บทที่ 56 ซั่วเยวี่ย

บทที่ 56 ซั่วเยวี่ย

"เรียนท่านโหว ฮูหยินออกนอกจวนไปแล้วเจ้าค่ะ"

ลู่หมิงยวนขมวดคิ้ว "ออกนอกจวนรึ ออกไปทำไมกัน"

นับแต่ชวีเจียวหลงแต่งเข้ามาในจวนโหว ด้วยความที่ไม่สันทัดในธรรมเนียมมารยาท ฮูหยินผู้เฒ่าจึงเกรงว่านางจะออกไปทำจวนโหวขายหน้า จึงไม่เคยอนุญาตให้นางออกนอกจวนตามอำเภอใจ

สาวใช้ตรงหน้าผู้นี้ก็เป็นคนที่ฮูหยินผู้เฒ่าส่งมาจับตาดูชวีเจียวหลง ย่อมต้องรู้ความเคลื่อนไหวของนายหญิงกระจ่างแจ้งดุจฝ่ามือ

"ฮูหยินบอกว่าอีกไม่กี่วันจะต้องเข้าลานฝึกยุทธหลวงไปสอนวิชาขี่ม้ายิงธนูให้เหล่าสตรีชั้นสูง เพื่อป้องกันมิให้เกิดข้อผิดพลาด จำต้องมีคันศรและลูกธนูที่ถนัดมือ ในจวนไม่มีที่เหมาะสม ฮูหยินจึงกลับไปเอาที่จวนแม่ทัพใหญ่เจ้าค่ะ"

ลู่หมิงยวนสูดหายใจเข้าลึก ทว่ากลับรู้สึกราวกับมีก้อนนุ่นมาอุดแน่นอยู่ในอก หายใจอย่างไรก็ไม่ปลอดโปร่ง

เสียงเย้ยหยันถากถางของเหล่าขุนนางร่วมราชสำนักยังคงดังก้องอยู่ข้างหู

เขารักเจียวหลงจริงแท้มิใช่ภาพลวง ทว่าบุรุษอกสามศอกย่อมมีศักดิ์ศรีของตน บุรุษที่ทะนงว่าตนมีความสามารถ วันๆ กลับถูกผู้อื่นครหาว่าพึ่งพาบารมีสตรีถึงได้ลืมตาอ้าปากได้ โทสะนี้จะกล้ำกลืนลงคอได้อย่างไร

ยังดีที่คนทั่วไปความจำสั้น แม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินพลีชีพในสนามรบไปแล้ว แม้แต่ตัวแม่ทัพใหญ่เองก็ใช่ว่าราษฎรจะจดจำไปได้นานเท่าใด แล้วจะนับประสาอะไรกับชวีเจียวหลงผู้เป็นสายเลือดที่หลงเหลืออยู่

นับแต่แต่งเจียวหลงเข้าเรือน ลู่หมิงยวนก็ยินยอมให้ฮูหยินผู้เฒ่าตั้งกฎเกณฑ์ร้อยแปดตีกรอบนางไว้ หนึ่งในนั้นคือบุตรสาวที่แต่งออกไปเปรียบเสมือนน้ำที่สาดออก ตระกูลเดิมของนางไม่เหลือผู้ใดแล้ว ภายภาคหน้าจวนติ้งหยางโหวคือที่พึ่งพิงชั่วชีวิต สามีคือฟ้าของนาง จวนโหวไม่มีธรรมเนียมที่นายหญิงจะเอะอะก็กลับบ้านเดิม

ชวีเจียวหลงไม่กล้าขัดคำสั่งแม่สามี หลายปีมานี้จึงไม่เคยเหยียบย่างเข้าจวนแม่ทัพแม้แต่ก้าวเดียว และนี่ก็เป็นเหตุผลหลักที่ในงานเลี้ยงวันเกิดของลู่ฝูอิงคราวก่อน เด็กทั้งสามคนถึงได้รู้สึกแปลกหน้ากับฮูหยินเหลียนยิ่งนัก

และทั้งหมดนี้ ก็เพียงเพื่อให้ทุกคนลืมเลือนฐานะทายาทของแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินของนาง ให้จำได้เพียงแค่นางคือฮูหยินติ้งหยางโหวก็พอ

กาลเวลาล่วงเลยไปสิบห้าปี ทุกสิ่งทุกอย่างเห็นอยู่ชัดๆ ว่าเข้าที่เข้าทางแล้ว บัดนี้แม้แต่คนในจวนโหวก็แทบไม่มีใครจำได้ว่านางคือสายเลือดตระกูลขุนศึก ทว่าเหตุใดเรื่องราวถึงได้หลุดออกจากการควบคุมไปได้เล่า

ในงานเลี้ยงวันเกิดของอิงเอ๋อร์ การปรากฏตัวของฮูหยินเหลียนได้ปลุกความทรงจำของผู้คนถึงศึกเมืองซีตาน ยามล่าสัตว์ฤดูหนาว เจียวหลงก็มีความชอบในการคุ้มกันเสด็จ จนได้รับคำชมจากฝ่าบาทว่าพยัคฆ์ย่อมไม่กำเนิดบุตรสุนัข มาวันนี้ตัวเขาเกือบจะถูกปลดจากตำแหน่ง ก็ยังเป็นเพราะฝ่าบาททรงเห็นแก่นางจึงผ่อนปรนโทษให้

คล้ายกับว่าชั่วข้ามคืน แม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินที่วายชนม์ไปสิบห้าปีผู้นั้น พลันกลับมาปรากฏในสายตาของทุกคนอีกครั้ง พลอยทำให้ที่มาของบรรดาศักดิ์ติ้งหยางโหวของเขาถูกขุดคุ้ยขึ้นมาวิพากษ์วิจารณ์ใหม่

ชื่อเสียงและสถานะที่อุตส่าห์ทุ่มเทสร้างสมมาเนิ่นนาน กลับสั่นคลอนจวนเจียนจะพังทลายลงในชั่วพริบตา

ยามนี้เจียวหลงยังมีเหตุผลอันชอบธรรมที่จะได้กลับไปยังจวนแม่ทัพอีก...

สีหน้าของลู่หมิงยวนพลันมืดครึ้มลง

เขาย่อมรู้ดีว่า ในจวนแม่ทัพมีศาสตราวุธชั้นเลิศไม่น้อย หนึ่งในนั้นคือคันศรซั่วเยวี่ย ตัวคันศรดั่งน้ำค้างแข็งในราตรีอันเหน็บหนาว คันธนูใช้เหล็กดำทะเลเหนือเป็นโครง หลอมรวมกับเหล็กกล้าเงินจากแดนประจิม ใช้เวลาหลอมตีนานถึงสามปี

สีของมันดุจแสงเย็นเยียบยามจันทร์เสี้ยวใกล้ลับขอบฟ้า บนคันศรสลักลวดลายสีเงินละเอียดอ่อนคดเคี้ยว ราวกับแสงจันทร์กำลังรินไหล

สายธนูทำจากไหมหนอนหิมะบนภูเขาหิมะ ผสานเข้ากับเอ็นจามรีแดนหิมะ อีกทั้งยังชุบด้วยน้ำพุเยือกแข็งจากแดนเหนือสุด ยามน้าวสายธนูจะแว่วเสียงหวีดหวิวใสกังวาน ประหนึ่งลมหนาวกวาดผ่านหุบเขา แม้ยังมิได้ลั่นสายก็ชวนให้ผู้คนขวัญผวา ปลายคันศรทั้งสองด้านฝังหยกเย็นไว้ด้านละหนึ่งเม็ด มีรูปร่างดุจจันทร์เสี้ยว ยามค่ำคืนจะมีประกายแสงเรืองรอง ละม้ายจันทร์ดับลอยเด่นกลางเวหา เยียบเย็นและแฝงไอสังหาร

คันศรนี้เป็นยอดช่างฝีมือแห่งราชวงศ์ก่อนตีขึ้นเพื่อมอบให้แม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินชวีเลี่ย แฝงความหมายว่า "คืนเดือนดับไร้แสง ตะวันรุ่งจักปรากฏ" เคยติดตามแม่ทัพชวีออกศึกที่ไซ่เป่ย ลูกศรเดียวแทงทะลวงเกราะเหล็กสามชั้น อานุภาพลูกธนูหาได้ลดทอนลง คมศรพุ่งไปถึงที่ใด แม่ทัพศัตรูก็ตกจากหลังม้าสิ้นชีพทันควัน

นับแต่นั้นมา คันศรซั่วเยวี่ยก็ระบือไกลทั่วย่านด่านชายแดน ทุกคราที่ยินเสียงลั่นสาย ม้าของชนเผ่านอกด่านเป็นต้องตื่นตระหนกทุกคราไป

หากเจียวหลงกลับจวนไปเพื่อเอาคันศรซั่วเยวี่ยจริงๆ ละก็...

หากมีคันศรนี้อยู่ในมือ ผนวกกับเพลงธนูอันล้ำเลิศของเจียวหลง การจะนั่งเก้าอี้อาจารย์ฝึกสอนอย่างมั่นคงก็มิใช่เรื่องยาก

ทว่ายิ่งนางเจิดจรัสโดดเด่นอยู่ภายนอกมากเพียงใด ก็ยิ่งตอกย้ำให้ทุกคนเห็นว่าตัวเขาไร้ความสามารถมากเพียงนั้น

ลู่หมิงยวนขบกรามแน่น "ฮูหยินกลับมาเมื่อใด ให้นางไปพบข้าที่ห้องหนังสือ"

"เจ้าค่ะ"

ลู่หมิงยวนก้าวเท้าเดินออกจากเรือนหลัก แต่กลับประจวบเหมาะชนเข้ากับลู่หมิงเซิงที่เพิ่งกลับถึงจวนพอดิบพอดี

วันนี้ลู่หมิงเซิงได้เลื่อนตำแหน่ง จึงถูกเหล่าเพื่อนขุนนางรั้งตัวไว้เพื่อร่วมแสดงความยินดี ทำให้กลับจวนช้าไปบ้าง บนใบหน้ายามนี้ยังคงเจือแววปลาบปลื้มยินดีอยู่ไม่น้อย ส่งผลให้สีหน้าอันมืดมนของลู่หมิงยวนยิ่งดูย่ำแย่ลงไปอีก

ลู่หมิงเซิงสำรวมสีหน้าลงเล็กน้อย พยักหน้าให้ลู่หมิงยวนอย่างสุภาพ "น้องรอง"

อย่างไรเสียก็เป็นพี่น้องต่างมารดา ทั้งสองจึงไม่เคยสนิทสนมกันมาแต่ไหนแต่ไร ยามปกติพบหน้ากันก็เพียงทักทายพอเป็นพิธีแล้วแยกย้ายไปทำธุระของตน ลู่หมิงเซิงคิดว่าวันนี้ก็คงเป็นเช่นเคย จึงหันหลังเตรียมจะเดินจากไป ทว่ากลับถูกลู่หมิงยวนร้องเรียกไว้เสียก่อน

"พี่ใหญ่ ท่านจงใจตั้งตนเป็นศัตรูกับข้าใช่หรือไม่"

ลู่หมิงเซิงชะงักฝีเท้า หันกลับมาขมวดคิ้วมองเขา "น้องรองพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร"

ลู่หมิงยวนอัดอั้นตันใจมาทั้งวัน บัดนี้ได้ช่องระบายโทสะ จึงตวาดเสียงกร้าวทันที

"หากวันนี้ท่านไม่ถวายฎีกาฟ้องร้องข้ากลางท้องพระโรง ข้าหรือจะต้องตกอยู่ในสภาพนี้ เกียรติยศของจวนโหวทั้งหมดยามนี้ล้วนผูกติดอยู่กับตัวข้า หากข้าถูกปลดจากตำแหน่งและสอบสวนความผิดจริง คิดว่าท่านจะเอาตัวรอดอยู่คนเดียวได้หรือ"

เขากำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "เราสองพี่น้องควรจะร่วมแรงร่วมใจกัน ทว่าวันนี้ท่านกลับทรยศหักหลังพี่น้องเพียงเพื่อตำแหน่งขุนนางเล็ก ๆ ช่างเป็นท่านผู้ตรวจการที่วางมาดทรงคุณธรรมได้ยอดเยี่ยมเสียจริง!"

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของลู่หมิงเซิงก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

"น้องรองพูดจาเหลวไหลอันใด ในฐานะผู้ตรวจการ การสอดส่องขุนนางทั้งปวงย่อมเป็นหน้าที่ของข้า หากเจ้าประพฤติตนเที่ยงธรรม แล้วจะมีผู้ใดถวายฎีกาเล่นงานเจ้าได้ อีกประการหนึ่ง..."

ลู่หมิงเซิงแค่นยิ้มเย็น "เกียรติยศจวนโหวผูกติดอยู่กับตัวเจ้าคนเดียวงั้นหรือ วันนี้ขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊ทั่วทั้งราชสำนักต่างก็ได้ยินกันถ้วนหน้า ฝ่าบาททรงทนเห็นน้องสะใภ้พลอยฟ้าพลอยฝนไปด้วยไม่ไหว เกรงว่านางจะต้องลำบากร่วมกับเจ้า จึงทรงยอมละเว้นบรรดาศักดิ์ของเจ้าไว้ชั่วคราว คนที่ค้ำจุนจวนติ้งหยางโหวทั้งหมดไว้แท้จริงแล้วคือน้องสะใภ้ต่างหาก น้องรอง... เจ้ารีบยอมรับความจริงข้อนี้เสียแต่เนิ่น ๆ จะดีกว่า"

คำพูดนี้แทงใจดำลู่หมิงยวนเข้าอย่างจัง "เจ้า..."

เขาคิดจะเอ่ยปากอีก ทว่าลู่หมิงเซิงคร้านจะใส่ใจเขาแล้ว "ขอเตือนให้น้องรองสำรวมวาจาและความประพฤติไว้ให้ดี หากยังมีเรื่องผิดแผกเกินขอบเขตอีกแม้แต่ครั้งเดียว ขุนนางอย่างข้าไม่มีทางละเว้นเด็ดขาด เจ้าจงดูแลตัวเองให้ดีเถิด!"

ทั้งสองแยกย้ายกันไปด้วยความขุ่นเคือง

น่าเสียดายที่ชวีเจียวหลงมิได้อยู่ตรงนี้ หาไม่แล้วนางคงได้ปรบมือส่งเสียงเชียร์ลู่หมิงเซิงเป็นแน่

ยามนี้นางกำลังยืนอยู่ภายในลานเรือนของจวนแม่ทัพ ทอดสายตามองทิวทัศน์ตรงหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา พลางหลั่งน้ำตาออกมาเงียบ ๆ ด้วยความสะท้อนใจ

จวนแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินที่แท้จริงย่อมตั้งอยู่ที่ไซ่เป่ย เพียงแต่หลังจากบิดาสิ้นชีพในสนามรบ ชวีเจียวหลงก็ได้รับพระราชทานสมรสให้แต่งเข้ามายังเมืองหลวง ฝ่าบาททรงเห็นใจว่าบ้านเดิมของนางอยู่ห่างไกล จึงพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้สร้างจวนแห่งนี้ขึ้นในเมืองหลวง เพื่อความสะดวกในการส่งตัวเจ้าสาว และเพื่อให้เป็นที่พึ่งพิงทางใจยามที่นางคิดถึงคนในครอบครัว

สิ่งที่ติดตามนางเข้าสู่เมืองหลวงในครานั้น นอกจากสินเดิมที่บรรทุกมาเต็มคันรถม้ากว่าสิบคันแล้ว ยังมีศาสตราวุธที่บิดาหวงแหนที่สุดยามมีชีวิตอยู่และข้าวของที่มารดาทิ้งไว้ให้ ซึ่งล้วนถูกเก็บรักษาไว้ในจวนแม่ทัพแห่งนี้

สิ่งที่ทำให้นางซาบซึ้งใจยิ่งกว่าคือ ญาติมิตรของทหารกองทัพตระกูลชวีหลายสิบคน เนื่องจากสามีพลีชีพในสนามรบและทนอยู่เห็นภาพบาดตาในไซ่เป่ยไม่ไหว จึงอาสาคุ้มกันนางเข้าเมืองหลวงด้วยตนเอง ครั้นเสร็จสิ้นพิธีส่งตัวเจ้าสาว บางส่วนก็เดินทางกลับบ้านเกิด ส่วนผู้อาวุโสอีกสิบกว่าคนอย่างฮูหยินเหลียนนั้น ยืนกรานที่จะอยู่เฝ้าดูแลจวนอันว่างเปล่าแห่งนี้เพื่อคอยรับใช้นาง

ทว่าชาติก่อน นางกลับพยายามเชื่อฟังคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่าทุกประการเพื่อมิให้ลู่หมิงยวนต้องลำบากใจระหว่างนางกับมารดา จนกระทั่งตายก็มิเคยได้กลับมาเยือนจวนแม่ทัพแห่งนี้เลยแม้แต่คราเดียว

ช่างโง่เขลาเสียจริง

ขอบตาของฮูหยินเหลียนในยามนี้แดงระเรื่อเช่นกัน ทว่ายังคงสะกดกลั้นอารมณ์แล้วก้าวขึ้นหน้ามา "คุณหนู คลังเปิดเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ"

ชวีเจียวหลงยกมือขึ้นปาดคราบน้ำตาที่หางตา จากนั้นจึงก้าวเท้าเดินเข้าไปในเรือนคลัง

ดาบ กระบี่ ทวน กระบองเหล็ก... อาวุธทั้งสิบแปดกระบวนยุทธ ล้วนเป็นศาสตราวุธที่ชวีเจียวหลงฝึกฝนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันตั้งแต่เริ่มจำความได้

มือของชวีเจียวหลงลูบไล้ผ่านอาวุธเหล่านั้นไปทีละชิ้น กาลเวลาล่วงเลยไปเนิ่นนานถึงเพียงนี้ ทว่าอาวุธเหล่านี้ยังคงคมกริบดังเดิม เห็นได้ชัดว่าได้รับการดูแลรักษาอย่างพิถีพิถันมาโดยตลอด เพียงเพื่อรอคอยวันที่พวกมันจะได้กลับมาเฉิดฉายใต้แสงตะวันอีกครั้ง

ในที่สุดชวีเจียวหลงก็หยุดสายตาลงที่ "คันศรจันทร์ดับ" เล่มนั้น เหล็กไหลทมิฬอันหนักอึ้งให้สัมผัสเย็นเฉียบ ทว่าชวีเจียวหลงกลับยกขึ้นมากุมไว้ในมือได้อย่างง่ายดายโดยมิต้องออกแรงแม้แต่น้อย

ยามสายธนูกรีดผ่านอากาศ คล้ายมีเสียงมังกรคำรามแผ่วเบาดังก้อง

"คุณหนูจะกลับแล้วหรือเจ้าคะ"

ชวีเจียวหลงแย้มยิ้ม "ไม่รีบ"

ลานฝึกยุทธ์ของจวนแม่ทัพกว้างใหญ่กว่าจวนติ้งหยางโหวถึงห้าเท่า หากนำคันศรจันทร์ดับกลับไปฝึกซ้อมที่จวนโหว ย่อมมิอาจวาดลวดลายได้อย่างเต็มที่

คนในจวนแม่ทัพล้วนพอมีวิชาหมัดมวยติดตัวอยู่บ้าง ทั้งยังมีความรู้ใจที่ห่างหายไปนานกับชวีเจียวหลง การมีพวกนางคอยอยู่ฝึกซ้อมเป็นเพื่อน จึงทำให้ได้ผลลัพธ์ดียิ่งขึ้นเป็นเท่าทวี

เมื่อชวีเจียวหลงยิงศรสามดอกออกไปพร้อมกัน และทุกดอกล้วนปักเข้ากลางเป้าเคลื่อนไหวได้อย่างแม่นยำ เสียงปรบมือก็พลันดังขึ้นจากเบื้องหลัง

ชวีเจียวหลงหันกลับไปมอง คิ้วและตาก็พลันโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มทันใด