บทที่ 54 ยื่นฎีกากล่าวโทษ

บทที่ 54 ยื่นฎีกากล่าวโทษ

ลู่หมิงยวนโกรธจนแทบกระอักเลือด

พี่ใหญ่ของเขาไม่รู้ไปได้ข่าวมาจากที่ใด ถึงได้กล่าวหาว่าเขาไม่เห็นกฎหมายบ้านเมืองอยู่ในสายตา ลานล่าสัตว์อันเป็นเขตหวงห้ามสำคัญ กลับปล่อยให้หญิงกำพร้าผู้หนึ่งปลอมตัวเป็นสาวใช้ลอบแฝงตัวเข้าไป!

นับแต่โบราณกาลมา ลานล่าสัตว์นอกจากเหล่าขุนนางแล้ว ก็มีเพียงญาติสนิทของขุนนางเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าไป ลู่หมิงเซิงซักไซ้ไล่เลียงลู่หมิงยวนเสียงดังต่อหน้าเหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ทั้งราชสำนัก ว่าแท้จริงแล้วอาศัยฐานะอันใด และมีเจตนาเช่นไรกันแน่ ถึงได้พาคนไร้หัวนอนปลายเท้าผู้หนึ่งเข้าไปในลานล่าสัตว์!

หากมีเพียงลู่หมิงเซิงพูดเช่นนี้คนเดียว ก็อาจยังมีข้อกังขาว่าสองพี่น้องขัดแย้งกันเองภายใน

ทว่าพอเขากล่าวจบ ขุนนางอีกหลายคนก็ก้าวออกมารับคำ โดยบอกว่าก่อนหน้านี้ตอนไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของลู่ฝูอิงเคยเห็นหญิงกำพร้าผู้นั้นมาก่อน ภายหลังมาพบกันที่ลานล่าสัตว์ พวกเขาจึงรู้สึกว่าสาวใช้ข้างกายฮูหยินติ้งหยางโหวช่างดูคุ้นตานัก ยามนั้นไม่ได้ใส่ใจอันใด มาบัดนี้พอได้ฟังผู้ตรวจการลู่กล่าว จึงได้ตาสว่างขึ้นมา

ลู่หมิงยวนหน้าเขียวคล้ำ

ยามนั้นเขาไปลืมเสียสนิทได้อย่างไรว่า ลั่วอวี่โหรวเคยปรากฏตัวในงานเลี้ยงของอิงเอ๋อร์! บรรดาขุนนางย่อมจำนางได้กันทั้งนั้น!

ฮ่องเต้เฒ่าทรงกริ้วจัด รับสั่งให้ติ้งหยางโหวอธิบายความจริงมา

ลู่หมิงยวนยังจะทำอย่างไรได้อีก?

เขาทำได้เพียงอ้างไปตามน้ำว่า เป็นเพราะภรรยาของตนถูกชะตากับหญิงกำพร้าผู้นั้นตั้งแต่แรกพบ รักใคร่ประดุจพี่น้อง ด้วยทนเห็นหญิงกำพร้าพลัดพรากจากครอบครัวไม่ได้ และคิดว่าในราชสำนักมีขุนนางไม่น้อยที่มาจากจั๋วโจว จึงคิดจะพานางไปลานล่าสัตว์เพื่อดูว่าจะพอหาเบาะแสใดได้บ้าง

ทว่าผลลัพธ์คือไม่มีผู้ใดเชื่อคำพูดนี้เลยแม้แต่คนเดียว

อย่าว่าแต่โอกาสที่จะพาหญิงกำพร้าคนหนึ่งไปหาเบาะแสต่อหน้าเหล่าขุนนางจะริบหรี่เพียงใด ถอยกลับมาหมื่นก้าว ต่อให้คิดจะตามหาคนจริง เหตุใดจึงไม่พานางไปสอบถามเป็นการส่วนตัวเล่า? ลานล่าสัตว์อันเป็นสถานที่สำคัญของราชสำนัก เป็นที่ที่นึกอยากจะไปก็ไปได้ตามใจชอบกระนั้นหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น ถูกชะตาตั้งแต่แรกพบ? รักใคร่ประดุจพี่น้อง? ในวันนั้นที่ลานล่าสัตว์มีคนเห็นตั้งเท่าไรว่า ฮูหยินติ้งหยางโหวถีบหญิงกำพร้าผู้นั้นจนลอยกระเด็นไป นี่เรียกว่ารักใคร่ประดุจพี่น้องได้หรือ?

กระทั่งมีขุนนางบางคนหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจ

"คงมิใช่ว่าติ้งหยางโหวเกิดความคิดอยากรับอนุเข้าจวน จึงหวังให้หญิงกำพร้าผู้นั้นมาเป็นพี่น้องกับฮูหยินโหวหรอกนะ?"

ในแคว้นต้าเยว่ บุรุษมีสามภรรยาสี่อนุถือเป็นเรื่องธรรมดา ทว่าเรื่องมันแย่ตรงที่ ก่อนหน้านี้ติ้งหยางโหวชอบวางท่าเป็นบุรุษผู้รักมั่น พบเจอใครก็ป่าวประกาศว่าตนรักใคร่ภรรยาอย่างลึกซึ้งไม่เสื่อมคลาย และจะไม่มีวันรับอนุเด็ดขาด

ประกอบกับช่วงเวลานี้ย่ำแย่ยิ่งนัก ฮูหยินติ้งหยางโหวมีความชอบในการคุ้มกันเสด็จ ทั้งยังช่วยชีวิตฮูหยินขุนนางไว้มากมาย ทุกคนกำลังซาบซึ้งในบุญคุณของนางอย่างยิ่ง ก่อนหน้านี้อาจจะเคยหัวเราะเยาะว่านางเป็นหญิงเถื่อนจากไซ่เป่ย ทว่าบัดนี้ทุกคนต่างนึกขึ้นได้ว่านางเป็นทายาทคนเดียวที่เหลืออยู่ของแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดิน ตระกูลชวีผู้ภักดีสละชีพในสนามรบจนหมดสิ้น ด้านหลังของนางไร้ผู้พึ่งพา สามียังจะบีบคั้นให้นางพาหญิงกำพร้าที่เก็บมาได้ไปลานล่าสัตว์อีก ลองเอาใจเขามาใส่ใจเราคิดดูเช่นนี้แล้ว จะไม่ให้รู้สึกอยุติธรรมแทนฮูหยินติ้งหยางโหวได้อย่างไร?

ขุนนางอีกคนก็กล่าวเสริมขึ้น "ติ้งหยางโหว หากเจ้ามีใจคิดจะรับอนุ เช่นนั้นก็ควรทำตามธรรมเนียมรับคนเข้าจวนมาก่อนจะดีกว่า ไฉนต้องหักหน้าฮูหยินโหวถึงเพียงนี้ด้วย?"

"จริงด้วยๆ ติ้งหยางโหว หากเจ้าพานางเข้าประตูจวนอย่างถูกต้องเสียก่อน พวกเราก็คงไม่ว่าอันใด แต่นี่เจ้าพาคนเข้าลานล่าสัตว์โดยไร้ฐานะอันชอบธรรม ช่างไม่สมควรเอาเสียเลย!"

"หรือว่าเมื่อก่อนติ้งหยางโหวเคยให้คำมั่นสัญญาอันใดไว้กับฮูหยิน บัดนี้กลับตระบัดสัตย์ ฮูหยินโหวถึงได้โกรธและไม่ยินยอมให้เจ้ารับอนุ เจ้าจึงได้ใช้วิธีการอันสิ้นคิดเช่นนี้? ช่างเหลวไหลเกินไปแล้ว!"

พอคำว่าตระบัดสัตย์หลุดออกมา โทษทัณฑ์นี้ก็หนักหนานักแล้ว

ราชสำนักต้าเยว่ตั้งมั่นบนความ "จงรักภักดีและซื่อสัตย์" มาโดยตลอด วันนี้ตระบัดสัตย์ได้ วันหน้าก็ย่อมขายชาติเพื่อลาภยศได้เช่นกัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งติ้งหยางโหวผู้มีฐานะเป็นเชื้อพระวงศ์ขุนนางบรรดาศักดิ์ ยิ่งควรทำตนเป็นแบบอย่าง

ลู่หมิงยวนเหงื่อกาฬไหลท่วมศีรษะ ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยอันใด ผู้ตรวจการอีกคนก็ก้าวออกมา

"วาจาที่ใต้เท้าหลัวกล่าวเมื่อครู่ กระหม่อมมิเห็นพ้องด้วย ต่อให้ติ้งหยางโหวจะรับหญิงกำพร้าผู้นั้นเป็นอนุภรรยาจริง ก็หาใช่ฐานะที่จะพาเข้าไปยังลานล่าสัตว์ได้ไม่ ลานล่าสัตว์หลวงแต่ไหนแต่ไรมามีเพียงภรรยาเอกของขุนนางเท่านั้นที่มีสิทธิ์ก้าวเข้าไป มิเช่นนั้นแล้ว ย่อมมีข้อครหาเรื่องหลงอนุเหยียบย่ำภรรยาเอก!"

ทุกคนต่างพากันพยักหน้าเห็นพ้อง

"นี่ยังไม่ทันได้รับเข้าจวน ก็อุกอาจเอาแต่ใจถึงเพียงนี้ หากรับเข้าจวนไปจริงจะมิต้องวุ่นวายกันใหญ่หรือ?"

"เฮ้อ น่าเวทนาแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดินนัก เดิมทีนึกว่าได้บุตรเขยที่ดีซึ่งรักใคร่ลูกสาวของตนด้วยใจจริง ทว่านี่เพิ่งจะผ่านมาได้นานเท่าใดกัน..."

ลู่หมิงยวนกัดฟันเอ่ยขึ้น

"ใต้เท้าทุกท่านโปรดอย่าได้กล่าววาจาเลอะเทอะ! ข้ากับฮูหยินรักใคร่ผูกพันลึกซึ้ง เรื่องของหญิงกำพร้าผู้นั้น ล้วนเป็นเพราะฮูหยินมีจิตเมตตา เห็นนางไร้ที่พึ่งพิง จึงเกิดความเวทนาขึ้นมาชั่วขณะ ช่างเถิด ผู้บริสุทธิ์ย่อมกระจ่างแจ้งในตนเอง เรื่องนี้ต้องโทษที่ข้าตามใจภรรยามากเกินไป บัดนี้จึงก่อให้เกิดคำครหา ข้ายินดีน้อมรับโทษทัณฑ์!"

เขากล่าวจบก็เลิกชายเสื้อคลุมยาวขึ้น คุกเข่าถวายบังคมผู้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร สองมือถือป้ายหยก กล่าวเสียงดังก้อง

"ฝ่าบาท ฮูหยินของกระหม่อมมีนิสัยรักอิสระตามใจตนมาแต่ไหนแต่ไร ทั้งยังมิสู้เข้าใจกฎระเบียบมากมายในเมืองหลวง โบราณว่าผู้ไม่รู้ย่อมไร้ความผิด ขอฝ่าบาททรงเห็นแก่ความดีความชอบในการคุ้มกันขบวนเสด็จของนาง โปรดอย่าได้ลงทัณฑ์นางเลยพ่ะย่ะค่ะ!"

คราวนี้ดีละ เพียงไม่กี่ประโยคก็กลายเป็นความผิดของชวีเจียวหลง กลายเป็นนางทำตามใจตนเองจนไม่รู้ธรรมเนียม ส่วนเขาก็แค่ตามใจฮูหยินมากเกินไปเท่านั้น บัดนี้ยังยินยอมรับโทษแทนนาง ช่างเป็นความรักอันลึกซึ้งอะไรเช่นนี้

ท้องพระโรงพลันเงียบสงัด ทุกคนต่างสบตากันไปมา ชั่วขณะนั้นถึงกับไม่รู้ว่าจะเอ่ยสิ่งใดดี

ฮ่องเต้เฒ่ายังคงครุ่นคิด ทว่าองค์รัชทายาทกลับตรัสขึ้นมากะทันหัน

"ฮูหยินท่านโหวไม่รู้ธรรมเนียม หรือว่าติ้งหยางโหวก็ไม่รู้ด้วยเล่า? ตอนนั้นไม่ห้ามปราม บัดนี้ค่อยออกหน้ารับแทน มิช้าเกินไปหน่อยหรือ?"

วาจานี้ออกมา ท่าทีขององค์รัชทายาทย่อมชัดเจนโดยมิต้องเอ่ย

ขุนนางฝ่ายรัชทายาทเข้าใจความนัยทันที จึงกล่าวขึ้นในบัดดล

"องค์รัชทายาทตรัสได้ถูกต้องยิ่ง ฝ่าบาทยังมิเคยตรัสว่าจะลงทัณฑ์ฮูหยินติ้งหยางโหว ไฉนติ้งหยางโหวเอ่ยปากก็คิดจะรับโทษแทนฮูหยินเสียแล้ว? ท่านเองก็กล่าวว่าผู้ไม่รู้ย่อมไร้ความผิด ในเมื่อไร้ความผิด แล้วจะมารับโทษแทนได้อย่างไร?"

"การกระทำเช่นนี้ของติ้งหยางโหว เกรงว่าจะเข้าข่ายปัดความรับผิดชอบและบิดเบือนถูกผิด! ต่อเบื้องพระพักตร์ ท่านยังกล้าตบตาถึงเพียงนี้ มิบังอาจเกินไปหน่อยหรือ?"

ลู่หมิงยวนเหลือบหางตามององค์รัชทายาท ซ่อนความชั่วร้ายอำมหิตไว้ใต้ก้นบึ้งดวงตา ตีหน้าขรึมกล่าวด้วยท่าทีเที่ยงธรรมเปี่ยมคุณธรรม

"ข้าฟังไม่เข้าใจว่าใต้เท้าทั้งหลายกำลังพูดเรื่องอันใด ข้าเพียงร้อนใจอยากปกป้องภรรยา ไฉนจึงถูกพวกท่านกล่าวหาจนดูย่ำแย่ถึงเพียงนี้? เหอะ! หากคิดจะยัดเยียดความผิด มีหรือจะไร้ข้ออ้าง!"

"ร้อนใจอยากปกป้องภรรยาหรือ?" เสียนหวังเลิกคิ้วขึ้นในเวลานี้ พลันเอ่ยปาก "จะว่าไปแล้ว ลู่ผู้ตรวจการในฐานะพี่ใหญ่ของติ้งหยางโหว ย่อมรู้เรื่องราวภายในดีที่สุดกระมัง มิสู้บอกเล่าสักหน่อยว่า ติ้งหยางโหวกับฮูหยินรักใคร่กลมเกลียวดั่งที่ติ้งหยางโหวกล่าวไว้จริงหรือไม่?"

คราวนี้สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องไปที่ลู่หมิงเซิง

การซักถามเรื่องภายในของคนในตระกูลเช่นนี้ หากเป็นผู้อื่นคงยากจะพ้นข้อครหาว่าปกป้องช่วยเหลือกัน

ทว่าลู่หมิงเซิงกลับเป็นข้อยกเว้น

ด้วยเหตุว่าความวุ่นวายในวันนี้ เดิมทีก็เกิดจากการที่เขายึดมั่นในความถูกต้องไม่เห็นแก่พวกพ้อง เป็นผู้นำถวายฎีกาเอาผิดติ้งหยางโหวขึ้นมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น นิสัยเที่ยงธรรมไร้ความลำเอียงประดุจหน้าเหล็กของลู่หมิงเซิง คนในราชสำนักต่างรู้แจ้งแก่ใจ หากเขาไม่เอ่ยปากก็แล้วไป แต่เมื่อใดที่เอ่ย ย่อมเป็นความจริงแท้แน่นอน

ลู่หมิงยวนมั่นใจว่าความสัมพันธ์ระหว่างตนกับภรรยาไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังขา จึงยืดหลังตรงรอให้พี่ใหญ่เป็นพยานยืนยันความบริสุทธิ์ให้ตน

ทว่ากลับได้ยินเขาเอ่ยว่า

"ทูลฝ่าบาท กระหม่อมมีตำแหน่งเป็นผู้ตรวจการ หลายวันก่อนออกไปตรวจราชการภายนอก เพิ่งจะเดินทางกลับถึงเมืองหลวงได้ไม่นาน ดังนั้นเรื่องราวภายในจวน กระหม่อมจึงมิได้รู้แจ้งกระจ่างชัดนัก กระหม่อมรู้เพียงว่า เมื่อวานหลังจากกลับมาจากลานล่าสัตว์ น้องรองก็ตรงไปยังเรือนของหญิงกำพร้าผู้นั้น อยู่ที่นั่นเกือบหนึ่งชั่วยาม เมื่อคืนน้องรองถึงขั้นไปค้างแรมที่ห้องหนังสือ... เรื่องราวระหว่างสามีภรรยาของน้องรอง กระหม่อมไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย ทั้งไม่อาจคาดเดาไปเองตามอำเภอใจ ได้แต่เล่าตามสิ่งที่กระหม่อมเห็นเท่านั้น หามีคำโป้ปดแม้แต่ครึ่งประโยคไม่! ขอฝ่าบาททรงพระปรีชาญาณพ่ะย่ะค่ะ"

ทั่วทั้งท้องพระโรงพลันฮือฮา

ใบหน้าของลู่หมิงยวนซีดเผือดลงทันใด