บทที่ 55 จัดการลงทัณฑ์

บทที่ 55 จัดการลงทัณฑ์

ก่อนหน้านี้ลู่หมิงยวนพูดจาเปี่ยมด้วยคุณธรรมและความชอบธรรมเพียงใด ยามนี้เมื่อสิ้นคำพูดของลู่หมิงเซิง เขาก็ยิ่งกลืนไม่เข้าคายไม่ออกและอับอายขายหน้าเพียงนั้น

เขาเป็นขุนนางขั้นสามชั้นโท ส่วนลู่หมิงเซิงเป็นขุนนางขั้นเจ็ดชั้นเอก ทั้งสองคนมีฐานะห่างชั้นกันถึงเพียงนี้ ทว่าลู่หมิงยวนกลับรู้สึกราวกับว่าลู่หมิงเซิงได้ตบหน้าตนเองฉาดใหญ่อย่างจัง

ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเขียวสลับขาว

เสียนหวังที่อยู่ด้านข้างหัวเราะออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

"นี่หรือคือความรักใคร่ลึกซึ้งของสามีภรรยาที่ติ้งหยางโหวกล่าวถึง เปิ่นหวังช่างเปิดหูเปิดตาเสียจริง"

ลู่หมิงยวนอ้าปาก ทว่าในหัวกลับว่างเปล่าไปหมด ไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้แม้แต่คำเดียว

ที่แย่ยิ่งกว่าคือ ฮ่องเต้เฒ่าซึ่งประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรมีสีหน้ามืดมนจนน่าสะพรึงกลัว

"ติ้งหยางโหว" ฮ่องเต้เฒ่าตรัสเสียงเย็น "เจ้ารู้ความผิดของตนเองหรือไม่!"

ลู่หมิงยวนใจหายวาบ รีบคุกเข่าลงทันที "กระหม่อมสำนึกผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมไม่ควรพาคนนอกบุกรุกเข้าลานล่าสัตว์ตามอำเภอใจ! ขอฝ่าบาททรงลงทัณฑ์ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!"

ครานี้เขายอมรับผิดอย่างเด็ดขาด ทว่านั่นก็เพื่อเบี่ยงเบนสายตาของทุกคนอย่างสุดกำลัง มิให้ความสนใจของฝ่าบาทพุ่งเป้าไปที่เรื่อง 'หักหลังทรยศ' เมื่อครู่นี้

ความคิดตื้นๆ เพียงเท่านี้ มีหรือที่ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ทั้งหลายในที่นี้จะดูไม่ออก

ทว่าก็ไม่มีผู้ใดจี้เรื่องนี้ไม่ยอมปล่อยจริงๆ นั่นแหละ

อย่างไรเสียติ้งหยางโหวก็ยังมิได้ยกหญิงผู้นั้นขึ้นเป็นอนุจริงๆ ต่อให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฮูหยินติ้งหยางโหวจะมีปัญหาขึ้นมา นั่นก็เป็นเรื่องในครอบครัวของสองสามีภรรยา แม้แต่ขุนนางตงฉินยังตัดสินเรื่องในบ้านได้ยาก ว่ากันตามตรงเรื่องนี้อย่างมากก็แค่ทำให้ชื่อเสียงภายนอกของเขาด่างพร้อย หากคิดจะให้ฝ่าบาททรงลงทัณฑ์เขาเพราะเหตุนี้ ย่อมเป็นไปไม่ได้

สิ่งที่เอาผิดได้ก็มีเพียงข้อหาฝ่าฝืนคำสั่งห้ามตามที่เขาเอ่ยออกมาเท่านั้น

ทว่าน่าเสียดาย โทษข้อนี้มิได้ร้ายแรงถึงชีวิต

กระนั้นในแวดวงขุนนางเช่นนี้ สิ่งที่ไม่ควรทำที่สุดคือก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว มิฉะนั้นหากถูกศัตรูทางการเมืองจับช่องโหว่ได้ การจะขยายความผิดให้ใหญ่โตขึ้นย่อมเป็นเรื่องง่ายดายยิ่ง

ดั่งเช่นในตอนนี้ ยังไม่ทันที่ฮ่องเต้เฒ่าจะตรัสตัดสินโทษ ก็มีคนก้าวออกมาจากแถวแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"ทูลฝ่าบาท ขออภัยที่กระหม่อมสอดปาก การล่าสัตว์ฤดูหนาวในปีก่อนๆ ล้วนสงบเรียบร้อยไร้เรื่องราว ทว่าปีนี้ติ้งหยางโหวกลับพาหญิงกำพร้าไม่รู้ที่มาที่ไปมาคนหนึ่ง แล้วประจวบเหมาะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นพอดี... เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงเรื่องใหญ่โต เป็นการยากที่จะไม่สงสัยว่าทั้งสองเรื่องนี้มีความเกี่ยวข้องกันหรือไม่ หวังว่าติ้งหยางโหวจะให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลได้พ่ะย่ะค่ะ"

ครานี้ลู่หมิงยวนแทบกระอักเลือดออกมาจริงๆ

เขามองไปยังผู้นั้น นั่นคือคู่ปรับเก่าของเขา แม่ทัพติ้งหยวน หลินเจียน

กาลก่อนลู่หมิงยวนและหลินเจียนต่างเป็นนายกองเจิ้นเวยขั้นหกชั้นโทด้วยกันทั้งคู่ เดิมทีสูสีคู่คี่กัน ทว่าลู่หมิงยวนกลับได้แต่งกับชวีเจียวหลงจนก้าวกระโดดขึ้นเป็นติ้งหยางโหวขั้นสามชั้นโท ส่วนหลินเจียนใช้เวลาตั้งหลายปีกว่าจะตะเกียกตะกายขึ้นมาเป็นแม่ทัพติ้งหยวนขั้นห้าชั้นเอกได้อย่างยากลำบาก

แม้จะไต่เต้าได้ช้า แต่หลินเจียนถือว่าทุกย่างก้าวของตนมั่นคงหนักแน่น มิเหมือนลู่หมิงยวนที่เกาะผู้หญิงกินและอาศัยทางลัด หลายปีมานี้ในราชสำนัก ทั้งสองคนจึงมีเรื่องกระทบกระทั่งกันอยู่ไม่น้อย

ภารกิจปราบโจรครั้งก่อน หลินเจียนก็แก่งแย่งกับเขามาตลอด สุดท้ายตกมาถึงมือลู่หมิงยวน หลินเจียนจึงขุ่นเคืองอยู่นาน

แต่ลู่หมิงยวนกลับทำงานไม่เอาไหน ปล่อยให้หัวหน้าโจรหลายคนหนีรอดไปได้ หลินเจียนจึงรอดูเรื่องขบขันไปพลาง เฝ้ารอให้ฝ่าบาททรงมอบหมายภารกิจนี้แก่ตนใหม่ไปพลาง

ทว่าสุดท้ายลู่หมิงยวนกลับพาหญิงกำพร้าพรรค์นั้นกลับมาคนหนึ่ง โดยอ้างว่าจะช่วยตามหาครอบครัวให้ หลินเจียนมองทะลุปรุโปร่งตั้งนานแล้ว มิใช่ว่าอยากจะยื้อภารกิจนี้ไว้ต่อหรอกหรือ

ยามนี้ลู่หมิงยวนทำผิดพลาด นี่จึงเป็นโอกาสทองอันหาได้ยากยิ่ง หลินเจียนย่อมต้องคว้าเอาไว้ให้ดี

เป็นไปตามคาด ทันทีที่คำพูดนี้เอ่ยออกมา ก็ได้รับความเห็นพ้องจากผู้คนในที่นั้นไม่น้อย

เจ้ากรมโหรหลวงเองก็ก้าวออกมาในยามนี้เช่นกัน

"จะว่าไปแล้ว หญิงกำพร้าผู้นั้นกระหม่อมเฒ่าก็เคยเห็น หากจำไม่ผิด หญิงกำพร้าผู้นั้นถูกฮูหยินติ้งหยางโหวถีบกระเด็นลงมาจากบนแท่นสูง... พึงรู้ไว้ว่าผู้ที่อยู่บนแท่นสูงยามนั้น นอกจากฝ่าบาทและฮองเฮาแล้ว ก็มีเพียงเหล่าองครักษ์และมือสังหาร การที่ฮูหยินติ้งหยางโหวปรากฏตัวอยู่บนนั้นก็เพื่อถวายการอารักขา ทว่าหญิงกำพร้าผู้นั้นขึ้นไปอยู่บนนั้นด้วยเหตุอันใด เรื่องนี้ชวนให้ขบคิดยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ"

"จริงด้วย กระหม่อมก็นึกขึ้นได้แล้ว เหมือนว่าจะอยู่บนแท่นสูงจริงๆ! ตอนนั้นดูเหมือนนางจะอยู่ใกล้กับฮองเฮาเป็นพิเศษด้วย!"

ครานี้ทุกคนต่างสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง หรือว่าหญิงกำพร้าผู้นั้นคิดจะลอบปลงพระชนม์ฮองเฮากันแน่!

ลู่หมิงยวนกัดฟันสบถด่าในใจ

ตอนนั้นเขาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์เลยสักนิด จะไปรู้ได้อย่างไรว่าหญิงกำพร้าผู้นั้นวิ่งขึ้นไปบนแท่นสูงตั้งแต่เมื่อใด

เจียวหลงก็ช่างกระไร กลับจวนมาตั้งนาน เหตุใดจึงไม่ยอมเอ่ยถึงเลยแม้แต่คำเดียว

ยามนี้เขาถูกเล่นงานจนตั้งตัวไม่ติด กระทั่งจะแก้ต่างก็ยังหาช่องทางเอ่ยปากไม่ได้!

"ติ้งหยางโหว!"

ฮ่องเต้เฒ่าสีหน้าขรึมเข้ม "เจ้ายังมีสิ่งใดจะพูดอีกหรือไม่"

ลู่หมิงยวนโขกศีรษะลงอย่างนอบน้อม มาถึงขั้นนี้แล้ว เขาได้แต่ต้องกัดฟันยืนกรานปฏิเสธให้ถึงที่สุด

"ฝ่าบาททรงพระปรีชา กระหม่อมพานางกำพร้าผู้นั้นไปยังลานล่าสัตว์ เป็นเพียงเพราะเกิดความเวทนาชั่ววูบเท่านั้น ส่วนที่ว่าเหตุใดนางจึงไปปรากฏตัวบนแท่นสูง กระหม่อมไม่รู้เรื่องจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมเข้าใจความตั้งใจของเหล่าใต้เท้าที่อยากจะสืบหาตัวผู้บงการเบื้องหลังให้พบโดยเร็ว ทว่าแม้แต่ศาลต้าหลี่ การจะตัดสินโทษผู้ใดก็ยังต้องยึดหลักฐาน เวลานี้ไร้พยานหลักฐาน จะพูดจาเลื่อนลอยใส่ร้ายได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ"

คำพูดนี้กล่าวอย่างไม่ไว้หน้า คนอื่นๆ จึงเริ่มไม่พอใจขึ้นมาบ้างแล้ว

"เฮอะ ติ้งหยางโหวกล่าวเช่นนี้คงไม่ถูกกระมัง พวกเราก็เพียงแค่ตั้งข้อสงสัยตามสมควร ในเมื่อเรื่องนี้มีจุดน่าสงสัยอยู่มากมาย ทุกคนจะมีความเคลือบแคลงใจก็ย่อมเป็นเรื่องธรรมดา"

"ใช่ ถูกแล้ว ติ้งหยางโหวไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนกไป ไม่มีใครบอกว่าจะเอาผิดท่านเสียหน่อย ทุกคนก็แค่แสดงความคิดเห็น หากพวกเราไขข้อข้องใจให้กระจ่างได้ ย่อมช่วยคืนความบริสุทธิ์ให้ท่านได้มิใช่หรือ"

"นั่นสิ นั่นสิ..."

ลู่หมิงยวนตัวคนเดียว มีหรือจะไปเถียงสู้คนจำนวนมากถึงเพียงนั้นได้

ชั่วขณะนั้นจึงถึงกับพูดไม่ออกไปบ้าง

ฮ่องเต้เฒ่าทอดพระเนตรท้องพระโรงที่ส่งเสียงเซ็งแซ่ พลางนวดหว่างคิ้วแล้วปรายตามองหัวหน้าขันทีคังเหรินแวบหนึ่ง

คังเหรินรู้ความ จึงเปล่งเสียงขานให้สงบเสียงลง ทั่วทั้งท้องพระโรงพลันเงียบกริบในพริบตา

สายพระเนตรอันเฉียบคมของฮ่องเต้เฒ่ากวาดมองผู้คน สุดท้ายก็หยุดลงที่ใบหน้าของลู่หมิงยวน

"ลานล่าสัตว์เป็นเขตหวงห้ามสำคัญ ติ้งหยางโหวกลับเพิกเฉยต่อข้อห้าม พลการพาคนนอกเข้ามา ไม่เห็นกฎหมายบ้านเมืองอยู่ในสายตา ประพฤติเหลวไหลไร้ยางอาย! ตามกฎแล้ว สมควรปลดจากตำแหน่งแล้วไต่สวนความผิด!"

ใบหน้าของลู่หมิงยวนพลันซีดเผือดไร้สีเลือด

ทว่ากลับได้ยินฝ่าบาทเปลี่ยนน้ำเสียงกระทันหัน:

"แต่เราเห็นแก่ที่ฮูหยินติ้งหยางโหวมีความชอบในการคุ้มกันขบวนเสด็จ หากยามนี้ปลดเจ้าออกจากตำแหน่ง นางก็จะต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วย จะกลายเป็นว่าเราใจแคบไร้น้ำใจ... แม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินมีคุณูปการต่อบ้านเมือง ทายาทเพียงคนเดียวของเขา เราก็ไม่อยากจะปฏิบัติต่ออย่างแล้งน้ำใจ ช่างเถิด เอาเป็นว่าผ่อนผันโทษให้สถานเบาก็แล้วกัน"

ฮ่องเต้เฒ่านิ่งคิดเล็กน้อย ก่อนตรัสด้วยสุรเสียงทุ้มต่ำ:

"ถ่ายทอดราชโองการของเรา นับแต่วันนี้เป็นต้นไป ติ้งหยางโหวถูกลดส่วยศักดินากึ่งหนึ่ง หักเบี้ยหวัดหนึ่งปี ละเว้นการถอดถอนตำแหน่งไว้ชั่วคราวเพื่อรอดูพฤติกรรม หวังว่าติ้งหยางโหวจะสำนึกผิดและประพฤติตนให้ดี"

ประโยคที่ว่าให้ประพฤติตนให้ดี ย่อมเป็นคำเตือนอย่างแท้จริง

เห็นได้ชัดว่าข้อสันนิษฐานของทุกคนเรื่องที่ติ้งหยางโหวจะรับอนุเมื่อครู่นี้ ฮ่องเต้เฒ่าทรงสดับฟังอยู่เช่นกัน ยามนี้จึงทรงบอกลู่หมิงยวนอย่างจะแจ้งว่า แม้แต่พระองค์ผู้เป็นฮ่องเต้ยังไม่อาจทนเห็นชวีเจียวหลงต้องทนทุกข์ หากเขาคิดจะรับอนุจริง ก็จงชั่งน้ำหนักตนเองให้ดีเสียก่อน

ทว่าลู่หมิงยวนกลับมิได้ฟังออกถึงคำเตือนแฝงนี้เลยสักนิด ได้แต่ลอบยินดีในใจที่ตนรักษาบรรดาศักดิ์เอาไว้ได้ รีบโขกศีรษะนอบน้อมทันที "กระหม่อมน้อมรับพระราชโองการ ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณล้นพ้นพ่ะย่ะค่ะ!"

ฮ่องเต้เฒ่าขมวดคิ้วทอดพระเนตรเขาทีหนึ่ง ท้ายที่สุดก็มิได้ตรัสสิ่งใด เพียงหันพระพักตร์ไปมองทางศาลต้าหลี่

"อีกเรื่องหนึ่ง หญิงกำพร้าที่ติ้งหยางโหวพาตัวกลับมามีที่มาไม่ชัดเจน มีคำสั่งให้ศาลต้าหลี่ดำเนินการไต่สวน ติ้งหยางโหวต้องให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ หากหญิงกำพร้าผู้นั้นไม่มีปัญหาก็แล้วไป แต่หากมีปัญหาขึ้นมาจริงๆ... หึ ถึงตอนนั้นแม้ฮูหยินติ้งหยางโหวจะมาคุกเข่าอ้อนวอนต่อหน้าเราด้วยตนเอง เราก็จะไม่ละเว้นโทษอย่างเด็ดขาด!"

"ส่วนผู้ตรวจการลู่หมิงเซิง ที่ยึดมั่นความเที่ยงตรงกล้าเอ่ยความจริง สละญาติมิตรเพื่อความถูกต้อง เราพึงพอใจยิ่งนัก นับแต่วันนี้เป็นต้นไป เลื่อนขั้นเป็นขุนนางผู้ตรวจการขั้นหกชั้นรอง ยังคงรับหน้าที่ตรวจการดังเดิม หวังว่าเจ้าจะรักษาความเที่ยงธรรมเอาไว้ ไม่ทำให้เราต้องผิดหวัง"

ลู่หมิงเซิงในใจลิงโลด รีบคุกเข่าขอบพระทัยทันที

ฮ่องเต้เฒ่าสะบัดแขนเสื้อ "เลิกประชุมเช้าได้"

ครั้นฮ่องเต้เฒ่าเสด็จจากไป ขุนนางทั้งหลายต่างก็ทยอยแยกย้ายกันไป เพียงแต่สายตาที่ทุกคนมองลู่หมิงยวนล้วนแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน

ยิ่งไปกว่านั้น ยามที่หลินเจียนเดินผ่านลู่หมิงยวน เขากลับพูดคุยกับเพื่อนขุนนางข้างกายเสียงดัง:

"เมื่อก่อนอาศัยการแต่งกับบุตรสาวแม่ทัพชวี จึงคว้าบรรดาศักดิ์โหวมาได้โดยแทบมิต้องออกแรง มาวันนี้ยังอาศัยความชอบในการช่วยชีวิตเสด็จของฮูหยินมารักษาบรรดาศักดิ์เอาไว้อีก ชะตาชีวิตของติ้งหยางโหวช่างดียิ่งนัก"

"เหอะ นั่นน่ะสิ ข้าว่าขอเพียงมีฮูหยินโหวอยู่ ลาภยศสรรเสริญชั่วชีวิตของติ้งหยางโหวก็มั่นคงแล้วล่ะ"

รอบด้านมีเสียงหัวเราะเยาะแว่วมาเบาๆ ลู่หมิงยวนหน้าเขียวคล้ำ

พอเพิ่งกลับถึงจวนโหว เขาก็มุ่งตรงไปยังเรือนหลักทันที

ทว่าชวีเจียวหลงมิได้อยู่ที่นั่น

เขาปั้นหน้าเย็นชา "ฮูหยินเล่า"