฮูหยินเหลียนจึงได้มาเป็นแม่นมของชวีเจียวหลง

ในอดีตก่อนที่ลู่หมิงยวนจะปรากฏตัว คนที่ทำหน้าที่เป็นคู่ซ้อมประลองให้ชวีเจียวหลงบ่อยที่สุดก็คือเขา

ในคำสั่งสอนแรกเริ่มที่เหลียนโจวได้รับแต่เยาว์วัย ฮูหยินเหลียนบอกกับเขาว่า ทั้งชีวิตของเขามีอยู่เพื่อปกป้องคุณหนู เขาจำต้องใช้ชีวิตแลกเพื่อคุ้มครองคุณหนู

ต่อมาเขาติดตามคุณหนูเข้าเมืองหลวงอย่างไม่ลังเล เฝ้ามองคุณหนูแต่งงานมีบุตร เดิมทีคิดว่าชาตินี้คงผ่านพ้นไปเช่นนี้ ขอเพียงคุณหนูมีความสุข หน้าที่ของเขาก็ถือว่าลุล่วงแล้ว

ทว่าเมื่อฮูหยินเหลียนได้รับคำสั่งให้รวบรวมทหารเก่าของกองทัพตระกูลชวี ทั้งยังเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงวันเกิดของลู่ฝูอิงให้ฟัง ในใจของเหลียนโจวก็รู้สึกขมขื่นปวดร้าวอย่างยิ่ง

เพราะดูเหมือนเขาเพิ่งค้นพบในยามนี้เองว่า คุณหนูไม่ได้มีความสุขอย่างที่เขาเคยวาดฝันไว้เลย

เป็นความบกพร่องของเขาเอง

ชวีเจียวหลงสูดจมูก ยิ้มพลางกล่าวว่า "ต้องเป็นความรู้สึกผิดเพี้ยนของเจ้าแน่ ข้าผอมลงที่ใดกัน ข้าแค่แก่ลงต่างหาก"

เหลียนโจวค้อนขวับใส่นาง "ด่าใครกัน"

ชวีเจียวหลงเลี่ยงหัวข้อนี้อย่างจนใจ ทำเพียงเอ่ยถามเขา "หลายปีมานี้เป็นอย่างไรบ้าง"

"สบายดียิ่งขอรับ"

เหลียนโจวหัวเราะออกมา ฟันขาวทั้งปากดูเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษตัดกับผิวคล้ำแดด "คุณหนูทราบหรือไม่ว่า จ้วงหยวนฝ่ายบู๊ปีนี้คือผู้ใด"

ชวีเจียวหลงชะงักไปเล็กน้อย

ช่วงเวลาที่นางเกิดใหม่กลับมา การสอบคัดเลือกฝ่ายบู๊สิ้นสุดลงนานแล้ว ดังนั้นในความทรงจำของนาง การสอบคัดเลือกขุนนางรอบนี้จึงเป็นเรื่องที่เนิ่นนานมาก มีเพียงคราวก่อนที่ได้ยินลู่หมิงเซิงพูดถึงเรื่องที่ลู่จิ่นเช่อสอบได้อันดับในระดับเอ้อร์เจี่ย นางถึงพอจะมีความทรงจำอยู่บ้างลาง ๆ

จ้วงหยวนฝ่ายบู๊...

นางพยายามนึกย้อนความหลัง เหมือนว่าสองวันก่อนที่ลานล่าสัตว์จะได้ยินผู้ใดพูดคุยกัน ว่าจ้วงหยวนฝ่ายบู๊รุ่นนี้อายุน้อยที่สุดในกลุ่มอีเจี่ย ถึงขั้นสร้างประวัติศาสตร์เป็นจ้วงหยวนฝ่ายบู๊ที่อายุน้อยที่สุดเป็นประวัติการณ์ มีนามว่า...

"เหลียน... สือเหยี่ย?" นางเอ่ยปากอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก

เหลียนโจวตบอกที่ล่ำสันของตนอย่างภาคภูมิใจ "ลูกชายข้าเอง!"

เขากล่าวจบก็ยิ้มพลางเสริมอีกว่า "อันดับสองป่างเหยี่ยนคือ ก่งเฉิงเหอ ก็คือลูกชายคนโตของพี่ก่งของเจ้านั่นแหละ ตอนที่เจ้านั่นยังแบเบาะ ยังเคยถูกเจ้าหยอกจนร้องไห้อยู่เลย! ส่วนอันดับสามทั่นฮวาคือ ชิวฉีจื้อ คนนี้เจ้าอาจจำไม่ค่อยได้ เขาเป็นหลานชายคนโตของท่านอาชิวของเจ้า!"

สามอันดับแรกในระดับอีเจี่ยของการสอบบู๊ครั้งนี้ ล้วนถูกทายาทของกองทัพตระกูลชวีกวาดเรียบไปจนหมดสิ้น

คิ้วและดวงตาของชวีเจียวหลงคลายออก รู้สึกปลาบปลื้มยินดีและภาคภูมิใจไปด้วย

หากลู่จิ่นเช่อจะพ่ายแพ้ให้แก่คนกลุ่มนี้ ก็มิได้อยุติธรรมเลยแม้แต่น้อย

ในอดีตบิดาของนางนำทัพกองทัพตระกูลชวีหนึ่งแสนนาย ต้านทานกองทัพสามแสนนายของซีหรงได้อย่างสมศักดิ์ศรี

ทหารชั้นยอดห้าพันนายที่ทิ้งไว้ให้นาง ยิ่งเป็นยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมือ สมดั่งที่นางกล่าวไว้ หนึ่งคนรับมือสิบคนมิใช่เรื่องยากเย็นแต่อย่างใด

เสียนหวังไม่ยอมเชื่อ ทรงคิดว่าชวีเจียวหลงคุยโวเกินจริง

ทว่าชวีเจียวหลงรู้ดี ชาติก่อนลู่หมิงยวนก็นำทหารห้าพันนายนี้ บดขยี้และขับไล่ไพร่พลห้าหมื่นนายใต้บังคับบัญชาของเสียนหวังจนแตกพ่ายถอยร่นไป

ในฐานะทายาทที่ได้รับการสั่งสอนอบรมมาจากทหารเอกกลุ่มนี้ จะด้อยไปได้อย่างไร

"ผู้สอบได้ระดับอีเจี่ยในการสอบบู๊ย่อมได้รับการแต่งตั้งตำแหน่งขุนนาง บัดนี้ทั้งสามคนเข้ารับราชการที่ใดกัน"

"ชิวฉีจื้อเข้ากรมกลาโหม ฝ่าบาททรงพระราชทานตำแหน่งโหยวจีเจียงจวินขั้นห้าชั้นเอก ก่งเฉิงเหอเข้าหน่วยอวี่หลินเว่ย ตอนนี้เป็นองครักษ์หน้าพระที่นั่งขั้นสอง ส่วนสือเหยี่ย..."

เหลียนโจวส่ายหน้า "เขายังอายุน้อยนัก ไม่เหมาะจะก้าวเข้าสู่แวดวงขุนนาง ข้าจึงบอกให้เขาปฏิเสธไป ทว่าฝ่าบาททรงพระเมตตา พระราชทานตำแหน่งลอยอย่างอู่ฉีเว่ยให้เขาไว้ โดยตรัสว่ารอจนกว่าเขาจะรู้สึกว่าถึงเวลาอันควร ย่อมสามารถไปรับตำแหน่งจริงที่กรมกลาโหมได้ทุกเมื่อ..."

สีหน้าของเหลียนโจวขรึมลงเล็กน้อย "ยามนี้ได้รับคำสั่งเรียกตัวจากคุณหนู ผู้น้อยคิดว่าถึงเวลาที่เด็กรุ่นหลังพวกนี้จะต้องออกแรงช่วยแล้ว หากคุณหนูต้องการ ข้าจะเรียกตัวสือเหยี่ยกลับมา เขาเป็นถึงจ้วงหยวนฝ่ายบู๊ จะคว้าตำแหน่งชานเจี้ยงมาครองสักตำแหน่งคงไม่มีปัญหาอันใด"

"ไม่รีบร้อน"

ชวีเจียวหลงยิ้มออกมา "เจ้าเองก็บอกว่าเขายังต้องการการขัดเกลาประสบการณ์ สามารถรับตำแหน่งจริงได้ทุกเมื่อ... นี่นับเป็นข่าวดีที่สุดสำหรับข้า สือเหยี่ยอาจกลายเป็นไพ่ตายที่ทรงพลังที่สุดของข้าก็เป็นได้"

"ขอรับ"

เหลียนโจวไม่พูดพล่ามทำเพลง ประสานมือกล่าว "ข้าพร้อมปฏิบัติตามการจัดแจงของคุณหนูทุกเมื่อขอรับ!"

"ชิวฉีจื้อปล่อยไปก่อน หากก่งเฉิงเหอเป็นคนของหน่วยอวี่หลินเว่ยจริงล่ะก็..."

ชวีเจียวหลงครุ่นคิดครู่หนึ่ง "ช่วยส่งข่าวให้เขาที อีกสองวันข้าจะไปลานฝึกยุทธหลวง หาโอกาสพบกันสักครั้ง ข้าต้องการให้เขาช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ สักเรื่อง"

เมื่อพูดถึงลานฝึกยุทธหลวง เหลียนโจวก็ยิ้มออกมา "ได้ยินว่าคุณหนูเปล่งประกายเจิดจรัสในลานล่าสัตว์ ยามนี้ได้เป็นถึงอาจารย์หญิงสอนขี่ม้ายิงธนูเพียงหนึ่งเดียวของสำนักกั๋วจื่อเจี้ยน สมกับเป็นคุณหนูจริงๆ ขอรับ!"

"อาจารย์หญิงสอนขี่ม้ายิงธนูเพียงหนึ่งเดียวของสำนักกั๋วจื่อเจี้ยน..." ชวีเจียวหลงพึมพำคำเหล่านี้ จากนั้นก็หันไปมองเหลียนโจวโดยไม่ปิดบังความทะเยอทะยานของตนแม้แต่น้อย "ยังไม่พอ เหลียนโจว เป้าหมายของข้าคือการเป็นแม่ทัพหญิงเพียงหนึ่งเดียวแห่งต้าเยว่"

ดวงตาของเหลียนโจวเป็นประกายขึ้นมาทันที

ชวีเจียวหลงเชิดคางขึ้น "ไม่ได้ออกศึกมาสิบกว่าปีแล้ว พวกเจ้ายังมีความมั่นใจที่จะติดตามข้ากรำศึกกลับสู่ไซ่เป่ยอยู่หรือไม่"

น้ำเสียงของสตรีผู้นั้นนุ่มนวล ทว่ามิอาจซ่อนเร้นความองอาจเด็ดเดี่ยวเอาไว้ได้ เหลียนโจวรู้สึกเพียงว่าโลหิตทั่วร่างกำลังเดือดพล่าน

เขาหัวเราะร่า

"คุณหนูกล่าวอันใดเช่นนั้น อย่าว่าแต่สิบกว่าปี ต่อให้ผ่านไปอีกหลายสิบปี กองทัพตระกูลชวีก็ไม่มีคนขี้ขลาดที่จับดาบไม่ไหวแม้แต่คนเดียวขอรับ!"

เมื่อชวีเจียวหลงได้ยินคำนี้ แววตากลับหม่นลงไปหลายส่วน ในใจบังเกิดความละอาย

ใช่แล้ว กองทัพตระกูลชวีไม่มีคนขี้ขลาด ทว่าตัวนางในชาติก่อน กลับเป็นคนขี้ขลาดที่ไร้ประโยชน์ที่สุดของตระกูลชวี

ฝากความหวังทั้งหมดไว้กับบุรุษเพียงคนเดียว มัวแต่แก่งแย่งชิงดีหึงหวงกับหญิงกำพร้าในเรือนหลัง กระทั่งพ่ายแพ้ยับเยิน ช่างน่าขันสิ้นดี

ยังดีที่เหลียนโจวเป็นคนหยาบ จึงมิได้สังเกตเห็นความผิดปกติในสีหน้าของชวีเจียวหลง เพียงนึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้จึงเอ่ยถาม

"จริงสิคุณหนู สือเหยี่ยบอกว่าการสอบบู๊ปีนี้เขาได้พบคนที่ชื่อลู่จิ่นเช่อ กระบวนท่าที่ลงมือมีกลิ่นอายของตำราพิชัยสงครามตระกูลชวีของพวกเราอยู่ จึงมาสืบถามจากข้า คุณหนูรู้จักคนผู้นี้หรือไม่ขอรับ"

ชวีเจียวหลงพยักหน้า "เป็นหลานชายของลู่หมิงยวน เมื่อก่อนข้าเคยชี้แนะเขาอยู่ช่วงหนึ่ง แต่ไม่นานนัก แค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น"

"ข้าว่าแล้วเชียว เจ้าหนุ่มนั่นแซ่ลู่ คงมีความเกี่ยวพันกับท่านอยู่บ้าง" เหลียนโจวหัวเราะเสียงดัง "คุณหนูเพียงชี้แนะไม่กี่เดือนก็ทำให้เจ้าหนุ่มนั่นมีฝีมือถึงเพียงนี้ เห็นได้ชัดว่าฝีมือยังไม่ขึ้นสนิม! สือเหยี่ยบอกไว้ว่า หากไม่ใช่เพราะพวกเขาสามคนฝึกซ้อมมาตลอดและมีประสบการณ์จริงมากกว่าเขาละก็ กลุ่มอันดับเอกในปีนี้คงมีที่ให้คนผู้นี้อยู่จริงๆ แน่ขอรับ!"

เมื่อหวนนึกถึงลู่จิ่นเช่อ คิ้วและดวงตาของชวีเจียวหลงก็คลายลงเล็กน้อย

"จิ่นเช่อเป็นเด็กดี ขยัน ทั้งยังมีไหวพริบปฏิภาณสูง เกรงว่าคงเสียเปรียบให้พวกสือเหยี่ยเข้า ยามนี้จึงตัดสินใจออกไปหาประสบการณ์ข้างนอก คิดว่าปีหน้าคงคว้าตำแหน่งในกลุ่มอันดับเอกมาได้ไม่ยาก"

เหลียนโจวพยักหน้าเห็นพ้องเช่นกัน "แต่ถ้าเป็นปีหน้า ฝูเวยจะไปลองสอบดูด้วยหรือไม่ขอรับ เดิมทีสือเหยี่ยยังบอกว่าเขาอายุไล่เลี่ยกับฝูเวย กะว่าจะประลองฝีมือกับฝูเวยเสียหน่อย ปรากฏว่าปีนี้เขาไม่ได้ไป"

สีหน้าแววตาของชวีเจียวหลงเย็นชาลงไปหลายส่วน

"ประลองคงไม่ต้องหรอก อย่าว่าแต่สือเหยี่ยเลย กระทั่งลู่จิ่นเช่อเขาก็ยังสู้ไม่ได้"

เหลียนโจวชะงักไป "...นี่ จะเป็นไปได้อย่างไรกันขอรับ"

พึงรู้ไว้ว่าในฐานะที่ลู่ฝูเวยเป็นบุตรชายของชวีเจียวหลง ในจินตนาการของพวกเหลียนโจว ย่อมต้องเป็นยอดฝีมือที่โดดเด่นในหมู่คนรุ่นเดียวกันอย่างแน่นอน ยามปกติพวกเขามักจะใช้ชื่อลู่ฝูเวยเป็นแบบอย่างกระตุ้นให้ลูกหลานของตนขยันขันแข็งอยู่ไม่น้อย นี่จึงเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เหลียนสือเหยี่ยเฝ้ารอที่จะประลองฝีมือกับลู่ฝูเวย

"ฮูหยินผู้เฒ่าดูถูกว่าข้าเป็นหญิงหยาบกระด้างที่รู้แต่วิชาการต่อสู้ ไม่อนุญาตให้ข้าควงดาบรำทวนในจวนโหว วรยุทธ์ของลู่ฝูเวยกับลู่ฝูชิงล้วนเป็นลู่หมิงยวนที่สั่งสอน ข้าไม่เคยสอดมือเข้าไปยุ่ง"

ชวีเจียวหลงหยุดไปครู่หนึ่งแล้วแค่นยิ้มเย็น "เกรงว่าต่อให้ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ห้ามปราม พวกเขาก็คงไม่ยอมให้ข้าสอนอยู่ดี ในสายตาของพวกเขา ท่านพ่อของพวกเขาคือวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ค้ำฟ้าค้ำแผ่นดิน ส่วนข้าได้แต่งให้เขานับเป็นบุญวาสนาที่สั่งสมมาแปดชาติแปดภพ"

สีหน้าของเหลียนโจวพลันย่ำแย่ลงทันที

มิน่าเล่าท่านแม่ถึงบอกว่าคุณหนูจะตัดขาดความสัมพันธ์แม่ลูก

ชวีเจียวหลงมีสีหน้าเรียบเฉยอย่างยิ่ง "ดังนั้น จงไปบอกคนรุ่นหลังของกองทัพตระกูลชวีเสีย หากการสอบบู๊ได้เจอกับลู่ฝูเวย ไม่ต้องไว้หน้าข้า ให้ทุ่มกำลังทั้งหมด ซัดให้ปางตายก็ไม่เป็นไร"

เมื่อชวีเจียวหลงกล่าวถึงตรงนี้ก็หรี่ตาลง

นางพลันนึกขึ้นมาได้ว่า วรยุทธ์ของลู่ฝูเวยธรรมดาสามัญอย่างเห็นได้ชัด และคนรุ่นหลังของตระกูลชวีก็ทยอยฉายแววโดดเด่นออกมาเรื่อยๆ เช่นนั้นแล้ว... ชาติก่อนลู่ฝูเวยคว้าตำแหน่งกลุ่มอันดับเอกในการสอบบู๊มาได้อย่างไรกัน

คำตอบนั้นอาจจะกระจ่างแจ้งอยู่ในใจแล้ว

เพราะลู่ฝูเวยเป็นบุตรชายของนาง ชวีเจียวหลง คนรุ่นหลังของกองทัพตระกูลชวีจึงเห็นแก่นางและยอมหลีกทางให้เขา

อีกทั้งเมื่อก้าวสู่วงราชการ ลู่หมิงยวนก็คอยเปิดทางลัดให้ตลอด จนทำให้ลู่ฝูเวยลำพองใจ หลงคิดว่าตนเองมีความสามารถล้ำเลิศจริงๆ สุดท้ายจึงสะดุดล้มจนหัวคะมำ ไม่อาจลุกขึ้นมาได้อีกเลย

นี่คือจุดจบของคนที่ความสามารถไม่คู่ควรกับตำแหน่ง

เมื่อคิดทะลุปรุโปร่งถึงจุดนี้ สีหน้าของชวีเจียวหลงก็ยิ่งเย็นเยียบ

เวลานี้ฮูหยินเหลียนจึงก้าวเข้ามาเตือน "คุณหนู เวลาใกล้แล้ว จะกลับจวนเลยหรือไม่เจ้าคะ"

ชวีเจียวหลงเหลือบมองท้องฟ้าเหนือศีรษะพลางส่ายหน้า "ไม่รีบ"

นางพอจะคาดเดาเรื่องที่เกิดขึ้นในท้องพระโรงวันนี้ได้ ลู่หมิงเซิงถวายฎีกาเอาผิดลู่หมิงยวน ลู่หมิงยวนต้องอับอายขายหน้าจนหมดสิ้น เมื่อกลับถึงจวนย่อมต้องรีบมาคิดบัญชีกับนางเป็นคนแรกแน่

นางไม่มีเวลามาเสียกับการทะเลาะกับลู่หมิงยวนหรอก ถึงจะทะเลาะ ก็ไม่อาจทะเลาะกันเป็นการส่วนตัว

ต้องยกขึ้นมาทะเลาะกันในที่แจ้ง และต้องทะเลาะให้ผู้อื่นได้เห็นด้วย